Skip to content

Φολκλορουλ ρομâνεσκ, σουμπ αριπα κερουλουι (τσερουλουι) – Folclorul românesc, sub aripa cerului (țerului) – ακαδημαϊκός Sabina Ispas

Μαΐου 21, 2012

Folclorul românesc, sub aripa cerului (țerului) – Φολκλορουλ ρομâνεσκ, σουμπ αριπα κερουλουι (τσερουλουι) – Academician Σαμπινα Ισπας

http://foaienationala.ro/folclorul-romnesc-aripa-cerului.html

Troite Romania Mare Folclorul românesc, sub aripa cerului

Ιρινα Αιρινει: Κεα ντε α 25-α Κονφεριντσă Γενεραλă ΟυΝΕΣΚΩ (Παρις, 1989) α αντοπτατ ω Ρεκομαννταρε ρεφεριτοαρε λα σαλβγαρνταρεα κουλτουριι τραντιτσιοναλε σχι α φολκλορουλουι, πριβιτε κα παρτε α πατριμονιουλουι ουμανιτăτσιι, κăρεια γουβερνελε ντε πρετουτινντενι αρ τρεμπουι σă îι ακορντε ατεντσιε σχι σπριjιν. Ατσι φοστ μεμμπρου αλ Κομισιει νατσιοναλε πεντρου σαλβγαρνταρεα πατριμονιουλουι ιματεριαλ. Καρε σουντ πριοριτăτσιλε ακεστει Κομισιι;

Ακαντ. Σαμπινα Ισπας: Îν 2003, Ρομâνια α αντερατ λα Κονβεντσιε σχι ς-α οργανιζατ ακεαστă κομισιε, καρε τσινε ντε Μινιστερουλ Κουλτουριι, îν καντρουλ κăρεια αμ σχι ρεαλιζατ ουν ρεπερτοριου αλ πατριμονιουλουι ιντανγιμπιλ σχι αμ ρεουσχιτ σă φακεμ πριμουλ βολουμ μπιλινγβ. Αμ εντιτατ ακεστ πριμ βολουμ πεντρου πατριμονιουλ ιματεριαλ, îν βεντερεα κονσερβăριι λουι πριν στρατεγιι νατσιοναλε; ντεμερς ντιφικιλ. Πατριμονιουλ ιματεριαλ ε φοαρτε γρεου ντε κονσερβατ, τσινε ντε σιστεμουλ ντε γâνντιρε σχι ντε εξπριμαρε, ντε μαι μουλτε τιπουρι ντε λιμμπαjε καρε τρεμπουιε σă μπενεφικιεζε ντε ουν κοντεξτ φαβοραμπιλ ντεζβολτăριι ακτιβε. Ρεπερτοριουλ εστε ελαμπορατ ντε μεμμπριι Κομισιει νατσιοναλε πεντρου σαλβγαρνταρεα πατριμονιουλουι κουλτουραλ ιματεριαλ, κομισιε ντιν καρε εου αμ ντεμισιονατ. Αμ κονσιντερατ κă μετοντα μεα ντε λουκρου εστε μαι απροπιατă ντε ακαντεμισμ, ντε κερκεταρεα φουννταμενταλă σχι ποατε κă αλτσιι αρ φι βρουτ σă φιε ω στρατεγιε μαι απροπιατă ντε μισχκαρεα κουλτουριι ντε μασă σχι α ιντερπρετσιλορ προφεσιοναλιζατσι. Ορ, ντιν πουνκτουλ μεου ντε βεντερε νου αστα αρ φι τρεμπουιτ σă φιε μπαζα, κι κερκεταρεα φενομενουλουι ρεαλ ντιν καρε σă ρεζουλτε μοντελουλ κουλτουραλ ντουπă καρε σă σε γâνντεασκă στρατεγια πριν καρε σε κονσερβă μοντελουλ. Îν ουρμα εφορτουριλορ ουνορ σπεκιαλισχτι αι Ακαντεμιει Ρομâνε, πριντρε καρε μă νουμăρ σχι εου, Ρομâνια α ομπτσινουτ îνσκριερεα πε λιστα ρεπρεζεντατιβă α πατριμονιουλουι κουλτουραλ ιματεριαλ αλ ουμανιτăτσιι α ντοουă ντιντρε εμμπλεμελε σαλε κουλτουραλε: Ριτουαλουλ Κăλουσχουλουι σχι Ντόινα. Εξιστă ουν μοντελ αλ κουλτουριι ρομâνεσχτι, ουν στιλ σπεκιφικ καρε ποατε σă κοεξιστε φοαρτε μπινε αλăτουρι ντε αλτελε νταρ τρεμπουιε κονσερβατ σενσουλ σχι νου φορμα.

Ι. Α.: Ρομâνια αρε αβανταjουλ ντε α ντετσινε îνκă βαλορι ντε πατριμονιου ματεριαλ σχι ιματεριαλ βιι. Κουμ ποτ φι ελε πρεζερβατε;

Αυτό το άρθρο είναι γραμμένο στη ρουμανική γλώσσα με ελληνικό αλφάβητο
Ακεστ (Αεστου) αρτικολ εστε îν λιμμπα ρομâνă σκρισă κου λιτερε γρεκεσχτι
Acest (Aestu) articol este în limba română scrisă cu litere greceşti
This article is in romanian language written with greek alphabet
.

Σ. Ι.: Εου κρεντεαμ σινκερ îν ποσιμπιλιτατεα κονστιτουιριι ουνορ ζονε μικι πε καρε λε-αμ νουμιτ ζονε εκω-φολκλορικε. Εστε ω φορμă ντε κονσερβαρε α φενομενουλουι φολκλορικ. Κονσερβαρεα σιστεμουλουι σχι νου α ασπεκτελορ σιστεμουλουι. Ακολω τρεμπουιε σă αμ σχι τιπουλ ντε ακτιβιτατε αγρικολă, παστοραλă, πισκικολă σπεκιφικă πρακτικατă κου ουνελτελε τραντιτσιοναλε, κου νισχτε τεχνικι ανουμε, κου νισχτε ινφορματσιι ανουμε καρε ντεjα σουντ πε καλε σă ντισπαρă. Αφαρă ντε ακτιβιτατεα λεγατă ντε ζονă, φιε εα ντε ντεαλ, μουντε, σχες, îν ακεστ κοντεξτ εξιστă ουν ανουμε τιπ ντε λοκουιρε, εξιστă ουν ανουμιτ στιλ αρχιτεκτονικ, ουν ανουμιτ μομπιλιερ, ω ανουμιτă αλιμεντατσιε σχι ουν κικλου αλ ομπικειουριλορ καρε, πε ντε ω παρτε αρε îν βεντερε κουργερεα ουνουι αν, πε ντε αλτα βιατσα ντε φαμιλιε. Νόι αβεμ ρεζερβατσιι, νταρ νουμαι ντε μπιοσφερă, ρεζερβατσιι νατουραλε, νταρ νου κουλτουραλε.

Ι. Α.: Κουμ σχι ντε κε σε πιερντε ακεστ τεζαουρ αλ κουλτουριι ποπουλαρε;

Σ. Ι.: Πριν σκχιμμπαρεα μενταλιτăτσιι, πριν φεστιβαλιζαρε, πριν σκοατερεα ντιν κοντεξτ α ουνορ φορμε εξεμπλαρε. Τρăιμ îν πλινă περιοαντă ντε φεστιβαλιζαρε α κουλτουριι. Μανιφεστăριλε ντιν νοαπτεα ντε Ανουλ Νοου, κâνντ ιες οαμενιι πε στραντă, σουντ ω φορμă ντε φεστιβαλιζαρε α εξιστεντσει ουνορ οαμενι καρε, αλτφελ, παρ α φι ντεστουλ ντε αλιενατσι. Πεντρου κă, îν μοντ νορμαλ, ασεμενεα μομεντε σπεκιαλε τρεμπουιαου πετρεκουτε îν φαμιλιε, ακεστ μομεντ ντε τρεκερε αβâνντ ω îνκăρκăτουρă σπεκιαλă. Ακουμ τοτουλ σε τρανσφορμă îντρ-ουν φελ ντε „σăμâντσă ντε μπουκουριε κολεκτιβă” ινντουσă, σε κρεεαζă ουν φελ ντε „σοκιαλιζαρε” α νεκουνοσκουτσιλορ αντουνατσι λαολαλτă πριντρ-ω ινστρουμενταρε αντμινιστρατιβă καρε φακε παρτε ντιν προκεσουλ ντε σεκουλαριζαρε, φολκλορουλ φιινντ φολοσιτ, σουμπ κελε μαι νăστρουσχνικε μονταλιτăτσι, îν σπεκτακολε, λα τελεβιζορ. Φεστιβαλουριλε τρεμπουιαου σă αντουκă îν σκενă κομπετιτσια σχι ς-α μερς νου πε κεεα κε εστε προφουνντ, κι κăτρε σπεκτακουλος, ακκιντενταλ, εξκεσιβ κχιαρ. Περσοναλ αμ ασιστατ λα μοντιφικαρεα ουνουι τεξτ îν περιοαντα Κâντăριι Ρομâνιει: „Μ-α φăκουτ μăικουτσα-ν ζορι/Îν Ντουμινικα ντε Φλορι”, ακεαστα φιινντ Ντουμινικα Φλοριιλορ. Νταρ τεξτουλ α φοστ σκχιμμπατ λα κερερεα κελουι καρε φăκεα σελεκτσια, κου βερσουλ „Îντρ-ω ζι κου μουλτε φλορι”. Νου νουμαι κă α σκχιμμπατ σενσουλ, νταρ κα σă βεντετσι κε πουτερνικă ε ινφλουεντσα σκενει, ντουπă ανι, κχιαρ σχι αζι βετσι γăσι κâντăρετσι καρε ιντερπρετεαζă ακεαστă βαριαντă.

Ι. Α.: Ντακă αρ φι σă σκριετσι ω καρτε α ομισιουνιλορ îν κερκεταρεα φολκλορικă, κε ατσι πουνε πε πριμουλ πλαν;

Σ. Ι.: Îνκă ντιν σεκολουλ αλ ΞΙΞ-λεα, μαjοριτατεα ιντελεκτουαλιλορ „σε jενεαζă” σă ρεκουνοασκă μοντελουλ κρεσχτιν αλ φολκλορουλουι ρομâνεσκ, ιγνορâνντου-σε αστφελ τοατă μεντιεβαλιτατεα νοαστρă. Ατουνκι κâνντ Σχτεφαν κελ Μαρε κονστρουια 40 σχι κεβα ντε μπισερικι σχι νου καστελε, ελ κρεντεα σινκερ κă ριντικă μπισερικα πεντρου μαρτιριι καρε μουρισερă πε κâμπουλ ντε λουπτă. Ιντελεκτουαλιι αου κρεατ ουν φελ ντε αμπ-στρακτσιουνι αλε μοντελουλουι κουλτουραλ. Νταρ μοντελουλ κουλτουραλ εστε κεβα βιου. Κουμ περκεπεαου οαμενιι καλιτατεα ντε λουπτăτορ ντιν οαστεα ντε τσαρă; Κε îνσεμνα ρελατσια ουνουι λεφεγιου, βενιτ ντιν αλτă παρτε, κου λοκαλνικιι; Κε îνσεμνα προτοκολουλ κουρτσιι φεουνταλε, κοστουμουλ, φορμελε ντε αντρεσαρε, κε îνσεμνα îνμορμâνταρεα ουνουι ντομν, κε îνσεμνα „ντεσκăπăτσâναρεα”, τăιερεα καπουλουι ουνορ μπόιερι; Τοατε εραου „σπεκτακολε αλε λουμιι” πε καρε λε ρεγăσιμ îν κουλτουρα νοαστρă τραντιτσιοναλă κα ρεφλεξε. Ορ, τοατă περιοαντα αστα εστε ιγνορατă πεντρου κă βρεμ κου ορικε πρετσ σă βεντεμ κε φăκεαου, σă ζικεμ, ντακιι σαου κε σε îντâμπλα îν νεολιτικ, νταρ αστα εστε ω κερκεταρε καρε τσινε μαι μουλτ ντε αρχεολογιε.

Ι. Α.: Ομουλ σεκολουλουι νοστρου σχι κελ αλ νοουλουι μιλενιου αρε νεβόιε ντε ινφορματσιε ντε καλιτατε, σχκοαλα φιινντ ουν βεκτορ ιμπορταντ îν ακεστ προκες. Καρε αρ τρεμπουι σă φιε ρολουλ σχκολιι îν ελαμποραρεα ουνορ μοντελε εξιστεντσιαλε βαλοροασε;

Σ. Ι.: Ντιν κâτε σχτιου, îν σιστεμουλ ντε îνβăτσăμâντ νου μαι εξιστă νικι ω φορμă ντε ινστρουιρε îν ακεστ ντομενιου. Τραντιτσια îν Ρομâνια α φοστ ουνα ντε κερκεταρε φολκλοριστικă. Ντουπă 1990, τενντιντσα εουροπεανă α φοστ ντε ρενουντσαρε λα τιπουλ ντε σχκοαλă οριεντατ κăτρε κουνοασχτερεα νατσιοναλă, μαρε παρτε ντιν ντιρεκτσιιλε πε καρε νόι λε-αμ μοσχτενιτ ντισπăρâνντ ντιν σιστεμουλ ντε îνβăτσăμâντ. Νόι, αικι, αμ ουτιλιζατ ουνα ντιν μετοντελε ακαντεμικε ντε νιβελ εουροπεαν, φονντατορι φιινντ Κ. Μπρăιλόιου, Ντιμιτριε Γουστι, Ντιμιτριε Καρακοστεα σχι αλτσιι. Îνκεπâνντ κου 1990 ς-αου ντεζβολτατ ντιρεκτσιιλε ετνολογικă σχι ντε αντροπολογιε κουλτουραλă καρε αου ελιμινατ ντιρεκτσιιλε τρασατε ντε αντεκεσορι îνκâτ ασχ σπουνε κă λα ορα ακτουαλă νου πρεα μαι σουντ προφεσορι καρε σă ποατă σă πρεντεα φολκλορ.

Ι. Α.: Κε ατσι μαι îνσκριε îντρ-ουν ιποτετικ ρεπερτοριου αλ ομισιουνιλορ;

Σ. Ι.: Μă μιρă οριενταρεα εξκλουσιβ σπρε ζονα ντε νορντ σχι ιγνοραρεα ουνουι σπατσιου καρε εστε ρεαλμεντε φοαρτε ιντερεσαντ σχι μαι κονσερβατιβ: ζονα ντε σουντ, Αργεσχουλ, Βâλκεα, Ολτουλ, Ντολjουλ, Μεχεντιντσι, Ιλφοβ, Ντομπρογεα. Σ-α κρεατ ουν ντεζεκχιλιμπρου ντε ιμαγινε κου εφεκτε σχι îν ντομενιουλ τουριστικ σχι îντρε ντιβερσελε αριι κουλτουραλε τραντιτσιοναλε, κεεα κε α ντους λα ντεζβολταρεα ουνουι φελ ντε „αρογαντσă λοκαλă” καρε α γενερατ ουν ιντερες σπεκιαλ πεντρου πριμιρεα βιζιτατοριλορ. Νου ε ρăου, νταρ αικι σε προντουκε ρουπτουρα, κομπρομισουλ.

Ι. Α.: Καρε σουντ πρεοκουπăριλε ντε κăπăτâι αλε Ινστιτουτουλουι ντε Ετνογραφιε σχι Φολκλορ „Κ. Μπρăιλόιου”;

Σ. Ι.: Ρεαλιζăμ σιντεζα τεορετικă α φολκλοριστικιι ρομâνεσχτι îν καρε αμ îνκερκατ σă αντουκεμ κâτ μαι μουλτă ινφορματσιε πεντρου α νου σε πιερντε τοτ. Μπιμπλιογραφια εστε σουμπσταντσιαλă. Îν πριμουλ βολουμ, ντιν 2006, εστε βορμπα ντεσπρε κονκεπτελε φουννταμενταλε, κουλτουρă, κιβιλιζατσιε, ιντεντιτατε κουλτουραλă, τραντιτσιε, ντεφινιτσιιλε ντομενιιλορ νοαστρε, σχκολι, οριεντăρι, τενντιντσε σχι ουν καπιτολ ντε ιντεντιτατε α ρομανιτăτσιι σουντ-ντουνăρενε. Νόι σουντεμ αντεπτσιι τεοριει κă ρομâνοφονιι ντιν σουντουλ Ντουνăριι σουντ ρομâνι: μακεντω-ρομâνιι, μεγλενω-ρομâνιι σχι ιστρω-ρομâνιι. Αλ ντόιλεα βολουμ σε οκουπă ντε μετοντολογια κερκετăριι. Αβεμ ω αρχιβă ντιντρε κελε μαι μαρι ντιν Εουροπα. Σουντ προμπλεμε κου κονσερβαρεα. Κεα μαι μπουνă εστε κοπιερεα πε μπανντă μαγνετικă, φοτοκοπιερεα σχι φιλμαρεα. Νταρ κοστă… Απόι αμ φăκουτ ω σιντεζă α τιπουριλορ ντε ινστρουμεντε ντε λουκρου: αντολογιιλε, μονογραφιιλε, τιπολογιιλε μουζικαλε, λιτεραρε, ντικτσιοναρελε, λεξικοανελε. Αμ îνκεπουτ ντεjα σιστεματιζαρεα κικλουριλορ, κικλουλ βιετσιι ντε φαμιλιε σχι κικλουλ καλεννταριστικ, κου νασχτερεα σχι κοπιλăρια, πε ω ανουμιτă σκχεμă îν καρε σă ποατă ιντρα τοτ. Ντεσπρε νασχτερε ς-α σκρις πουτσιν, κελ μαι ντιφικιλ βα φι ντεσπρε νουντă, ντομενιου îν καρε ς-α σκρις φοαρτε μουλτ. Ουρμεαζă κικλουλ ομπικειουριλορ. Ματερια πε καρε ω αβεμ πâνă ακουμ εστε σιστεματιζατă ντουπă κριτεριιλε γâνντιριι ετνολογικε απουσενε, ρεζουλτατ αλ αναλιζελορ πριμιτιβιλορ, ντιν ινσουλελε Πακιφικουλουι, ντιν Νοουα Ζεελανντă, ντιν Αφρικα, ντιν Ασια, ακελε κουλτουρι φιινντ αλτκεβα ντεκâτ κουλτουρα ρομâνεασκă σχι ντεκâτ κουλτουριλε εουροπενε. Πε ντε αλτă παρτε, αλτε σιστεματιζăρι σουντ φăκουτε ντουπă γâνντιρεα σεκουλαρă: κου ελιμιναρεα ορικăρουι ανγαjαμεντ φατσă ντε ρελιγιοσουλ αουτοχτον. Ουρμεαζă σιστεματιζαρεα ινστιτουτσιιλορ, ντεσπρε καρε νου ς-α σκρις ντιν ακεαστă περσπεκτιβă απροαπε νικιοντατă: ινστιτουτσια νăσχιει, κετελε φεκιορεσχτι σαου μπăρμπăτεσχτι, ινστιτουτσια πομενιι, χορα, ρăσπâνντιτε îν τοτ αρεαλουλ ρομâνεσκ. Νăσχια σχι πομανα σε îντâλνεσκ σχι λα γρεκι.

Ι. Α.: Καρε εστε περσπεκτιβα κορεκτă ντε ιντερπρεταρε α φολκλορουλουι ρομâνεσκ; Στă ελ σουμπ αριπα κερουλουι;

Σ. Ι.: Ε φοαρτε ιμπορταντă περιοαντα παλεοκρεσχτινă, ντεσπρε καρε γăσιμ μăρτουριι îν μαι μουλτε αριι λοκουιτε ντε ρομâνι îν καρε σε πετρεκ, αζι, προκεσε ντε πιερντερε α ιντεντιτăτσιι. Ε νεβόιε ντε κονσερβαρε. Îν Αργεσχ, Μπουζăου, îν ζονα Νιστρουλουι, îν Ντομπρογεα σε îντâλνεσκ μουλτε μπισερικι ρουπεστρε. Îν κουλτουρα τραντιτσιοναλă ρομâνεασκă σουντ μομεντε ιμπορταντε îν κικλουλ καλεννταριστικ λεγατε ντε κομεμοραρεα σφιντσιλορ κρεσχτινι μιλιταρι, κει πατρουζεκι ντε μουκενικι, Τεοντοριι Τεοντορ Τιρον, Τεοντορ Στρατιλατ, Γχεοργχε, Ντιμιτριε, Νεστορ, Λογχιν, Μινα, αποστολουλ Φιλιπ, Σφâντουλ Ανντρει σχι Πετρου. Îν μπισερικι, îν ντρεαπτα σχι îν στâνγα ναοσουλουι σουντ ζουγρăβιτσι σφιντσιι μιλιταρι κονσιντερατσι στâλπιι μπισερικιι. Îν καλεννταρουλ ποπουλαρ, σφιντσιι μιλιταρι απαρ ντες… Ουνα ντιν λεγιουνι, καρε α φοστ îν Παλεστινα îν βρεμεα ρăστιγνιριι, α φοστ μουτατă îν Ντακια. Ιουντειι κρεσχτινι ντιν Παλεστινα καρε φăκεαου παρτε ντιν Ιμπεριουλ Ρομαν, περσεκουτατσι σχι ντε Τεμπλου σχι ντε ρομανι, εστε ποσιμπιλ σă φι κăουτατ ρεφουγιου îν αφαρα γρανιτσελορ Ιμπεριουλουι Ρομαν. Îν ζονα Ολτενιει, εξτρεμ ντε κονσερβατοαρε, σουντ νισχτε τραντιτσιι απροπιατε ντε τραντιτσιιλε ιουντεω-κρεσχτινε. Μεντιεβαλιτατεα νοαστρă, φορμαρεα ποπορουλουι ρομâν, α λιμμπιι σχι α κουλτουριι αου ω ματκă κρεσχτινă. Βόιεβοζιι αου φοστ νισχτε ντομνι κρεσχτινι ντε ριτ ρăσăριτεαν. Εραου ουνσχι îν καντρουλ ουνει κερεμονιι ντε îμπλινιρε α ουνουι ριτουαλ σακρου.

Ι. Α.: Κε νε μαι ποατε σαλβα ιντεντιτατεα ντε ρομâνι;

Σ. Ι.: Μπαζα νοαστρă α φοστ μερεου γâνντιρεα ρελιγιοασă. Εου σουντ αντεπτα εξιστεντσει ουνουι μοντελ κρεσχτιν îν γâνντιρεα ρομâνεασκă. Μιρκεα Βουλκăνεσκου, κρεντ, α ιντουιτ κελ μαι μπινε κομπονεντελε ντε σπιριτουαλιτατε ρομâνεασκă. Σχι Βασιλε Μπăνκιλă, φορματ, κα σχι Μιρκεα Βουλκăνεσκου, îν περιοαντα ιντερμπελικă. Ει ντεφινεσκ εκχιλιμπρουλ κουλτουριι ποπουλαρε ρομâνεσχτι καρε αρε ω ουμανιτατε εξτραορντιναρă. Νταρ αζι μοντελουλ νου μαι ε ασχα. Εστε ρεζουλτατουλ ουνει αγρεσιουνι α ιστοριει καρε νε-α ντετερμινατ σă φιμ πρεα κοσμοπολιτσι. 1848 α κονστιτουιτ ρουπτουρα. Ρομâνια τρεκε ακουμ πριντρ-ω περιοαντă ασεμăνăτοαρε σφâρσχιτουλουι ντε σεκολ αλ ΞΙΞ-λεα, îνκεπουτ ντε σεκολ ΞΞ. Ε κα ουν φελ ντε σινουσόιντă, προμπλεμελε σουντ ακελεασχι. Αστα îνσεαμνă κă αμ αβουτ ω μπαζă ατâτ ντε σολιντă α ακεστει κουλτουρι τραντιτσιοναλε νου νουμαι τσăρăνεασκă, κι ακκεπτατă λα τοατε νιβελελε σχι καρε σε μπαζεαζă πε μοντελουλ κρεσχτιν, πουτâνντ σă ρεζιστε αστφελ îν ιστοριε. Ν-αου εξιστατ ερεζιι. Κοερεντσα α φοστ ντατă ντε ακεστ σιστεμ ντε γâνντιρε καρε, αζι, σε ντιβερσιφικă ιαρ μοντελουλ σε σκχιμμπă. Ιατă ντε κε, στρατεγιιλε πεντρου κονσερβαρεα πατριμονιουλουι ιντανγιμπιλ τρεμπουιε σă τσινă κοντ ντε ακεστε κομπονεντε, ινντιφερεντ ντακă πλακ σαου νου.

Ιντερβιου ρεαλιζατ ντε Ιρινα Αιρινει

Ντοαμνα ακαντεμικιαν Σαμπινα Ισπας εστε ντιρεκτορ αλ Ινστιτουτουλουι ντε Ετνογραφιε σχι Φολκλορ „Κονσταντιν Μπρăιλόιου” αλ Ακαντεμιει Ρομâνε, κουνοσκăτοαρε α φενομενουλουι φολκλορικ ρομâνεσκ ντιντρ-ω περσπεκτιβă μουλτιντισκιπλιναρă α κερκετăριι ετνογραφικε μπαζατε πε ω ρεμαρκαμπιλă ερουντιτσιε τεολογικă. Σ-α πρεοκουπατ ντε κâντεκουλ λιρικ, ντε κολινντ, ντε μπαλαντă σχι ντε μπασμουλ φανταστικ σχι α πουμπλικατ, îντρε ‘85 σχι ‘89 σουμπ τιτλουλ Τιπολογια λιρικιι ρομâνεσχτι, πριμα λουκραρε ντε γεν ντιν λιτερατουρα ρομâνεασκă σχι εουροπεανă.

σουρσα: Ρεβιστα Κλιπα – Μαγαζινουλ ακτουαλιτατιι κουλτουραλε ρομανεστι

Folclorul românesc, sub aripa cerului

http://foaienationala.ro/folclorul-romnesc-aripa-cerului.html

Troite Romania Mare Folclorul românesc, sub aripa cerului

Irina Airinei: Cea de a 25-a Conferinţă Generală UNESCO (Paris, 1989) a adoptat o Recomandare referitoare la salvgardarea culturii tradiţionale şi a folclorului, privite ca parte a patrimoniului umanităţii, căreia guvernele de pretutindeni ar trebui să îi acorde atenţie şi sprijin. Aţi fost membru al Comisiei naţionale pentru salvgardarea patrimoniului imaterial. Care sunt priorităţile acestei Comisii?

Acad. Sabina Ispas: În 2003, România a aderat la Convenţie şi s-a organizat această comisie, care ţine de Ministerul Culturii, în cadrul căreia am şi realizat un repertoriu al patrimoniului intangibil şi am reuşit să facem primul volum bilingv. Am editat acest prim volum pentru patrimoniul imaterial, în vederea conservării lui prin strategii naţionale; demers dificil. Patrimoniul imaterial e foarte greu de conservat, ţine de sistemul de gândire şi de exprimare, de mai multe tipuri de limbaje care trebuie să beneficieze de un context favorabil dezvoltării active. Repertoriul este elaborat de membrii Comisiei naţionale pentru salvgardarea patrimoniului cultural imaterial, comisie din care eu am demisionat. Am considerat că metoda mea de lucru este mai apropiată de academism, de cercetarea fundamentală şi poate că alţii ar fi vrut să fie o strategie mai apropiată de mişcarea culturii de masă şi a interpreţilor profesionalizaţi. Or, din punctul meu de vedere nu asta ar fi trebuit să fie baza, ci cercetarea fenomenului real din care să rezulte modelul cultural după care să se gândească strategia prin care se conservă modelul. În urma eforturilor unor specialişti ai Academiei Române, printre care mă număr şi eu, România a obţinut înscrierea pe lista reprezentativă a patrimoniului cultural imaterial al umanităţii a două dintre emblemele sale culturale: Ritualul Căluşului şi Doina. Există un model al culturii româneşti, un stil specific care poate să coexiste foarte bine alături de altele dar trebuie conservat sensul şi nu forma.

I. A.: România are avantajul de a deţine încă valori de patrimoniu material şi imaterial vii. Cum pot fi ele prezervate?

S. I.: Eu credeam sincer în posibilitatea constituirii unor zone mici pe care le-am numit zone eco-folclorice. Este o formă de conservare a fenomenului folcloric. Conservarea sistemului şi nu a aspectelor sistemului. Acolo trebuie să am şi tipul de activitate agricolă, pastorală, piscicolă specifică practicată cu uneltele tradiţionale, cu nişte tehnici anume, cu nişte informaţii anume care deja sunt pe cale să dispară. Afară de activitatea legată de zonă, fie ea de deal, munte, şes, în acest context există un anume tip de locuire, există un anumit stil arhitectonic, un anumit mobilier, o anumită alimentaţie şi un ciclu al obiceiurilor care, pe de o parte are în vedere curgerea unui an, pe de alta viaţa de familie. Noi avem rezervaţii, dar numai de biosferă, rezervaţii naturale, dar nu culturale.

I. A.: Cum şi de ce se pierde acest tezaur al culturii populare?

S. I.: Prin schimbarea mentalităţii, prin festivalizare, prin scoaterea din context a unor forme exemplare. Trăim în plină perioadă de festivalizare a culturii. Manifestările din noaptea de Anul Nou, când ies oamenii pe stradă, sunt o formă de festivalizare a existenţei unor oameni care, altfel, par a fi destul de alienaţi. Pentru că, în mod normal, asemenea momente speciale trebuiau petrecute în familie, acest moment de trecere având o încărcătură specială. Acum totul se transformă într-un fel de „sămânţă de bucurie colectivă” indusă, se creează un fel de „socializare” a necunoscuţilor adunaţi laolaltă printr-o instrumentare administrativă care face parte din procesul de secularizare, folclorul fiind folosit, sub cele mai năstruşnice modalităţi, în spectacole, la televizor. Festivalurile trebuiau să aducă în scenă competiţia şi s-a mers nu pe ceea ce este profund, ci către spectaculos, accidental, excesiv chiar. Personal am asistat la modificarea unui text în perioada Cântării României: „M-a făcut măicuţa-n zori/În Duminica de Flori”, aceasta fiind Duminica Floriilor. Dar textul a fost schimbat la cererea celui care făcea selecţia, cu versul „Într-o zi cu multe flori”. Nu numai că a schimbat sensul, dar ca să vedeţi ce puternică e influenţa scenei, după ani, chiar şi azi veţi găsi cântăreţi care interpretează această variantă.

I. A.: Dacă ar fi să scrieţi o carte a omisiunilor în cercetarea folclorică, ce aţi pune pe primul plan?

S. I.: Încă din secolul al XIX-lea, majoritatea intelectualilor „se jenează” să recunoască modelul creştin al folclorului românesc, ignorându-se astfel toată medievalitatea noastră. Atunci când Ştefan cel Mare construia 40 şi ceva de biserici şi nu castele, el credea sincer că ridică biserica pentru martirii care muriseră pe câmpul de luptă. Intelectualii au creat un fel de ab-stracţiuni ale modelului cultural. Dar modelul cultural este ceva viu. Cum percepeau oamenii calitatea de luptător din oastea de ţară? Ce însemna relaţia unui lefegiu, venit din altă parte, cu localnicii? Ce însemna protocolul curţii feudale, costumul, formele de adresare, ce însemna înmormântarea unui domn, ce însemna „descăpăţânarea”, tăierea capului unor boieri? Toate erau „spectacole ale lumii” pe care le regăsim în cultura noastră tradiţională ca reflexe. Or, toată perioada asta este ignorată pentru că vrem cu orice preţ să vedem ce făceau, să zicem, dacii sau ce se întâmpla în neolitic, dar asta este o cercetare care ţine mai mult de arheologie.

I. A.: Omul secolului nostru şi cel al noului mileniu are nevoie de informaţie de calitate, şcoala fiind un vector important în acest proces. Care ar trebui să fie rolul şcolii în elaborarea unor modele existenţiale valoroase?

S. I.: Din câte ştiu, în sistemul de învăţământ nu mai există nici o formă de instruire în acest domeniu. Tradiţia în România a fost una de cercetare folcloristică. După 1990, tendinţa europeană a fost de renunţare la tipul de şcoală orientat către cunoaşterea naţională, mare parte din direcţiile pe care noi le-am moştenit dispărând din sistemul de învăţământ. Noi, aici, am utilizat una din metodele academice de nivel european, fondatori fiind C. Brăiloiu, Dimitrie Gusti, Dimitrie Caracostea şi alţii. Începând cu 1990 s-au dezvoltat direcţiile etnologică şi de antropologie culturală care au eliminat direcţiile trasate de antecesori încât aş spune că la ora actuală nu prea mai sunt profesori care să poată să predea folclor.

I. A.: Ce aţi mai înscrie într-un ipotetic repertoriu al omisiunilor?

S. I.: Mă miră orientarea exclusiv spre zona de nord şi ignorarea unui spaţiu care este realmente foarte interesant şi mai conservativ: zona de sud, Argeşul, Vâlcea, Oltul, Doljul, Mehedinţi, Ilfov, Dobrogea. S-a creat un dezechilibru de imagine cu efecte şi în domeniul turistic şi între diversele arii culturale tradiţionale, ceea ce a dus la dezvoltarea unui fel de „aroganţă locală” care a generat un interes special pentru primirea vizitatorilor. Nu e rău, dar aici se produce ruptura, compromisul.

I. A.: Care sunt preocupările de căpătâi ale Institutului de Etnografie şi Folclor „C. Brăiloiu”?

S. I.: Realizăm sinteza teoretică a folcloristicii româneşti în care am încercat să aducem cât mai multă informaţie pentru a nu se pierde tot. Bibliografia este substanţială. În primul volum, din 2006, este vorba despre conceptele fundamentale, cultură, civilizaţie, identitate culturală, tradiţie, definiţiile domeniilor noastre, şcoli, orientări, tendinţe şi un capitol de identitate a romanităţii sud-dunărene. Noi suntem adepţii teoriei că românofonii din sudul Dunării sunt români: macedo-românii, megleno-românii şi istro-românii. Al doilea volum se ocupă de metodologia cercetării. Avem o arhivă dintre cele mai mari din Europa. Sunt probleme cu conservarea. Cea mai bună este copierea pe bandă magnetică, fotocopierea şi filmarea. Dar costă… Apoi am făcut o sinteză a tipurilor de instrumente de lucru: antologiile, monografiile, tipologiile muzicale, literare, dicţionarele, lexicoanele. Am început deja sistematizarea ciclurilor, ciclul vieţii de familie şi ciclul calendaristic, cu naşterea şi copilăria, pe o anumită schemă în care să poată intra tot. Despre naştere s-a scris puţin, cel mai dificil va fi despre nuntă, domeniu în care s-a scris foarte mult. Urmează ciclul obiceiurilor. Materia pe care o avem până acum este sistematizată după criteriile gândirii etnologice apusene, rezultat al analizelor primitivilor, din insulele Pacificului, din Noua Zeelandă, din Africa, din Asia, acele culturi fiind altceva decât cultura românească şi decât culturile europene. Pe de altă parte, alte sistematizări sunt făcute după gândirea seculară: cu eliminarea oricărui angajament faţă de religiosul autohton. Urmează sistematizarea instituţiilor, despre care nu s-a scris din această perspectivă aproape niciodată: instituţia năşiei, cetele fecioreşti sau bărbăteşti, instituţia pomenii, hora, răspândite în tot arealul românesc. Năşia şi pomana se întâlnesc şi la greci.

I. A.: Care este perspectiva corectă de interpretare a folclorului românesc? Stă el sub aripa cerului?

S. I.: E foarte importantă perioada paleocreştină, despre care găsim mărturii în mai multe arii locuite de români în care se petrec, azi, procese de pierdere a identităţii. E nevoie de conservare. În Argeş, Buzău, în zona Nistrului, în Dobrogea se întâlnesc multe biserici rupestre. În cultura tradiţională românească sunt momente importante în ciclul calendaristic legate de comemorarea sfinţilor creştini militari, cei patruzeci de mucenici, Teodorii Teodor Tiron, Teodor Stratilat, Gheorghe, Dimitrie, Nestor, Loghin, Mina, apostolul Filip, Sfântul Andrei şi Petru. În biserici, în dreapta şi în stânga naosului sunt zugrăviţi sfinţii militari consideraţi stâlpii bisericii. În calendarul popular, sfinţii militari apar des… Una din legiuni, care a fost în Palestina în vremea răstignirii, a fost mutată în Dacia. Iudeii creştini din Palestina care făceau parte din Imperiul Roman, persecutaţi şi de Templu şi de romani, este posibil să fi căutat refugiu în afara graniţelor Imperiului Roman. În zona Olteniei, extrem de conservatoare, sunt nişte tradiţii apropiate de tradiţiile iudeo-creştine. Medievalitatea noastră, formarea poporului român, a limbii şi a culturii au o matcă creştină. Voievozii au fost nişte domni creştini de rit răsăritean. Erau unşi în cadrul unei ceremonii de împlinire a unui ritual sacru.

I. A.: Ce ne mai poate salva identitatea de români?

S. I.: Baza noastră a fost mereu gândirea religioasă. Eu sunt adepta existenţei unui model creştin în gândirea românească. Mircea Vulcănescu, cred, a intuit cel mai bine componentele de spiritualitate românească. Şi Vasile Băncilă, format, ca şi Mircea Vulcănescu, în perioada interbelică. Ei definesc echilibrul culturii populare româneşti care are o umanitate extraordinară. Dar azi modelul nu mai e aşa. Este rezultatul unei agresiuni a istoriei care ne-a determinat să fim prea cosmopoliţi. 1848 a constituit ruptura. România trece acum printr-o perioadă asemănătoare sfârşitului de secol al XIX-lea, început de secol XX. E ca un fel de sinusoidă, problemele sunt aceleaşi. Asta înseamnă că am avut o bază atât de solidă a acestei culturi tradiţionale nu numai ţărănească, ci acceptată la toate nivelele şi care se bazează pe modelul creştin, putând să reziste astfel în istorie. N-au existat erezii. Coerenţa a fost dată de acest sistem de gândire care, azi, se diversifică iar modelul se schimbă. Iată de ce, strategiile pentru conservarea patrimoniului intangibil trebuie să ţină cont de aceste componente, indiferent dacă plac sau nu.

Interviu realizat de Irina Airinei

Doamna academician Sabina Ispas este director al Institutului de Etnografie şi Folclor „Constantin Brăiloiu” al Academiei Române, cunoscătoare a fenomenului folcloric românesc dintr-o perspectivă multidisciplinară a cercetării etnografice bazate pe o remarcabilă erudiţie teologică. S-a preocupat de cântecul liric, de colind, de baladă şi de basmul fantastic şi a publicat, între ‘85 şi ‘89 sub titlul Tipologia liricii româneşti, prima lucrare de gen din literatura românească şi europeană.

sursa: Revista Clipa – Magazinul actualitatii culturale romanesti

Δεν ξέρω ελληνικά, έτσι ώστε η μετάφραση να Έλληνες γίνεται με Google Translate:
Νου σχτιου γρεακă, ασχα κă τραντουκερεα îν γρεκεσχτε εστε φăκουτă (αντρατă) κου γοογλε τρανσλατε
Nu ştiu greacă, aşa că traducerea în greceşte este făcută (adrată) cu google translate
I don’t know greek, so the translation to greek is made with google translate:
.

Folclorul românesc, sub aripa cerului – Ρουμανική λαογραφία, υπό τη σκέπη του ουρανού

http://foaienationala.ro/folclorul-romnesc-aripa-cerului.html

Troite Romania Mare Folclorul românesc, sub aripa cerului

Ιρίνα Airinei: Η 25η Γενική Διάσκεψη της UNESCO (Παρίσι, 1989) εξέδωσε σύσταση σχετικά με τη διαφύλαξη του παραδοσιακού πολιτισμού και της λαογραφίας, θεωρείται ως μέρος της κληρονομιάς της ανθρωπότητας, ότι οι κυβερνήσεις παντού πρέπει να δώσουν προσοχή και υποστήριξη. Ήσασταν μέλος της Εθνικής Επιτροπής για την προστασία της άυλης κληρονομιάς. Ποιες είναι οι προτεραιότητες της παρούσας Επιτροπής;

Ακαδημαϊκός Sabina Ispas: Το 2003, η Ρουμανία προσχωρήσει στη Σύμβαση και οργάνωσε την επιτροπή, η οποία λαμβάνει το Υπουργείο Πολιτισμού, στην οποία έχω αναπτύξει ένα ρεπερτόριο της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς και κατάφεραν να κάνουν το πρώτο δίγλωσσο τόμο. Εγώ επιμελήθηκε τον πρώτο τόμο για άυλη κληρονομιά, τη διατήρηση της εθνικής στρατηγικής, η προσέγγιση δύσκολη. Άυλη κληρονομιά διατηρείται πολύ σκληρά, διατηρούν το σύστημα της σκέψης και της έκφρασης, διάφορα είδη των γλωσσών που πρέπει να λάβει ένα ευνοϊκό πλαίσιο για την ενεργό ανάπτυξη. Ρεπερτόριο προέρχεται από τα μέλη της Εθνικής Επιτροπής για την Προστασία της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς, η Επιτροπή της οποίας παραιτήθηκε. Βρήκα ότι η μέθοδός μου είναι πιο κοντά στο ακαδημαϊσμό, βασική έρευνα και ίσως άλλοι θα ήθελαν να είναι μια στρατηγική της κινείται πιο κοντά προς τη μαζική κουλτούρα και επαγγελματικοποιημένη διερμηνείς. Ή, κατά τη γνώμη μου αυτό δεν πρέπει να βασίζεται, αλλά πραγματικό φαινόμενο έρευνα δείχνει πολιτιστικό πρότυπο με το οποίο να σκεφτούμε σχετικά με τη στρατηγική που διατηρεί το μοντέλο. Μετά τις προσπάθειες των ειδικών της Ρουμανικής Ακαδημίας, μεταξύ των οποίων και εγώ ο ίδιος αριθμός, η Ρουμανία είχε επιτραπεί η είσοδος στον αντιπροσωπευτικό κατάλογο άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της ανθρωπότητας έχει δύο πολιτιστικών εμβλήματα: Τελετουργίες και ρόζους Doina. Υπάρχει ένα μοντέλο του πολιτισμού της Ρουμανίας, ένα συγκεκριμένο στυλ και μπορεί να συνυπάρχει με τους άλλους, αλλά δεν έχουν διατηρήσει την έννοια και τη μορφή.

Α: Η Ρουμανία εξακολουθεί να έχει το πλεονέκτημα των υλικών και άυλων αξιών κληρονομιά ζωντανός. Πώς μπορούν να διατηρηθούν;

ΕΠΙΣΗΣ: Ειλικρινά πιστεύω στην δυνατότητα δημιουργίας μικρών περιοχών που ονομάζουμε οικο-λαϊκή περιοχή. Πρόκειται για μια μορφή της διατήρησης της λαϊκής φαινομένου. Διατήρηση του συστήματος και όχι τις πτυχές του συστήματος.Πρέπει να έχει και ο τύπος της καλλιέργειας, ποιμενικό, η αλιεία ασκείται ειδικά παραδοσιακά εργαλεία, με κάποιες συγκεκριμένες τεχνικές, με κάποια συγκεκριμένα στοιχεία που έχει ήδη πεθάνει. Έξω από εργασίες που σχετίζονται με την περιοχή, είτε πρόκειται για τους λόφους, βουνά, πεδιάδες, στο πλαίσιο αυτό, υπάρχει κάποιο είδος της στέγασης, υπάρχει ένα συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό στυλ, κάποια έπιπλα, κάποια τρόφιμα και ένας κύκλος των συνηθειών αφενός πρέπει να ρέει από ένα χρόνο, από την άλλη οικογενειακή ζωή. Έχουμε επιφυλάξεις, αλλά μόνο η βιόσφαιρα, αλλά φυσικά πολιτιστικές.

ΙΑ: Πώς και γιατί να χάσει αυτόν τον θησαυρό του λαϊκού πολιτισμού;

ΚΑΙ: Η αλλαγή στη στάση των festivalizare από έξω από το πλαίσιο αντίγραφα των εντύπων. Ζούμε σε έναν πολιτισμό πλήρη περίοδο festivalizare. Εκδηλώσεις της Πρωτοχρονιάς, αφήνει τους ανθρώπους στον δρόμο, είναι μια μορφή festivalizare η ύπαρξη των ανθρώπων που αλλιώς φαίνεται να είναι αρκετά τρελός. Επειδή συνήθως, είχε επίσης ξεχωριστές στιγμές στην οικογένεια, αυτή τη φορά από τη μετάβαση με ένα ειδικό φορτίο. Τώρα, μετατρέπεται σε ένα είδος «συλλογικής χαράς σπόρου», που προκαλείται, δημιουργεί ένα είδος «κοινωνικοποίηση» των ξένων ενώνονται μέσω μιας διοικητικής μέρος χειρισμό της διαδικασίας της εκκοσμικεύσεως, λαογραφία χρησιμοποιείται υπό πιο εκπληκτικό τρόπους με τους δείχνει στην τηλεόραση. Φεστιβάλ να είναι σταδιακή για να φέρει τον ανταγωνισμό και όχι σε ό, τι έχει πάει βαθιά, αλλά το θεαματικό ατύχημα, ακόμη και υπερβολική. Εγώ προσωπικά μάρτυρας να τροποποιήσετε το κείμενο στη Ρουμανία κατά τη διάρκεια του τραγουδιού: «Η μαμά μου έκανε την αυγή / Σε Κυριακή Λουλούδια», το οποίο είναι Κυριακή των Βαΐων. Όμως, το κείμενο άλλαξε κατόπιν αιτήματος του προσώπου που έκανε την επιλογή, με τη γραμμή «Μια μέρα με λουλούδια.» Όχι μόνο αντιστραφεί, αλλά για να δούμε τι είναι ισχυρή η επιρροή της στη σκηνή, μετά από χρόνια, ακόμα και σήμερα θα βρείτε τραγουδιστές που ερμηνεύουν αυτή την παραλλαγή.

Α: Αν ήταν να γράψει ένα βιβλίο από παραλείψεις στον τομέα της έρευνας λαογραφίας, θα θέσει σε πρώτο πλάνο;

SI: Από τον δέκατο ένατο αιώνα, οι περισσότεροι διανοούμενοι «αισθάνονται ντροπή» να αναγνωρίσει τη χριστιανική μοντέλο της λαϊκής τέχνης της Ρουμανίας, αγνοώντας έτσι όλα τα μεσαιωνικά μας. Όταν δεν Στεφάνου εκκλησίες ο Τρομερός έχτισε 40 ή έτσι και κάστρα, πίστευε ειλικρινά ότι αυξάνει μάρτυρες της εκκλησίας που πέθανε στο πεδίο της μάχης. Οι διανοούμενοι έχουν δημιουργήσει ένα είδος AB-stracţiuni πολιτιστικό πρότυπο. Αλλά πολιτισμικό μοντέλο είναι ζωντανός. Πώς οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την ποιότητα του στρατού καταπολέμηση της χώρας; Ποια ήταν η σχέση του lefegiu, ήρθε από αλλού, με τους ντόπιους; Ποια ήταν η φεουδαρχική πρωτόκολλο δικαστήριο, κοστούμι, μορφές της διεύθυνσης, δηλαδή κηδεία του πρίγκιπα, που σημαίνει «descăpăţânarea» κεφαλή κοπής των ιδιοκτητών; Όλα ήταν «να δείξουμε στον κόσμο ότι« θα βρούμε στο παραδοσιακό πολιτισμό μας αντανακλαστικά.Αγνόησε όλο αυτό το διάστημα είναι γιατί θέλουμε πάση θυσία να δουν τι έκαναν, ας πούμε, ή τι συμβαίνει Dacians Νεολιθική εποχή, αλλά αυτή είναι η έρευνα που είναι πιο σχετικά με την αρχαιολογία.

Α: Ο άνθρωπος αιώνα και της νέας χιλιετίας χρειάζεται πληροφορίες, το σχολείο αποτελεί ένα σημαντικό φορέα στη διαδικασία. Τι θα πρέπει να είναι ο ρόλος του σχολείου στη διαμόρφωση της υπαρξιακής πολύτιμο;

ΕΠΙΣΗΣ: Το ξέρω, το εκπαιδευτικό σύστημα δεν υπάρχει καμία μορφή της εκπαίδευσης στον τομέα αυτό. Η Ρουμανία έχει μια παράδοση στον τομέα της έρευνας λαογραφίας. Μετά το 1990, η ευρωπαϊκή τάση ήταν να εγκαταλείψει το είδος του σχολείου με γνώμονα τη γνώση των εθνικών, πολλές από τις κατευθύνσεις που έχουμε κληρονομήσει και εξαφανίζονται από το εκπαιδευτικό σύστημα. Εμείς, εδώ, χρησιμοποιείται μία από τις μεθόδους των ευρωπαϊκών ακαδημαϊκών, είναι ιδρυτής Γ. Brăiloiu, Δημήτριος Gusti, Δημήτριος Caracostea και άλλοι. Από το 1990 ανέπτυξε εθνολογική και πολιτισμική ανθρωπολογία τμήματα έχουν εξαλειφθεί κατευθύνσεις που από τους προγόνους που θα ήθελα να πω ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν πραγματικά οι εκπαιδευτικοί μπορούν να διδάξουν λαογραφία.

ΙΑ: Τι έκανες εγγραφείτε σε ένα υποθετικό κατάλογο της παράλειψης;

ΕΠΙΣΗΣ: Είμαι έκπληκτος προσανατολισμό αποκλειστικά προς τα βόρεια και αγνοώντας ένα χώρο που είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον και συντηρητικό νότο, Arges, Valcea, Olt, Dolj, Mehedinti, Ilfov, Dobrogea. Δημιουργήθηκε μια ανισορροπία των εφέ εικόνας και του τουρισμού και των διαφόρων παραδοσιακών πολιτιστικών τομέων, η οποία οδήγησε στην ανάπτυξη ενός είδους «τοπικής υπερηφάνειας» που δημιουργείται ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την υποδοχή επισκεπτών. Δεν είναι κακό, αλλά δεν υπάρχει ρήξη, συμβιβασμός.

Α: Ποιες είναι οι ανησυχίες ρίζα του Ινστιτούτου Εθνογραφίας και Λαογραφίας «Γ.Brăiloiu «;

ΕΠΙΣΗΣ: θεωρητική σύνθεση της λαογραφίας της Ρουμανίας ότι θα προσπαθήσει να φέρει όσο γίνεται περισσότερες πληροφορίες για να μην χάσουν τα πάντα. Η βιβλιογραφία είναι σημαντική. Ο πρώτος τόμος, το 2006, είναι σχετικά με τις θεμελιώδεις έννοιες, τον πολιτισμό, τον πολιτισμό, την πολιτιστική ταυτότητα, την παράδοση, οι ορισμοί περιοχές μας, τα σχολεία, τις κατευθυντήριες γραμμές, τις τάσεις και το κεφάλαιο της ρωμαϊκής ταυτότητας νότια του Δούναβη. Είμαστε υποστηρικτές της θεωρίας ότι românofonii νότιας Ρουμανίας Δούναβη είναι: Μακεδο-ρουμάνους ενώ οι Ρουμάνοι Megleno-Ίστρο-Ρουμάνων. Το δεύτερο τόμο με τη μεθοδολογία της έρευνας. Έχουμε ένα αρχείο από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη. Υπάρχουν προβλήματα με τη διατήρηση. Το καλύτερο είναι να αντιγράψετε την ταινία, φωτοτυπικό μηχάνημα και κινηματογράφηση. Αλλά το κόστος … Τότε έκανα μια επισκόπηση των τύπων εργαλείων πληροφόρησης: ανθολογίες, μονογραφίες, τυπολογίες μουσική, λογοτεχνία, λεξικά, λεξικά.Έχουμε ήδη ξεκινήσει συστηματική κύκλους, ο κύκλος της οικογενειακής ζωής και ημερολογιακό κύκλο με τη γέννηση και την παιδική ηλικία, ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, στο οποίο να εισέλθουν. Λίγα έχουν γραφτεί για τη γέννηση, τόσο πιο δύσκολο θα είναι για το γάμο, στο οποίο έγραψε εκτενώς. Επόμενη συνήθειες κύκλο. Υλικό που έχουμε μέχρι στιγμής είναι να συστηματοποιηθεί σύμφωνα με τα κριτήρια της δυτικής σκέψης εθνολογικό, το αποτέλεσμα της ανάλυσης πρωτόγονων, των Νήσων του Ειρηνικού από τη Νέα Ζηλανδία, την Αφρική, την Ασία, αυτών των πολιτισμών δεν είναι τίποτα, αλλά μόνο ο πολιτισμός της Ρουμανίας και των ευρωπαϊκών πολιτισμών. Από την άλλη πλευρά, άλλες συστηματοποίηση γίνονται από κοσμικό τρόπο σκέψης: την αποφυγή της δέσμευσης σε τοπικό επίπεδο με τη θρησκευτική. Τα εκπαιδευτικά ιδρύματα είναι συστηματική, η οποία δεν έχει γραφτεί από την άποψη αυτή σχεδόν ποτέ: θεσμός της χορηγίας, τα αγόρια ή τμήματα ανδρών, ο θεσμός της ελεημοσύνης, χορός, διαδόθηκε σε όλη την περιοχή της Ρουμανίας. Χορηγίες και φιλανθρωπικές τρέξει στα ελληνικά.

Α: Ποια είναι η σωστή προοπτική για την ερμηνεία της λαϊκής τέχνης της Ρουμανίας; Είναι υπό τη σκέπη του ουρανού;

ΕΠΙΣΗΣ: Είναι πολύ σημαντικό παλαιοχριστιανικής περιόδου, η οποία βρήκε αποδείξεις σε πολλές περιοχές που κατοικούνται από την επέλευση της Ρουμανίας σήμερα, την απώλεια της ταυτότητας των διαδικασιών. Χρειαζόμαστε τη διατήρηση. Arges, Buzau, στην τράπεζα, σε Dobrogea πληρούν πολλές εκκλησίες σπηλιά. Στο παραδοσιακό πολιτισμό της Ρουμανίας είναι σημαντικές στιγμές στον κύκλο των χριστιανικών αγίων ημερολογίου που σχετίζονται με τον εορτασμό στρατιώτες, Σαράντα Μαρτύρων, Teodorii Θεόδωρος, Θεόδωρος Stratilat, Γεωργίου, Δημητρίου, ο Νέστορας, Loghin, Μίνα, ο Φίλιππος ο Απόστολος, Αγίου Ανδρέα και του Πέτρου. Σε εκκλησίες, το δεξί και το αριστερό κλίτος είναι βαμμένα στρατιωτικών αγίων θεωρείται πυλώνες της εκκλησίας.Προσεχώς δημοφιλή στρατιωτικών αγίων συμβαίνουν συχνά … Μια από τις λεγεώνες, ο οποίος ήταν στην Παλαιστίνη κατά τη στιγμή της σταύρωσης, μεταφέρθηκε σε Dacia. Ιουδαίοι Χριστιανοί στην Παλαιστίνη, που ήταν μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας διώκονται και ο ναός από τους Ρωμαίους, μπορεί να έχουν αναζητήσει καταφύγιο έξω από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Σε Oltenia, πολύ συντηρητική, μερικές παραδόσεις είναι παρόμοιες με τις ιουδαιο-χριστιανικές παραδόσεις. Μεσαιωνικό, σχηματισμός μας της ρουμανικής λαού, της γλώσσας και του πολιτισμού έχουν μια χριστιανική βασίλισσα. Πρίγκιπες ήταν μερικά Ανατολικής Ιεροτελεστία κύριοι χριστιανική. Ήταν έχρισε σε μια τελετή ολοκλήρωσης της ιερή τελετουργία.

Α: Τι μπορεί να σώσει την ταυτότητα της Ρουμανίας;

ΕΠΙΣΗΣ: Η βάση μας ήταν ανέκαθεν θρησκευτική σκέψη. Υποστηρίζω την ύπαρξη ενός Ρουμάνου μοντέλο σκέψης χριστιανική. Mircea Vulcanescu, νομίζω, να μαντέψει τα καλύτερα μέρη της πνευματικότητας της Ρουμανίας. Και Βασίλειος Bancila διαμορφώνεται ως Μιρτσέα Vulcanescu μεταξύ τους πολέμους. Αυτές καθορίζουν την ισορροπία του λαϊκού πολιτισμού της Ρουμανίας έχει μια τεράστια ανθρωπότητα. Αλλά σήμερα το μοντέλο δεν είναι έτσι. Είναι το αποτέλεσμα της επιθετικότητας της ιστορίας που μας οδήγησε στο να είναι πολύ κοσμοπολίτικη.1848 ήταν το διάλειμμα. Η Ρουμανία διέρχεται μια περίοδο σαν το τέλος του δέκατου ένατου αιώνα, αρχές του εικοστού αιώνα. Είναι σαν μια ημιτονοειδής, τα προβλήματα είναι τα ίδια. Αυτό σημαίνει ότι είχαμε μια σταθερή βάση, έτσι ώστε όχι μόνο τις παραδοσιακές αγροτικές καλλιέργειες, αλλά έγιναν δεκτές σε όλα τα επίπεδα και βασίζεται στην χριστιανική, μπορεί να αντεπεξέλθει σε αυτές στην ιστορία. Δεν υπήρχαν αιρέσεις. Συνέπεια έχει δοθεί από αυτό το σύστημα σκέψης που, σήμερα, διαφοροποιούνται και οι αλλαγές του μοντέλου. Ως εκ τούτου, οι στρατηγικές για την άυλη πολιτιστική κληρονομιά πρέπει να λάβει υπόψη της αυτά τα στοιχεία, είτε τους αρέσει είτε όχι.

Συνέντευξη με την Ιρίνα Airinei

Κα Sabina Ispas είναι Ακαδημαϊκός Διευθυντής του Ινστιτούτου Εθνογραφίας και Λαογραφίας «Κωνσταντίνος Brăiloiu» της Ρουμανικής Ακαδημίας, ρουμανική λαογραφία εμπειρογνώμονας του φαινομένου από μια διεπιστημονική προοπτική της εθνογραφικής έρευνας με βάση μια αξιόλογη θεολογική υποτροφία. Ήταν που ασχολούνται με το λυρικό τραγούδι μπαλάντες κάλαντα, και φανταστική ιστορία και θα δημοσιευθεί, μεταξύ ’85 και ’89 με τον τίτλο τυπολογία ρουμανική ποίηση, το πρώτο βιβλίο του είδους του στη ρουμανική γλώσσα και ευρωπαϊκή λογοτεχνία.

Πηγή: Περιοδικό Στιγμή – Κατάστημα ρουμανική πολιτιστική επικαιρότητα

From → Ιστοριε

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Αρέσει σε %d bloggers: