Skip to content

Ντουμινικα Ορτοντοξιει 2012 – Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφειμ κατά του Οικουμενισμού

Μαρτίου 12, 2012

http://acvila30.wordpress.com/2012/03/03/mitropolitul-serafim-de-pireu-impotriva-ecumenismului-fulminanta-marturisire-la-duminica-ortodoxiei-de-trei-ori-axios-sa-ia-exemplu-si-episcopii-nostri/

Ντουμινικα Ορτοντοξιει 2012 – Ο Μητροπολίτης  Πειραιώς Σεραφειμ κατά του Οικουμενισμού

 «… Νόι, Ορτοντοκσχιι, σουντεμ Ρομειι, Ρομανιι, νοουă νε απαρτσινε Ρομανια (Ρομâνια), Ρομανιτατεα. Ορτοντοξια εστε Μπισερικα λουι  Χριστος κεα Ουνα, Σφâντă, ΟυΝΙΒΕΡΣΑΛĂ (= Κατολικă) σχι Αποστολικă, σινγουρουλ σχι ουνικουλ Λουι Τρουπ, αβâνντου-Λ Καπ πε Ελ.

Noi, Ortodocşii, suntem Romeii, Romanii, nouă ne aparţine Romania (România), Romanitatea. Ortodoxia este Biserica lui  Hristos cea Una, Sfântă, UNIVERSALĂ (= Catolică) şi Apostolică, singurul şi unicul Lui Trup, avându-L Cap pe El.  …»

ΜΙΤΡΟΠΟΛΙΤΟυΛ ΣΕΡΑΦΙΜ ΝτΕ ΠΙΡΕΟυ ÎΜΠΟΤΡΙΒΑ ΕΚΟυΜΕΝΙΣΜΟυΛΟυΙ

ΜΕΣΑJΟυΛ ΜΙΤΡΟΠΟΛΙΤΟυΛΟυΙ ΣΕΡΑΦΙΜ ΝτΕ ΠΙΡΕΟυ

ΛΑ ΝτΟυΜΙΝΙΚΑ ΟΡΤΟΝτΟΞΙΕΙ

– τραντουκερε ιντεγραλă –

Ιουμπιτσι Πăριντσι σχι φρατσι, πρεαντοριτσιι μει φιι îν Ντομνουλ,

Νοουλ Κουβιος αλ Μπισερικιι νοαστρε, Σφâντουλ Ιουστιν Ποποβικι îν μονουμενταλα σα οπερă „Μπισερικα Ορτοντοξă σχι Εκουμενισμουλ” σεμναλεαζă: „Εκουμενισμουλ εστε νουμελε κομουν πεντρου φαλσελε κρεσχτινισμε, πεντρου φαλσελε „μπισερικι” αλε Εουροπει Οκκιντενταλε. Îν ελ σε αφλă ινιμα τουτουρορ ουμανισμελορ εουροπενε îν φρουντε κου παπισμουλ.

Ιαρ τοτσι ακεσχτι φαλσχι κρεσχτινι, τοατε φαλσελε μπισερικι νου σουντ νιμικ αλτκεβα ντεκâτ ω ερεζιε λâνγă αλτă ερεζιε. Νουμελε λορ εβανγχελικ ντε ομπσχτε εστε πανερεζιε”.

Πε ακεεασχι λουνγιμε ντε ουνντă φερικιτουλ îντρου αντορμιρε Σταρετσ Αρχιμανντριτουλ Χαραλαμμπιε Βασιλοποουλος νε οφερă αντεβăρατα ιμαγινε α εκουμενισμουλουι:

„Εκουμενισμουλ εστε ω μισχκαρε μονντιαλă α Σιονισμουλουι Ιντερνατσιοναλ σχι αρε κα ουνικ σκοπ κουκεριρεα πολιτικă σχι ρελιγιοασă α Λουμιι! Εκουμενισμουλ εστε ω γροαζνικă βιjελιε, καρε σε πρεγăτεσχτε σă ντăρâμε ντιν τεμελιι – ασχα κουμ îσχι ιμαγινεαζă – „Ουνα, Σφâντα, Σομπορνικεασκα σχι Αποστολεασκα Μπισερικă” α λουι Χριστος.

Εστε ουν σăλμπατικ ουραγαν αλ πουτεριλορ îντουνερικουλουι καρε îσχι κονκεντρεαζă μανια λουι καταστροφαλă îνντεοσεμπι îμποτριβα Ορτοντοξιει, κου ω πουτερνικă ντοριντσă αμενιντσăτοαρε, ντε α ω νιμικι σχι ντε α ω φακε σă ντισπαρă”.

Îν σφâρσχιτ, φερικιτουλ îντρου αντορμιρε Σταρετσ Αρχιμανντριτουλ Ατανασιε Μιτιλινεουλ νουμεσχτεΕκουμενισμουλ ουλτιμουλ îναιντεμεργăτορ αλ λουι Αντιχριστ.

ΕΚΟυΜΕΝΙΣΜ ΣχΙ ΓΛΟΜπΑΛΙΖΑΡΕ

Ασχα κουμ γλομπαλιζαρεα λα νιβελ πολιτικ ουρμăρεσχτε σă ουνεασκă λουμεα σχι σă κονστιτουιε ουν στατ μονντιαλ, ω γουβερναρε ελεκτρονικă μονντιαλă, ω μονεντă μονντιαλă, ω εκονομιε μονντιαλă, ασχα σχι Εκουμενισμουλ, λα νιβελ ρελιγιος, βρεα σă ουνεασκă τοατε ρελιγιιλε (εκουμενισμ ιντερ-ρελιγιος) σχι τοατε ερεζιιλε (εκουμενισμ ιντερ-κρεσχτιν) îντρ-ω ρελιγιε μονντιαλă, σφιντâνντ σχι μαργιναλιζâνντ ουριασχελε, γιγαντικελε σχι χαοτικελε ντιφερεντσε ντογματικε σχι ντăρâμâνντ ντιν τεμελιι ντογμελε σχι κρεντιντσα Μπισερικιι Ορτοντοξε.

Αυτό το άρθρο είναι γραμμένο στη ρουμανική γλώσσα με ελληνικό αλφάβητο
Ακεστ (Αεστου) αρτικολ εστε îν λιμμπα ρομâνă σκρισă κου λιτερε γρεκεσχτι
Acest (Aestu) articol este în limba română scrisă cu litere greceşti
This article is in romanian language written with greek alphabet
.

Εκουμενισμουλ εστε κεα μαι μαρε ερεζιε εκλεσιολογικă ντιν τοατε εποκιλε, ντεοαρεκε νιβελεαζă σχι εκχιβαλεαζă τοατε ρελιγιιλε σχι κρεντιντσελε.

ΡĂΝτĂΚΙΝΙ

Ρăντăκινιλε Εκουμενισμουλουι τρεμπουιε κăουτατε îν σπατσιουλ προτεσταντ, πε λα μιjλοκουλ σεκολουλουι αλ ΞΙΞ-λεα. Ατουνκι, ανουμιτε „κονφεσιουνι κρεσχτινε”, βăζâνντ κă οαμενιι λε πăρăσεσκ, ντιν καουζα κρεσκâνντει ινντιφερεντσε ρελιγιοασε σχι α μισχκăριλορ αντιρελιγιοασε οργανιζατε, ς-αου βăζουτ σιλιτε λα ω γρουπαρε σχι λα ω κολαμποραρε.

Ακεαστă ακτιβιτατε ουνιονιστă α λορ α κăπăτατ ω φορμă οργανιζατă, κα Μισχκαρε Εκουμενικă, îν σεκολουλ αλ ΞΞ-λεα. Σχι, îν πρινκιπαλ, îν ανουλ 1948, πριν îνφιιντσαρεα λα Αμστερνταμ (Ολανντα) α ασχα-νουμιτουλουι Κονσιλιου Μονντιαλ αλ Μπισερικιλορ – καρε, îν μοντ εσεντσιαλ, εστε Κονσιλιουλ Μονντιαλ αλ Ερεζιιλορ, αλ λουι Λουκιφερ σχι αλ μινκιουνιι, ντεκâτ αλ „Μπισερικιλορ” – καρε îσχι αρε σεντιουλ λα Γενεβα.

ΕΚΟυΜΕΝΙΣΜ ΣχΙ ΣΙΝΚΡΕΤΙΣΜ

Ουνουλ ντιν μιjλοακελε, πε καρε λε φολοσεσχτε Εκουμενισμουλ, κα σă-σχι ατινγă σκοπουριλε σαλε, εστε σινκρετισμουλ, ακεστ ντουσχμαν ντε μοαρτε αλ κρεντιντσει κρεσχτινε, πε καρε îλ προμοβεαζă ασχα-νουμιτουλ „Κονσιλιου Μονντιαλ αλ Μπισερικιλορ” σαου μαι ντεγραμπă „Χαραμπαμπουρα Μονντιαλă α Ερεζιιλορ”, ασχα κουμ πε μπουνă ντρεπτατε α φοστ καρακτεριζατ.

„Σινκρετισμουλ îνσεαμνă ρελατιβιζαρεα ρελιγιιλορ σχι α ιντειλορ ρελιγιοασε. Εστε ω σιντεζă σχι ω jονκτσιουνε ρελιγιοασă παν-εκουμενικă α ελεμεντελορ κελορ μαι οπουσε σχι νεασεμăνăτοαρε”.

ΕΚΟυΜΕΝΙΣΜ ΙΝΤΕΡ-ΚΡΕΣχΤΙΝ ΣχΙ ΙΝΤΕΡ-ΡΕΛΙΓΙΟΣ

Εκουμενισμουλ σε μισχκă îν ντοουă νιβελουρι: πριμουλ εστε ιντερ-κρεσχτιν, ιαρ αλ ντόιλεα εστειντερ-ρελιγιος.

Îν φελουλ ακεστα αβεμ εκουμενισμουλ ιντερ-κρεσχτιν σχι εκουμενισμουλ ιντερ-ρελιγιος, καρε κονστιτουιε ντοουă ντιν ντιρεκτσιιλε ντε μπαζă αλε Εκουμενισμουλουι.

Ατâτ εκουμενισμουλ ιντερ-κρεσχτιν, κâτ σχι εκουμενισμουλ ιντερ-ρελιγιος, σουντ λουπιι îμμπρăκατσι îν πιει ντε οαιε σχι Καιι Τρόιενι, καρε îν εσεντσă αντορă ιντολιι, φιε αι ταμπερελορ λορ, φιε αι πατιμιλορ λορ περσοναλε, φιε αι λογικοκρατσιει, φιε αι κρεζουλουι λορ πολιτικ, φιε αι ιντεολογιιλορ λορ φιλοσοφικε.

ΤΕΟΛΟΓΙΑ ΟΡΤΟΝτΟΞĂ ΣχΙ ΕΚΟυΜΕΝΙΣΜΟυΛ

Τεολογια Ορτοντοξă ντεκουργε ντιν εξπεριεντσα Ρεβελατσιει, καρε, îν Μπισερικα Ορτοντοξă, οφερă ενεργια ντουμνεζειασκă νεκρεατă α Σφιντει Τρειμι. Εκουμενισμουλ ιντερ-κρεσχτινπρομοβεαζă ουνιρεα ντιφεριτελορ „κονφεσιουνι” κρεσχτινε (παπιστασχι, προτεσταντσι, ανγλικανι, ιεχοβισχτι, πεντικοσταλι, μονοφιζιτσι κου Μιρεασα λουι Χριστος – Σφâντα Μπισερικă Ουνιβερσαλă Ορτοντοξă) πε μπαζα κριτεριουλουι μινιμαλισμουλουι ντογματικ.

Κονφορμ πρινκιπιουλουι εκουμενιστ αλ „σινκρετισμουλουι ντογματικ ιντερ-κρεσχτιν”, ντιφερεντσελε ντογματικε ντιντρε ετεροντοκσχι σουντ ντοαρ τραντιτσιι φορμαλε σχι ριτουαλε αλε φιεκăρει „μπισερικι” σχι τρεμπουιε σă φιε οκολιτε πεντου μπινελε ουνιτăτσιι Μπισερικιι, καρε ποατε σă σε εξπριμε πριν ντιβερσιτατεα ντιφεριτελορ φορμε σχι μανιφεστăρι.

Ιαρ εκουμενισμουλ ιντερ-ρελιγιος, κονσιντερâνντ κă îν τοατε ρελιγιιλε εξιστă ελεμεντε ποζιτιβε, προμοβεαζă ουνιτατεα îντρε ελε σχι îνντεοσεμπι îντρε ασχα-νουμιτελε τρει ρελιγιι μονοτειστε ντιν λουμε: κρεσχτινισμουλ, ισλαμουλ σχι ιουνταισμουλ.

Îν κâτεβα κουβιντε, προμοβεαζă ασχα-νουμιτα „παν-ρελιγιε”. Κονφορμ πρινκιπιουλουι εκουμενιστ αλ „σινκρετισμουλουι ιντερ-ρελιγιος”, τρεμπουιε σă πριβιμ „πουνκτελε τεολογικε κομουνε”, καρε εξιστă îν τοατε „ρελιγιιλε μονοτειστε”, κα σă κονστρουιμ ουνιτατεα ρελιγιοασă α λουμιι.

Σφâντουλ Σιμεον Νοουλ Τεολογ σπουνε κă πεντρου κα ουν ομ σă σε μâντουιασκă τρεμπουιε σă αιμπă κρεντιντσă ντρεαπτă (= ορτοντοξă) σχι φαπτε σχι βιετσουιρε ντρεπτε (= ορτοντοξε); αλτφελ νου σε μâντουιεσχτε. Ακελασχι λουκρου îλ σκριε σχι Σφâντουλ Κχιριλ αλ Ιερουσαλιμουλουι „Κατεχεζελε” σαλε.

Ντακă εστε γρεου σă σε μâντουιασκă ουν κρεσχτιν ορτοντοξ, καρε σε νεβόιεσχτε, κου ατâτ μαι μουλτ ουν ασχα-ζις ,,κρεσχτιν”, καρε απαρτσινε γρουπăριλορ ερετικε αλε παπισμουλουι, προτεσταντσιλορ, μονοφισιτσιλορ, ε κου πουτιντσă σă σε μâντουιασκă;

Κουμ σă σε μâντουιασκă ουν μουσουλμαν, καρε κρεντε κă Κορανουλ εστε κχιπουριλε ινσπιρατ ντε Ντουμνεζεου, κâνντ ακεστα Îλ νεαγă πε Ντουμνεζεουλ Τρειμικ σχι ντουμνεζειρεα Φιουλουι λουι Ντουμνεζεου îντρουπατ;

Κουμ σă σε μâντουιασκă ουν ιουντεου, ντε βρεμε κε νικι îν Βεκχιουλ Τεσταμεντ νου κρεντε, νικι νου-λ τρăιεσχτε, κι κρεντε îν Ταλμουντ σχι îν Καμπαλα, καρε σουντ ω μαγιε ντεμονικă σχι ω σατανολατριε [αντοραρε α σατανει];

Σχι ντε κε νόι, κει κε κρεντεμ îν Μπισερικα Ορτοντοξă, σă ντοριμ κου ορικε πρετσ σă νε ρουγăμ îμπρεουνă σχι σă λιτουργχισιμ îμπρεουνă κου ερετικιι, κου ετεροντοκσχιι σχι κου κει ντε αλτă ρελιγιε;

Νου-ι αjουτăμ σă σε μâντουιασκă πε νικι ουνουλ ντιν ερετικι πριν α λε σπουνε κă σχι ει σουντ πε καλεα ντρεαπτă, καρε κονντουκε λα ακελασχι Ντουμνεζεου, îνσă πε ω αλτă καλε, καρε εστε λεγιτιμă σχι εα, κα ντρουμουλ, πε καρε-λ ουρμăμ νόι κρεσχτινιι ορτοντοκσχι.

Πριν ουρμαρε, Εκουμενισμουλ εστε ουν μαρε ομπστακολ îν καλεα αντεβăρατει ουνιρι. Ντιμποτριβă, ω ανουλεαζă σχι ω νιμικεσχτε, αρατă κă εστε ινουτιλă σχι ντεσουετă.

Εκουμενισμουλ, πεντρου α-σχι ματεριαλιζα σκοπουριλε σαλε, νεγλιjεαζă πρινκιπιιλε ντε μπαζă αλε Ορτοντοξιει.

Προμοβεαζă κονκεπτσια ,,Μπισερικιι εξτινσε”, κονφορμ κăρεια Μπισερικα εστε ουνα, νταρ îι κουπρινντε σχι πε κρεσχτινιι ντε ορικε ,,κονφεσιουνε”, ντιν μομεντ κε αου πριμιτ μποτεζουλ.

Αστφελ, τοατε ,,κονφεσιουνιλε κρεσχτινε” σουντ îντρε ελε ,,Μπισερικι σουρορι”. Εστε βορμπα ντεσπρε τεορια Τεολογιει Μπαπτισμαλε.

Îν ακελασχι ντουχ σε μισχκă τεορια ,,Μπισερικιι Ουνιβερσαλε βăζουτε”.

Μπισερικα, καρε εξιστă – ς-αρ ζικε – ,,îν μοντ νεβăζουτ” σχι εστε αλκăτουιτă ντιν τοτσι κρεσχτινιι, σε βα αρăτα σχι îν ντιμενσιουνεα ει βăζουτă πριν εφορτουριλε ουνιονιστε κομουνε.

Ακεστε κονκεπτσιι αου φοστ ινφλουεντσατε σχι ντε τεορια προτεσταντă α ραμουριλορ, ποτριβιτ κăρεια Μπισερικα εστε ουν ,,κοπακ”, καρε αρε κα ,,ραμουρι” τοατε ,,κονφεσιουνιλε κρεσχτινε”, ιαρ φιεκαρε ντιντρε ελε ντετσινε ντοαρ ω παρτε ντιν αντεβăρ.

Σε ανταουγă, ντε ασεμενεα, σχι τεορια ,,κελορ ντόι πλăμâνι”, καρε α φοστ ντεζβολτατă îντρε εκουμενισχτιι ορτοντοκσχι σχι παπιστασχι. Κονφορμ ακεστεια, Ορτοντοξια σχι Παπισμουλ σουντ ,,κει ντόι πλăμâνι” κου καρε ρεσπιρă Μπισερικα.

Πεντρου α îνκεπε, κχιπουριλε, σă ρεσπιρε κορεκτ ιαρăσχι, βα τρεμπουι κα κει ντόι πλăμâνι σă-σχι σινκρονιζεζε ρεσπιρατσια.

Εκουμενισχτιι ντιντρε ορτοντοκσχι σχι παπιστασχι κρεντ κă παπισμουλ πριν λογικοκρατιε (ρατσιοναλιμ) σχι γâνντιρεα φιλοσοφικă εστε ω κομπλεταρε ινντισπενσαμπιλă λα ,,κρεσχτινăτατεα ντιβιζατă”, ιαρ μιστικισμουλ σπιριτουαλιτăτσιι ορτοντοξε κομπλετεαζă ρατσιοναλισμ παπισμουλουι.

Σχι Ορτοντοξια σχι παπισμουλ σουντ ντοουă τραντιτσιι λα φελ ντε λεγιτιμε αλε Μπισερικιι κελει Βεκχι, ουνιτε, Ουνα σχι Νεντεσπăρτσιτă.

Πεντρου α φουνκτσιονα κορεκτ οργανισμουλ Μπισερικιι, τρεμπουιε σă σε ουνεασκă ντιν νοου ,,κελε ντοουă Μπισερικι σουρορι” – Ορτοντοξια σχι Παπισμουλ, ντουπă κε îσχι βορ φι πουριφικατ μεμορια ιστορικă ντε γρεσχελιλε, ιγνοραντσελε σχι „îντâμπλăτοαρελε” ρăζμποαιε, καρε αου αβουτ λοκ îντρε ορτοντοκσχι σχι παπιστασχι îν ουλτιμουλ μιλενιου σχι σă îνκεαπă ω νοουă εποκă, ω Νοουă Ορντινε α Λουκρουριλορ îντρε κελε ντοουă Μπισερικι, καρε σε βα îντεμεια πε ω ντραγοστε ρεκιπροκă, πε ω αντμιραμπιλă κολαμποραρε πε τεμε ντε ουνιτατε, μăρτουριε σχι μισιουνε κομουνă îν λουμεα ακτουαλă σεκουλαριζατă, îν κοσμοπολιτισμ σχι ατεισμ.

Îν ρεαλιτατε, îνσă, Παπισμουλ βρεα σă αμπσοαρμπă Ορτοντοξια πριν ουνιρεα ντε τιπουλ ,,Ουνιατσιει”, πε καρε σχι-ω ντορεσχτε κου αρντοαρε, φăκâνντ κονκεσιι ινοφενσιβε φατσă ντε παπισμ, νταρ îν νταουνα φλανκουλουι Ορτοντοξιει.

Ντε ακεεα, σε ιμπουνε κα νόι τοτσι σă ινφορμăμ πε ορικε κρεσχτιν ορτοντοξ ασουπρα πλανουριλορ παπισμουλουι, καρε νου εστε Μπισερικă, κι ουν στατ – Βατικανουλ. Ντε ασεμενεα, παπισμουλ νου εστε νικι Μπισερικα Ρομανω-Κατολικă.

Νου εστε νικι Ρομανă, νικι Κατολικă, νικι Μπισερικă. Νου αρε νικιω λεγăτουρă κου Ρομανιτατεα, νικι κου Ρομανια. Νου εστε Κατολικă [Ουνιβερσαλă], ντεοαρεκε σινγουρă ς-α ντεσπăρτσιτ ντε Μπισερικα Ορτοντοξă îν ανουλ 1054 ντουπă Χριστος. Νου εστε Μπισερικă, πεντρου κă α ντεβενιτ στατ, ντουπă κε α κεντατ κελει ντε-α τρεια ισπιτιρι α λουι Χριστος. Παπισμουλ α ακκεπτατ προπουνεριλε ντιαβολουλουι ντε α ι σε îνκχινα πεντρου α-λ φακε ατοττσιιτορουλ λουμεσκ αλ πăμâντουλουι.

Νόι, ορτοντοκσχιι, σουντεμ αντεβăρατα Μπισερικă Ρομανω-Κατολικă. Νόι, Ορτοντοκσχιι, σουντεμ Ρομειι, Ρομανιι, νοουă νε απαρτσινε Ρομανια, Ρομανιτατεα. Ορτοντοξια εστε Μπισερικα λουι Χριστος κεα Ουνα, Σφâντă, ΟυΝΙΒΕΡΣΑΛĂ (= Κατολικă) σχι Αποστολικă, σινγουρουλ σχι ουνικουλ Λουι Τρουπ, αβâνντου-Λ Καπ πε Ελ.

Ντεσχι λα νιβελ μονντιαλ εντιφικιουλ Παπισμουλουι σε κλατινă îν μοντ πριμεjντιος ντιν καουζα ατεισμουλουι, α σεκουλαριζăριι, α αουτω-jουστιφικăριι παπιστασχιλορ σχι α ιμοραλιτăτσιι λορ, κου μιι ντε σκαννταλουρι ντε πεντοφιλιε, ντιν νεφερικιρε, εκουμενισχτιι μεργ σă σπριjινε Παπισμουλ φăκâνντ κονκεσιι îν τεμελε κρεντιντσει, τραντιτσιει, κουλτουλουι σχι κονντουκεριι.

Ντε ακεεα, τρεμπουιε σă λουăμ αμιντε λα πορουνκα: ,,Φιτσι îντσελεπτσι κα σχερπιι σχι φăρă ντε ρăουτατε κα πορουμμπειι”. ,,Ιατă βă τριμιτ πε βόι κα πε νισχτε όι îν μιjλοκουλ λουπιλορ”.

Ω τεζă ντε μπαζă α Εκουμενισμουλουι εστε σχι ουρμăτοαρεα: Εστε περμισă, κχιπουριλε,ρουγăκιουνεα îν κομουν ντιντρε ορτοντοκσχι σχι ερετικι σαου κει ντε αλτε ρελιγιι.

Σκοπουλ Εκουμενισμουλουι νου εστε σă γολεασκă Σφιντελε Μπισερικι ντε κρεντινκιοσχι – ντιμποτριβă, λε βρεα πλινε πâνă λα ρεφουζ -, νουμαι κă ακεσχτι „κρεντινκιοσχι” βορ αβεα φιεκαρε προπρια λουι κρεντιντσă σχι îνβăτσăτουρă.

Îν σφâρσχιτ, îντρε μετοντελε, πε καρε λε φολοσεσχτε Εκουμενισμουλ πεντρου απροπιερεα κρεσχτινιλορ, σε αφλă σχι μινιμαλισμουλ ντογματικ σχι μαξιμαλισμουλ ντογματικ.

Îν κεεα κε πριβεσχτε μινιμαλισμουλ ντογματικ, εστε βορμπα ντεσπρε ουν εφορτ ντε α ρεντουκε ντογμελε λα κελε μαι νεκεσαρε, λα ουν „μινιμουμ” ( = μινιμ, ινφιμ), πεντρου α φι ντεπăσχιτε ντιφερεντσελε ντογματικε ντιντρε „κονφεσιουνι” σχι α σουρβενι ,,ουνιρεα κρεσχτινιλορ”. Îνσă κονσεκιντσα εστε νεγλιjαρεα ντογμει, ντεκλασαρεα σχι μινιμαλιζαρεα ιμπορταντσει ει.

Ει ζικ: ,,Σă σε ουνεασκă κρεσχτινιι, ιαρ ντογμελε λε βορ ντισκουτα μαι τâρζιου τεολογιι”! Πριν ακεαστă μετοντă σιγουρă α μινιμαλισμουλουι ντογματικ ποατε κă εστε ουσχορ κα κρεσχτινιι σă σε ουνεασκă. Αστφελ ντε „κρεσχτινι” îνσă, ποτ σă φιε ορτοντοκσχι, αντικă κρεσχτινι îντρου αντεβăρ;

Îν κεεα κε πριβεσχτε μαξιμαλισμουλ ντογματικ, ε ντε îντσελες εφορτουλ ουνορα ντε α αντăουγα νόι κουβιντε σχι νόι τερμενι λα ντογμă, πεντρου α εξπλικα, κχιπουριλε, μαι μπινε κρεντιντσα σαου πεντρου α αjουνγε λα ω νοουă ιντερπρεταρε – μαι αμπλă.

Ασχανταρ, ε κλαρ κă ακκεπταρεα, αντοπταρεα σχι îνσουσχιρεα παν-ερεζιει Εκουμενισμουλουι σχι α τεοριιλορ λουι αντιορτοντοξε, μινιμαλιζεαζă σχι ντεπρεκιαζă Σφâντα νοαστρă Μπισερικă, Τρουπουλ λουι Χριστος.

Ντακă ποτριβιτ εκουμενισχτιλορ, τοατε κονφεσιουνιλε σχι ρελιγιιλε σουντ ακελασχι λουκρου, ντακă τοτσι κρεντεμ îν ακελασχι Ντουμνεζεου, ντακă ερεζιιλε σχι ρελιγιιλε σουντ μοντουρι ντιφεριτε, νταρ ακκεπτατε ντε απροπιερε ντε ακελασχι Ντουμνεζεου, ατουνκι ντε κε αου μαι μουριτ σφιντσιι σχι μαρτιριι νοσχτρι σχι ντε κε Ντουμνεζεου α ουμπλουτ κου χαρ μοασχτελε λορ;

Ουνα ντιν νενουμăρατελε ντοβεζι ντουμνεζειεσχτι, μινουνατε σχι ινντισκουταμπιλε, πεντρου τοατε κελε ντε μαι σους, εστε Σφâντουλ Σλăβιτουλ Σφιντσιτ Μουκενικ Ατανασιε Λιτουανιανουλ, Εγουμενουλ ντιν Ρουσια Μικă, πε καρε λ-αου ασασινατ ουνιατσιι κατολικι ντιν Πολονια: λ-αου αρουνκατ îντρ-ω κλοακă, ουνντε α ρăμας βρεμε ντε σχαπτεσπρεζεκε ανι; σχι κâνντ φρατσιι νοσχτρι ορτοντοκσχι ι-αου σκος τρουπουλ μουκενικεσκ ντιν ντουχοαρεα κλοακει ς-α αρăτατ πριν χαρουλ Ντουμνεζεουλουι Κελουι Βιου, îντρεγ, νεστρικατ σχι ρăσπâνντινντ μπουνă μιρεασμă, ιαρ αστăζι σφâντουλ μπινεκουβιντεαζă Μπισερικα Ορτοντοξă α Πολονιει κου μοασχτελε λουι νεστρικατε, νεσκχιμμπατε σχι φăκăτοαρε ντε μινουνι σχι οφερă ντε ακουμ σχι ελ – ιστορικ βορμπινντ – ρăσπουνσουλ κερουριλορ λα πανερεζια Εκουμενισμουλουι καρε εστε νăσκοκιρεα σχι λουκραρεα φιαρει ντιν αντâνκ.

Κου ρουγăκιουνι îνφλăκăρατε, νεβόιτοαρε σχι πăριντεσχτι!

ΜΙΤΡΟΠΟΛΙΤΟυΛ ΒΟΣΤΡΟυ,

† ΣΕΡΑΦΙΜ ντε Πιρεου

τραντουκερε: Φρăτσια Ορτοντοξă Μισιοναρă “Σφâντουλ Μαρκου αλ Εφεσουλουι”;

σουρσα:

http://www.romfea.gr/

MITROPOLITUL SERAFIM DE PIREU ÎMPOTRIVA ECUMENISMULUI – FULMINANTĂ MĂRTURISIRE LA DUMINICA ORTODOXIEI – 2012 [DE TREI ORI «AXIOS!!!». SĂ IA EXEMPLU ŞI EPISCOPII NOŞTRI.] (text integral)

MITROPOLITUL SERAFIM DE PIREU ÎMPOTRIVA ECUMENISMULUI

MESAJUL MITROPOLITULUI SERAFIM DE PIREU

LA DUMINICA ORTODOXIEI

– traducere integrală –

 

          Iubiţi Părinţi şi fraţi, preadoriţii mei fii în Domnul,

          Noul Cuvios al Bisericii noastre, Sfântul Iustin Popovici în monumentala sa operă „Biserica Ortodoxă şi Ecumenismul” semnalează: „Ecumenismul este numele comun pentru falsele creştinisme, pentru falsele „biserici” ale Europei Occidentale. În el se află inima tuturor umanismelor europene în frunte cu papismul.

          Iar toţi aceşti falşi creştini, toate falsele biserici nu sunt nimic altceva decât o erezie lângă altă erezie. Numele lor evanghelic de obşte este panerezie”.

          Pe aceeaşi lungime de undă fericitul întru adormire Stareţ Arhimandritul Haralambie Vasilopoulos ne oferă adevărata imagine a ecumenismului:

          „Ecumenismul este o mişcare mondială a Sionismului Internaţional şi are ca unic scop cucerirea politică şi religioasă a Lumii! Ecumenismul este o groaznică vijelie, care se pregăteşte să dărâme din temelii – aşa cum îşi imaginează – „Una, Sfânta, Soborniceasca şi Apostoleasca Biserică” a lui Hristos.

          Este un sălbatic uragan al puterilor întunericului care îşi concentrează mania lui catastrofală îndeosebi împotriva Ortodoxiei, cu o puternică dorinţă ameninţătoare, de a o nimici şi de a o face să dispară”.

În sfârşit, fericitul întru adormire Stareţ Arhimandritul Atanasie Mitilineul numeşteEcumenismul ultimul înaintemergător al lui Antihrist.

ECUMENISM ŞI GLOBALIZARE

          Aşa cum globalizarea la nivel politic urmăreşte să unească lumea şi să constituie un stat mondial, o guvernare electronică mondială, o monedă mondială, o economie mondială, aşa şi Ecumenismul, la nivel religios, vrea să unească toate religiile (ecumenism inter-religios) şi toate ereziile (ecumenism inter-creştin) într-o religie mondială, sfidând şi marginalizând uriaşele, giganticele şi haoticele diferenţe dogmatice şi dărâmând din temelii dogmele şi credinţa Bisericii Ortodoxe.

          Ecumenismul este cea mai mare erezie eclesiologică din toate epocile, deoarece nivelează şi echivalează toate religiile şi credinţele.

RĂDĂCINI

          Rădăcinile Ecumenismului trebuie căutate în spaţiul protestant, pe la mijlocul secolului al XIX-lea. Atunci, anumite „confesiuni creştine”, văzând că oamenii le părăsesc, din cauza crescândei indiferenţe religioase şi a mişcărilor antireligioase organizate, s-au văzut silite la o grupare şi la o colaborare.

          Această activitate unionistă a lor a căpătat o formă organizată, ca Mişcare Ecumenică, în secolul al XX-lea. Şi, în principal, în anul 1948, prin înfiinţarea la Amsterdam (Olanda) a aşa-numitului Consiliu Mondial al Bisericilor – care, în mod esenţial, este Consiliul Mondial al Ereziilor, al lui Lucifer şi al minciunii, decât al „Bisericilor” – care îşi are sediul la Geneva.

ECUMENISM ŞI SINCRETISM

          Unul din mijloacele, pe care le foloseşte Ecumenismul, ca să-şi atingă scopurile sale, este sincretismul, acest duşman de moarte al credinţei creştine, pe care îl promovează aşa-numitul „Consiliu Mondial al Bisericilor” sau mai degrabă „Harababura Mondială a Ereziilor”, aşa cum pe bună dreptate a fost caracterizat.

          „Sincretismul înseamnă relativizarea religiilor şi a ideilor religioase. Este o sinteză şi o joncţiune religioasă pan-ecumenică a elementelor celor mai opuse şi neasemănătoare”.

ECUMENISM INTER-CREŞTIN ŞI INTER-RELIGIOS

          Ecumenismul se mişcă în două niveluri: primul este inter-creştin, iar al doilea esteinter-religios.

          În felul acesta avem ecumenismul inter-creştin şi ecumenismul inter-religios, care constituie două din direcţiile de bază ale Ecumenismului.

          Atât ecumenismul inter-creştin, cât şi ecumenismul inter-religios, sunt lupii îmbrăcaţi în piei de oaie şi Caii Troieni, care în esenţă adoră idolii, fie ai taberelor lor, fie ai patimilor lor personale, fie ai logicocraţiei, fie ai crezului lor politic, fie ai ideologiilor lor filosofice.

TEOLOGIA ORTODOXĂ ŞI ECUMENISMUL

          Teologia Ortodoxă decurge din experienţa Revelaţiei, care, în Biserica Ortodoxă, oferă energia dumnezeiască necreată a Sfintei Treimi. Ecumenismul inter-creştinpromovează unirea diferitelor „confesiuni” creştine (papistaşi, protestanţi, anglicani, iehovişti, penticostali, monofiziţi cu Mireasa lui Hristos – Sfânta Biserică Universală Ortodoxă) pe baza criteriului minimalismului dogmatic.

          Conform principiului ecumenist al „sincretismului dogmatic inter-creştin”, diferenţele dogmatice dintre eterodocşi sunt doar tradiţii formale şi rituale ale fiecărei „biserici” şi trebuie să fie ocolite pentu binele unităţii Bisericii, care poate să se exprime prin diversitatea diferitelor forme şi manifestări.

          Iar ecumenismul inter-religios, considerând că în toate religiile există elemente pozitive, promovează unitatea între ele şi îndeosebi între aşa-numitele trei religii monoteiste din lume: creştinismul, islamul şi iudaismul.

          În câteva cuvinte, promovează aşa-numita „pan-religie”. Conform principiului ecumenist al „sincretismului inter-religios”, trebuie să privim „punctele teologice comune”, care există în toate „religiile monoteiste”, ca să construim unitatea religioasă a lumii.

  Sfântul Simeon Noul Teolog spune că pentru ca un om să se mântuiască trebuie să aibă credinţă dreaptă (= ortodoxă) şi fapte şi vieţuire drepte (= ortodoxe); altfel nu se mântuieşte. Acelaşi lucru îl scrie şi Sfântul Chiril al Ierusalimului „Catehezele” sale.

          Dacă este greu să se mântuiască un creştin ortodox, care se nevoieşte, cu atât mai mult un aşa-zis ,,creştin”, care aparţine grupărilor eretice ale papismului, protestanţilor, monofisiţilor, e cu putinţă să se mântuiască?

          Cum să se mântuiască un musulman, care crede că Coranul este chipurile inspirat de Dumnezeu, când acesta Îl neagă pe Dumnezeul Treimic şi dumnezeirea Fiului lui Dumnezeu întrupat?

          Cum să se mântuiască un iudeu, de vreme ce nici în Vechiul Testament nu crede, nici nu-l trăieşte, ci crede în Talmud şi în Kabala, care sunt o magie demonică şi o satanolatrie [adorare a satanei]?

          Şi de ce noi, cei ce credem în Biserica Ortodoxă, să dorim cu orice preţ să ne rugăm împreună şi să liturghisim împreună cu ereticii, cu eterodocşii şi cu cei de altă religie?

          Nu-i ajutăm să se mântuiască pe nici unul din eretici prin a le spune că şi ei sunt pe calea dreaptă, care conduce la acelaşi Dumnezeu, însă pe o altă cale, care este legitimă şi ea, ca drumul, pe care-l urmăm noi creştinii ortodocşi.

          Prin urmare, Ecumenismul este un mare obstacol în calea adevăratei uniri. Dimpotrivă, o anulează şi o nimiceşte, arată că este inutilă şi desuetă.

          Ecumenismul, pentru a-şi materializa scopurile sale, neglijează principiile de bază ale Ortodoxiei.

          Promovează concepţia ,,Bisericii extinse”, conform căreia Biserica este una, dar îi cuprinde şi pe creştinii de orice ,,confesiune”,  din moment ce au primit botezul.  

          Astfel, toate ,,confesiunile creştine” sunt între ele ,,Biserici surori”. Este vorba despre teoria Teologiei Baptismale.

          În acelaşi duh se mişcă teoria ,,Bisericii Universale văzute”.

          Biserica, care există – s-ar zice – ,,în mod nevăzut” şi este alcătuită din toţi creştinii, se va arăta şi în dimensiunea ei văzută prin eforturile unioniste comune.

          Aceste concepţii au fost influenţate şi de teoria protestantă a ramurilor, potrivit căreia Biserica este un ,,copac”, care are ca ,,ramuri” toate ,,confesiunile creştine”, iar fiecare dintre ele deţine doar o parte din adevăr.

          Se adaugă, de asemenea, şi teoria ,,celor doi plămâni”, care a fost dezvoltată între ecumeniştii ortodocşi şi papistaşi. Conform acesteia, Ortodoxia şi Papismul sunt ,,cei doi plămâni” cu care respiră Biserica.

          Pentru a începe, chipurile, să respire corect iarăşi, va trebui ca cei doi plămâni să-şi sincronizeze respiraţia.

          Ecumeniştii dintre ortodocşi şi papistaşi cred că papismul prin  logicocratie (raţionalim) şi gândirea filosofică este o completare indispensabilă la ,,creştinătatea divizată”, iar misticismul spiritualităţii ortodoxe completează raţionalism papismului.

          Şi Ortodoxia şi papismul sunt două tradiţii la fel de legitime ale Bisericii celei Vechi, unite, Una şi Nedespărţită.

          Pentru a funcţiona corect organismul Bisericii, trebuie să se unească din nou ,,cele două Biserici surori” – Ortodoxia şi Papismul, după ce îşi vor fi purificat memoria istorică de greşelile, ignoranţele şi „întâmplătoarele” războaie, care au avut loc între ortodocşi şi papistaşi în ultimul mileniu şi să înceapă o nouă epocă, o Nouă Ordine a Lucrurilor între cele două Biserici, care se va întemeia pe o dragoste reciprocă, pe o admirabilă colaborare pe teme de unitate, mărturie şi misiune comună în lumea actuală secularizată, în cosmopolitism şi ateism.

          În realitate, însă, Papismul vrea să absoarbă Ortodoxia prin unirea de tipul ,,Uniaţiei”, pe care şi-o doreşte cu ardoare, făcând concesii inofensive faţă de papism, dar în dauna flancului Ortodoxiei.

          De aceea, se impune ca noi toţi să informăm pe orice creştin ortodox asupra planurilor papismului, care nu este Biserică, ci un stat – Vaticanul. De asemenea, papismul nu este nici Biserica Romano-Catolică.

          Nu este nici Romană, nici Catolică, nici Biserică. Nu are nicio legătură cu Romanitatea, nici cu Romania. Nu este Catolică [Universală], deoarece singură s-a despărţit de Biserica Ortodoxă în anul 1054 după Hristos. Nu este Biserică, pentru că a devenit stat, după ce a cedat celei de-a treia ispitiri a lui  Hristos. Papismul a acceptat propunerile diavolului de a i se închina pentru a-l face atotţiitorul lumesc al pământului.

          Noi, ortodocşii, suntem adevărata Biserică Romano-Catolică. Noi, Ortodocşii, suntem Romeii, Romanii, nouă ne aparţine Romania, Romanitatea. Ortodoxia este Biserica lui  Hristos cea Una, Sfântă, UNIVERSALĂ (= Catolică) şi Apostolică, singurul şi unicul Lui Trup, avându-L Cap pe El.

          Deşi la nivel mondial edificiul Papismului se clatină în mod primejdios din cauza ateismului, a secularizării, a auto-justificării papistaşilor şi a imoralităţii lor, cu mii de scandaluri de pedofilie, din nefericire, ecumeniştii merg să sprijine Papismul făcând concesii în temele credinţei, tradiţiei, cultului şi conducerii.

          De aceea, trebuie să luăm aminte la porunca: ,,Fiţi înţelepţi ca şerpii şi fără de răutate ca porumbeii”. ,,Iată vă trimit pe voi ca pe nişte oi în mijlocul lupilor”.

          O teză de bază a Ecumenismului este şi următoarea: Este permisă, chipurile,rugăciunea în comun dintre ortodocşi şi eretici sau cei de alte religii.

          Scopul Ecumenismului nu este să golească Sfintele Biserici de credincioşi – dimpotrivă, le vrea pline până la refuz -, numai că aceşti „credincioşi” vor avea fiecare propria lui credinţă şi învăţătură.

          În sfârşit, între metodele, pe care le foloseşte Ecumenismul pentru apropierea creştinilor, se află şi minimalismul dogmatic şi maximalismul dogmatic.

          În ceea ce priveşte minimalismul dogmatic, este vorba despre un efort de a reduce dogmele la cele mai necesare, la un  „minimum” ( = minim, infim), pentru a fi depăşite diferenţele dogmatice dintre „confesiuni” şi a surveni ,,unirea creştinilor”. Însă consecinţa este neglijarea dogmei, declasarea şi minimalizarea importanţei ei.

          Ei zic: ,,Să se unească creştinii, iar dogmele le vor discuta mai târziu teologii”! Prin această metodă sigură a minimalismului dogmatic poate că este uşor ca creştinii să se unească. Astfel de „creştini” însă, pot să fie ortodocşi, adică creştini întru adevăr?

          În ceea ce priveşte maximalismul dogmatic, e de înţeles efortul unora de a adăuga noi cuvinte şi noi termeni la dogmă, pentru a explica, chipurile, mai bine credinţa sau pentru a ajunge la o nouă interpretare – mai amplă.

          Aşadar, e clar că acceptarea, adoptarea şi însuşirea pan-ereziei Ecumenismului şi a teoriilor lui antiortodoxe, minimalizează şi depreciază  Sfânta noastră Biserică, Trupul lui  Hristos.

          Dacă potrivit ecumeniştilor, toate confesiunile şi religiile sunt acelaşi lucru, dacă toţi credem în acelaşi Dumnezeu, dacă ereziile şi religiile sunt moduri diferite, dar acceptate de apropiere de acelaşi Dumnezeu, atunci de ce au mai murit sfinţii şi martirii noştri şi de ce Dumnezeu a umplut cu har moaştele lor?

          Una din nenumăratele dovezi dumnezeieşti, minunate şi indiscutabile, pentru toate cele de mai sus, este Sfântul Slăvitul Sfinţit Mucenic Atanasie Lituanianul, Egumenul din Rusia Mică, pe care l-au asasinat uniaţii catolici din Polonia: l-au aruncat într-o cloacă, unde a rămas vreme de şaptesprezece ani; şi când fraţii noştri ortodocşi i-au scos trupul mucenicesc din duhoarea cloacei s-a arătat prin harul Dumnezeului Celui Viu, întreg, nestricat şi răspândind bună mireasmă, iar astăzi sfântul binecuvintează Biserica Ortodoxă a Poloniei cu moaştele lui nestricate, neschimbate şi făcătoare de minuni şi oferă de acum şi el – istoric vorbind – răspunsul cerurilor la panerezia Ecumenismului care este născocirea şi lucrarea fiarei din adânc.

Cu rugăciuni înflăcărate, nevoitoare şi părinteşti!

MITROPOLITUL VOSTRU,

† SERAFIM de Pireu

traducere: Frăţia Ortodoxă Misionară “Sfântul Marcu al Efesului”;

sursa: 

http://www.romfea.gr/

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς κατά του Οικουμενισμού

Μήνυμα του Μητροπολίτη Πειραιώς (Κυριακή της Ορθοδοξίας)

Αγαπητοί Πατέρες και Αδελφοί, Τέκνα μου εν Κυρίω περιπόθητα,

Ο νέος όσιος της Εκκλησίας μας, ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς στο μνημειώδες έργο του «’Ορθοδοξος Εκκλησία και Οικουμενισμός» σημειώνει: «Ο Οικουμενισμός είναι κοινόν όνομα δια τους ψευδοχριστιανισμούς, δια τας ψευδοεκκλησίας της Δυτικής Ευρώπης. Μέσα του ευρίσκεται η καρδιά όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών με επικεφαλής τον Παπισμό.

Όλοι δε αυτοί οι ψευδοχριστιανισμοί, όλαι αι ψευδοεκκλησίαι δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία αίρεσις παραπλεύρως εις την άλλην αίρεσιν. Το κοινόν ευαγγελικόν όνομά τους είναι η παναίρεσις».

Στο ίδιο μήκος κύματος ο μακαριστός γέροντας Αρχιμανδρίτης Χαράλαμπος Βασιλόπουλος μας δίνει την πραγματική εικόνα του Οικουμενισμού∙

«Ο Οικουμενισμός είναι ένα Κίνημα παγκόσμιον του Διεθνούς Σιωνισμού και έχει ως μοναδικόν σκοπόν τη πολιτικήν και θρησκευτικήν κατάκτησιν της Οικουμένης! Ο Οικουμενισμός είναι μια φοβερά λαίλαψ, που προετοιμάζεται να ξεθεμελιώση, όπως φαντάζεται, την Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν’’ του Χριστού»

Είναι άγριος τυφών των δυνάμεων του σκότους, που συγκεντρώνει την καταστροφική του μανία εναντίον κυρίως της Ορθοδοξίας, με τον σκοτεινό πόθο να την εκμηδενίση και να την αφανίση». Τέλος, ο μακαριστός γέροντας Αρχιμανδρίτης Αθανάσιος Μυτιληναίος ονομάζει τον Οικουμενισμό τελευταίο πρόδρομο του Αντιχρίστου.

Όπως η παγκοσμιοποίηση σε πολιτικό επίπεδο θέλει να ενώσει τον κόσμο και να κάνει ένα παγκόσμιο κράτος, μία παγκόσμια ηλεκτρονική διακυβέρνηση, ένα παγκόσμιο νόμισμα, μία παγκόσμια οικονομία, έτσι και ο Οικουμενισμός σε θρησκευτικό επίπεδο θέλει να ενώσει όλες τις θρησκείες (διαθρησκειακός οικουμενισμός) και όλες τις αιρέσεις (διαχριστιανικός οικουμενισμός) σε μία παγκόσμια θρησκεία, αψηφώντας και περιθωριοποιώντας τις τεράστιες, γιγαντιαίες και χαώδεις δογματικές διαφορές και ξεθεμελιώνοντας εκ βάθρων τα δόγματα και την πίστη της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Ο Οικουμενισμός είναι η μεγαλύτερη εκκλησιολογική αίρεση όλων των εποχών, επειδή εξισώνει όλες τις θρησκείες και τις πίστεις.

Οι ρίζες του Οικουμενισμού πρέπει να αναζητηθούν στον προτεσταντικό χώρο, στα μέσα του 19ου αι. Τότε κάποιες «χριστιανικές ομολογίες», βλέποντας τον κόσμο να φεύγει από κοντά τους λόγω της αυξανομένης θρησκευτικής αδιαφορίας και των οργανωμένων αντιθρησκευτικών κινημάτων, αναγκάσθηκαν σε μια συσπείρωση και συνεργασία.

Αυτή η ενωτική δραστηριότητα τους έλαβε οργανωμένη πλέον μορφή, ως Οικουμενική Κίνηση, τον 20ο αι. Και κυρίως το 1948, με την ίδρυση στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας του λεγομένου Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών – που ουσιαστικά είναι Παγκόσμιο Συμβούλιο των Αιρέσεων, του Εωσφόρου και του ψεύδους, παρά των «Εκκλησιών» – που εδρέυει στη Γενεύη.

Ένα από τα μέσα, που χρησιμοποιεί ο Οικουμενισμός για να επιτύχει τους σκοπούς του, είναι ο συγκρητισμός, αυτός ο θανάσιμος εχθρός της χριστιανικής πίστεως, τον οποίο προωθεί το λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών» η μάλλον το «Παγκόσμιο Συνοθύλευμα των Αιρέσεων», όπως δικαιολογημένα έχει χαρακτηρισθεί.

«Ο συγκρητισμός είναι η σχετικοποίηση των θρησκειών και των θρησκευτικών ιδεών. Είναι μία πανοικουμενική θρησκευτική σύνθεση και σύζευξη των πιο αντιθετικών και ανόμοιων στοιχείων».

Ο Οικουμενισμός κινείται σε δύο επίπεδα∙ το πρώτο σε διαχριστιανικό και το δεύτερο σε διαθρησκειακό.

Έτσι έχουμε τον διαχριστιανικό οικουμενισμό και τον διαθρησκειακό οικουμενισμό, οι οποίοι αποτελούν δύο από τις βασικές κατευθύνσεις του Οικουμενισμού.

Τόσο ο διαχριστιανικός όσο και ο διαθρησκειακός οικουμενισμός είναι προβατόσχημοι λύκοι και Δούρειοι Ίπποι, που ουσιαστικώς λατρεύουν τα είδωλα, είτε των παρατάξεών τους, είτε των προσωπικών τους παθών, είτε της λογικοκρατίας, είτε του πολιτικού τους πιστεύματος, είτε των φιλοσοφικών ιδεολογημάτων τους.

Η Ορθόδοξη θεολογία απορρέει από την αποκαλυπτική εμπειρία, που προσφέρει η άκτιστη θεία ενέργεια της Αγίας Τριάδος μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο μεν διαχριστιανικός οικουμενισμός προωθεί την ένωση των διαφόρων χριστιανικών «ομολογιών» (Παπικών, Προτεσταντών, Αγγλικανών, Ιεχωβάδων, Πεντηκοστιανών, Μονοφυσιτών, μετά της Νύμφης του Χριστού Αγίας Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας) με το κριτήριο του δογματικού μινιμαλισμού.

Σύμφωνα με την οικουμενιστική αρχή του «διαχριστιανικού δογματικού συγκρητισμού» οι δογματικές διαφορές μεταξύ ετεροδόξων είναι απλώς τυπικές παραδόσεις κάθε «εκκλησίας» και πρέπει να παρακάμπτωνται για το καλό της ενότητας της Εκκλησίας, η οποία μπορεί να εκφράζεται με την ποικιλία διαφόρων μορφών και εκφράσεων.

Ο δε διαθρησκειακός οικουμενισμός, θεωρώντας ότι σε όλες τις θρησκείες υπάρχουν θετικά στοιχεία, προωθεί την ένωση μεταξύ αυτών και κυρίως μεταξύ των δήθεν τριών μονοθεϊστικών θρηκειών του κόσμου, του Χριστιανισμού, του Μουσουλμανισμού και του Ιουδαϊσμού.

Με λίγα λόγια προωθεί την λεγόμενη «πανθρησκεία». Σύμφωνα με την οικουμενιστική αρχή του «διαθρησκειακού συγκρητισμού» πρέπει να βλέπουμε τα «κοινά θεολογικά σημεία», που υπάρχουν σε όλες τις «μονοθεϊστικές θρησκείες», ώστε να οικοδομήσουμε την θρησκευτική ενότητα της οικουμένης.

Λέγει ο άγιος Συμεών ο Νέος θεολόγος ότι, για να σωθεί ένας άνθρωπος, πρέπει να έχει ορθή ( = ορθόδοξη) πίστη και ορθά ( = ορθόδοξα) έργα και ζωή, δεν σώζεσαι. Το ίδιο γράφει και ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων στις «Κατηχήσεις» του.

Αν είναι δύσκολο να σωθεί ένας Ορθόδοξος χριστιανός, που αγωνίζεται, πόσο μάλλον ένας λεγόμενος «χριστιανός», που ανήκει στις αιρετικές ομάδες του παπισμού, των προτεσταντών, των μονοφυσιτών, είναι δυνατόν να σωθεί;

Πως να σωθεί ένας Μουσουλμάνος, που πιστεύει ότι το Κοράνιο είναι δήθεν θεόπνευστο, όταν αυτό αρνείται τον Τριαδικό Θεό και την Θεότητα του ενσαρκωθέντος Υιού Του;

Πως να σωθεί ένας Ιουδαίος, αφού ούτε την παλαιά Διαθήκη πιστεύει, ούτε την ζει, αλλά πιστεύει στο Ταλμούδ και στην Καμπάλα, που είναι δαιμονική μαγεία και σατανολατρεία; και γιατί σώνει και καλά να θέλουμε εμείς οι πιστεύοντες στην Ορθόδοξη Εκκλησία να συμπροσευχόμαστε και να συλλειτουργούμε με τους αιρετικούς, ετεροδόξους και τους ετεροθρήσκους;

Δεν βοηθούμε να σωθούν όλοι οι αιρετικοί με το να λέμε προς αυτούς ότι και αυτοί έχουν ορθό δρόμο, που οδηγεί στον ίδιο Θεό, όμως από μια άλλη οδό, που είναι νόμιμη κι αυτή, όπως ο δρόμος, που ακολουθούμε οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί.

Επομένως, ο Οικουμενισμός είναι μεγάλο εμπόδιο στην αληθινή ένωση, την καταργεί και την αφανίζει, δείχνει ότι είναι ανώφελη και άχρηστη.

Ο Οικουμενισμός για να υλοποιήσει τους στόχους του, παραθεωρεί βασικές αρχές της Ορθοδοξίας.

Προβάλλει την αντίληψη της «Διευρημένης Εκκλησίας», σύμφωνα με την οποία η Εκκλησία είναι μία και περιλαμβάνει τους χριστιανούς κάθε «ομολογίας», από τη στιγμή που δέχθηκαν το βάπτισμα.

Έτσι, όλες οι «χριστιανικές ομολογίες» είναι μεταξύ τους «Αδελφές Εκκλησίες». Πρόκειται για την θεωρία της βαπτισματικής θεολογίας.

Μέσα στο ίδιο πνεύμα κινείται και η θεωρία της «Παγκόσμιας ορατής Εκκλησίας».

Η Εκκλησία, που υφίσταται τάχα «αόρατα» και απαρτίζεται από όλους τους χριστιανούς, θα φανερωθεί και στην ορατή της διάσταση με τις κοινές ενωτικές προσπάθειες.

Τις αντιλήψεις αυτές επηρέασε και η προτεσταντική θεωρία των κλάδων, σύμφωνα με την οποία η Εκκλησία είναι ένα «δένδρο» με «κλαδιά» όλες τις «χριστιανικές ομολογίες», καθεμιά από τις οποίες κατέχει ένα μόνο μέρος της αληθείας.

Ας προστεθεί, επίσης, και η θεωρία των «δύο πνευμόνων», που αναπτύχθηκε μεταξύ ορθοδόξων οικουμενιστών και παπικών. Σύμφωνα με αυτήν, Ορθοδοξία και παπισμός είναι οι δύο πνεύμονες, με τους οποίους αναπνέει η Εκκλησία.

Για να αρχίσει τάχα να αναπνέει ορθά και πάλι, θα πρέπει οι δύο πνεύμονες να συγχρονίσουν την αναπνοή τους.

Οι εκ των ορθοδόξων και των παπικών οικουμενιστές πιστεύουν ότι ο παπισμός με τη λογικοκρατία και τον φιλοσοφικό στοχασμό είναι συμπλήρωμα απαραίτητο στη «διηρημένη χριστιανοσύνη», και ο μυστικισμός της Ορθοδόξου πνευματικότητος συμπληρώνει τον στοχασμό του παπισμού.

Και η Ορθοδοξία και ο Παπισμός είναι δύο εξ ίσου νόμιμες παραδόσεις της μίας και αδιαίρετης αρχαίας ηνωμένης Εκκλησίας.

Για να λειτουργήσει σωστά ο οργανισμός της Εκκλησίας, πρέπει να ενωθούν και πάλι οι «δύο αδελφές Εκκλησίες», η Ορθοδοξία και ο Παπισμός, αφού καθαρίσουν την ιστορική μνήμη από τα λάθη, τις παραλείψεις, τους τυχόν πολέμους, που έγιναν μεταξύ ορθοδόξων και παπικών την τελευταία χιλιετία και να ξεκινήσει μια νέα εποχή, νέα τάξη πραγμάτων μεταξύ των δύο Εκκλησιών, που θα στηρίζεται στην αμοιβαία αγάπη, στην αγαστή συνεργασία σε θέματα κοινής ενότητος, μαρτυρίας και ιεραποστολής στον σύγχρονο εκκοσμικευμένο κόσμο, κοσμοπολιτισμό και αθεϊσμό.

Στην πραγματικότητα, όμως, ο Παπισμός θέλει να απορροφήσει την Ορθοδοξία με την ένωση τύπου «Ουνίας», που επιθυμεί διακαώς, κάνοντας ανώδυνες για τον Παπισμό υποχωρήσεις, προς την πλευρά της Ορθοδοξίας.

Γι’ αυτό πρέπει να ενημερώσουμε όλοι μας κάθε Ορθόδοξο χριστιανό, για τα σχέδια του Παπισμού, που δεν είναι Εκκλησία, αλλά κράτος, το Βατικανό. Ούτε είναι ο Παπισμός Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Δεν είναι ούτε Ρωμαϊκή, ούτε Καθολική, ούτε Εκκλησία. Δεν έχει σχέση με την Ρωμηοσύνη, ούτε με την Ρωμανία. Δεν είναι Καθολική, αφού χωρίστηκε μόνη της από την Ορθόδοξη Εκκλησία το 1054 μ.Χ. Δεν είναι Εκκλησία, αφού έγινε κράτος, αφού υπέκυψε στον τρίτο πειρασμό του Χριστού. Δέχτηκε ο Παπισμός την πρόταση του διαβόλου να τον προσκυνήσει και να τον κάνει κοσμικό παντοκράτορα της γης.

Εμείς οι Ορθόδοξοι είμαστε η σωστή Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Εμείς οι Ορθόδοξοι είμαστε Ρωμηοί, σε μας ανήκει η Ρωμανία, η Ρωμηοσύνη. Η Ορθοδοξία είναι η Μία, Αγία, ΚΑΘΟΛΙΚΗ και Αποστολική Εκκλησία Του Χριστού, το ένα και μοναδικό Του Σώμα, με Κεφαλή Εκείνον.

Ενώ παγκοσμίως το σπίτι του Παπισμού κλονίζεται επικίνδυνα λόγω του αθεϊσμού, της εκκοσμικεύσεως, της αυτοδικαιώσεως των παπικών και της ανηθικότητός τους, με τις χιλιάδες των σκανδάλων παιδεραστίας, πάνε δυστυχώς οι Οικουμενιστές να στηρίξουν τον Παπισμό με παραχωρήσεις σε θέματα πίστεως, παραδόσεως, λατρείας και διοικήσεως.

Γι’ αυτό πρέπει να προσέξουμε την εντολή του Αποστόλου Παύλου: «Γίνεσθε φρόνιμοι ως οι όφεις και ακέραιοι ως αι περιστεραί». «Ιδού αποστέλλω υμάς ως πρόβατα εν μέσω λύκων».

Βασική θέση του Οικουμενισμού είναι επίσης και η εξής: ότι δήθεν επιτρέπεται η συμπροσευχή μεταξύ Ορθοδόξων και αιρετικών η αλλοθρήσκων.

Σκοπός του Οικουμενισμού δεν είναι να αδειάσει τους ιερούς Ναούς από πιστούς∙ αντίθετα τους θέλει ασφυκτικά γεμάτους, μόνο που αυτοί οι «πιστοί» θα έχουν ο καθένας την δική του πίστη και διδασκαλία.

Τέλος στις μεθόδους, που χρησιμοποιεί ο Οικουμενισμός για την προσέγγιση των χριστιανών, περιλαμβάνεται και ο δογματικός μινιμαλισμός και ο δογματικός μαξιμαλισμός.

Όσον αφορά στον δογματικό μινιμαλισμό, πρόκειται για προσπάθεια να συρρικνωθούν τα δόγματα στα πιο αναγκαία, σ’ ένα «μίνιμουμ» ( = ελάχιστο), προκειμένου να υπερπηδηθούν οι δογματικές διαφορές μεταξύ των «ομολογιών» και να επέλθη η «ένωση των χριστιανών». Το αποτέλεσμα όμως είναι η παραθεώρηση του δόγματος, ο υποβιβασμός και η ελαχιστοποίηση της σημασίας του.

«Ας ενωθούν», λένε, «οι χριστιανοί και τα δόγματα τα συζητούν αργότερα οι θεολόγοι»! Με την μέθοδο βέβαια αυτή του δογματικού μινιμαλισμού είναι ίσως εύκολο να ενωθούν οι χριστιανοί. Οι τέτοιοι «χριστιανοί» όμως μπορεί να είναι Ορθόδοξοι, δηλ. αληθινά χριστιανοί;

Όσον αφορά στον δογματικό μαξιμαλισμό, εννοείται η προσπάθεια μερικών να προσθέσουν νέες λέξεις και όρους στο δόγμα, για να ερμηνεύεται δήθεν καλύτερα η πίστη η να επιδιώκεται μια νέα ευρύτερη ερμηνεία.

Γίνεται, λοιπόν, κατανοητό ότι η αποδοχή, η εγκόλπωση, η υιοθέτηση της παναιρέσεως του Οικουμενισμού και των αντορθοδόξων θεωριών του, που απομειώνουν την Αγία μας Εκκλησία, το σώμα του Χριστού.

Αν σύμφωνα με τους οικουμενιστές, όλες οι ομολογίες και οι θρησκείες είναι το ίδιο, αν όλοι στον ίδιο Θεό πιστεύουμε, αν οι αιρέσεις και οι θρησκείες είναι διαφορετικοί, αλλά αποδεκτοί τρόποι προσεγγίσεως του ίδιου Θεού, τότε γιατί πέθαναν οι άγιοι και οι μάρτυρες μας και γιατί ο Θεός χαρίτωσε τα λείψανά τους;

Μια από τις πλείστες αναντίρρητες Θεϊκές αποδείξεις και Θεοσημείες δι’ όλα τα ανωτέρω είναι ο άγιος ένδοξος Ιερομάρτυς Αθανάσιος ο Λιθουανός, ηγούμενος Μικρορωσσίας, τον οποίον εδολοφόνησαν οι Παπικοί ουνίτες της Πολωνίας, τον έρριξαν σ’ ένα βόθρο όπου παρέμεινε επί 17 χρόνια και όταν οι ορθόδοξοι αδελφοί μας ανέσυραν το μαρτυρικό του σώμα, μέσα από τη δυσωδία του βόθρου ανεφάνη Χάριτι του Ζώντος Θεού, αδιαλώβητο, άφθαρτο, και ευωδιάζον και σήμερον ο άγιος ευλογεί την Ορθόδοξη Εκκλησία της Πολωνίας με το άφθαρτο, αναλλοίωτο και θαυματουργούν λείψανό του και προσφέρει διϊστορικώς πλέον και Αυτός την απάντηση των ουρανών, στην παναίρεση του Οικουμενισμού που είναι εφεύρημα και έργο του βυθίου δράκοντος.

Μετά θερμών αγωνιστικών και πατρικών ευχών!

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

+ ο Πειραιώς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Αρέσει σε %d bloggers: