Skip to content

Ρομâνιι, ποπορουλ τραντιτσιει ιμπεριαλε – Dan Botta, περιοδικό ”Ντακια” , απριλιε 1941

Μαρτίου 15, 2012

Ρομâνιι, ποπορουλ τραντιτσιει ιμπεριαλε

http://foaienationala.ro/romnii-poporul-tradiiei-imperiale.html

werSymbols_of_Romania_smaller.png (312×320)

Κονσχτιιντσα ιστορικă α ουνουι ποπορ, σεντιμεντουλ μισιουνιι σαλε îν λουμε, ακεσχτια σουντ φακτοριι ντε καρι ντεπινντε μăριρεα σαου κăντερεα λουι. Ιστορια σε νασχτε ντοαρ îν σπιριτουλ ακελορα καρι ποτ φι … ντιν μιιλε ντε φορμε πε καρι ιστορικιι λε πουν λα λουμινă, μαριλε λινιι αλε κονσχτιιντσει ιστορικε.
Ελε παρ α σε νασχτε, σολαρε, ντιν îνσăσχι κονφουζια îνκεπουτουριλορ. Κονσχτιιντσα ιστορικă α ποπορουλουι ρομâν σε ιντεντιφικă λα îνκεπουτ κου κονσχτιιντσα Τρακικă.
Ποπορ ντε πăστορι ακιουατ îν νενουμăρατε κουιμπουρι ντε μουντε, ντιν Καρπατσιι νορντικι πâνă λα Πινντ, κουνοσκâνντ ακολω, îν σπατσιιλε πλινε ντε γενιουλ μουντσιλορ, îντρε ασπριμιλε πιετρει, îν μπăταια μαριλορ βâντουρι, βιατσα κα ω λουπτă σχι κα ουν σχιρ ντουρερος ντε îνκερκăρι, Τρακιι σχι-αου φăουριτ κελ μαι ερόικ σουφλετ ντιν κâτε α κουνοσκουτ αντικχιτατεα.
Îν μαριλε εβενιμεντε αλε νατουριι, ει αου ντεσκιφρατ, ντιν τοτσι μπαρμπαριι λουμιι, ουνικιτατεα σχι σολινταριτατεα λουμιι. Πρεζεντσα îν λουμεα îντρεαγă α ουνουι σινγουρ ζεου, πε καρε ποποαρελε λορ λ-αου νουμιτ κου νουμε ντιφεριτε: Ζαμολξις σαου Γεμπελειζις σαου Μπακκχος.
Ακεστ ποπορ αλ Τρακιλορ, πε καρε βιατσα σα παστοραλă ντε κοντινουă ρăτăκιρε îλ σουπουνεα ουνει οσμοζε κοντινουι, φιρεσχτε σχι κου νατσιουνιλε ντε οριγινε κελτικă σαου ιλλιρă, îν πρεζεντσă πε βαστουλ τεριτοριου πε καρε λ-αμ ντεσεμνατ, ερα îμπăρτσιτ îνσă ντουπă λοκουλ ντε μουντε, ντουπă κουιμπουλ ντε καρε ντεπινντεα – îν ασχα-ζισε νενουμăρατε ποποαρε.

Αυτό το άρθρο είναι γραμμένο στη ρουμανική γλώσσα με ελληνικό αλφάβητο
Ακεστ (Αεστου) αρτικολ εστε îν λιμμπα ρομâνă σκρισă κου λιτερε γρεκεσχτι
Acest (Aestu) articol este în limba română scrisă cu litere greceşti
This article is in romanian language written with greek alphabet
.


Τρανσχουμαντσα λορ, κονκεπτσια λορ ντε λιμπερτατε παστοραλă νου λε περμιτεα σă φουνντεζε ουν στατ, ω νατσιουνε, îν ακκεπτσια μοντερνă. Α φοστ ακεστα ουν μπλεστεμ, παρτεα ντε νταμνατσιε, ντε πεντεαψă κου καρε α φοστ îνκερκατ ακεστ ποπορ ντăρουιτ κου ατîτεα νταρουρι. Χεροντοτ îνσουσχι ρεμαρκασε ακεαστα: «Ντακă αρ αβεα ουν σινγουρ Ντομν σχι αρ φι ουνιτσι îντρε ντîνσχιι, αρ φι ντε νεîνβινς σχι, ασχα κρεντ εου, κει μαι πουτερνικι ντιντρε τοατε ποποαρελε…».
Κελ ντιντîι Τρακ καρε α εξπριματ σχι ιντεεα ιμπεριαλă σχι γενιουλ νατσιουνιι σαλε α φοστ Αλεξανντρου Μακεντονουλ.
Ορικινε α τρεκουτ îνγîνντουρατ πεστε ιστορια μαριλορ σαλε φαπτε α ντεσλουσχιτ îν ακεστ Τρακ ντε σâνγε, κου λουστρου ντε κουλτουρă χελλενικă, τοτ κε φακε κομπλεξουλ ντε μαρι βιρτουτσι αλ σουφλετουλουι Τρακικ: σπιριτ ερόικ, ντρεπτατε σχι jερτφă.
Ιστορια ντεστινουλουι σăου ε ακεεα ντε α φι φăουριτ ουν ιμπεριου νου πε σεαμα ποπορουλουι σăου, κι πε σεαμα νατσιουνιι χελλενικε.
Σπιριτουλ ντε λιμπερτατε αλ Τρακουλουι, καρε εστε ουν κορολαρ αλ ιντεαλισμουλουι σăου, îν βιρτουτεα κăρουια ομουλ ε κονκεπουτ κα ομ-βαλοαρε, κου ποτεντσε καρι ποτ φι ινφινιτε, σχι νου κα ομ-καντιτατε, κα ουν σιμπλου ελεμεντ αλ τουρμει, ς-α ρεφουζατ ιντειι μοναρχικε πε καρε ω îντρουκχιπα Αλεξανντρου.
Σουφλετουλ Τρακικ ε καπαμπιλ ντε α κρεα ουν ιμπεριου, νταρ ε ινκαπαμπιλ ντε α ι σε σουπουνε.
Ντεστινουλ λουι Αλεξανντρου εβοκă στρανιου πε ακελα αλ ατâτορ μαρι ρομâνι καρι αου φăουριτ ουν ιμπεριου – φιε ελ σχι σπιριτουαλ, κăκι σχι ακελα μανιφεστă ουνεορι πâνă λα παροξισμ ω κουπιντω ιμπερανντι – σχι καρι αου φοστ îμπινσχι σă κρεεζε πε σεαμα αλτορ νατσιι κεεα κε αρ φι φοστ ατâτ ντε πριελνικ νατσιει λορ. Ε ντεστινουλ Κορβινιλορ, αλ λουι Νικολαε Βαλαχουλ, πριματουλ Ουνγαριει, αλ λουι Πετρου Μοβιλă, αλ λουι Αντιοχ Καντεμιρ…
Εβενιμεντουλ καρε ιμπριμă Τρακιλορ σπιριτουλ ντε σουπουνερε, πε καρε ει îλ βορ τρανσφορμα κου îνκετουλ îν ακελα ντε ντομινατσιε, α φοστ κουκεριρεα ρομανă.
Ακεαστă οπερă, καρε ιμπλικα σχι ω τρανσφορμαρε α μενταλιτăτσιι Τρακικε, α ντουρατ τρει βεακουρι, îντρε îντâιλε λεγιουνι αλε λουι Μαριου καρι ντεσκινντ πε τăρâμουλ ιλλιρικ σχι βικτοριιλε λουι Αουρελιαν.
Οπερα λουι Τραιαν νου εστε ντεκâτ ουν επισοντ αλ ακεστορ μαρι λουπτε σχι εα νου αρ φι φοστ ποσιμπιλă ντακă οσμοζα Τρακικă – πριν ρăτăκιρεα κοντινουă α πăστοριλορ ντιν Καρπατσιι ντακικι πâνă λα Μαρεα Εγεε σαου λα Ποντουλ σουπους ντομινατσιει ρομανε ν-αρ φι κοντινουατ σχι ντουπă κουκεριρεα πενινσουλει.
Ακελα καρε α îμπλâντατ πουτερνικ ιντεεα ιμπεριαλă îν ινιμα Τρακιει α φοστ Τραιαν. Πριν μαρεα σα αουτοριτατε, πριν βικτοριιλε σαλε φουλγερăτοαρε, πριν ντρεπτατεα σα, ομουλ ακεστα îσχι μεριτă πε ντεπλιν ντιβινιτατεα – ποατε îντâια ντιβινιτατε πε καρε Τρακια ω ακορντα ουνουι ομ. Μăρτουριιλε ει σουντ îνκă βιι πε îντινσουλ ρομâνεσκ.
Ρομανιτατεα Τρακιει προσπερă îνσă σχι πριν ακελε ινφινιτε μουλτσιμι – ινφινιτα κοπια – ντε κολονι ρομανι ντιν τοατε πăρτσιλε λουμιι, νταρ μαι βâρτος ντιν Ιταλια (îν καρε ποπουλατσια σε ρăρεα ατâτ ντε μουλτ îνκâτ îμπăρατσιι σε βăζουρă νεβόιτσι σă πουνă σταβιλă ακεστουι μαρε εξοντ), σχι μαι αλες πριν σεκăτουιρεα κοντινουă α Τρακιλορ.
Ουνα ντιν μαριλε ντραμε αλε ακεστουι ποπορ σε πετρεκε îν κιρκουριλε Ρομει – γλαντιατορι îν λουπτă ντε εξτερμινατσιε, îντρε ει σαου κου φιαρε σăλμπατικε, κρεσχτινι απόι, μουρινντ πεντρου κρεντιντσα λορ, σουμπ οκχιι αμπjεκτσι αι πλεμπει ρομανε – ει μăρτουρισεαου σχι αικι κεεα κε αμ ντεφινιτ κα γενιου αλ ακεστουι ποπορ.
Ακτουλ ντε νασχτερε αλ ποπορουλουι ρομâν νου εστε ασχανταρ νουμαι κελ σăπατ πε Κολουμνα Τραιανă, κι ελ σε ποατε ντεσλουσχι οριουνντε îν κουρσουλ ακεστορ βεακουρι σε îντâμπλă κονφλικτουλ νεκεσαρ ντιντρε σετεα κου τοτουλ πρακτικă ντε ιμπεριου α ρομανιλορ σχι σιμτσουλ λορ ινφαιλιμπιλ αλ ρεαλιτăτσιι, κου ακεστ ποπορ ντε βιζιοναρι, ντε ερόι σι ποετσι καρε α φοστ ποπορουλ Τρακικ.
Ρομανιτατεα Τρακικă σε îντινντεα ακουμ ντε λα Καρπατσιι νορντικι πâνă λα Μαρεα Εγεικă. Îν ποφιντα νουμελορ πε καρι λε ποαρτă σχι καρι σουνă ατâτ ντε Τρακικ, πε ινσκριπτσιι ντατâνντ ντιν βεακουλ αλ σχασελεα κχιαρ, Τρακιι ακεσχτια αου πιερντουτ ορικε κονσχτιιντσă ετνικă.
Ει îσχι σπουν ρομανι, κεεα κε, προνουντσατ ντε ει, κου ω παρτικουλαριτατε σπεκιφικă γραιουλουι λορ πριμιτιβ, σουνα ρομâνι.
Πăρăσιρεα Ντακιει ντε κăτρε Ιμπεριου, σουμπ πρεσιουνεα ινβαζιει γοτσιλορ, α αβουτ ντρεπτ ουρμαρε κονφιρμαρεα ρομανιτăτσιι, λα ντρεαπτα Ντουνăριι. Εα ιμπλικă îν ακελασχι τιμπ ρενταρεα καρακτερουλ αναρχικ, ντε κουιμπ ντε μουντε, βιετσιι παστοραλε ντιν Ντακια Τραιανă.
Πăστοριι ακεια îνσχισχι, καρι ν-αου πουτουτ πλεκα κου μουλτα λουμε ρομανă λα μιαζăζι, ς-αου ρετρας προμπαμπιλ îν ντεπρεσιουνιλε κελε μαι αντăποστιτε αλε Καρπατσιλορ, îν ασχα-νουμιτελε «τσăρι», ντεπαρτε ντε πασουλ ντε μουντε πε ουνντε τρεκεα γοτουλ – îν Κâμπουλουνγ, îν Βρανκεα, îν Τσαρα Ολτουλουι, îν Μαραμουρεσχ…
Îν φορμε ντε βιατσă σπεκιφικ Τρακικε, ει σε μανιφεστă τοτουσχι κα ρομανι.
Κâνντ ντομινατσια μπαρμπαρουλουι καπατă σταμπιλιτατε, κουμ σε îντâμπλă ντεκενιι σχι ντεκενιι îν σχιρ, ει îσχι ντουκ τουρμελε λα ιερνατικ πε μαλουλ Ποντουλουι σαου Εγεει ρομανε. Οσμοζα, πε καρε ω πουτεμ νουμι ρομâνεασκă, κοντινουă…
Îμπăρατσιι ρομανι ντε οριγινε Τρακικă îσχι σιμτ φăρă πρεγετ îνντεμνουλ ντε α κουπρινντε Ντακια. Φιγουρα ντε κτιτορ α λουι Τραιαν îι φασκινα. Ει κονστρουιεσκ πε μαλουλ ντακικ αλ Ντουνăριι καστρε, τουρνουρι, αντουκ λεγιουνι καρι σă ασιγουρε τρανσχουμαντσα παστοραλă σχι λινισχτεα ντιν παρτεα μπαρμπαριλορ. Îν πανεγιρικουλ îμπăρατουλουι Κονσταντσιου, Τρακ ρομανιζατ, Ντακια, σε σπουνε, α φοστ ρελουατă: Ντακια ρεστιτουτα. Îμπăρατουλ Κονσταντιν αρουνκă ουν νοου ποντ πεστε Ντουνăρε, λα Κελειου. Κε γαραντσιι μαι πουτερνικε πεντρου ουνιτατεα ρομâνεασκă;
Σă νου πιερντεμ ντιν βεντερε, îνσă: μαρεα βιατσă ιστορικă α ρομâνιλορ ε λα μιαζăζι. Îντρεαγα ρομανιτατε Τρακικă σουντ ει îνσχισχι. Ουν σχιρ ινκομπαραμπιλ ντε γενεραλι αι Ιμπεριουλουι βορ ιεσχι ντιν Τρακια φεκουνντă îν ερόι: Αετιους, îνβινγăτορουλ χουνιλορ, Μπελιζαριους îνσουσχι, καρε ποαρτă îνκă ουν νουμε Τρακικ, îμπăρατσι κα Ντιοκλετσιαν, Κονσταντσιου-Κχιορουλ, Κονσταντιν κελ Μαρε, Λεω Ι, Αναστασιου σχι Jουστινιαν – σπρε α νουμι ντοαρ πε κει μαρι…

Ιντεεα Τρακικă σε κονφουνντă κου ιντεεα ρομανă. Τρακιι σουντ, îν Ιμπεριου, προμοτοριι γενιουλουι κρεσχτιν.
Σε ποατε σπουνε îντρ-αντεβăρ κă τριουμφουλ κρεσχτινισμουλουι îν λουμε α φοστ ασιγουρατ ντε Τρακι – κρεντινκιοσχιι στρăβεκχι αι Ντουμνεζεουλουι ουνικ. Σχι νοουα ρελιγιε α φοστ μăρτουρισιτă, κου ω îνβιερσχουναρε φăρă σεαμăν, ντε μαρελε νουμăρ ντε σφιντσι σχι μαρτιρι, οριγιναρι ντιν Τρακια.
Σε ποατε κρεντε κă îμπăρατουλ Κονσταντιν, μουτâνντ φασκιιλε ρομανε, σενατουλ σχι îνσεμνελε λεγιουνιλορ îν Νοουα Ρομă, α τσινουτ νου νουμαι σă îντăρεασκă σιτουατσια στρατεγικă α Ιμπεριουλουι αναρχιζατ ντε μπαρμπαρι, κι σă λε îμπλâντε îν ινιμα πατριει σαλε, εσεντσε κρεσχτινε.
Πριν ακτουλ λουι Κονσταντιν, Ρομα βεκχε ερα αμπολιτă, Ιταλια ντεβενεα ω προβινκιε περιφερικă α λουμιι ρομανε, σχι μισιουνεα ρομανă ρεβενεα îντρεαγă ρομανιτăτσιι οριενταλε.
Ιστορια μεντιεβαλă α ρομâνιλορ, κει ω μιε ντε ανι ντε ρομανιτατε, κăουτατă κου αρντοαρε λα στâνγα Ντουνăριι, σουντ αικι. Νικι ω ενιγμă, νικι ουν μιρακολ, κι ω ντεσφăσχουραρε νορμαλă α ουνουι μαρε ντεστιν.
Ρομâνιι, αφιρμ, σουντ σινγουριι μοσχτενιτορι αι ιντειι ρομανε, κουμ τοτ ει αου φοστ, îν κουρσουλ Εβουλουι Μεντιου, ντετσινăτοριι ει.
Ρομανιτατεα οκκιντενταλă ν-α κουνοσκουτ, îν φορμελε ει ντε στατ, ντεκâτ φεουνταλιτατεα ντε νατουρă μπαρμπαρă αντιρομανă. Ρεγαλιτăτσιλε οκκιντενταλε σουντ, φăρă εξκεπτσιε, κρεατσιουνι παπαλε. Ελε ν-αου ρεαλιτατεα μιστικă α ιντειι ρομανε: τρανσμισιουνεα ιμπεριουλουι. Ιμπεριουλ Ρομαν ντε Απους νου ποατε φι κονσιντερατ, îν λουμινα τραντιτσιει, ντεκâτ κα ω γροσολανă ουζουρπαρε, ω κοπιε εξεκουτατă ντε ουν μπαρμπαρ φρâνκ, α μαρει κρεατσιουνι ρομανε.
Îντρεαγα αουτοριτατε ιμπεριαλă, πρεστιγιουλ αουγουστ αλ Ρομει, ς-α τρανσμις φăρă îντρερουπερε îμπăρατσιλορ ντε λα ρăσăριτ. Κχιαρ κâνντ ακεστ ιμπεριου α îνβεσχτμâντατ πρεστιγιοασε φορμε ντε κουλτουρă χελλενικă, îμπăρατουλ λουι νου ς-α κονσιντερατ αλτκεβα ντεκâτ ουν σολντατ αλ μισιουνιι ρομανε, ουν νwιαμορΒουελισαμπ, ουν îμπăρατ αλ ρομανιλορ. Ιντεεα ιμπεριαλă ε ρελατιβă λα ρομâνι.
Ει κοντινουă α ντα Ιμπεριουλουι σολντατσι σχι îμπăρατσι. Πχοκας ε οριγιναρ ντιν Τρακια. Καντακουζινιι σουντ Τρακι, îμπăρατσιι μακεντονενι σουντ Τρακι. Προφεσορουλ Μουρνου α ντεμονστρατ ντε κουρâνντ οριγινεα ρομâνεασκă ε κελορ τρει îμπăρατσι καβαλερι καρι αου φοστ Κομνενιι…
Îντινντερεα ρομανιτăτσιι οριενταλε, ρεντουσă παρτσιαλ ντε κουκεριριλε γρεκεσχτι – φιρεσχτε, νου λα σατε – α σουφεριτ îν ακεστ ρăστιμπ ω πουτερνικă πρεσιουνε μπαρμπαρă. Σλαβιι σχι μαι αλες μπουλγαριι, κονστιτουιτσι îντρ-ουν ιμπεριου ντε μοντελ ρομαν, αου ντετερμινατ, îν σεκολουλ αλ ΒΙΙΙ-λεα, ντοουă εξοντουρι αλε ρομανιτăτσιι – ουνα πεστε Ντουνăρε, îν Ντακια Τραιανă, σχι κεαλαλτă îν Δεσσαλια.
Ατουνκι σε κονστιτουιε, îν ρεγιουνι φαμιλιαρε ακεστει νατσιουνι ντε πăστορι, ντιβερσελε Βλαχιι, îντρε καρι κεα ντιν Δεσσαλια, Βλαχια Μαρε, α κουνοσκουτ σουμπ ντουκιι ει ω πουτερνικă βιατσă αουτονομă…
Κîνντ îνσă, ντουπă ντιστρουγερεα Μπουλγαριει, Ιμπεριουλ παρε α νου μαι σερβι ιντεεα ρομανă, κîνντ, îν νουμελε ει, ρομανιτατεα σε σιμτε οπριματă, ιατă κă σε ριντικă, βιφορος, μπρατσουλ Ασανιζιλορ.
Ρομâνιι ντιν Χεμ îσχι ιαου ασουπρă-λε ιντεεα ιμπεριαλă. Îν πατετικα λορ ινντιγναρε, îν ακτελε λορ îν καρε στρăμπατε βιζιουνεα, κα σχι σιμτσουλ ιμπεριαλ, ε κεβα καρε εβοκă ντιρεκτ ακτσιουνεα λουι Χορια. Χορια ε πρεφιγουρατ ακι, îν ακεσχτι ρομâνι καρι σχτιου σă-σχι κουκερεασκă ντρεπτατεα πε καρε ν-αου αφλατ-ω λα Îμπăρατουλ.
Κοροανα ντε αουρ α Ιμπεριουλουι, πε καρε Πετρου σχι-ω ασχεαζă πε φρουντε, αρουνκă νου σχτιου κε νιμμπ ντε βικτοριε πε φιγουρα ακελουια πε καρε ποπορουλ λουι λ-α ρεκουνοσκουτ îν βερσουλ: « Πîν’ α φοστ Χορια-μπăρατ! »
Πε ουρμελε πασχιλορ νοσχτρι ς-α ντεζβολτατ κχιαρ ω στρανιε φλορă. Τοτ ασχα κουμ – σουντ πουτσινι ανι ντε-ατουνκι – βιζιουνεα μιστικă α φρουμουσετσιι ρομâνεσχτι, ντεζλεγατă ντε νόι ντιν απελε ματερνε αλε Τρακιει, α κουνοσκουτ πε λâνγă μαρελε πουμπλικ, σουμπ νουμελε μπιζαρ ντε τεορια μιοριτικă (ντε λα φρουμοσουλ κουβâντ ρομâνεσκ μιοριτσă, μιοαρă), ω φαβοαρε εξκεπτσιοναλă.
Ιστορικιι λιτεραρι βορ αβεα σă ντεζμπατă φενομενουλ ακεστει τεοριι îνφăτσισχατε λουμιι σουμπ φορμα ουνορ οπουρι ντε ντιφικιλă ντοξă γερμανικă σχι πε καρε λιτερατοριι, καρι ι-αου φăκουτ φαιμα, αου ιμπους-ω κου αργουμεντε εξτρασε τοτ ντιν μοντεστελε νοαστρε λουκρăρι.
Πε τιμπουλ κâνντ κουβιντελε ακεστεα ς-αου ροστιτ, ρομâνιι τρεκεαου πριντρ-ω εποκă ντε μαρι μελανκολιι. Îνκχειαμ îν ακεστ τιμπ, κου ω λουνă μαι τâρζιου, ουν αλτ κουβâντ ροστιτ λα ραντιω ασουπρα ακελειασχι τεμε: «Αζι, κâνντ ουνουλ ντιν βισουριλε καρε κονντιτσιοναου Ιμπεριουλ – Ουνιρεα – ς-α îμπλινιτ, νου σχτιου κε τριστετσε νε κουπρινντε. Παρε κă νου αβεμ αλτ ιντεαλ. Îνκερκăμ φορμελε καρι νε αρατă, κουμ σπουν οαμενιι ντε ντρεπτ, κα ω νατσιουνε κομπλετ σατισφăκουτă. Σă φρεμăτăμ λα ακεστε κουβιντε. Αβεμ μουλτε ντορουρι ντε îμπλινιτ!»
Ντε ατουνκι, πεστε ποπορουλ νοστρου ς-α αμπăτουτ μπρατσουλ Νεκεσιτăτσιι. Λιψα ουνορ μαρι ιντεαλουρι νε-α πιερντουτ. Κâνντ, πριν jερτφελε πε καρι λε βομ φακε, ποπορουλ ρομâνεσκ ντιν Ντακια Τραιανă σε βα ουνι ιαρăσχι σουμπ ουν ακελασχι σκεπτρου, îν ζαρεα πατριει νοαστρε βα σκâντεια – σă κρεντεμ – κου ω μιε ντε κουπολε ντε αουρ Ρομα λουι Κονσταντιν κελ Μαρε.
Νταν Μποττα, ”Ντακια”, Ι, νρ. 1, 15 απριλιε 1941.

 

 

 

 

Românii, poporul tradiţiei imperiale

Dan Botta, ”Dacia”, I, nr. 1, 15 aprilie 1941.

http://foaienationala.ro/romnii-poporul-tradiiei-imperiale.html

werSymbols_of_Romania_smaller.png (312×320)

 

Conştiinţa istorică a unui popor, sentimentul misiunii sale în lume, aceştia sunt factorii de cari depinde mărirea sau căderea lui. Istoria se naşte doar în spiritul acelora cari pot fi … din miile de forme pe cari istoricii le pun la lumină, marile linii ale conştiinţei istorice.

Ele par a se naşte, solare, din însăşi confuzia începuturilor. Conştiinţa istorică a poporului român se identifică la început cu conştiinţa thracică.

Popor de păstori aciuat în nenumărate cuiburi de munte, din Carpaţii nordici până la Pind, cunoscând acolo, în spaţiile pline de geniul munţilor, între asprimile pietrei, în bătaia marilor vânturi, viaţa ca o luptă şi ca un şir dureros de încercări, thracii şi-au făurit cel mai eroic suflet din câte a cunoscut antichitatea.

În marile evenimente ale naturii, ei au descifrat, din toţi barbarii lumii, unicitatea şi solidaritatea lumii. Prezenţa în lumea întreagă a unui singur zeu, pe care popoarele lor l-au numit cu nume diferite: Zamolxis sau Gebeleizis sau Bacchos.

Acest popor al thracilor, pe care viaţa sa pastorală de continuă rătăcire îl supunea unei osmoze continui, fireşte şi cu naţiunile de origine celtică sau illyră, în prezenţă pe vastul teritoriu pe care l-am desemnat, era împărţit însă după locul de munte, după cuibul de care depindea – în aşa-zise nenumărate popoare.

Transhumanţa lor, concepţia lor de libertate pastorală nu le permitea să fundeze un stat, o naţiune, în accepţia modernă. A fost acesta un blestem, partea de damnaţie, de pedeapsă cu care a fost încercat acest popor dăruit cu atîtea daruri. Herodot însuşi remarcase aceasta: «Dacă ar avea un singur Domn şi ar fi uniţi între dînşii, ar fi de neînvins şi, aşa cred eu, cei mai puternici dintre toate popoarele…».

Cel dintîi thrac care a exprimat şi ideea imperială şi geniul naţiunii sale a fost Alexandru Macedonul.

Oricine a trecut îngîndurat peste istoria marilor sale fapte a desluşit în acest thrac de sânge, cu lustru de cultură hellenică, tot ce face complexul de mari virtuţi al sufletului thracic: spirit eroic, dreptate şi jertfă.

Istoria destinului său e aceea de a fi făurit un imperiu nu pe seama poporului său, ci pe seama naţiunii hellenice.

Spiritul de libertate al thracului, care este un corolar al idealismului său, în virtutea căruia omul e conceput ca om-valoare, cu potenţe cari pot fi infinite, şi nu ca om-cantitate, ca un simplu element al turmei, s-a refuzat ideii monarhice pe care o întruchipa Alexandru.

Sufletul thracic e capabil de a crea un imperiu, dar e incapabil de a i se supune.

Destinul lui Alexandru evocă straniu pe acela al atâtor mari români cari au făurit un imperiu – fie el şi spiritual, căci şi acela manifestă uneori până la paroxism o cupido imperandi – şi cari au fost împinşi să creeze pe seama altor naţii ceea ce ar fi fost atât de prielnic naţiei lor. E destinul Corvinilor, al lui Nicolae Valahul, primatul Ungariei, al lui Petru Movilă, al lui Antioh Cantemir…

Evenimentul care imprimă thracilor spiritul de supunere, pe care ei îl vor transforma cu încetul în acela de dominaţie, a fost cucerirea romană.

Această operă, care implica şi o transformare a mentalităţii thracice, a durat trei veacuri, între întâile legiuni ale lui Mariu cari descind pe tărâmul illyric şi victoriile lui Aurelian.

Opera lui Traian nu este decât un episod al acestor mari lupte şi ea nu ar fi fost posibilă dacă osmoza thracică – prin rătăcirea continuă a păstorilor din Carpaţii dacici până la Marea Egee sau la Pontul supus dominaţiei romane n-ar fi continuat şi după cucerirea peninsulei.

Acela care a împlântat puternic ideea imperială în inima Thraciei a fost Traian. Prin marea sa autoritate, prin victoriile sale fulgerătoare, prin dreptatea sa, omul acesta îşi merită pe deplin divinitatea – poate întâia divinitate pe care Thracia o acorda unui om. Mărturiile ei sunt încă vii pe întinsul românesc.

Romanitatea Thraciei prosperă însă şi prin acele infinite mulţimi – infinita copia – de coloni romani din toate părţile lumii, dar mai vârtos din Italia (în care populaţia se rărea atât de mult încât împăraţii se văzură nevoiţi să pună stavilă acestui mare exod), şi mai ales prin secătuirea continuă a thracilor.

Una din marile drame ale acestui popor se petrece în circurile Romei – gladiatori în luptă de exterminaţie, între ei sau cu fiare sălbatice, creştini apoi, murind pentru credinţa lor, sub ochii abjecţi ai plebei romane – ei mărturiseau şi aici ceea ce am definit ca geniu al acestui popor.

Actul de naştere al poporului român nu este aşadar numai cel săpat pe Columna Traiană, ci el se poate desluşi oriunde în cursul acestor veacuri se întâmplă conflictul necesar dintre setea cu totul practică de imperiu a romanilor şi simţul lor infailibil al realităţii, cu acest popor de vizionari, de eroi si poeţi care a fost poporul thracic.

Romanitatea thracică se întindea acum de la Carpaţii nordici până la Marea Egeică. În pofida numelor pe cari le poartă şi cari sună atât de thracic, pe inscripţii datând din veacul al şaselea chiar, thracii aceştia au pierdut orice conştiinţă etnică.

Ei îşi spun romani, ceea ce, pronunţat de ei, cu o particularitate specifică graiului lor primitiv, suna români.

Părăsirea Daciei de către Imperiu, sub presiunea invaziei goţilor, a avut drept urmare confirmarea romanităţii, la dreapta Dunării. Ea implică în acelaşi timp redarea caracterul anarhic, de cuib de munte, vieţii pastorale din Dacia Traiană.

Păstorii aceia înşişi, cari n-au putut pleca cu multa lume romană la miazăzi, s-au retras probabil în depresiunile cele mai adăpostite ale Carpaţilor, în aşa-numitele «ţări», departe de pasul de munte pe unde trecea gotul – în Câmpulung, în Vrancea, în Ţara Oltului, în Maramureş…

În forme de viaţă specific thracice, ei se manifestă totuşi ca romani.

Când dominaţia barbarului capată stabilitate, cum se întâmplă decenii şi decenii în şir, ei îşi duc turmele la iernatic pe malul Pontului sau Egeei romane. Osmoza, pe care o putem numi românească, continuă…

Împăraţii romani de origine thracică îşi simt fără preget îndemnul de a cuprinde Dacia. Figura de ctitor a lui Traian îi fascina. Ei construiesc pe malul dacic al Dunării castre, turnuri, aduc legiuni cari să asigure transhumanţa pastorală şi liniştea din partea barbarilor. În panegiricul împăratului Constanţiu, thrac romanizat, Dacia, se spune, a fost reluată: Dacia restituta. Împăratul Constantin aruncă un nou pod peste Dunăre, la Celeiu. Ce garanţii mai puternice pentru unitatea românească?

Să nu pierdem din vedere, însă: marea viaţă istorică a românilor e la miazăzi. Întreaga romanitate thracică sunt ei înşişi. Un şir incomparabil de generali ai Imperiului vor ieşi din Thracia fecundă în eroi: Aetius, învingătorul hunilor, Belizarius însuşi, care poartă încă un nume thracic, împăraţi ca Diocleţian, Constanţiu-Chiorul, Constantin cel Mare, Leo I, Anastasiu şi Justinian – spre a numi doar pe cei mari… Ideea thracică se confundă cu ideea romană. Thracii sunt, în Imperiu, promotorii geniului creştin.

Se poate spune într-adevăr că triumful creştinismului în lume a fost asigurat de thraci – credincioşii străvechi ai Dumnezeului unic. Şi noua religie a fost mărturisită, cu o învierşunare fără seamăn, de marele număr de sfinţi şi martiri, originari din Thracia.

Se poate crede că împăratul Constantin, mutând fasciile romane, senatul şi însemnele legiunilor în Noua Romă, a ţinut nu numai să întărească situaţia strategică a Imperiului anarhizat de barbari, ci să le împlânte în inima patriei sale, esenţe creştine.

Prin actul lui Constantin, Roma veche era abolită, Italia devenea o provincie periferică a lumii romane, şi misiunea romană revenea întreagă romanităţii orientale.

Istoria medievală a românilor, cei o mie de ani de romanitate, căutată cu ardoare la stânga Dunării, sunt aici. Nici o enigmă, nici un miracol, ci o desfăşurare normală a unui mare destin.

Românii, afirm, sunt singurii moştenitori ai ideii romane, cum tot ei au fost, în cursul Evului Mediu, deţinătorii ei.

Romanitatea occidentală n-a cunoscut, în formele ei de stat, decât feudalitatea de natură barbară antiromană. Regalităţile occidentale sunt, fără excepţie, creaţiuni papale. Ele n-au realitatea mistică a ideii romane: transmisiunea imperiului. Imperiul Roman de Apus nu poate fi considerat, în lumina tradiţiei, decât ca o grosolană uzurpare, o copie executată de un barbar frânc, a marei creaţiuni romane.

Întreaga autoritate imperială, prestigiul august al Romei, s-a transmis fără întrerupere împăraţilor de la răsărit. Chiar când acest imperiu a înveştmântat prestigioase forme de cultură hellenică, împăratul lui nu s-a considerat altceva decât un soldat al misiunii romane, un nwiamorVuelisab, un împărat al romanilor. Ideea imperială e relativă la români.

Ei continuă a da Imperiului soldaţi şi împăraţi. Phocas e originar din Thracia. Cantacuzinii sunt thraci, împăraţii macedoneni sunt thraci. Profesorul Murnu a demonstrat de curând originea românească e celor trei împăraţi cavaleri cari au fost Comnenii…

Întinderea romanităţii orientale, redusă parţial de cuceririle greceşti – fireşte, nu la sate – a suferit în acest răstimp o puternică presiune barbară. Slavii şi mai ales bulgarii, constituiţi într-un imperiu de model roman, au determinat, în secolul al VIII-lea, două exoduri ale romanităţii – una peste Dunăre, în Dacia Traiană, şi cealaltă în Thessalia.

Atunci se constituie, în regiuni familiare acestei naţiuni de păstori, diversele Vlahii, între cari cea din Thessalia, Vlahia Mare, a cunoscut sub ducii ei o puternică viaţă autonomă…

Cînd însă, după distrugerea Bulgariei, Imperiul pare a nu mai servi ideea romană, cînd, în numele ei, romanitatea se simte oprimată, iată că se ridică, viforos, braţul Asanizilor.

Românii din Hem îşi iau asupră-le ideea imperială. În patetica lor indignare, în actele lor în care străbate viziunea, ca şi simţul imperial, e ceva care evocă direct acţiunea lui Horia. Horia e prefigurat aci, în aceşti români cari ştiu să-şi cucerească dreptatea pe care n-au aflat-o la Împăratul.

Coroana de aur a Imperiului, pe care Petru şi-o aşează pe frunte, aruncă nu ştiu ce nimb de victorie pe figura aceluia pe care poporul lui l-a recunoscut în versul: « Pîn’ a fost Horia-mpărat! »

Pe urmele paşilor noştri s-a dezvoltat chiar o stranie floră. Tot aşa cum – sunt puţini ani de-atunci – viziunea mistică a frumuseţii româneşti, dezlegată de noi din apele materne ale Thraciei, a cunoscut pe lângă marele public, sub numele bizar de teoria mioritică (de la frumosul cuvânt românesc mioriţă, mioară), o favoare excepţională.

Istoricii literari vor avea să dezbată fenomenul acestei teorii înfăţişate lumii sub forma unor opuri de dificilă doxă germanică şi pe care literatorii, cari i-au făcut faima, au impus-o cu argumente extrase tot din modestele noastre lucrări.

Pe timpul când cuvintele acestea s-au rostit, românii treceau printr-o epocă de mari melancolii. Încheiam în acest timp, cu o lună mai târziu, un alt cuvânt rostit la radio asupra aceleiaşi teme: «Azi, când unul din visurile care condiţionau Imperiul – Unirea – s-a împlinit, nu ştiu ce tristeţe ne cuprinde. Pare că nu avem alt ideal. Încercăm formele cari ne arată, cum spun oamenii de drept, ca o naţiune complet satisfăcută. Să fremătăm la aceste cuvinte. Avem multe doruri de împlinit!»

De atunci, peste poporul nostru s-a abătut braţul Necesităţii. Lipsa unor mari idealuri ne-a pierdut. Când, prin jertfele pe cari le vom face, poporul românesc din Dacia Traiană se va uni iarăşi sub un acelaşi sceptru, în zarea patriei noastre va scânteia – să credem – cu o mie de cupole de aur Roma lui Constantin cel Mare.

Dan Botta, ”Dacia”, I, nr. 1, 15 aprilie 1941.

Δεν ξέρω ελληνικά, έτσι ώστε η μετάφραση να Έλληνες γίνεται με Google Translate:
Νου σχτιου γρεακă, ασχα κă τραντουκερεα îν γρεκεσχτε εστε φăκουτă (αντρατă) κου γοογλε τρανσλατε
Nu ştiu greacă, aşa că traducerea în greceşte este făcută (adrată) cu google translate
I don’t know greek, so the translation to greek is made with google translate:
.

 

Ρουμάνοι, οι άνθρωποι αυτοκρατορική παράδοση


http://foaienationala.ro/romnii-poporul-tradiiei-imperiale.html

werSymbols_of_Romania_smaller.png (312×320)

 

 

Ιστορική συνείδηση ενός λαού, αισθάνεται την αποστολή του στον κόσμο, εξαρτάται από το ποιοι είναι παράγοντες αύξησης ή πτώσης. Ιστορία γεννιέται μόνο σε πνεύμα … εκείνους που είναι σε χιλιάδες μορφές των ιστορικών, που τους έφερε στο φως, οι μεγάλες γραμμές της ιστορικής συνείδησης.
Μοιάζουν να έχουν γεννηθεί, ηλιακή, από την αρχή πολύ σύγχυση. Ιστορική συνείδηση του λαού της Ρουμανίας άρχισαν να προσδιορίσει τη συνείδηση Θράκης.
Shepherd άνθρωποι έχουν καταφύγει σε πολλές τσέπες από τα βουνά της βόρειας Πίνδου σε Καρπάθια, γνωρίζοντας εκεί την ιδιοφυΐα βουνά είναι γεμάτα από τις κακουχίες της πέτρας, στο κτύπημα των μεγάλων ανέμους, τη ζωή ως έναν αγώνα και μια επώδυνη σειρά δοκιμών, οι Θράκες και έχουν δημιουργήσει την ηρωική ψυχή του ένα από τα γνωστά αρχαιότητα.
Τα μεγάλα γεγονότα της φύσης, που έχουν ανακαλύψει, από όλες τις βάρβαρες κόσμου, η μοναδικότητα και η αλληλεγγύη του κόσμου. Τα παγκόσμια παρουσία ενός και μόνο θεού ότι οι άνθρωποι τους έχουν καλέσει με διαφορετικά ονόματα: Zamolxis ή Gebeleizis ή Διόνυσο.
Οι άνθρωποι των Θρακών, το οποίο εξακολουθεί να περιφέρεται ποιμενική ζωή υποβάλλεται σε συνεχή όσμωση, φυσικά και με τα έθνη της Κελτικής καταγωγής ή Ιλλυρία, η παρουσία στο έδαφος της συντριπτικής ότι διόρισε, αλλά χωρίστηκε από τον τόπο βουνό μετά φωλιά την οποία εξαρτάται – τα λεγόμενα πολλών ανθρώπων.
Εποχιακή μετακίνηση τους, η αντίληψή τους για ελευθερία δεν επιτρέπεται να ποιμαντική φόντο ενός κράτους, ένα έθνος στη σύγχρονη έννοια του όρου. Ήταν αυτή η κατάρα, καταδικασμένη, η ποινή που είχε δοκιμάσει αυτό με πολλούς ανθρώπους έδωσε δώρα.Ο Ηρόδοτος ο ίδιος παρατηρήσει αυτό: «Αν έχουν ένα Κύριον και να είναι ενωμένοι μεταξύ τους, θα ήταν ανυπέρβλητα και, όπως πιστεύω, το ισχυρότερο από όλα τα έθνη …».
Ο πρώτος εξέφρασε την ιδέα ότι Trac αυτοκρατορική μεγαλοφυΐα του έθνους του, ήταν ο Αλέξανδρος.
Όποιος έχει προσεκτικά κατά τη διάρκεια της ιστορίας του μεγάλες πράξεις του αίματος ξεκάθαρα σε αυτό το όχημα Trac, η λάμψη του ελληνικού πολιτισμού, τα πάντα μεγάλες αρετές της ψυχής του συγκροτήματος Trac ηρωικό πνεύμα, τη δικαιοσύνη και τη θυσία.
Η ιστορία του πεπρωμένου του, ότι είναι να σφυρηλατηθεί μια αυτοκρατορία σε βάρος του λαού του, αλλά για λογαριασμό Ελληνικού έθνους.
Το πνεύμα της ελευθερίας του συστήματος, η οποία αποτελεί απόρροια του ιδεαλισμού του, με την οποία ο άνθρωπος έχει σχεδιαστεί ως μια ανθρώπινη αξία, που μπορεί να είναι άπειρη δύναμη, και όχι ο άνθρωπος-ποσότητα, σαν ένα απλό στοιχείο του κοπαδιού, μοναρχική ιδέα απορρίφθηκε που ενσαρκώνουν τον Αλέξανδρο.
Θρακικό ψυχή είναι σε θέση να δημιουργήσει μια αυτοκρατορία, αλλά είναι ανίκανος για το θέμα.
Αλέξανδρος θυμίζει την παράξενη μοίρα του ότι τόσες πολλές μεγάλες ρουμανικές που έχουν χτίσει μια αυτοκρατορία – είναι το πνευματικό, και ότι μερικές φορές εκδηλώνεται για την μέχρι αποκορύφωμα imperandi Έρωτα – και οι οποίοι ώθησαν να δημιουργήσει το βάρος των άλλων εθνών, που ήταν τόσο ευνοϊκές για το έθνος τους. Corvin πεπρωμένο του, ο Νικόλαος Βλάχων, προκαθήμενος της Ουγγαρίας, του Πέτρου Movila του Αντίοχου Cantemir …
Γεγονός που δίνει το πνεύμα της Θρακικής υπακοή, η οποία θα γίνει αργά-αργά σε μία κυριαρχίας, ήταν η ρωμαϊκή κατάκτηση.
Το έργο αυτό, που συνεπάγονται αλλαγή της νοοτροπίας Θράκης, διήρκεσε τρεις αιώνες, μεταξύ του πρώτου και του Mariu λεγεώνες που κατεβαίνουν στη γη και Ιλλυριών νίκες του Αυρηλίου.
Έργο του Τραϊανού είναι, αλλά ένα επεισόδιο αυτού του μεγάλου αγώνα και δεν θα ήταν δυνατή αν η Θρακική όσμωση – μέσω της συνεχούς λάθος Dacian Καρπαθίων βοσκούς στο Αιγαίο ή του Πόντου υπό ρωμαϊκή κυριαρχία θα συνεχιστεί μετά την κατάκτηση της χερσονήσου .
Κάποιος που έντονα εμφυτεύεται στην καρδιά της Θράκης αυτοκρατορικής ιδέας ήταν ο Τραϊανός. Με μεγάλη αρχή του, τις νίκες του κεραυνού από τη δικαιοσύνη του, αυτός ο άνθρωπος αξίζει την πλήρη θεότητα – ότι θεότητα μπορεί πρώτα να επισυνάψετε σε ένα άνδρα Θράκης. Μαρτυρία που εξακολουθούν να ζουν κατά μήκος της Ρουμανίας καταπράσινο.
Αλλά ευημερούσα Θράκη ρωμαϊκή και τα άπειρα σύνολα – άπειρο αντίγραφο – Ρωμαϊκή εποίκων από όλο τον κόσμο, αλλά πιο έντονα στην Ιταλία (όπου ο πληθυσμός είναι ment τόσο πολύ που είδε βασιλιάδες είχαν αυτή τη μεγάλη έξοδο φίμωση), και επιλέγονται από τη συνεχή εξάντληση των Θρακών.
Ένα από το μεγάλο δράμα των ανθρώπων αυτών πρόκειται να τσίρκο της Ρώμης – τερματισμού μονομάχος μάχες, μεταξύ τους ή με άγρια θηρία, τότε οι Χριστιανοί, που πεθαίνουν για την πίστη τους στα μάτια των πληβείων αξιοθρήνητη Ρωμαϊκής – που φανερά και εδώ ό, τι ορίζεται ως μεγαλοφυία αυτού του έθνους.
Η γέννηση του ρουμανικού λαού δεν είναι μόνο η χαραγμένη στην στήλη του Τραϊανού, αλλά μπορεί να διαβάσει οποιοδήποτε σημείο κατά τη διάρκεια αυτών των αιώνων από τη δίψα που συμβαίνει κατ ‘ανάγκην σύγκρουση με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και όλα τα πρακτικά αλάνθαστη αίσθηση της πραγματικότητας, με τους ανθρώπους οραματιστές, ήρωες και οι ποιητές που ήταν Θρακών.
Θρακικό Ρωμαϊκή εκτείνεται τώρα από τη βόρεια Καρπάθια στη Μεγάλη απόδειξη η ίδια.Παρά το όνομα που φέρει και που ακούγεται τόσο Θρακικό, οι επιγραφές που χρονολογούνται από τον έκτο αιώνα, ακόμη και αφού έχουν χάσει την εθνική συνείδηση Θράκες.
Καλούν τους Ρωμαίους, που προφέρεται με ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό της πρωτόγονης ομιλίας τους, ακούγεται της Ρουμανίας.
Dacia αφήνοντας την Αυτοκρατορία, υπό την πίεση επιδρομές των Γότθων, Ρωμαϊκή Επιβεβαιώθηκε λοιπόν προς τα δεξιά του Δούναβη. Θα συμμετέχουν τόσο παίζοντας άναρχο χαρακτήρα, η φωλιά των βουνών, από την ποιμενική ζωή Ρωμαϊκή Dacia.
Οι βοσκοί οι ίδιοι, οι οποίοι δεν μπορούσαν να φύγουν με πολύ ρωμαϊκού κόσμου στο νότο, πιθανότατα τράβηξε τα προστατευόμενα κοιλάδες των Καρπαθίων, οι λεγόμενες «χώρες», από τα οποία ανέβηκαν στο βουνό για Γοτθικό – στο Campulung Vrancea σε Olt στη χώρα, στο Maramures …
Η συγκεκριμένη ζωή αποτελεί Θρακικής, Ρωμαϊκής, όμως έρχονται.
Όταν η κυριαρχία βάρβαρος σταθερότητα τέλος, όπως συμβαίνει εδώ και δεκαετίες και δεκαετίες στο τέλος, παίρνουν τα κοπάδια τους διαχειμάζουν στον Πόντο και τα μυθιστορήματα ακτή του Αιγαίου. Όσμωση, τα οποία μπορεί να ονομαστεί Ρουμανίας, συνεχίζεται …
Θρακικό Ρωμαίων αυτοκρατόρων νιώσετε σαν στο σπίτι τους ασταμάτητα καλούνται να περιλαμβάνουν Dacia. Ιδρυτής σχήμα του Τραϊάν γοητεία. Χτίζουν στις όχθες των στρατοπέδων πύργους Dacian Δούναβη,, φέρνοντας λεγεώνες που παρέχουν εποχιακή μετακίνηση ποιμαντική και την ηρεμία των βαρβάρων. Η πανηγυρική αυτοκράτορα Κωνστάντιο, Trac εκρωμαϊσμένο Dacia λέγεται και επαναλαμβάνεται: Dacia πίσω.Κωνσταντίνος ρίχνει μια νέα γέφυρα πάνω από τον Δούναβη στο Celeiu. Τι εγγυήσεις ισχυρότερη μονάδα της Ρουμανίας;
Μην ξεχνάμε, όμως: μεγάλη ιστορική ζωή των Ρουμάνων είναι προς το νότο. Θράκης είναι οι ίδιοι σε όλη τη Ρουμανία. Ο αριθμός των στρατηγών ασύγκριτη Αυτοκρατορίας θα προέλθει από γόνιμες Θράκης οι ήρωες: Αέτιου, νικητής των Ούννων, Belizarius ίδια, που φέρει ακόμα το όνομα της Θράκης, αυτοκράτορες του Διοκλητιανού, ο Κωνστάντιος-Τυφλών, ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο Λέων Ι, Αναστασίου και του Ιουστινιανού – να για να αναφέρουμε μόνο τις μεγάλες επιχειρήσεις … ιδέα Θρακικό πρέπει να συγχέεται με τη ρωμαϊκή ιδέα. Θράκες είναι αυτοκρατορία, χριστιανικό υποστηρικτές ιδιοφυΐα.
Κάποιος μπορεί να πει ότι πράγματι ο θρίαμβος του χριστιανισμού στον κόσμο εξασφαλίζεται από ΔΙΑΓΟΡΑΣ – παλιά πιστοί του ενός Θεού. Η νέα θρησκεία ήταν φανερά με απαράμιλλη învierşunare, ο μεγάλος αριθμός των αγίων και των μαρτύρων, γεννήθηκε στη Θράκη.
Μπορείτε να σκεφτείτε ότι ο Κωνσταντίνος μετακίνηση του ταμπλό ρωμαϊκές λεγεώνες γερουσία και τα σημάδια της Νέας Ρώμης, που πραγματοποιήθηκε όχι μόνο να ενισχύσει τη στρατηγική κατάσταση anarhizat βάρβαρη αυτοκρατορία, αλλά και να συμμετάσχουν στην καρδιά της χώρας του, ο Christian αποστάγματα.
Με την πράξη του Κωνσταντίνου, η αρχαία Ρώμη είχε καταργηθεί, η Ιταλία έγινε επαρχία της Ρωμαϊκής περιφέρεια κόσμο, και η αποστολή ήταν για όλη την Ρωμαϊκή Ρωμαϊκή Ανατολή.
Μεσαιωνική ιστορία της Ρουμανίας, χίλια χρόνια από τους Ρωμαίους, προσπάθησε με ανυπομονησία άφησε το Δούναβη, είναι εδώ. Δεν μυστήριο, κανένα θαύμα, αλλά μια κανονική σε μεγάλο πεπρωμένο.
Ρουμάνοι λένε, είναι οι μοναδικοί κληρονόμοι της ρωμαϊκής ιδέας, καθώς όλοι ήταν κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, οι κάτοχοι του.
Δυτική Ρωμαϊκή γνώριζε τις μορφές του κράτους, από τους Ρωμαίους feudalitatea βάρβαρη φύση. Δυτική μονάρχες είναι, χωρίς εξαίρεση, δημιουργούν παπική. Δεν έχουν καμία ιδέα της πραγματικότητας μυστικιστική αυτοκρατορίας μυθιστορήματα μετάδοσης.Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν μπορεί να θεωρηθεί υπό το πρίσμα της παράδοσης, από ένα μεικτό σφετερισμού, ένα αντίγραφο εκτελούνται ενός βαρβάρου Φράγκους, ο Ρωμαίος μεγαλύτερη δημιουργία.
Η όλη την αυτοκρατορική εξουσία, το κύρος της Ρώμης Αύγουστο, εστάλη χωρίς διακοπή βασιλείς από τα ανατολικά. Ακόμα και όταν αυτή η αυτοκρατορία înveştmântat κύρους μορφές του ελληνικού πολιτισμού, ο βασιλιάς δεν είναι τίποτα, αλλά θεωρείται ένα στρατιώτη της Ρωμαϊκής αποστολής, nwiamorVuelisab, ένας αυτοκράτορας των Ρωμαίων. Ρουμανικά αυτοκρατορικής ιδέας είναι σχετική.
Συνεχίζουν να δίνουν στρατιώτες Αυτοκρατορία και βασιλιάδες. Φωκάς είναι ντόπιος της Θράκης. Cantacuzino είναι Θράκες, Μακεδόνες είναι Θράκες βασιλείς. Καθηγητής Murnu απέδειξε πρόσφατα ρουμανικής καταγωγής είναι οι τρεις βασιλιάδες που ήταν ιππότες Comnenii …
Ανατολική Ρωμαϊκή βαθμό, μείωσε μέρος της ελληνικής κατακτήσεις – φυσικά, όχι σε χωριά – αυτή τη φορά υπέστη ισχυρές πιέσεις βάρβαρη. Σλάβοι και Βούλγαροι, ιδίως, αποτελούν ένα μοντέλο Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, έχουν, στον όγδοο αιώνα, η ρωμαϊκή exoduri 2-1 πάνω από το Δούναβη, το Dacia Τραϊανού, και η άλλη στη Θεσσαλία.
Όταν είναι, σε περιοχές γνωστές προς το έθνος των βοσκών, διάφορα Βλάχοι, ανάμεσα στους οποίους και στη Θεσσαλία, Βλάχοι Μεγάλου, γνωστός ως μια ισχυρή ανεξάρτητη διαβίωση δούκες της …
Αλλά όταν, μετά την καταστροφή της Βουλγαρίας, η αυτοκρατορία φαίνεται να εξυπηρετεί κανέναν ρωμαϊκή ιδέα, όταν το όνομά της, Ρωμαϊκή νιώθει καταπιεσμένη, ξαφνικά αυξάνεται, θυελλώδη, Asanizilor βραχίονα.
Ρουμάνοι Hem αναλαμβάνετε αυτοκρατορικής ιδέας τους. Στο θλιβερό αγανάκτησή τους που διασχίζει το όραμά τους για τις πράξεις ως αυτοκρατορική λογική, είναι κάτι που θυμίζει Χωριά άμεσα δράση. Χωριά που προανήγγειλε εδώ στη ρουμανική εκείνους που ξέρουν πώς να κερδίσουν τη δικαιοσύνη που έχουν βρεθεί στο βασιλιά.
Χρυσή κορώνα Αυτοκρατορίας, τα οποία ο Πέτρος και κάθεται στην κορυφή, να ρίξει το φωτοστέφανο της νίκης δεν γνωρίζει τον αριθμό του τον ότι ο λαός του είχε αναγνωρίσει το στίχο: «Καρφίτσα» ήταν Horia-αυτοκράτορα! »
Με τα βήματά μας, δημιουργήσαμε ένα παράξενο χλωρίδα. Ακριβώς όπως – είναι μόλις λίγα χρόνια από τότε – η μυστική ομορφιά της Ρουμανίας όραμα, χαλάρωσε μητρική νερά της Θράκης μας, είδε στο κοινό υπό την επωνυμία mioritic παράξενη θεωρία (η όμορφη λέξη Mioritza Ρουμανίας, πρόβατα), μια εξαιρετική υπέρ.
Λογοτεχνικό ιστορικοί θα πρέπει να συζητήσει αυτό το φαινόμενο παρουσιάζεται η θεωρία κόσμο opuri δύσκολη μορφή της γερμανικής και καπατσοσύνη ότι literatorii, που τους έκαναν διάσημους, έχουν κερδίσει με όλα τα επιχειρήματα που αντλούνται από μέτρια δουλειά μας.
Ο χρόνος όταν αυτά τα λόγια ειπώθηκαν, οι Ρουμάνοι πέρασαν μια περίοδο μεγάλης μελαγχολίας. Σύναψη αυτή τη στιγμή, ένα μήνα αργότερα, μια άλλη λέξη μιλήσει στο ραδιόφωνο για το ίδιο θέμα: «Σήμερα, όταν κάποιος ονειρεύεται ότι η αυτοκρατορία κλιματισμό – Ένωση – εκπληρώθηκε, μην ξέροντας τι θλίψη βλέπουμε. Φαίνεται ότι έχουμε ένα άλλο ιδανικό. Δοκιμάστε τις μορφές που δείχνει, όπως λένε, ως ένα έθνος απόλυτα ικανοποιημένοι. Για να θρόισμα αυτά τα λόγια. Έχουμε πολλά να εκπληρώσει τις επιθυμίες! »
Από τότε, πάνω από τους ανθρώπους να φύγουν Αναγκαιότητα βραχίονα. Η έλλειψη υψηλά ιδανικά που χάσαμε. Όταν, από τους οποίους κάνουμε θυσίες, από τους ανθρώπους Ρωμαϊκή Dacia της Ρουμανίας θα συγκεντρώσει κάτω από την ίδια σκήπτρο, ο ορίζοντας της χώρας μας, θα προκαλέσει – να πιστεύουμε – με χιλιάδες χρυσούς τρούλους της Ρώμης, του Μεγάλου Κωνσταντίνου.
Dan Botta, «Dacia», εγώ, δεν υπάρχει. 1, 15 Απριλίου 1941.

 

 

 

From → Ιστοριε

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Αρέσει σε %d bloggers: