Skip to content

ΜΕΡΟΣ 9 – Σαμπινα Ισπας ντεσπρε Κăλουσχ σχι Κăλουσχαρ. Ω βιζιουνε νεκονβεντσιοναλă ασουπρα ουνουι ριτουαλ ταουματουργικ αρχαικ (παρτεα α νοουα)

Ιανουαρίου 10, 2012

ΜΕΡΟΣ 9 – Σαμπινα Ισπας ντεσπρε Κăλουσχ σχι Κăλουσχαρ. Ω βιζιουνε νεκονβεντσιοναλă ασουπρα ουνουι ριτουαλ ταουματουργικ αρχαικ (παρτεα α νοουα)

http://foaienationala.ro/sabina-ispas-despre-clu-cluar-viziune-neconvenional-asupra-unui-ritual-taumaturgic-arhaic-partea-ix.html

17 midsummer 1 150x150 Sabina Ispas despre Căluş şi Căluşar. O viziune neconvenţională asupra unui ritual taumaturgic arhaic (partea a IX  a)

Αυτό το άρθρο είναι γραμμένο στη ρουμανική γλώσσα με ελληνικό αλφάβητο
This article is in romanian written with greek alphabet
Acest articol este în limba română scrisă cu litere greceşti
Ακεστ αρτικολ εστε îν λιμμπα ρομâνă σκρισă κου λιτερε γρεκεσχτι
.

Φεμειλε, καρε νου αου φουνκτσιε σακερντοταλă, îν μπισερικα πριμαρă αβεαου ινστιτουτσια ντιακονατουλουι. Ντιακονιτσελε εραου φεμει βâρστνικε, κου βιατσă νεπριχăνιτă, καρε îι αjουταου πε αποστολι σχι πε εβανγχελισχτι îν μισιουνεα λορ. Νου σλουjεαου îν καντρουλ κουλτουλουι λιτουργικ, ελε αβâνντ σαρκινα σă îνγριjεασκă μπολναβι, σă-ι αjουτε πε σăρακι, πε ορφανι, πε στρăινι σχι σă ασιστε πρεοτσιι λα μποτεζαρεα φεμειλορ. Κανοανελε αποστολικε, κανονουλ αλ 19-λεα αλ Σινοντουλουι ντε λα Νικεεα σχι κελ ντε αλ 16-λεα, ντε λα Καλκεντον, αμιντεσκ ντεσπρε χιροτονιρεα ντιακονεσελορ κου πουνερεα μâινιλορ. Αντικιπăμ, αστφελ, ω κοορντονατă πε καρε νου ω πουτεμ αργουμεντα ακουμ, ντιν λιψă ντε σπατσιου, νταρ πριν καρε jουστιφικăμ πρεζεντσα φεμινινă îν γρουπουλ ντε κăλουσχαρι, κâνντ σουντ πριντρε ει ουνα σαου ντοουă κρăιτσε

(ατεστατε îν λοκαλιτăτσιλε Λεου σχι Σăλκουτσα – Ντολj, Σăρμπăτορι, π. 299), νταρ σχι ιμπλικαρεα λορ îν ουνελε μομεντε îν jοκουλ κăλουσχαριλορ σχι îν πρεγăτιρεα ινστρουμενταρουλουι καρε εστε φολοσιτ îν ακτουλ βινντεκăριι ετκ. Κεα μαι ιμπορταντă σαρκινă πε καρε ω αου φεμειλε îν ακεστ ιντερβαλ ντε τιμπ εστε σă πρεγăτεασκă παραστασουλ πεντρου Μοσχιι ντε Ρουσαλιι σχι ακολω ουνντε ς-α πăστρατ, σă πρεγăτεασκă αγαπα λα μορμâντ, κâνντ, îμπρεουνă κου βασε κου μâνκαρε σχι μπăουτουρă, σε νταου ντε πομανă φλορι. Ρολουλ ακεστορα εστε τοτ ατâτ ντε ιμπορταντ πε κâτ εστε κελ αλ αλτορ βεγεταλε ιμπλικατε îν σιστεμουλ ριτουαλ κρεσχτιν – κρενγιλε îνμουγουριτε σχι γρâουλ îνκολτσιτ ντε Κρăκιουν σχι Σφ. Βασιλε, γχιοκει, βιορελε, μπρεμπενει, ντε Ντραγομπετε, σαλκια ντε Φλοριι, νουκουλ λα Ρουσαλιι, μπραντουλ, τειουλ, μăρουλ σχι κρενγιλε λουι îν ριτουαλουλ φουνεραρ, σâνζιενελε λα Σφ. Ιον ντε βαρă, μπουσουιοκουλ, νταρ σχι ουστουρόιουλ, γρâουλ. Jοκουλ σπεκιαλιζατ πεντρου βινντεκαρε νου îντâμπλăτορ σε νουμεσχτε Φλορικικα. Ιντρ-ουν ριτουαλ ατâτ ντε γραβ σχι ντε κομπλικατ, νιμικ νου εστε îντâμπλăτορ. Ποατε νουμαι ντουπă κε ς-αου σπεκιαλιζατ τιπουρι ντομιναντ ατλετικε, κου καρακτερ ρăζμπόινικ σαου ντε ντιβερτισμεντ σκενικ, σă φι ιντερβενιτ γεστουρι σχι φορμε φăρă σεμνιφικατσιε ριτουαλă, σακρă.

Σ-αρ κουβενι σă σε αλκăτουιασκă ουν στουντιου απαρτε ντεσπρε φελουλ îν καρε εστε περκεπουτ ρολουλ φεμειι îν κουλτ σχι παρτικιπαρεα λα λιτουργχιε, îν κουλτουρα ποπουλαρă, îν καρε σă φιε κερκετατε σχι ρολουριλε πε καρε λε ντετσιν ντιφεριτελε ρεπρεζεντăρι φεμινινε καρακτεριζατε, îνντεομπσχτε, ντρεπτ μαλεφικε, ντιαμπολικε, καρε παρ α φι, îν ρεαλιτατε, πăζιτοαρε, σουπραβεγχετοαρε αλε φεμειλορ, πεντρου α λε îμπιεντικα σă καλκε νορμελε, σă πăκăτουιασκă, μαι αλες îν ντομενιουλ ακτιβιτăτσιλορ κασνικε ρâνντουιτε φεμειι ντουπă ιζγονιρεα ντιν Παραντις. Îντρε ακεστεα ντιν ουρμă αμιντιμ Jόιμăριτσα, Μαρτσολεα, αλăτουρι ντε Ιελε. Ντεσκιφραρεα ιντεντιτăτσιι κου βαλεντσε ντιβερσε, απαρεντ κοντραντικτοριι, îν ρεαλιτατε, κομπλεμενταρε, α ακεστορ φăπτουρι, καρε ποτ φι βăζουτε σχι νεβăζουτε, εστε κρουκιαλă πεντρου îντσελεγερεα ακτσιουνιλορ κăλουσχερεσχτι ντε βινντεκαρε. Βομ ρεβενι ασουπρα προμπλεμει îντρ-ουν στουντιου αουτονομ. Αναλιζελε σχι σιστεματιζăριλε ρεαλιζατε πâνă ακουμ νου παρ α ντιφερεντσια, αργουμεντατ, ρεπρεζεντăριλε Ιελελορ φατσă ντε κελε αλε ζâνελορ σχι ουνεορι, νικι ντε ουρσιτοαρε. Κρεντεμ κă εστε τâρζιου σă κăουτăμ σουπορτ πεντρου αλκăτουιρεα ουνει σιστεματιζăρι ριγουροασε, îν ματεριαλουλ ντε καρε ντισπουνεμ; λιψεσκ ινφορματσιι σχι ντοκουμεντε καρε αρ φι τρεμπουιτ σă φιε αλκăτουιτε ντουπă κχεστιοναρε ανουμε κονκεπουτε κου ζεκι ντε ανι îν ουρμă, καρε σă αjουτε λα αλκăτουιρεα ιμαγινιι σαου ιμαγινιλορ-τιπ, ντουπă ασεμăνăρι σχι ντεοσεμπιρι; σουρσελε νου μαι ποτ φι κομπλετατε, ντατ φιινντ σταντιουλ πρεκαρ σχι νεουνιταρ αλ ινφορματσιει ντεσπρε ρεσπεκτιβελε ρεπρεζεντăρι, αστăζι. Απρεκιεμ, κου οαρεκαρε ρετσινερε, κă îν κουλτουρα τραντιτσιοναλă ρομâνεασκă αβεμ α φακε κου ντοουă τιπουρι ντε φεμινιτατε καρε σε πλασεαζă îν αφαρα ομπισχνουιτουλουι: ντε ω παρτε, σφâντα, κεα καρε α ομπτσινουτ πριν βιατσα εξεμπλαρă ουν στατουτ îμμπουνăτăτσιτ σχι ντε κεαλαλτă παρτε, πρεζεντσελε ντιν κρεατσια νεβăζουτă, ματεριαλă, καρε ακτσιονεαζă κα προτεκτοαρε αλε λεγιι, σανκτσιονεαζă ιμεντιατ σχι κονκρετ γρεσχελιλε βόιτε σαου ινβολουνταρε, κου καρε ομουλ ποατε ιντρα îν λεγăτουρă, πε καρε λε ποατε ινφλουεντσα φαβοραμπιλ ντακă ρεβινε ασουπρα γρεσχελιι πε καρε α κομις-ω. Ντιν ακεαστă κατεγοριε φακ παρτε ρεπρεζεντăριλε πλουτιτοαρε, κουρατε, αλε Ιελελορ νουμιτε σχι Σφιντε, Μăιεστρε, Ντοαμνε, Φρουμοασε, Νεπομενιτε, Σχόιμανε, Ζâνε; ακεστε ντενομινăρι νου σουντ φορμουλε ντε αντουλαρε, πεντρου α λε îμμπλâνζι – νου σε προκεντεαζă αστφελ, ντε εξεμπλου, κου κελελαλτε πεντεψιτοαρε -, κι φορμε ντε εξπριμαρε α ρεσπεκτουλουι, α ουνει κονσιντερατσιι îνσοτσιτε ντε τεαμα προντουσă ντε καλιτăτσιλε ντεοσεμπιτε πε καρε λε αου σχι καρε λε ντă ντρεπτουλ σă φιε μαι απροαπε ντε ντιβιν. Ουν σινγουρ ασπεκτ τρεμπουιε τοτουσχι μεντσιονατ îν λεγăτουρă κου ντεπρινντερεα λορ ντε α κâντα σχι jουκα χορα îν βăζντουχ îν σουνετε ντε φλουιερε, κιμποαιε, βιορι σχι αλăουτε. Ιντερπρεταρεα ινφορματσιει ντε προβενιεντσă κεντραλ σχι βεστ-εουροπεανă ρεφεριτοαρε λα πρεζεντσε φεμινινε καρε ζμποαρă πριν βăζντουχ κăλαρε πε μăτουρă, κâντă σχι πετρεκ, îι αγρεσεαζă ουνεορι πε οαμενι σχι îι îνσπăιμâντă α κονστιτουιτ σουμπιεκτ πεντρου αλκăτουιρεα ουνει λουκρăρι ρεμαρκαμπιλε α λουι Κ. Γινσμπουργ, Ιστοριε νοκτουρνă. Îν παγινιλε κăρτσιι σε φακ ρεφεριρι λα κουλτουρα τραντιτσιοναλă ρομâνεασκă, σουντ αμιντιτε Ιελελε, Ιροντιαντα σχι κăλουσχαριι; απρεκιεμ κă νου ακελα εστε κοντεξτουλ κουλτουραλ, ιστορικ σχι ρελιγιος îν καρε ποτ φι ιντεγρατε ινφορματσιιλε αμιντιτε; αναλιζα σαβαντă σχι ρεμαρκαμπιλ ντοκουμεντατă νου νε-α κονβινς κă ς-αρ πουτεα φακε απροπιερι îντρε ιμαγινιλε σαμπατουλουι βρăjιτοαρελορ σχι πρεζεντσα σχι ακτσιουνιλε Ιελελορ σχι κăλουσχαριλορ. Ακεαστă αφιρματσιε νου εξκλουντε ποσιμπιλε μοντιφικăρι αλε περκεπτσιει Ιελελορ σχι κχιαρ αλε ουρσιτοαρελορ îν κουλτουρα τραντιτσιοναλă ρομâνεασκă îν περιοαντα μεντιεβαλă σχι κχιαρ μαι τâρζιου, îν ουρμα κοντακτελορ κοντινουε κουλτουραλε, α σκχιμμπουλουι ντε ινφορματσιι, α ινφλουεντσελορ πε καρε ελιτελε κουλτιβατε σχι κλερικιι λε-αου εξερκιτατ ασουπρα κομουνιτăτσιλορ ουμανε σχι ιμπλικιτ, ασουπρα κουλτουριι οραλε.

Ιελελε, νουμιτε σχι Ρουσαλιι, σουντ ασοκιατε, πριοριταρ, îν τραντιτσια ρομâνεασκă, κου σăρμπăτοαρεα Ρουσαλιιλορ σχι ακεστ φαπτ νου εστε îντâμπλăτορ. Ελε σουντ, îν γενεραλ, πριβιτε κα φορμε φεμινινε πλουτιτοαρε, îν νουμăρ βαριαμπιλ αστăζι – 2, 3, 9, 12 -, νταρ σουντ αργουμεντε καρε νε φακ σă κρεντεμ κă îν τρεκουτ νουμăρουλ λορ ερα λιμιτατ σχι, ποατε, αλκăτουια ουν σχιρ παραλελ κου κελ αλ κăλουσχαριλορ. Ντιν τεξτελε λεγενντελορ σε ποτ ντεσπρινντε κâτεβα καρακτεριστικι γενεραλε: σουντ φετε τινερε, ντε ομπικει, σφιντε, νεπριχăνιτε, îμμπρăκατε îν χαινε αλμπε, καρε κâντă σχι jοακă îν βăζντουχ, πε κâμπιι, λα ρăσπâντιι σαου λâνγă ιζβοαρε. Îι σπριjινă πε μπουνιι κâντăρετσι, μαι αλες φλουιερασχι, νταρ ιντερζικ, σουμπ πεντεψε γραβε, κα κελ καρε λε-α σλουjιτ σă κâντε πεντρου οαμενι κâντεκελε λορ. Πεντεψεσκ πε κει καρε ιντρă îν jοκουλ λορ σχι πε φεμειλε καρε νου ρεσπεκτă σăρμπăτοαρεα Ρουσαλιιλορ. Λα βρεμεα ντε απόι σε βορ ντουκε îν Ραι. Μαι πουτσιν φρεκβεντă εστε ασοκιερεα καρακτεριστικιλορ λορ κου ντιαμπολικουλ, ντε ντατă μαι ρεκεντă, γενερατă, προμπαμπιλ, ντε κοντακτουλ κου ινφορματσια οκκιντενταλă ντεσπρε πουτεριλε μαλεφικε καρε μπâντουιαου λουμεα îν νοπτσιλε ντε σαμπατ. Σουρπρινζăτορ εστε κă νου απαρ ινφορματσιι καρε σă εξπλικε μοτιβουλ πεντρου καρε ελε jοακă σχι σε βεσελεσκ μερεου, κου ντεοσεμπιρε îν τιμπουλ Ρουσαλιιλορ, κâνντ αου κεα μαι μαρε πουτερε. Ω ινφορματσιε α κăρει οριγινε κρεντεμ κă ποατε φι πουσă îν ρελατσιε κου καρτεα ποπουλαρă Αλεξανντρια, καρε ντοβεντεσχτε εξιστεντσα ουνουι στρατ ντεστουλ ντε ρεκεντ κου καρε σε κομπλετεαζă κουνοσχτιντσελε ποπουλαρε ντεσπρε Ιελε, λε πρεζιντă πε ακεστεα ντρεπτ φετελε σαου σερβιτοαρελε λουι Αλεξανντρου Μακεντον καρε αου μπăουτ ντιν βασουλ κου απă βιε πε καρε ι-1 ντăντουσε εροουλουι Ιβαντιε îμπăρατ σχι αου ντεβενιτ νεμουριτοαρε. Ιστορια ακεαστα ντεμονστρεαζă πρεζεντσα ουνει ντιναμικι ακτιβε πριν καρε σουντ ασιμιλατε ινφορματσιι ντιν ντιφεριτε εποκι ιστορικε, ουν προκες ντε îννόιρε α μοτιβελορ τραντιτσιοναλε ποπουλαρε καρε ακτσιονεαζă κα ουν μιjλοκ ντε μοντερνιζαρε α κουνοασχτεριι, λεγενντα αβâνντ φουνκτσια πρινκιπαλă ντε „σχτιιντσă ποπουλαρă”. Ντιν ινφορματσια κιτατă ντεντουκεμ κă Ιελελε σουντ περκεπουτε κα φăπτουρι ουμανε καρε αου ντομπâνντιτ τρăσăτουρι ντιφερεντσιατοαρε, καλιτατιβ σουπεριοαρε, ντουπă κε αου ιντρατ îν κοντακτ κου σουρσα ντε „απă βιε”. Λăργινντ σφερα ινφορματιβă, ακεαστă σουρσă ντε „απă βιε” εστε κλαρ εξπλικατă îν τεξτουλ νοου τεσταμενταρ.

Ω πριμă ομπσερβατσιε πε καρε ω φακεμ εστε λεγατă ντε κâνταρεα ινστρουμενταλă καρε εστε πρεζεντă îν jοκουλ Ιελελορ σχι νεαπăρατ, îν jοκουριλε κăλουσχăρεσχτι. Ντακă ιντερπρετăμ ντατελε πε καρε λε οφερă στουντιουλ λουι Κ. Μπομπουλεσκου ντεσπρε Λăουταρι σχι χορι îν πικτουρα μπισερικιλορ νοαστρε βομ φακε ω κονσταταρε ιντερεσαντă: îν ινβενταρουλ ντε ιμαγινι ζουγρăβιτε πε ζιντουριλε μπισερικιλορ σουντ νουμαι κâτεβα σκενε îν καρε πικτουρα μπισερικεασκă ντă ινφορματσιι ντεσπρε κâνταρε σχι jοκ. Îντρε ακεστεα σουντ τρει πετρεκερι: Νουντα ντιν Κανα Γαλιλειι, Μασα λουι Ιροντ σχι îντοαρκερεα φιουλουι ρισιπιτορ, φιεκαρε κου αλτă σεμνιφικατσιε σχι μεσαj τεολογικ. Κâνταρεα τρâμμπιτσελορ, αμιντιτă îν Βεκχιουλ Τεσταμεντ, κâνντ σε ανουντσă πρεζεντσα ντιβινă îν τοατă αουτοριτατεα σχι στρăλουκιρεα ει, βικτορια ερόιλορ, νταρ σχι îν Αποκαλιψă, ατουνκι κâνντ λοαν Τεολογουλ μăρτουρισεσχτε: „αμ φοστ îν ντουχ îν ζι ντε ντουμινικă σχι αμ αουζιτ îν ουρμα μεα γλας μαρε ντε τρâμμπιτσă”, εστε σχι εα πρεζεντă îν ιμαγινι. Νταρ κελε μαι ρεπρεζεντατιβε πεντρου τεμα καρε νε ιντερεσεαζă σουντ τεξτελε ψαλμιλορ îν καρε μπουκουρια κουνοασχτεριι λουι Ντουμνεζεου εστε εξπριματă πριν κâνταρε σχι jοκ; εα εστε αμιντιτă μαι αλες îν ψαλμιι νουμιτσι Αλιλουια. Ρεγελε Νταβιντ εστε ζουγρăβιτ πε περετσιι μπισερικιλορ ακομπανιινντου-σε ντιν αλăουτă îν τιμπ κε îναλτσă ακεστε κâντăρι ντε σλαβă. Îν πικτουρα μπισερικεασκă αου φοστ ιλουστρατσι, πρεφερεντσιαλ, τρει ντιντρε ψαλμι, κâντăριλε ντε μπουκουριε σχι σλαβă φιινντ σουγερατε ντε ρεπρεζεντăρι κορεικε îνσοτσιτε ντε ινστρουμεντισχτι καρε κâντă: ψαλμουλ 148, καρε αντουκε κâνταρεα ντε σλαβă α îντρεγιι κρεατσιι: „λăουντατσι πε Ντομνουλ τοτσι κει ντε πε πăμâντ… φοκουλ, γρινντινα, ζăπαντα, γχεατσα, βιφορουλ, τοατε îνντεπλινιτσι κουβâντουλ λουι… τινεριι σχι φεκιοαρελε, μπăτρâνιι κου τινεριι”‘, ψαλμουλ 149 αντουκε λαουντă Αλιλουια αστφελ: „Κâντατσι Ντομνουλουι κâνταρε νοουă… Σă λαουντε νουμελε λουι îν χορă, îν τιμπανε σχι îν ψαλτιρε σă-ι κâντε Λουι… Λαουντελε Ντομνουλουι îν γουρα λορ σχι σăμπιι κου ντοουă τăισχουρι îν μâινιλε λορ Κα σă σε ρăζμπουνε πε νεαμουρι σχι σă πεντεψεασκă πε ποποαρε” (ρεπροντους îν πριντβοαρελε Μπισερικιι Κολτσεα ντιν Μπουκουρεσχτι σχι μπισερικιι Μăνăστιριι Χουρεζ ντιν Βâλκεα) σχι îν σφâρσχιτ, ψαλμουλ 150, Αλιλουια, κελ καρε παρε α φι κελ μαι ρεπρεζεντατιβ πεντρου ιμαγινεα jοκουλουι σχι κâντăριι κα ντεβοτσιουνε κρεσχτινă πεντρου ντιβινιτατε, ρεπρεζενταρεα ακελει ζιλε „πρελουνγιτε” ντε μπουκουριε ντεσπρε καρε σπουνεα Τερτουλιαν κă σε ντερουλα, îν πριμελε σεκολε κρεσχτινε, îντρε σăρμπăτοαρεα îνβιεριι σχι κεα α Ρουσαλιιλορ. Σκενα εστε κουνοσκουτă îν πικτουρα μπισερικεασκă σουμπ νουμελε ντε „χορα ντομνιτσελορ” σχι αρε μαι μουλτε ρεπρεζεντăρι, μαjοριτατεα ντατâνντ ντιν σεκολελε αλ ΞΒΙΙ-λεα – αλ ΞΙΞ-λεα: μπισερικιλε μăνăστιριλορ Κοζια σχι Χουρεζ, μπισερικιλε: Κοβρεσχτιι ντε Σους, Βâλκεα, Βερνεσχτι ντιν Μπουζăου, Ανινοασα ντιν Μουσκελ, Αβριγ, Σιμπιου, Κολτσεα, Κρετσουλεσκου, Νεγουστορι, Μâντουλεασα ντιν Μπουκουρεσχτι. Jοκουλ φεκιοαρελορ κα εξπρεσιε α μπουκουριει îμπλινιριι προμισιουνιι μεσιανικε σχι νταρ οφεριτ ντιβινιτăτσιι, ω ιμαγινε εντουκατιβă σχι κου φουνκτσιε κατεχετικă νου εστε στρăιν ντε ρεπρεζεντăριλε φεμινινε πλουτιτοαρε καρε αου αουτοριτατε μαι αλες îν ζιλελε καρε σταου σουμπ σεμνουλ Πογορâριι Ντουχουλουι Σφâντ. Ουν αργουμεντ νεασχτεπτατ νε φουρνιζεαζă ω ινφορματσιε προβενινντ ντιν τραντιτσια ποπουλατσιει ντιν σουντουλ Μακεντονιει σχι ντε λα μεγλενορομâνι ουνντε jοκουρι κăλουσχăρεσχτι αου λοκ îν περιοαντα κουπρινσă îντρε Κρăκιουν σχι Μπομποτεαζă νουμιτă ακολω „Σăρμπăτοριλε Ρουσαλιιλορ”. Νου îνκαπε îνντόιαλă κă Ρουσαλιιλε σουντ ασοκιατε κου αρăταρεα Σφ. Ντουχ λα μποτεζουλ λουι Ιισους, κα σχι κου Πογορâρεα Ακεστουια λα Κινκιζεκιμε. Ρουσαλιιλε σουντ, ασχανταρ, ασοκιατε κελει ντε α Τρεια Περσοανε α Σφ. Τρειμι. Λεγăτουρα εξιστεντă îντρε ιμαγινεα πικτουραλă α χορει ντομνιτσελορ, jοκουλ Ιελελορ σχι μανιφεσταρεα Ντουχουλουι λα Ρουσαλιι εστε ντατă ντε ρολουλ φεμειι îν προκεσουλ μâντουιριι. Ντουπă κουμ πρεκιζεαζă Ντιντασκαλια ντεσπρε πρεοτσιε: „Ντιακονουλ αρε λοκουλ λουι Χριστος σχι îλ βετσι ιουμπι, πε ντιακονεσε λε βετσι κινστι îν λοκουλ Ντουχουλουι Σφâντ”. Ντουπă κουμ κομεντεαζă Εβντοκχιμοβ, „μπăρμπατουλ εστε λεγατ οντικ (îν φιιντσα λουι ντουχοβνικεασκă) ντε Κριστος, φεμεια εστε λεγατă οντικ ντε Ντουχουλ Σφâντ” (Εβντοκχιμοβ, π. 47). „Ντακă μασκουλινουλ παρτικιπă λα îντρουπαρε πριν τăκερε, îν περσοανα Σφ. Ιοσιφ („Κουβâντουλ, φιουλ αντοπτιβ αλ τăκεριι”), ντιμποτριβă, φεμεια ροστεσχτε φιατ πεντρου νόι τοτσι” (ιμπιντεμ, π. 48).

– Βα ουρμα –

(Σουρσα: Σαμπινα Ισπας Κουλτουρă οραλă σχι ινφορματσιε τρανσκουλτουραλă)

Sabina Ispas despre Căluş şi Căluşar. O viziune neconvenţională asupra unui ritual taumaturgic arhaic (partea a IX -a)

http://foaienationala.ro/sabina-ispas-despre-clu-cluar-viziune-neconvenional-asupra-unui-ritual-taumaturgic-arhaic-partea-ix.html

17 midsummer 1 150x150 Sabina Ispas despre Căluş şi Căluşar. O viziune neconvenţională asupra unui ritual taumaturgic arhaic (partea a IX  a)

Femeile, care nu au funcţie sacerdotală, în biserica primară aveau instituţia diaconatului. Diaconiţele erau femei vârstnice, cu viaţă neprihănită, care îi ajutau pe apostoli şi pe evanghelişti în misiunea lor. Nu slujeau în cadrul cultului liturgic, ele având sarcina să îngrijească bolnavi, să-i ajute pe săraci, pe orfani, pe străini şi să asiste preoţii la botezarea femeilor. Canoanele apostolice, canonul al 19-lea al Sinodului de la Niceea şi cel de al 16-lea, de la Calcedon, amintesc despre hirotonirea diaconeselor cu punerea mâinilor. Anticipăm, astfel, o coordonată pe care nu o putem argumenta acum, din lipsă de spaţiu, dar prin care justificăm prezenţa feminină în grupul de căluşari, când sunt printre ei una sau două crăiţe (atestate în localităţile Leu şi Sălcuţa – Dolj,Sărbători, p. 299), dar şi implicarea lor în unele momente în jocul căluşarilor şi în pregătirea instrumentarului care este folosit în actul vindecării etc. Cea mai importantă sarcină pe care o au femeile în acest interval de timp este să pregătească parastasul pentru Moşii de Rusalii şi acolo unde s-a păstrat, să pregătească agapa la mormânt, când, împreună cu vase cu mâncare şi băutură, se dau de pomană flori. Rolul acestora este tot atât de important pe cât este cel al altor vegetale implicate în sistemul ritual creştin – crengile înmugurite şi grâul încolţit de Crăciun şi Sf. Vasile, ghiocei, viorele, brebenei, de Dragobete, salcia de Florii, nucul la Rusalii, bradul, teiul, mărul şi crengile lui în ritualul funerar, sânzienele la Sf. Ion de vară, busuiocul, dar şi usturoiul, grâul. Jocul specializat pentru vindecare nu întâmplător se numeşte Floricica. Intr-un ritual atât de grav şi de complicat, nimic nu este întâmplător. Poate numai după ce s-au specializat tipuri dominant atletice, cu caracter războinic sau de divertisment scenic, să fi intervenit gesturi şi forme fără semnificaţie rituală, sacră.

S-ar cuveni să se alcătuiască un studiu aparte despre felul în care este perceput rolul femeii în cult şi participarea la liturghie, în cultura populară, în care să fie cercetate şi rolurile pe care le deţin diferitele reprezentări feminine caracterizate, îndeobşte, drept malefice, diabolice, care par a fi, în realitate, păzitoare, supraveghetoare ale femeilor, pentru a le împiedica să calce normele, să păcătuiască, mai ales în domeniul activităţilor casnice rânduite femeii după izgonirea din Paradis. Între acestea din urmă amintim Joimăriţa, Marţolea, alături de Iele. Descifrarea identităţii cu valenţe diverse, aparent contradictorii, în realitate, complementare, a acestor făpturi, care pot fi văzute şi nevăzute, este crucială pentru înţelegerea acţiunilor căluşereşti de vindecare. Vom reveni asupra problemei într-un studiu autonom. Analizele şi sistematizările realizate până acum nu par a diferenţia, argumentat, reprezentările Ielelor faţă de cele ale zânelor şi uneori, nici de ursitoare. Credem că este târziu să căutăm suport pentru alcătuirea unei sistematizări riguroase, în materialul de care dispunem; lipsesc informaţii şi documente care ar fi trebuit să fie alcătuite după chestionare anume concepute cu zeci de ani în urmă, care să ajute la alcătuirea imaginii sau imaginilor-tip, după asemănări şi deosebiri; sursele nu mai pot fi completate, dat fiind stadiul precar şi neunitar al informaţiei despre respectivele reprezentări, astăzi. Apreciem, cu oarecare reţinere, că în cultura tradiţională românească avem a face cu două tipuri de feminitate care se plasează în afara obişnuitului: de o parte, sfânta, cea care a obţinut prin viaţa exemplară un statut îmbunătăţit şi de cealaltă parte, prezenţele din creaţia nevăzută, materială, care acţionează ca protectoare ale legii, sancţionează imediat şi concret greşelile voite sau involuntare, cu care omul poate intra în legătură, pe care le poate influenţa favorabil dacă revine asupra greşelii pe care a comis-o. Din această categorie fac parte reprezentările plutitoare, curate, ale Ielelor numite şi Sfinte, Măiestre, Doamne, Frumoase, Nepomenite, Şoimane, Zâne; aceste denominări nu sunt formule de adulare, pentru a le îmblânzi – nu se procedează astfel, de exemplu, cu celelalte pedepsitoare -, ci forme de exprimare a respectului, a unei consideraţii însoţite de teama produsă de calităţile deosebite pe care le au şi care le dă dreptul să fie mai aproape de divin. Un singur aspect trebuie totuşi menţionat în legătură cu deprinderea lor de a cânta şi juca hora în văzduh în sunete de fluiere, cimpoaie, viori şi alăute. Interpretarea informaţiei de provenienţă central şi vest-europeană referitoare la prezenţe feminine care zboară prin văzduh călare pe mătură, cântă şi petrec, îi agresează uneori pe oameni şi îi înspăimântă a constituit subiect pentru alcătuirea unei lucrări remarcabile a lui C. Ginsburg, Istorie nocturnă. În paginile cărţii se fac referiri la cultura tradiţională românească, sunt amintite Ielele, Irodiada şi căluşarii; apreciem că nu acela este contextul cultural, istoric şi religios în care pot fi integrate informaţiile amintite; analiza savantă şi remarcabil documentată nu ne-a convins că s-ar putea face apropieri între imaginile sabatului vrăjitoarelor şi prezenţa şi acţiunile Ielelor şi căluşarilor. Această afirmaţie nu exclude posibile modificări ale percepţiei Ielelor şi chiar ale ursitoarelor în cultura tradiţională românească în perioada medievală şi chiar mai târziu, în urma contactelor continue culturale, a schimbului de informaţii, a influenţelor pe care elitele cultivate şi clericii le-au exercitat asupra comunităţilor umane şi implicit, asupra culturii orale.

Ielele, numite şi Rusalii, sunt asociate, prioritar, în tradiţia românească, cu sărbătoarea Rusaliilor şi acest fapt nu este întâmplător. Ele sunt, în general, privite ca forme feminine plutitoare, în număr variabil astăzi – 2, 3, 9, 12 -, dar sunt argumente care ne fac să credem că în trecut numărul lor era limitat şi, poate, alcătuia un şir paralel cu cel al căluşarilor. Din textele legendelor se pot desprinde câteva caracteristici generale: sunt fete tinere, de obicei, sfinte, neprihănite, îmbrăcate în haine albe, care cântă şi joacă în văzduh, pe câmpii, la răspântii sau lângă izvoare. Îi sprijină pe bunii cântăreţi, mai ales fluieraşi, dar interzic, sub pedepse grave, ca cel care le-a slujit să cânte pentru oameni cântecele lor. Pedepsesc pe cei care intră în jocul lor şi pe femeile care nu respectă sărbătoarea Rusaliilor. La vremea de apoi se vor duce în Rai. Mai puţin frecventă este asocierea caracteristicilor lor cu diabolicul, de dată mai recentă, generată, probabil, de contactul cu informaţia occidentală despre puterile malefice care bântuiau lumea în nopţile de sabat. Surprinzător este că nu apar informaţii care să explice motivul pentru care ele joacă şi se veselesc mereu, cu deosebire în timpul Rusaliilor, când au cea mai mare putere. O informaţie a cărei origine credem că poate fi pusă în relaţie cu cartea populară Alexandria, care dovedeşte existenţa unui strat destul de recent cu care se completează cunoştinţele populare despre Iele, le prezintă pe acestea drept fetele sau servitoarele lui Alexandru Macedon care au băut din vasul cu apă vie pe care i-1 dăduse eroului Ivantie împărat şi au devenit nemuritoare. Istoria aceasta demonstrează prezenţa unei dinamici active prin care sunt asimilate informaţii din diferite epoci istorice, un proces de înnoire a motivelor tradiţionale populare care acţionează ca un mijloc de modernizare a cunoaşterii, legenda având funcţia principală de „ştiinţă populară”. Din informaţia citată deducem că Ielele sunt percepute ca făpturi umane care au dobândit trăsături diferenţiatoare, calitativ superioare, după ce au intrat în contact cu sursa de „apă vie”. Lărgind sfera informativă, această sursă de „apă vie este clar explicată în textul nou testamentar.

O primă observaţie pe care o facem este legată de cântarea instrumentală care este prezentă în jocul Ielelor şi neapărat, în jocurile căluşăreşti. Dacă interpretăm datele pe care le oferă studiul lui C. Bobulescu despre Lăutari şi hori în pictura bisericilor noastre vom face o constatare interesantă: în inventarul de imagini zugrăvite pe zidurile bisericilor sunt numai câteva scene în care pictura bisericească dă informaţii despre cântare şi joc. Între acestea sunt trei petreceri: Nunta din Cana Galileii, Masa lui Irod şi întoarcerea fiului risipitor, fiecare cu altă semnificaţie şi mesaj teologic. Cântarea trâmbiţelor, amintită în Vechiul Testament, când se anunţă prezenţa divină în toată autoritatea şi strălucirea ei, victoria eroilor, dar şi în Apocalipsă, atunci când loan Teologul mărturiseşte: „am fost în duh în zi de duminică şi am auzit în urma mea glas mare de trâmbiţă”, este şi ea prezentă în imagini. Dar cele mai reprezentative pentru tema care ne interesează sunt textele psalmilor în care bucuria cunoaşterii lui Dumnezeu este exprimată prin cântare şi joc; ea este amintită mai ales în psalmii numiţi Aliluia. Regele David este zugrăvit pe pereţii bisericilor acompaniindu-se din alăută în timp ce înalţă aceste cântări de slavă. În pictura bisericească au fost ilustraţi, preferenţial, trei dintre psalmi, cântările de bucurie şi slavă fiind sugerate de reprezentări coreice însoţite de instrumentişti care cântă: psalmul 148, care aduce cântarea de slavă a întregii creaţii: „lăudaţi pe Domnul toţi cei de pe pământ… focul, grindina, zăpada, gheaţa, viforul, toate îndepliniţi cuvântul lui… tinerii şi fecioarele, bătrânii cu tinerii”‘, psalmul 149 aduce laudă Aliluiaastfel: „Cântaţi Domnului cântare nouă… Să laude numele lui în horă, în timpane şi în psaltire să-i cânte Lui… Laudele Domnului în gura lor şi săbii cu două tăişuri în mâinile lor Ca să se răzbune pe neamuri şi să pedepsească pe popoare” (reprodus în pridvoarele Bisericii Colţea din Bucureşti şi bisericii Mănăstirii Hurez din Vâlcea) şi în sfârşit, psalmul 150, Aliluia, cel care pare a fi cel mai reprezentativ pentru imaginea jocului şi cântării ca devoţiune creştină pentru divinitate, reprezentarea acelei zile „prelungite” de bucurie despre care spunea Tertulian că se derula, în primele secole creştine, între sărbătoarea învierii şi cea a Rusaliilor. Scena este cunoscută în pictura bisericească sub numele de „hora domniţelor” şi are mai multe reprezentări, majoritatea datând din secolele al XVII-lea – al XIX-lea: bisericile mănăstirilor Cozia şi Hurez, bisericile: Covreştii de Sus, Vâlcea, Verneşti din Buzău, Aninoasa din Muscel, Avrig, Sibiu, Colţea, Creţulescu, Negustori, Mântuleasa din Bucureşti. Jocul fecioarelor ca expresie a bucuriei împlinirii promisiunii mesianice şi dar oferit divinităţii, o imagine educativă şi cu funcţie catehetică nu este străin de reprezentările feminine plutitoare care au autoritate mai ales în zilele care stau sub semnul Pogorârii Duhului Sfânt. Un argument neaşteptat ne furnizează o informaţie provenind din tradiţia populaţiei din sudul Macedoniei şi de la meglenoromâni unde jocuri căluşăreşti au loc în perioada cuprinsă între Crăciun şi Bobotează numită acolo „Sărbătorile Rusaliilor”. Nu încape îndoială că Rusaliile sunt asociate cu arătarea Sf. Duh la botezul lui Iisus, ca şi cu Pogorârea Acestuia la Cincizecime. Rusaliile sunt, aşadar, asociate celei de a Treia Persoane a Sf. Treimi. Legătura existentă între imaginea picturală a horei domniţelor, jocul Ielelor şi manifestarea Duhului la Rusalii este dată de rolul femeii în procesul mântuirii. După cum precizează Didascalia despre preoţie: „Diaconul are locul lui Hristos şi îl veţi iubipe diaconese le veţi cinsti în locul Duhului Sfânt”. După cum comentează Evdochimov, „bărbatul este legat ontic (în fiinţa lui duhovnicească) de Cristos, femeia este legată ontic de Duhul Sfânt (Evdochimov, p. 47). „Dacă masculinul participă la întrupare prin tăcere, în persoana Sf. Iosif („Cuvântul, fiul adoptiv al tăcerii), dimpotrivă, femeia rosteşte fiat pentru noi toţi (ibidem, p. 48).

– Va urma –

(Sursa: Sabina Ispas Cultură orală şi informaţie transculturală)

Δεν ξέρω ελληνικά, έτσι ώστε η μετάφραση να Έλληνες γίνεται με Google Translate:
I don’t know greek, so the translation to greek is made with google translate:
Nu ştiu greacă, aşa că traducerea în greceşte este făcută cu google translate
Νου σχτιου γρεακă, ασχα κă τραντουκερεα îν γρεκεσχτε εστε φăκουτă κου γοογλε τρανσλατε
.

Sabina Ispas για Căluş şi Căluşar.. Μια ασυνήθιστη θέα σε ένα αρχαϊκόΘαυματουργού τελετουργικό (Μέρος 9)

http://foaienationala.ro/sabina-ispas-despre-clu-cluar-viziune-neconvenional-asupra-unui-ritual-taumaturgic-arhaic-partea-ix.html

17 midsummer 1 150x150 Sabina Ispas despre Căluş şi Căluşar. O viziune neconvenţională asupra unui ritual taumaturgic arhaic (partea a IX  a)

Οι γυναίκες που έχουν ιερατική λειτουργία, στις αρχές της εκκλησίας είχε διακονία ίδρυμα. Διακονισσών ήταν ηλικιωμένες γυναίκες με δίκαιη ζωή, ο οποίος βοήθησε τους αποστόλους και τους ευαγγελιστές στην αποστολή τους. Δεν υπηρετούν στη λειτουργική λατρεία, νοιάζονται για τους ασθενείς με το καθήκον να βοηθήσει τους φτωχούς, τα ορφανά, τους ξένους και να παρακολουθήσουν το βάπτισμα των γυναικών ιερέων. Κανόνες αποστολική 19ο κανόνα της Συνόδου της Νίκαιας και του 16ου αιώνα, της Χαλκηδόνας, θυμάται κανείς για την χειροτονία των διακονισσών με την τοποθέτηση των χεριών. Αναμένουμε, συνεπώς, μία από τις συντεταγμένες που δεν μπορούμε να ισχυρίζονται τώρα, λόγω έλλειψης χώρου, αλλά και που δικαιολογούν την παρουσία των γυναικών στην ομάδα căluşari, είστε μεταξύ των οποίων και μία ή δύο crăiţe (πιστοποιημένο σε αγροτικές Λέοντα και ιτιές – Dolj, διακοπές, σ. 299), αλλά η συμμετοχή τους σε κάποιες στιγμές στο παιχνίδι και την προετοιμασία των οργάνων căluşarilor που χρησιμοποιείται στην πράξη της θεραπείας, κλπ.. Το πιο σημαντικό καθήκον που οι γυναίκες κατά την περίοδο αυτή είναι να προετοιμάσει το μνημόσυνο για τα κτήματα της Πεντηκοστής και όπου η διατήρηση, προετοιμασία αγάπα τον τάφο, όταν, με πιάτα από φαγητό και ποτό, να δώσει ελεημοσύνη λουλούδια. Ο ρόλος τους είναι εξίσου σημαντική με αυτή των άλλων φυτών που συμμετέχουν στην χριστιανική σύστημα τελετουργία – εκκολαπτόμενους κλαδιά και τα λάχανα αλφάλφα για τα Χριστούγεννα και Αγίου Βασιλείου, snowdrops, βιολέτες, brebenei για την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ιτιά Palm, καρυδιές Πεντηκοστή, δέντρο , ο ασβέστης, το μήλο και τα υποκαταστήματα της κηδείας τελετουργικό στο St John καλοκαίρι sânzienele, βασιλικό και το σκόρδο, το σιτάρι. Εξειδικευμένες παιχνίδι ονομάζεται θεραπεία λουλουδιών δεν είναι τυχαίο. Σε μια τελετή τόσο σοβαρή και περίπλοκη, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ίσως μόνο μετά από εξειδικευμένους τύπους ήταν κυρίαρχο αθλητικό χαρακτήρα πολεμιστή ή ψυχαγωγία στάδιο, τις χειρονομίες και τις μορφές έχουν συμβεί χωρίς σημασία τελετουργικό, ιερή.

Θα ήταν σκόπιμο να συγκεντρωθεί μια ειδική μελέτη για το πώς η αντίληψη του ρόλου των γυναικών στη λατρεία και τη συμμετοχή σε λειτουργία, στη λαϊκή κουλτούρα, που πρέπει να διερευνηθούν και οι ρόλοι που οι γυναίκες έχουν διαφορετικές παραστάσεις που χαρακτηρίζονται συνήθως ως κακό, το κακό, το οποίο φαίνεται να είναι, στην πραγματικότητα, φύλακας, επόπτης των γυναικών για να μην σπάσει τους κανόνες, προς την αμαρτία, ειδικά στην εγχώρια δραστηριότητες των γυναικών που διορίστηκαν μετά την εκδίωξη από τον Παράδεισο. Μεταξύ των τελευταίων θυμάστε Joimăriţa, Marţolea, με νεράιδες. Αποκρυπτογράφηση της ταυτότητας των διαφόρων σθένους, φαινομενικά αντιφατικές, στην πραγματικότητα, συμπληρωματικά προς αυτά τα πλάσματα, τα οποία μπορεί να δει και αόρατο, είναι ζωτικής σημασίας για την κατανόηση των δράσεων căluşereşti επούλωσης. Θα επιστρέψουμε στο πρόβλημα σε μια αυτο-μελέτη. Ανάλυση και συστηματοποίηση έχει σημειωθεί μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να διαφοροποιούνται, τάχθηκε κατά της παραστάσεις του νεράιδες νεράιδες και μερικές φορές ούτε τύχη. Πιστεύουμε ότι είναι αργά για να ζητήσει την υποστήριξη για την κατάρτιση ενός αυστηρού συστηματοποίηση, το υλικό που έχουμε, λείπουν στοιχεία και τα έγγραφα που πρέπει να γίνουν μετά τα ερωτηματολόγια που έχουν σχεδιαστεί ειδικά πριν από δεκαετίες, για να βοηθήσουν στη διαμόρφωση της εικόνας ή εικόνας τύπου, ομοιότητες και διαφορές, οι πηγές δεν μπορεί να ολοκληρωθεί, δεδομένης της επισφαλούς κατάστασης και μη ενωτικό αναπαραστάσεις των πληροφοριών σχετικά με αυτές σήμερα. Εκτιμήθηκε, με προσοχή, ότι ο παραδοσιακός πολιτισμός της Ρουμανίας έχουμε να κάνουμε με δύο τύπους της θηλυκότητας που είναι εκτός των συνήθων τόπων: πρώτον, ιερά, ο οποίος κέρδισε την υποδειγματική ζωή και την βελτίωση της κατάστασης από την άλλη πλευρά, αυτά της δημιουργίας αόρατο, το υλικό, που ενεργεί ως προστάτες του νόμου, και συγκεκριμένα αμέσως κυρώσεις σκόπιμη ή ακούσια λάθη, ότι ο άνθρωπος μπορεί να έρθει σε επαφή, που μπορεί να επηρεάσουν ευνοϊκά το αν το λάθος είναι ότι διέπραξε. Αυτή η κατηγορία περιλαμβάνει παραστάσεις κυμαινόμενο, καθαρίστε τις νεράιδες που ονομάζεται Αγία, δεξιοτεχνία, Κύριε, Fine Nepomenite, Şoimane, νεράιδες, οι εν λόγω ονομασίες δεν είναι μορφές λατρείας, ώστε να τους δαμάσει – δεν το κάνουν, για παράδειγμα, άλλη τιμωρία – αλλά εκφράσεις του σεβασμού, την εξέταση μιας συνοδεύεται από το φόβο που προκαλείται από τα ειδικά προσόντα που έχουν και τους δίνει το δικαίωμα να είναι πιο κοντά στο θείο. Μια πτυχή πρέπει να αναφερθεί πάντως για την εκμάθηση να τραγουδήσουν και να παίξουν χορό τους στον αέρα τον ήχο της γκάιντας σφυρίχτρες,, βιολιά και άρπες. Ερμηνεία των πληροφοριών από την κεντρική και δυτική ευρωπαϊκής προέλευσης για την παρουσία των γυναικών που φέρουν μέσω του αέρα ιππασία σκούπα, το τραγούδι και το πηγαίνει, μερικές φορές επίθεση τους φοβίζει τους ανθρώπους και ήταν το θέμα για την προετοιμασία της ένα αξιόλογο έργο του Γ. Ginsburg, νύχτα Ιστορία. Οι σελίδες του βιβλίου οι αναφορές στον παραδοσιακό πολιτισμό της Ρουμανίας αναφέρονται Νεράιδες, Ηρωδιάδας και Căluşarii? Εκτιμούν ότι αυτός είναι ο πολιτιστικά, ιστορικά και θρησκευτικά στοιχεία που μπορούν να ενσωματωθούν αναφέρθηκε, αξιοσημείωτο λόγιος και την ανάλυση των εγγράφων μας έπεισε ότι υπάρχει θα μπορούσε να καταστήσει τη συμφιλίωση των εικόνων και την παρουσία και τις δράσεις μάγισσες και νεράιδες Sabbath căluşarilor. Αυτό δεν αποκλείει πιθανές αλλαγές στην αντίληψη του Νεράιδες ursitoarelor και ακόμη και τον παραδοσιακό πολιτισμό της Ρουμανίας στην μεσαιωνική περίοδο, ακόμα και αργότερα, μετά από συνεχείς πολιτιστικές επαφές, την ανταλλαγή πληροφοριών, επιρροών που καλλιεργούνται ελίτ και κληρικοί έχουν ασκηθεί με τις κοινότητες του ανθρώπου και ως εκ τούτου, η προφορική κουλτούρα.

Οι Νεράιδες, που ονομάζεται επίσης Πεντηκοστής, που συνδέονται, κατά κύριο λόγο, σύμφωνα με την παράδοση της Ρουμανίας, η γιορτή της Πεντηκοστής και αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι γενικά θεωρείται ως γυναικεία σχήματα που επιπλέει στο μεταβλητό αριθμό σήμερα – 2, 3, 9, 12 -, αλλά υπάρχουν και επιχειρήματα που μας κάνουν να πιστεύουμε ότι ο αριθμός τους ήταν περιορισμένος κατά το παρελθόν και ίσως να σχηματίζεται μια παράλληλη σειρά ότι από căluşarilor. Για λεζάντων κειμένου μπορούν να εξαχθούν ορισμένα γενικά χαρακτηριστικά: είναι νεαρά κορίτσια, συνήθως ιερό δίκαιος, ντυμένοι με λευκές στολές, που τραγουδά και παίζει στον αέρα, στις πεδιάδες, στα σταυροδρόμια ή κοντά σε πηγές. Στηρίζεται στην καλή τραγουδιστές, ειδικά σφύριγμα, αλλά να απαγορεύει, κάτω από αυστηρές κυρώσεις, όπως αυτός που τους υπηρέτησε για τους ανθρώπους να τραγουδούν τα τραγούδια τους. Τιμωρία όσων έρχονται σε παιχνίδι τους και οι γυναίκες που δεν πληρούν τις γιορτή της Πεντηκοστής. Κατά τη στιγμή της τότε θα πάνε στον παράδεισο. Λιγότερο συχνή είναι η ένωσή τους με το κακό χαρακτηριστικά, πιο πρόσφατα, που προέρχονται ίσως από την επαφή με τη δυτική πληροφορίες σχετικά με τις δυνάμεις του κακού που στοιχειωμένο κόσμο του Σαββάτου νύχτες. Είναι έκπληξη το γεγονός ότι δεν υπάρχουν στοιχεία που εξηγούν γιατί το παιχνίδι και πάντα χάρηκε, ιδιαίτερα κατά την Πεντηκοστή, όταν η περισσότερη ενέργεια. Μια Home πληροφορίες που θεωρούμε ότι μπορούν να γίνουν σε σχέση με το δημοφιλές βιβλίο Αλεξάνδρεια, το οποίο αποδεικνύει την ύπαρξη μια σχετικά πρόσφατη ταινία που συμπληρώνει τη λαϊκή γνώση σχετικά με τις Νεράιδες, τους παρουσιάζει ως κορίτσια ή υπηρέτριες του Μ. Αλεξάνδρου που έπιναν από το κύπελλο το ζωντανό νερό που είχα έναν ήρωα και να γίνει αθάνατος βασιλιάς Ivantie. Αυτή η ιστορία δείχνει την ύπαρξη ενός ενεργού δυναμικού που είναι παρόμοιες πληροφορίες από διαφορετικές ιστορικές περιόδους, μια διαδικασία ανανέωσης της παραδοσιακής άνθρωποι λόγους που ενεργεί ως μέσο για την αναβάθμιση των γνώσεων, το θρύλο με την κύρια λειτουργία του «Popular Science». Από τα στοιχεία που αναφέρθηκαν καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι Νεράιδες θεωρούνται ως ανθρώπινα όντα έχουν αποκτήσει τα χαρακτηριστικά διαφοροποίησης, ανώτερης ποιότητας, που έχουν έλθει σε επαφή με την πηγή του «ζωντανό νερό». Η επέκταση του πεδίου εφαρμογής των πληροφοριών, αυτή η πηγή της «ζωντανό νερό» είναι σαφώς εξηγείται στο κείμενο της Καινής Διαθήκης.

Μια πρώτη παρατήρηση που κάνουμε έχει σχέση με το instrumental τραγούδι που υπάρχει στην Νεράιδες παιχνίδι και κατ ‘ανάγκην σε căluşăreşti παιχνίδια. Αν ερμηνεία των δεδομένων που παρέχει σχετικά με τη μελέτη του Γ. Bobulescu Fiddlers και Hori στην εκκλησία μας που κάνουμε μια ζωγραφική ενδιαφέρον εύρημα: η απογραφή των εικόνων ζωγραφισμένα στους τοίχους των εκκλησιών είναι μόνο μερικές σκηνές, όπου η θρησκευτική ζωγραφική δίνει πληροφορίες για το τραγούδι και το παιχνίδι. Μεταξύ αυτών είναι τρία μέρη: Γάμος στην Κανά της Γαλιλαίας, τον πίνακα του Ηρώδη και την επιστροφή του άσωτου υιού, το καθένα με διαφορετικό νόημα και θεολογικό μήνυμα. Τραγούδι των σαλπίγγων, που αναφέρονται στην Παλαιά Διαθήκη, όταν ανακοινώθηκε η θεϊκή παρουσία σε όλη τη δόξα και την εξουσία του, ήρωες νίκη, αλλά και στην Αποκάλυψη, όταν ο Ιωάννης ο Θεολόγος μαρτυρεί: «Ήμουν στο πνεύμα της ημέρας, και άκουσα πίσω μου μια φωνή μεγάλη τρομπέτα », εμφανίζεται επίσης. Αλλά ο εκπρόσωπος του θέματος που μας ενδιαφέρει είναι τα κείμενα των Ψαλμών στην οποία η γνώση του Θεού εξέφρασε τη χαρά του τραγουδώντας και παίζοντας, αναφέρεται ειδικά η ψαλμούς διόρισε Αλληλούια. King David απεικονίζεται στους τοίχους των εκκλησιών που συνοδεύει την άρπα, ενώ αυτά τα τραγούδια που έχουν οι αυξήσεις επαίνους. Στη ζωγραφική της εκκλησίας ήταν εικονογραφημένα, προνομιακή, τρεις ψαλμούς, τραγούδια της χαράς και της δόξας των αναπαραστάσεων προτείνεται χορεία συνοδεύεται από οργανοπαίχτες που τραγουδούν τον Ψαλμό 148, το οποίο φέρνει το τραγούδι της δόξας σε όλους τους δημιουργία: «Δόξα στον Κύριο όλης της γης … πυρκαγιά, χαλάζι, χιόνι, πάγος, καταιγίδα, πληρούν όλες τις λέξεις του … για τη νεολαία και παρθένες, γέροντες με τους νέους »,« Αλληλούια Ψαλμός 149 επαινεί ως «νέο τραγούδι Sing στον Κύριο … Ας τους αφήσουμε να επαινέσω το όνομά του στο χορό, το τύμπανα και ψαλτήρι να τον τραγουδήσει τον έπαινο του Θεού στο στόμα τους … και δίκοπο μαχαίρι στα χέρια τους για να πάρει εκδίκηση για τα έθνη και τους λαούς να τιμωρήσουν «(το οποίο παρατίθεται στο ανώτερο βεράντες ναό και την εκκλησία του Βουκουρεστίου Μονή σε Valcea Hurez) και τέλος , Ψαλμός 150, Αλληλούια, ο οποίος φαίνεται να είναι η πιο αντιπροσωπευτική εικόνα του παιχνιδιού και το τραγούδι της χριστιανικής αφοσίωση στο θεό, που αντιπροσωπεύει την ημέρα «μεγάλη» τη χαρά που ο Τερτυλλιανός είπε ότι τρέχουν στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, από την γιορτή της ανάστασης και που της Πεντηκοστής. Η σκηνή είναι γνωστή στη θρησκευτική ζωγραφική ως «κυρίες χορεύουν» και έχει πολλές παραστάσεις, οι περισσότερες χρονολογούνται από τον δέκατο έβδομο αιώνα – τον δέκατο ένατο αιώνα: τις εκκλησίες και τα μοναστήρια Cozia Hurez εκκλησίες: Άνω Covreştii, Valcea, Vernesti στο Buzau , Aninoasa της Muscel, Avrig, Sibiu, γωνία, Cretulescu, οι έμποροι, Mântuleasa στο Βουκουρέστι. Παρθένες παίξουν ως έκφραση της χαράς και της εκπλήρωσης των μεσσιανική υπόσχεση δώρο θεϊκό, μια εικόνα που βασίζεται εκπαιδευτικό και κατηχητικά δεν είναι ξένη προς θηλυκό κυμαινόμενο παραστάσεις έχουν αρχή, ιδίως κατά τις ημέρες που είναι κάτω από το σύμβολο της Πεντηκοστής. Ένα απροσδόκητο επιχείρημα μας παρέχει πληροφορίες από τον πληθυσμό της νότιας παράδοση στη Μακεδονία και căluşăreşti Megleno όπου τα παιχνίδια λαμβάνουν χώρα κατά την περίοδο μεταξύ Χριστουγέννων και Θεοφανείων ονομάζεται υπάρχει «Πεντηκοστή διακοπές.» Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Πεντηκοστή συνδέεται με τη φωτεινότητα του Αγίου Πνεύματος στο βάπτισμα του Ιησού, και η κάθοδος του να Πεντηκοστής. Πεντηκοστή είναι ως εκ τούτου συνδέεται με το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας. Σχέση μεταξύ της εικαστικής κυρίες εικόνα Horites, οι νεράιδες παιχνίδι και φανέρωση του Αγίου Πνεύματος την Πεντηκοστή δίνεται ο ρόλος των γυναικών στη διαδικασία της σωτηρίας. Όπως αναφέρεται Didascalia στο ιερατείο: «Ο διάκονος είναι ο τόπος του Χριστού και θα αγαπήσετε το διακόνισσες θα τους τιμήσει στη θέση του Αγίου Πνεύματος.» Ως σχόλιο Evdochimov, «ο άνθρωπος δεσμεύεται ontic (σε πνευματικό ον του) του Χριστού, που είναι περίπου ontic από το Άγιο Πνεύμα» (Evdochimov, σ. 47). «Εάν η αρσενική ενσάρκωση συμμετέχουν στη σιωπή, στο πρόσωπο του Αγίου Ιωσήφ (» λέξη, υιοθετημένο γιο της σιωπής «), αντίθετα, η γυναίκα μιλάει Fiat για όλους μας» (αυτόθι, σ. 48).

– Για να συνεχιστεί –

(Πηγή: Sabina Ispas προφορική κουλτούρα και διαπολιτισμική πληροφορίες)

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Αρέσει σε %d bloggers: