Skip to content

Τιμπουλ νου μαι αρε ρăμπνταρε (αρăβνταρι) κου νόι

Απριλίου 20, 2012

Τιμπουλ νου μαι αρι αραβνταρι κου νόι

http://www.familiaortodoxa.ro/

http://foaienationala.ro/timpul-nu-mai-rbdare-cu-noi.html

Βεριλε μεργεαμ λα τσαρă, κουμ σε σπουνε, λα μπουνικι. Λοκουιαμ îντρ-ω κăσουτσă ντε λεμν σχι πăμâντ, îντρ-ω μαρε λιψă ντε τοτ κεεα κε σε κχεαμă κιβιλιζατσιε.
Σεαρα ω πετρεκεαμ λα λουμινα λăμπιι κου γαζ σχι ασκουλταμ ποβεσχτι.
Κâτ ντε μπογατă σχι λουμινοασă νε απăρεα λουμεα, πλινă ντε ταινε σχι ντε φρουμουσετσι! Ατουνκι τρăιαμ παρκă îντρ-ουν αλτ φελ ντε τιμπ, παρτικιπαμ λα ω αλτφελ ντε ιστοριε, ακεεα ντεσκχισă κăτρε βεσχνικιε.

time Timpul nu mai are răbdare cu noi

Τιμπουλ τρεκε μαι ρεπεντε, μουλτ μαι ρεπεντε κα îναιντε. Ατσι ομπσερβατ λουκρουλ ακεστα; Νου μαι αι τιμπ σă κιτεσχτι ω καρτε, σă τε γâνντεσχτι λα αλε ταλε, σă τε îντâλνεσχτι κου πριετενιι απροπιατσι, νου-τσι μαι ρăμâνε τιμπ νικι μăκαρ κâτ σă-λ πετρεκι κου κοπιιι σχι κου îνσοτσιτορουλ ντε ντρουμ, πε ντρουμουλ ακεστει βιετσι.
Σαβαντσιι αου îνκεπουτ κχιαρ σă μăσοαρε σκουρταρεα τιμπουλουι. Σχι νου εστε ουσχορ σă μăσορι κεεα κε εστε μăσουρă α τοτ κε εξιστă. Κăκι νου ε σταρε σχι νικι μισχκαρε καρε σă νου αιμπă τιμπουλ κα ντουρερος σεντιμεντ αλ τρεκεριι. Σχι αου αjουνς ει λα κονκλουζια, νου σχτιμ πριν κε σοκοτελι, κă αστăζι 24 ντε ορε τρεκ λα φελ ντε ρεπεντε πε κâτ îναιντε τρεκεαου νουμαι 16 ορε. Αντικă ντεjα αμ πιερντουτ ω τρειμε ντιν τιμπουλ βιετσιι νοαστρε, σαου jουμăτατε ντιν τιμπουλ μεντιου îν καρε σουντεμ ακτιβι. Νταρ σχι πăριντσιι ντιν πουστια Σφâντουλουι Μουντε, πουστνικι αι ζιλελορ νοαστρε, σπουν ακελασχι λουκρου: τιμπουλ τρεκε αστăζι κου μουλτ μαι ρεπεντε ντεκâτ îν τρεκουτ. Ιαρ λορ νου λε ποατε φι αντουσă ακουζα ντε σουμπιεκτιβιτατε ψιχολογικă ντατă ντε τρανσφορμăριλε σοκιαλε…
Βιτεζα τουτουρορ προκεσελορ α κρεσκουτ σχι τοτουσχι τιμπουλ ς-α σκουρτατ. Ινβερς ντεκâτ τρεμπουια σă φιε! Ντεκι ιντεολογιι προγρεσουλουι ς-αου ντοβεντιτ μαρι μινκινοσχι. Νου νε προμιτεαου ει îν σεκολουλ τρεκουτ κă προγρεσουλ σχτιιντσιφικ σχι τεχνολογικ βα φακε κα μασχινιλε σă îνλοκουιασκă μουνκα ομουλουι σχι αστφελ τιμπουλ βα πρισοσι;! Ντα, μασχινα ντε σπăλατ ουσχουρεαζă μουνκα φεμειι, νταρ ακεαστα εστε μουλτ μαι στρεσατă ντε λιψα τιμπουλουι ντεκâτ ατουνκι κâνντ σπăλα ρουφελε λα ρâου…

Αυτό το άρθρο είναι γραμμένο στη ρουμανική γλώσσα με ελληνικό αλφάβητο
Ακεστ (Αεστου) αρτικολ εστε îν λιμμπα ρομâνă σκρισă κου λιτερε γρεκεσχτι
Acest (Aestu) articol este în limba română scrisă cu litere greceşti
This article is in romanian language written with greek alphabet

Îναιντε βρεμε, οαμενιι σε μισχκαου îνκετ, κου ρâνντουιαλă, îν τοτ κεεα κε îμπλινεαου ντε-α λουνγουλ ουνει ζιλε, îν τοατε ζιλελε βιετσιι λορ. Îνκεπεαου ζιουα κου ρουγăκιουνεα ντε ντιμινεατσă σχι ω σφâρσχεαου κου κεα ντε σεαρă; λα μασă σπουνεαου Τατăλ νοστρου σχι νου σε απουκαου ντε κεβα πâνă νου-σχι φăκεαου σεμνουλ Σφιντει Κρουκι. Αντικă ομουλ γăσεα ρăγαζ îν τοατă βρεμεα σχι λοκουλ σă-Ι ζικă ω βορμπă λουι Ντουμνεζεου σχι, κα ρăσπουνς, σă πριμεασκă îν σουφλετ îνκρεντιντσαρεα κă νου εστε σινγουρ. Βιατσα λουι, ντεσχι ερα γρεα, κου ουρκουσχουρι σχι κομπορâσχουρι, κουμ îνντεομπσχτε τρεμπουιε σă φιε βιατσα φιεκăρουια πεντρου α îνβăτσα κεβα ντιν εα, îι αντουκεα ουν σεντιμεντ ντε îμπλινιρε. Ερα ω εξιστεντσă τρăιτă πλεναρ.

Λα κελăλαλτ σă τε ντουκι κου πασχι ντε πορουμμπελ. Ασχανταρ, σă τε απροπιι ντε ελ îν μοντ ντελικατ σχι κου μπλâνντετσε, πεντρου κă σεμενουλ τăου αρε σχι ελ φρικιλε σχι σουπăρăριλε σαλε. Αρε σχι ασχα ντεστουλă γρεουτατε πε σουφλετ, κα σă-ι μαι ανταουγι σχι του.
Σφâντουλ Ιουστιν Ποποβικι

Îνσă ακουμ τοτουλ εστε φăκουτ πε φουγă, αστφελ îνκâτ νε σιμτσιμ απροαπε τοτ τιμπουλ βăντουβιτσι ντε μπουκουρια κλιπει, νεντεσăβâρσχιτσι îν κεεα κε φακεμ σχι τρăιμ. Σχι ατουνκι κâνντ îτσι φακι ρουγăκιουνεα ντε ντιμινεατσă – πεντρου κει καρε αου ακεαστă ρâβνă – μιντεα νου εστε ακολω. Ω ια îναιντε, κăουτâνντ λα γριjιλε ζιλει σαου αλε βιετσιι κοτιντιενε îν γενεραλ. Ιαρ κâνντ τε απουκι ντε τρεαμπă, νου-τσι μαι στă μιντεα σă-τσι φακι σεμνουλ Κρουκιι, κă ντεjα τε σχι γâνντεσχτι λα αλτκεβα, σχι πâνă λα ουρμă νικι νου σε ποτριβεσχτε κου πεισαjουλ. Ντε παρκă Ντουμνεζεου αρ τρεμπουι σă Σε ντεα ντουπă λουμε, σă Σε ασεμενε κου εα, ιαρ νου ινβερς…
Σχι ουιτε ασχα ρăμâνε ομουλ σινγουρ. Νου νουμαι πεντρου κă νου-Λ μαι αρε πε Ντουμνεζεου îμπρεουνă κου ελ, νταρ νικι πε κειλαλτσι σεμενι – πριετενι, φρατσι, κοπιι, σοτσ σαου σοτσιε – νου-ι μαι σιμτε απροαπε. Αστα φιινντκă φιεκαρε αρε ριτμουλ λουι ατουνκι κâνντ αλεαργă – αλτμιντερι, γρăμπινντου-τε, καουτσι τοτ τιμπουλ îναιντε, λα κε βα ουρμα, κου νăντεjντεα κă βα βενι βρεμεα σă τε λινισχτεσχτι. Νταρ βιατσα τρεκε ρεπεντε σχι μποαλα βινε. Βινε σχι μοαρτεα, μαι ρεπεντε ντεκâτ τε ασχτεπτσι, îναιντε ντε ατâτ ντε ντοριτουλ ρăγαζ ντε λινισχτιρε σχι ασχεζαρε îντρε αι τăι, îντρου αλε ταλε.
Νταρ πουτεμ îντσελεγε σχι αλτφελ ακεαστă îνσινγουραρε: γραμπα, ριτμουλ νεμπουν σχι γăλăγια φουνκιαρă α λουμιι îν καρε τρăιμ νου νε μαι îνγăντουιε σă ασκουλτăμ πασχιι τιμιζι αι κελουιλαλτ πε κăρăριλε σουφλετουλουι νοστρου. Αλεργăτουρα νε εξιλεαζă κουμβα îν αφαρα γρανιτσελορ προπριουλουι σουφλετ. Κăκι σουφλετουλ, λα φελ κα σχι κοπιλουλ σαου ντραγοστεα, αρε νεβόιε σă-ι ακορζι τιμπ. Αρε ριτμουλ σăου, ακελα αλ κομουνικăριι αντâνκι σχι λινισχτιτε κου Ντουμνεζεου σχι κου κελελαλτε σουφλετε. Ακεστ λουκρου îλ îντσελεγε μαι κου σεαμă φεμεια, πεντρου κă-λ σιμτε κου ω μαι μαρε ακουιτατε.
Σχι πεντρου κă ριτμουλ ζιλει σχι αλ ανιλορ σοκιετăτσιι îν καρε τρăιμ νε îνστρăινεαζă πε τερμεν λουνγ ντε βιατσα προπριουλουι σουφλετ, αjουνγεμ σă νε ομπισχνουιμ κου ακεαστă σταρε σχι νε σιμτσιμ τοτ μαι μουλτ κα σχι κουμ νου αμ αβεα σουφλετ. Ντε ακεεα σχι πρινντ τεοριιλε εβολουτσιονιστε. Κου αλτε κουβιντε, ουιτăμ ντε ουνντε αμ πλεκατ, ουιτăμ λιμμπα ναταλă α ντραγοστει ινοκεντε, α ουνουι σουφλετ καρε ποατε αντăποστι ατâτεα φρουμουσετσι σχι ταινε. Σχι αστφελ, νε πιερντεμ πριντρε νεκουρατσιι στρăινι, αντικă îντρε ακεια καρε ς-αου ντεσπăρτσιτ ντιν μâνντριε ντε Ντουμνεζεου σχι κελε αλε Σαλε, ουκιγασχι ντε οαμενι φιινντ ντιντρου îνκεπουτ. Σχι κâτ ντε μουλτ σε ασεαμăνă αστăζι ακεστ φελ ντε îνστρăιναρε κου ακεεα τρăιτă ντε σăρακιι ρομâνι, καρε μορ νεσχτιουτσι ντε νιμενι, πριντρε στρăινι, λα καρε ρομπεσκ ασχα κουμ ποπορουλ εβρεου, πεντρου ω μπουκατă ντε καρνε, ρομπεα λα εγιπτενι. Κă ασχα α λăσατ Ντουμνεζεου, ντοαρ-ντοαρ ω îντσελεγε ομουλ, βăζâνντ îν κελε τρουπεσχτι, σιμμπολικ, πε κελε καρε σε πετρεκ îν ορντινεα ντουχουλουι.

Νου-ι νιμικ μαι σκουμπ, ντε λα Ντουμνεζεου, ντραγιι μει, κα τιμπουλ.
Αρχιμ. Αρσενιε Παπακιοκ

Αρχιτεκτσιι πεισαjουλουι κοτιντιαν αλ σοκιετăτσιι μοντερνε, μπιοτεχνολογιι ουνει ουμανιτăτσι σουπουσε μασχινιι, αου κρεζουτ κă ομουλ, πρεκουμ ω πιεσă, ποατε φι πρελουκρατ îντρ-ατâτ îνκâτ σă φιε αντους λα σταντιου ντε ρομποτ. Ουν καλκουλατορ προγραμαμπιλ, καρε σă ρăσπουνντă εφικιεντ κομενζιλορ σιστεμουλουι. Σχι αου ουρματ ακεστουι πρόιεκτ, αντουκâνντου-λ πε ινντιβιντουλ οκκιντενταλ φοαρτε απροαπε ντε ακεστ ντεζιντερατ. Νταρ, τοτουσχι, φιρεα ομουλουι νου αου πουτουτ-ω σκχιμμπα κου τοτουλ. Îνστρăινατσι ντε προπριουλ σουφλετ îντρ-ω λουμε α μασχινιι σχι ινφορματσιει, οαμενιι σουφερă φăρă σă-σχι ντεα σεαμα ντε κε. Κει μαι μουλτσι νικι μăκαρ νου σχτιου κă αου σουφλετ. Κουμ αρ πουτεα ατουνκι σă ιντεντιφικε σχι σă îντσελεαγă σουφεριντσα ακεστουια; Ε κα μπολναβουλ πε καρε-λ ντοαρε κεβα, σιμτε ω μαρε σλăμπικιουνε, αρε αμετσελι σχι ω σταρε ντε κονφουζιε, νταρ νου σχτιε σă-ι σπουνă ντοκτορουλουι ντε ουνντε îι βινε σουφεριντσα.
Σουφεριντσα ρεσιμτσιτă ντε κεα μαι μαρε παρτε α οαμενιλορ, καρε πε μουλτσι îι φακε σă σε αρουνκε îν βâρτεjουλ α τοτ φελουλ ντε πăκατε, εστε ιντιμ λεγατă ντε ακεα σκουργερε μπολναβă α τιμπουλουι κε νου μαι αρε ρăμπνταρε κου νόι, τοκμαι πεντρου κă νου μαι μăσοαρă πετρεκερεα ουνει βιετσι îμπρεουνă κου Ντουμνεζεου, ιζβορουλ τιμπουλουι σχι αλ βιετσιι, σαου πετρεκερεα îμπρεουνă κου κει ιουμπιτσι, κăκι σχι ντραγοστεα, σχι φρουμουσετσεα, σχι μπινελε, τοτ ντε λα Ντουμνεζεου σουντ πριμιτε. Εστε ουν τιμπ ντουρερος, κε νε ντă μăσουρα îνστρăινăριι, α ομποσελιι ουνει αλεργăρι ντουπă νιμικ. Σχι κου κâτ αλεργăμ μαι μουλτ, κου ατâτ νε σιμτσιμ μαι σινγουρι. Αικι îνκεπε κερκουλ βικιος. Κăκι κου κâτ νε σιμτσιμ μαι σινγουρι, κου ατâτ νε εστε μαι γρεου σă σουπορτăμ τρεκερεα ντουρεροασă α τιμπουλουι κε νου-σχι μαι γăσεσχτε ροστουλ σχι μπουκουρια. Αστφελ κă ω λουăμ λα φουγă κου ω γραμπă τοτ μαι μαρε; νε ασκουνντεμ îν μουνκă, îν ομπλιγατσιι σχι γριjι ντε τοτ φελουλ, ιαρ îν πουτσινελε ρăγαζουρι κâνντ ρăμâνεμ σινγουρι κου νόι îνσχινε νε εστε σχι μαι γρεου, σχι ω λουăμ ντε λα καπăτ. Τοκμαι ντε ακεεα α φοστ ινβεντατ τελεβιζορουλ, κα σă „βινντεκε” ακεαστă σινγουρăτατε φουνκιαρă ρεσιμτσιτă ντε λουμεα ντε αστăζι, καρε Λ-α νεγλιjατ πâνă λα ουιταρε σχι τοταλă νεσχτιιντσă πε Ντουμνεζεου. Τελεβιζορουλ, ζιαρελε, ιντερνετουλ, σενζατσιοναλουλ, εροτικουλ σχι βιολεντσα, σεντιμεντε πουτερνικε, εμοτσιι κοπλεσχιτοαρε – τοατε σουντ φăκουτε πεντρου α νε „αjουτα” σă ουιτăμ κă βιατσα νοαστρă α ντεβενιτ εξτρεμ ντε σκουρτă σχι ντε κχινουιτοαρε. Τρăιμ κα σχι κουμ νικι νου αμ μαι τρăι προπρια βιατσă.

Βă ρογ σă βă οπριτσι ω κλιπă ντιν κουρσα ακεαστα α νιμικουλουι. Τρεμπουιε σă νε ρεγăσιμ τιμπουλ πιερντουτ, σă-λ ρεκâσχτιγăμ. Κουμ; Μεργâνντ κâτ μαι ντες λα Ντουμνεζειασκα Λιτουργχιε. Τιμπουλ βιετσιι σουφλετουλουι νοστρου σε ανταπă, κα ορικε φιιντσă πε λουμεα ακεαστα, ντιν νταρουλ λουι Ντουμνεζεου – îν ακεστ καζ, ντιν τιμπουλ Îμπăρăτσιει. Îνκερκατσι σχι ω σă βεντετσι κουμ βι σε σκχιμμπă βιατσα.
Βă ρογ σă κâσχτιγατσι τιμπ φăκâνντ ρăμπνταρε λα σκαουνουλ ντε σποβεντανιε. Κăκι πăκατουλ ε πρινκιπαλουλ βινοβατ ντε σκουρταρεα τιμπουλουι βιετσιι νοαστρε. Νου νε îνγăντουιε Ντουμνεζεου μαι μουλτ τιμπ, κα σă νου αντâνκιμ σχι μαι μουλτ πăκατελε îν καρε νε κομπλăκεμ.
Κâσχτιγατσι τιμπ οπρινντου-βă ντε κâτ μαι μουλτε ορι îν τιμπουλ ουνει ζιλε πεντρου α σπουνε ουν Ντοαμνε μιλουιεσχτε!

Κâσχτιγατσι σχι μαι μουλτ ντâνντ τελεβιζορουλ αφαρă, φăρă ρουσχινεα ντε „κε-ω σă σπουνă βεκινιι, πριετενιι σχι φαμιλια!;”. Τελεβιζορουλ ε κελ μαι μαρε κρονοφαγ ντιν ιστορια λουμιι. Μăνâνκă ζιλνικ îν μεντιε îν jουρ ντε 3,7 ορε ντιν τιμπουλ τουτουρορ. Λα μπăτρâνι σχι κοπιι μαι μουλτ, λα αντολεσκεντσι μαι πουτσιν. Βι σε παρε ουν λουκρου ιμποσιμπιλ; Νου ε οαρε μαι ουσχορ σă ρενουντσι λα τελεβιζορ ντεκâτ σă σουφερι πιερντερεα τιμπουλουι ατâτ ντε σκουμπ αλ βιετσιι νοαστρε, α κλιπει καρε τρεκε σχι νου σε μαι îντοαρκε, α τιμπουλουι îν καρε îνκă μαι εσχτι σăνăτος, îνκă μαι εσχτι βιου!; Ατσι κουνοσκουτ πε κινεβα φερικιτ κă σε ουιτă λα τελεβιζορ; Σαου αμ ουιτατ σχι κχιαρ νου βρεμ σă σχτιμ κε îνσεαμνă φερικιρεα; Ατουνκι νε μεριτăμ σοαρτα…
Τρεμπουιε σă ρεκâσχτιγăμ τιμπουλ ρεντεβενινντ σενσιμπιλι λα νεκαζουριλε σχι ντουρεριλε κελορλαλτσι πριετενι, ρουντε, βεκινι σαου οαμενι ντε πε στραντă, νταρ μαι αλες σενσιμπιλι λα γλασουλ προπριει ινιμι ατâτ ντε îντριστατă, îνντολιατă, κα σχι κουμ αμ φι μουριτ πριντρε στρăινι, îνγροπατσι îν γριjιλε σχι πλăκεριλε μπλεστεματε αλε ουνει εξιστεντσε λιψιτε ντε Ντουμνεζεου.
Βă ρογ σă νου τρεκετσι κου βεντερεα κουβιντελε ακεστεα, κăκι νου σχτιμ κâτ νε βα μαι ρăμπντα Ντομνουλ.

Γχεοργχε Φεκιορου

Αρτικολ απαρουτ ιν νρ. 19 αλ ρεβιστει “Φαμιλια Ορτοντοξα”

Timpul nu mai are răbdare cu noi

http://www.familiaortodoxa.ro/

http://foaienationala.ro/timpul-nu-mai-rbdare-cu-noi.html

Verile mergeam la ţară, cum se spune, la bunici. Locuiam într-o căsuţă de lemn şi pământ, într-o mare lipsă de tot ceea ce se cheamă civilizaţie. 
Seara o petreceam la lumina lămpii cu gaz şi ascultam poveşti. 
Cât de bogată şi luminoasă ne apărea lumea, plină de taine şi de frumuseţi! Atunci trăiam parcă într-un alt fel de timp, participam la o altfel de istorie, aceea deschisă către veşnicie.

time Timpul nu mai are răbdare cu noi

Timpul trece mai repede, mult mai repede ca înainte. Aţi observat lucrul acesta? Nu mai ai timp să citeşti o carte, să te gândeşti la ale tale, să te întâlneşti cu prietenii apropiaţi, nu-ţi mai rămâne timp nici măcar cât să-l petreci cu copiii şi cu însoţitorul de drum, pe drumul acestei vieţi.
Savanţii au început chiar să măsoare scurtarea timpului. Şi nu este uşor să măsori ceea ce este măsură a tot ce există. Căci nu e stare şi nici mişcare care să nu aibă timpul ca dureros sentiment al trecerii. Şi au ajuns ei la concluzia, nu ştim prin ce socoteli, că astăzi 24 de ore trec la fel de repede pe cât înainte treceau numai 16 ore. Adică deja am pierdut o treime din timpul vieţii noastre, sau jumătate din timpul mediu în care suntem activi. Dar şi părinţii din pustia Sfântului Munte, pustnici ai zilelor noastre, spun acelaşi lucru: timpul trece astăzi cu mult mai repede decât în trecut. Iar lor nu le poate fi adusă acuza de subiectivitate psihologică dată de transformările sociale…
Viteza tuturor proceselor a crescut şi totuşi timpul s-a scurtat. Invers decât trebuia să fie! Deci ideologii progresului s-au dovedit mari mincinoşi. Nu ne promiteau ei în secolul trecut că progresul ştiinţific şi tehnologic va face ca maşinile să înlocuiască munca omului şi astfel timpul va prisosi?! Da, maşina de spălat uşurează munca femeii, dar aceasta este mult mai stresată de lipsa timpului decât atunci când spăla rufele la râu…
Înainte vreme, oamenii se mişcau încet, cu rânduială, în tot ceea ce împlineau de-a lungul unei zile, în toate zilele vieţii lor. Începeau ziua cu rugăciunea de dimineaţă şi o sfârşeau cu cea de seară; la masă spuneau Tatăl nostru şi nu se apucau de ceva până nu-şi făceau semnul Sfintei Cruci. Adică omul găsea răgaz în toată vremea şi locul să-I zică o vorbă lui Dumnezeu şi, ca răspuns, să primească în suflet încredinţarea că nu este singur. Viaţa lui, deşi era grea, cu urcuşuri şi coborâşuri, cum îndeobşte trebuie să fie viaţa fiecăruia pentru a învăţa ceva din ea, îi aducea un sentiment de împlinire. Era o existenţă trăită plenar.

La celălalt să te duci cu paşi de porumbel. Aşadar, să te apropii de el în mod delicat şi cu blândeţe, pentru că semenul tău are şi el fricile şi supărările sale. Are şi aşa destulă greutate pe suflet, ca să-i mai adaugi şi tu. 
Sfântul Iustin Popovici

Însă acum totul este făcut pe fugă, astfel încât ne simţim aproape tot timpul văduviţi de bucuria clipei, nedesăvârşiţi în ceea ce facem şi trăim. Şi atunci când îţi faci rugăciunea de dimineaţă – pentru cei care au această râvnă – mintea nu este acolo. O ia înainte, căutând la grijile zilei sau ale vieţii cotidiene în general. Iar când te apuci de treabă, nu-ţi mai stă mintea să-ţi faci semnul Crucii, că deja te şi gândeşti la altceva, şi până la urmă nici nu se potriveşte cu peisajul. De parcă Dumnezeu ar trebui să Se dea după lume, să Se asemene cu ea, iar nu invers…
Şi uite aşa rămâne omul singur. Nu numai pentru că nu-L mai are pe Dumnezeu împreună cu el, dar nici pe ceilalţi semeni – prieteni, fraţi, copii, soţ sau soţie – nu-i mai simte aproape. Asta fiindcă fiecare are ritmul lui atunci când aleargă – altminteri, grăbindu-te, cauţi tot timpul înainte, la ce va urma, cu nădejdea că va veni vremea să te linişteşti. Dar viaţa trece repede şi boala vine. Vine şi moartea, mai repede decât te aştepţi, înainte de atât de doritul răgaz de liniştire şi aşezare între ai tăi, întru ale tale.
Dar putem înţelege şi altfel această însingurare: graba, ritmul nebun şi gălăgia funciară a lumii în care trăim nu ne mai îngăduie să ascultăm paşii timizi ai celuilalt pe cărările sufletului nostru. Alergătura ne exilează cumva în afara graniţelor propriului suflet. Căci sufletul, la fel ca şi copilul sau dragostea, are nevoie să-i acorzi timp. Are ritmul său, acela al comunicării adânci şi liniştite cu Dumnezeu şi cu celelalte suflete. Acest lucru îl înţelege mai cu seamă femeia, pentru că-l simte cu o mai mare acuitate.
Şi pentru că ritmul zilei şi al anilor societăţii în care trăim ne înstrăinează pe termen lung de viaţa propriului suflet, ajungem să ne obişnuim cu această stare şi ne simţim tot mai mult ca şi cum nu am avea suflet. De aceea şi prind teoriile evoluţioniste. Cu alte cuvinte, uităm de unde am plecat, uităm limba natală a dragostei inocente, a unui suflet care poate adăposti atâtea frumuseţi şi taine. Şi astfel, ne pierdem printre necuraţii străini, adică între aceia care s-au despărţit din mândrie de Dumnezeu şi cele ale Sale, ucigaşi de oameni fiind dintru început. Şi cât de mult se aseamănă astăzi acest fel de înstrăinare cu aceea trăită de săracii români, care mor neştiuţi de nimeni, printre străini, la care robesc aşa cum poporul evreu, pentru o bucată de carne, robea la egipteni. Că aşa a lăsat Dumnezeu, doar-doar o înţelege omul, văzând în cele trupeşti, simbolic, pe cele care se petrec în ordinea duhului.

Nu-i nimic mai scump, de la Dumnezeu, dragii mei, ca timpul.
Arhim. Arsenie Papacioc

Arhitecţii peisajului cotidian al societăţii moderne, biotehnologii unei umanităţi supuse maşinii, au crezut că omul, precum o piesă, poate fi prelucrat într-atât încât să fie adus la stadiu de robot. Un calculator programabil, care să răspundă eficient comenzilor sistemului. Şi au urmat acestui proiect, aducându-l pe individul occidental foarte aproape de acest deziderat. Dar, totuşi, firea omului nu au putut-o schimba cu totul. Înstrăinaţi de propriul suflet într-o lume a maşinii şi informaţiei, oamenii suferă fără să-şi dea seama de ce. Cei mai mulţi nici măcar nu ştiu că au suflet. Cum ar putea atunci să identifice şi să înţeleagă suferinţa acestuia? E ca bolnavul pe care-l doare ceva, simte o mare slăbiciune, are ameţeli şi o stare de confuzie, dar nu ştie să-i spună doctorului de unde îi vine suferinţa.
Suferinţa resimţită de cea mai mare parte a oamenilor, care pe mulţi îi face să se arunce în vârtejul a tot felul de păcate, este intim legată de acea scurgere bolnavă a timpului ce nu mai are răbdare cu noi, tocmai pentru că nu mai măsoară petrecerea unei vieţi împreună cu Dumnezeu, izvorul timpului şi al vieţii, sau petrecerea împreună cu cei iubiţi, căci şi dragostea, şi frumuseţea, şi binele, tot de la Dumnezeu sunt primite. Este un timp dureros, ce ne dă măsura înstrăinării, a oboselii unei alergări după nimic. Şi cu cât alergăm mai mult, cu atât ne simţim mai singuri. Aici începe cercul vicios. Căci cu cât ne simţim mai singuri, cu atât ne este mai greu să suportăm trecerea dureroasă a timpului ce nu-şi mai găseşte rostul şi bucuria. Astfel că o luăm la fugă cu o grabă tot mai mare; ne ascundem în muncă, în obligaţii şi griji de tot felul, iar în puţinele răgazuri când rămânem singuri cu noi înşine ne este şi mai greu, şi o luăm de la capăt. Tocmai de aceea a fost inventat televizorul, ca să „vindece” această singurătate funciară resimţită de lumea de astăzi, care L-a neglijat până la uitare şi totală neştiinţă pe Dumnezeu. Televizorul, ziarele, internetul, senzaţionalul, eroticul şi violenţa, sentimente puternice, emoţii copleşitoare – toate sunt făcute pentru a ne „ajuta” să uităm că viaţa noastră a devenit extrem de scurtă şi de chinuitoare. Trăim ca şi cum nici nu am mai trăi propria viaţă.

Vă rog să vă opriţi o clipă din cursa aceasta a nimicului. Trebuie să ne regăsim timpul pierdut, să-l recâştigăm. Cum? Mergând cât mai des la Dumnezeiasca  Liturghie. Timpul vieţii sufletului nostru se adapă, ca orice fiinţă pe lumea aceasta, din darul lui Dumnezeu – în acest caz, din timpul Împărăţiei. Încercaţi şi o să vedeţi cum vi se schimbă viaţa.
Vă rog să câştigaţi timp făcând răbdare la scaunul de spovedanie. Căci păcatul e principalul vinovat de scurtarea timpului vieţii noastre. Nu ne îngăduie Dumnezeu mai mult timp, ca să nu adâncim şi mai mult păcatele în care ne complăcem.
Câştigaţi timp oprindu-vă de cât mai multe ori în timpul unei zile pentru a spune un Doamne miluieşte!

Câştigaţi şi mai mult dând televizorul afară, fără ruşinea de „ce-o să spună vecinii, prietenii şi familia!?”. Televizorul e cel mai mare cronofag din istoria lumii. Mănâncă zilnic în medie în jur de 3,7 ore din timpul tuturor. La bătrâni şi copii mai mult, la adolescenţi mai puţin. Vi se pare un lucru imposibil? Nu e oare mai uşor să renunţi la televizor decât să suferi pierderea timpului atât de scump al vieţii noastre, a clipei care trece şi nu se mai întoarce, a timpului în care încă mai eşti sănătos, încă mai eşti viu!? Aţi cunoscut pe cineva fericit că se uită la televizor? Sau am uitat şi chiar nu vrem să ştim ce înseamnă fericirea? Atunci ne merităm soarta…
Trebuie să recâştigăm timpul redevenind sensibili la necazurile şi durerile celorlalţi prieteni, rude, vecini sau oameni de pe stradă, dar mai ales sensibili la glasul propriei inimi atât de întristată, îndoliată, ca şi cum am fi murit printre străini, îngropaţi în grijile şi plăcerile blestemate ale unei existenţe lipsite de Dumnezeu.
Vă rog să nu treceţi cu vederea cuvintele acestea, căci nu ştim cât ne va mai răbda Domnul.

Gheorghe Fecioru

Articol aparut in nr. 19 al revistei “Familia Ortodoxa

Δεν ξέρω ελληνικά, έτσι ώστε η μετάφραση να Έλληνες γίνεται με Google Translate:
Νου σχτιου γρεακă, ασχα κă τραντουκερεα îν γρεκεσχτε εστε φăκουτă (αντρατă) κου γοογλε τρανσλατε
Nu ştiu greacă, aşa că traducerea în greceşte este făcută (adrată) cu google translate
I don’t know greek, so the translation to greek is made with google translate:
.

Χρόνος δεν έχει υπομονή μαζί μας

http://www.familiaortodoxa.ro/

http://foaienationala.ro/timpul-nu-mai-rbdare-cu-noi.html

Τα καλοκαίρια πήγε στη χώρα, όπως λένε, παππούδες και γιαγιάδες. Ζούσαμε σε έναξύλινο κουτί και τη γη σε μια έλλειψη της αυτό που ονομάζεται πολιτισμός.
Πέρασα το φως της λάμπας και το βράδυ να ακούσουν τις ιστορίες του φυσικού αερίου.
Πώς θα φαίνονται πλούσια και φωτεινά κόσμο, γεμάτο μυστήριο και την ομορφιά! Όταν ζούσα σαν σε διαφορετικό χρόνο, προκειμένου να παρακολουθήσουν μια διαφορετικήιστορία, που ανοίγουν προς την αιωνιότητα.

time Timpul nu mai are răbdare cu noi

Η ώρα περνάει γρήγορα, πολύ πιο γρήγορα από ό, τι πριν. Έχετε δει αυτό; Δεν έχετε χρόνο να διαβάσει ένα βιβλίο για να σκεφτούμε τη δική σας, για να συναντηθεί με τους στενούς φίλους, όχι αριστερά σας για το πώς ακόμα και να περνούν με τα παιδιά και σύντροφος του δρόμου, ο δρόμος αυτής της ζωής.
Οι επιστήμονες έχουν αρχίσει ακόμη να μετρήσουν λίπος. Και δεν είναι εύκολο να μετρηθεί το τι είναι το μέτρο των πάντων. Γιατί δεν υπάρχει καμία κρατική κίνηση και δεν έχουν αυτό το οδυνηρό αίσθημα της το πέρασμα του χρόνου. Και κατέληξε στο συμπέρασμα, γνωρίζουμε από τους υπολογισμούς, ότι σήμερα 24 ώρες περνούν τόσο γρήγορα όσο πριν μόνο 16 ώρες πέρασε. Ότι έχουμε χάσει ήδη το ένα τρίτο της ζωής μας, ή το ήμισυ του μέσου χρόνου στον οποίο δραστηριοποιούμαστε. Αλλά οι γονείς του Αγίου Όρους έρημο, ασκητές του σήμερα, να πω το ίδιο χρονικό διάστημα πράγμα πηγαίνει πολύ πιο γρήγορα από ποτέ. Και δεν μπορεί να κατηγορηθεί υποκειμενικότητας έφερε ψυχολογικό χρόνο της κοινωνικής αλλαγής …
Αυξημένη ταχύτητα όλων των διαδικασιών και ακόμη ο χρόνος είναι λίγος. Αντίθετα μόνο έπρεπε να είναι! Έτσι ιδεολογία μεγάλη πρόοδο αποδείχτηκαν ψεύτικοι. Τους είχαμε υποσχεθεί στο παρελθόν αιώνα ότι η επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος θα κάνει τα μηχανήματα να αντικαταστήσει την ανθρώπινη εργασία και έτσι το χρόνο για να περίσσεια;Ναι, η συσκευή καθιστά εύκολο για τις γυναίκες, αλλά αυτό είναι περισσότερο αγχωμένοι από έλλειψη χρόνου από ό, τι όταν πλένετε τα ρούχα στο ποτάμι …
Πριν από καιρό, οι άνθρωποι κινούνταν αργά, με τη σειρά, σε όλα αυτά που γιορτάζεται τη διάρκεια της ημέρας, όλες τις ημέρες τους. Ξεκινήστε τη μέρα σας με πρωινή προσευχή και να καταλήξω με το βράδυ, στο τραπέζι, δήλωσε ο Πατέρας μας και να μην εγκατασταθούν τα κάτω μέχρι να κάνετε ένα σημάδι του Σταυρού. Αυτός ο άνθρωπος βρήκε το χρόνο όλη την ώρα και τον τόπο να του πω μια λέξη του Θεού και στην απάντηση, λαμβάνουν την πεποίθηση ότι η ψυχή δεν είναι μόνος. Η ζωή του, αν και δύσκολο, με σκαμπανεβάσματα, όπως συνήθως τη ζωή όλων μας πρέπει να είναι να μάθουμε κάτι από αυτό, έφερε μια αίσθηση της ολοκλήρωσης. Ήταν μια ζωή έζησε πλήρως.

Από την άλλη για να πάνε με περιστέρι βήματα. Έτσι, για να πάρει κοντά του, απαλά και ευγενικά, για το γείτονά σας και έχει φόβους και την αγωνία του. Έχει ακριβώς αρκετό βάρος στο μυαλό σας όπως εσείς να προσθέσει σε αυτό πάρα πολύ.
Ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Αλλά τώρα όλα γίνονται στο τρέξιμο, έτσι αισθανόμαστε σχεδόν πάντα στερούνται τη χαρά της στιγμής, όσο ατελής κι εμείς και να ζήσει. Και όταν κάνετε πρωινή προσευχή – για εκείνους που έχουν τον ζήλο – το μυαλό δεν είναι εκεί. Μια αναλάβει, κοιτάζοντας έγνοιες ημέρα ή την καθημερινή ζωή εν γένει. Και όταν πάμε στη δουλειά μας, θα εξακολουθεί να είναι να μην πάρει το μυαλό σας Σύνδεση του Σταυρού, που και να σκεφτεί κάτι άλλο που ήδη, και τελικά δεν ταιριάζει με το τοπίο. Όπως και αν θα πρέπει να δώσει ο Θεός και ο κόσμος να μοιάζει, και όχι το αντίστροφο …
Και έτσι ένας άντρας παραμένει. Όχι μόνο επειδή δεν έχει πλέον τον Θεό μαζί του, αλλά υπάρχουν άλλοι συμμαθητές – φίλους, αδέλφια, παιδιά, άντρας ή γυναίκα – να μην αισθάνεται πλέον κοντά. Αυτό συμβαίνει γιατί ο καθένας έχει το ρυθμό του κατά την εκτέλεση – αλλιώς, ορμάτε, πάντα με ανυπομονησία να το τι θα επακολουθήσει, με την ελπίδα ότι ο χρόνος θα έρθει για να επιβραδύνει. Αλλά η ζωή συνεχίζεται και γρήγορη ασθένεια έρχεται. Ο θάνατος έρχεται πιο γρήγορα από ό, τι θα περιμένατε, πριν από την ανάπαυλα πολυπόθητης ηρεμίας και του διακανονισμού μεταξύ της δική σας, η δική σας πλήρως.
Αλλιώς μπορούμε να καταλάβουμε αυτή τη μοναξιά: βιασύνη, τον ρυθμό και το θόρυβο τρελό κόσμο που ζούμε σε μια χώρα δεν επιτρέπεται πλέον να ακούν τα βήματα των ντροπαλός άλλα μονοπάτια ψυχή μας. Exilează είμαστε κάπως τρέχει έξω από την ψυχή.Για την ψυχή, αρέσει ή αγαπάτε το παιδί, και πρέπει να πάρει χρόνο. Έχει ρυθμό του, που του βαθιά και ήρεμη επικοινωνία με το Θεό και με τις άλλες ψυχές. Αυτή η γυναίκα καταλαβαίνει ειδικά επειδή αισθάνεται πιο έντονα.
Και για εκείνη την ημέρα και χρόνια ο ρυθμός της κοινωνίας που ζούμε τη ζωή μας μακροπρόθεσμα αποξενώνει την ψυχή έρχονται να ζήσουν με αυτή την κατάσταση και αισθάνονται όλο και περισσότερο σαν να έχουν ψυχή. Ελάτε λοιπόν και την εξελικτική θεωρία. Με άλλα λόγια, ξεχνάμε από πού ξεκινήσαμε, φαίνονται αθώα γλώσσα της αγάπης, μια ψυχή που μπορεί να φιλοξενήσει πολλές ομορφιές και τα μυστήρια. Και έτσι χάνουμε μια ξένη πρόσμιξη, δηλαδή μεταξύ εκείνων που έσπασε το καμάρι του Θεού και των δολοφόνων του ήταν άνθρωποι από την αρχή. Και πόσο κάνει σήμερα αυτό το είδος της αποξένωσης σε αυτή που βιώνουν οι φτωχοί που πεθαίνουν ρουμανική άγνωστη σε όλους, συμπεριλαμβανομένων των αλλοδαπών, στην οποία robesc όσο και οι άνθρωποι εβραϊκά για ένα κομμάτι κρέας και ενδύματα από την Αίγυπτο. Αυτό το έκανε ο Θεός, μόνο-μόνο καταλαβαίνει ο άνθρωπος, βλέποντας στη σάρκα, συμβολικά αυτά που συμβαίνουν με τη σειρά του πνεύματος.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο ακριβό, από το Θεό, αγαπητέ μου, ότι ο χρόνος.
Αρχιμανδρίτη. Αρσένιος Papacioc

Καθημερινά αρχιτέκτονες τοπίου της σύγχρονης κοινωνίας, η βιοτεχνολογία ένα αυτοκίνητο υπό την ανθρωπότητα, πίστευαν ότι ο άνθρωπος, σαν ένα κομμάτι μπορεί να μεταποιηθούν, κατά τέτοιο τρόπο ώστε να έρθουν στο στάδιο του ρομπότ. Τα προγράμματα ηλεκτρονικών υπολογιστών για να ανταποκριθεί αποτελεσματικά τους ελέγχους. Και ακολούθησαν αυτό το έργο, φέρνοντας τον κοντά στο δυτικό άτομο στόχος.Όμως, η ανθρώπινη φύση δεν θα μπορούσε να αλλάξει εντελώς. Αποξενωμένοι από τη ζωή του σε έναν κόσμο του αυτοκινήτου και των πληροφοριών, οι άνθρωποι υποφέρουν, χωρίς να συνειδητοποιούν τον λόγο. Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν καν ότι έχουν ψυχή.Πώς θα μπορούσε τότε εντοπίσει και να κατανοήσει πόνο του; Είναι άρρωστο ότι πονάει τίποτα, αισθάνεται μεγάλη αδυναμία, έχει ζάλη και σύγχυση, αλλά δεν μπορεί να πει στο γιατρό πού προέρχεται υποφέρουν.
Ταλαιπωρίας από τους περισσότερους ανθρώπους, γεγονός που οδηγεί πολλούς να ρίξει στη δίνη όλων των ειδών τις αμαρτίες του, συνδέεται στενά με την διαρροή άρρωστα φορά ότι κανείς δεν έχει υπομονή μαζί μας, ακριβώς γιατί κανένα μέτρο κόμμα μια ζωή με το Θεό, ο χρόνος και η πηγή της ζωής, ή να περάσετε με τους αγαπημένους, για την αγάπη, την ομορφιά, και την καλοσύνη, όλα του Θεού έχουν λάβει. Είναι μια οδυνηρή στιγμή, μας δίνει τώρα τη διάθεση ενός πίστες κόπωση μετά τίποτα. Και μακροπρόθεσμα, η πιο αισθανόμαστε μόνοι. Εδώ αρχίζει ο φαύλος κύκλος. Για την πιο αισθανόμαστε μόνοι, είμαστε ακόμη πιο δύσκολο να αντέξει επώδυνη πέρασμα του χρόνου ότι δεν θεωρεί πλέον τον σκοπό και χαρά. Γι ‘αυτό και έτρεξε με μια αυξανόμενη βιασύνη, κρύβονται στα καθήκοντά της απασχόλησης, και τις ανησυχίες όλων των ειδών, και σε λίγα răgazuri όταν είμαστε μόνοι με τον εαυτό μας είναι ακόμα πιο δύσκολο, και να αρχίσει ξανά. Αυτός είναι ο λόγος τηλεόραση εφευρέθηκε, για να «θεραπεύσει» την μοναξιά της γης που αισθάνονται τον κόσμο σήμερα, ο οποίος αμέλησε να λήθη και την πλήρη άγνοια του Θεού. Τηλεόραση, εφημερίδες, διαδίκτυο, συγκλονιστική, eroticul και τη βία, δυνατά συναισθήματα, συγκινήσεις συντριπτική – όλοι γίνονται για να «βοηθήσει» να ξεχνάμε ότι η ζωή μας έχει γίνει εξαιρετικά σύντομη και οδυνηρή. Ζούμε, όπως δεν ζούμε τη ζωή τους.

Παρακαλώ σταματήστε μια στιγμή τίποτα σε αυτό το αγώνα. Πρέπει να βρούμε το χαμένο χρόνο για να το ανακτήσει. Πώς; Πηγαίνοντας πιο συχνά η Θεία Λειτουργία. Πίνετε κατά τη διάρκεια της ζωής της ψυχής μας, ότι κάθε όντος σε αυτόν τον κόσμο, το δώρο του Θεού – στην περίπτωση αυτή, κατά τη διάρκεια της βασιλείας. Δοκιμάστε το και δείτε πώς οι αλλαγές της ζωής σας.
Παρακαλούμε να εξοικονομήσετε χρόνο από την καρέκλα υπομονετικά εξομολόγηση. Η αμαρτία είναι ο κύριος ένοχος για την μείωση ζωές μας. Ο Θεός δεν μας επιτρέπει περισσότερο χρόνο, όχι να εμβαθύνει τις αμαρτίες που μας εφησυχάσει.
Εξοικονομήστε χρόνο σας, όπως τη διακοπή της πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ημέρας να πω ένα Κύριε ελέησον!

Κερδίστε ακόμα περισσότερο δίνοντας τηλεόραση χωρίς ντροπή «τι να πω γείτονες, τους φίλους και την οικογένεια!;». Μεγαλύτερη τηλεόραση χρονοβόρα στην παγκόσμια ιστορία.Τρώτε καθημερινά κατά μέσο όρο περίπου 3,7 κατά τη διάρκεια της όλες τις ώρες. Οι ηλικιωμένοι και τα παιδιά σε σχέση με τους εφήβους λιγότερο. Μπορείτε να βρείτε το αδύνατο; Δεν είναι εύκολο να παραιτηθεί από την τηλεόραση για να υποστούν την απώλεια πολύτιμου χρόνου της ζωής μας, ένα λεπτό που περνάει και δεν επέστρεψε ποτέ, ο χρόνος που είστε ακόμα υγιής, είσαι ακόμη ζωντανός!; Μπορείτε συνάντησε κάποιον ευτυχισμένο τηλεθέασης; Ή ξέχασα και απλά δεν θέλουν να γνωρίζουν τι σημαίνει ευτυχία;Στη συνέχεια, μας αξίζει η μοίρα …
Θα πρέπει να ανακτήσει ανέκτησε κατά τα προβλήματα και τον πόνο ευαίσθητα άλλους φίλους, συγγενείς, γείτονες ή τους ανθρώπους στο δρόμο, ιδιαίτερα ευαίσθητο για να εκφράσουν την καρδιά του τόσο λυπημένος, πένθος, σαν να έχασαν τη ζωή τους μεταξύ αγνώστων, θαμμένα σε έγνοιες και χαρές από μια καταραμένη ύπαρξη χωρίς Θεό.
Παρακαλώ μην παραβλέπουμε αυτά τα λόγια, επειδή δεν ξέρουμε πώς ο Κύριος θα αντέξει.

Γιώργος FECIORU

Το άρθρο δημοσιεύτηκε σε καμία. 19 του περιοδικού «Ορθόδοξη Οικογένεια»

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Αρέσει σε %d bloggers: