Skip to content

Ρομανια σαου Ιμπεριουλ Ρομαν κου καπιταλα λα Μπιζαντσ

Ιανουαρίου 4, 2012

Ρομανια σαου Ιμπεριουλ Ρομαν κου καπιταλα λα Μπιζαντσ

http://vistieria.ro/Istoria-universala-Articole/Articole-Antichitate/Romania-sau-Imperiul-Roman-cu-capitala-la-Bizan%C5%A3.html

http://foaienationala.ro/romania-sau-imperiul-roman-cu-capitala-la-bizant.html

403px Palaiologos Dynasty Eagle.svg Romania sau Imperiul Roman cu capitala la Bizanţ 

Αυτό το άρθρο είναι γραμμένο στη ρουμανική γλώσσα με ελληνικό αλφάβητο
This article is in romanian written with greek alphabet
Acest articol este în limba română scrisă cu litere greceşti
Ακεστ αρτικολ εστε îν λιμμπα ρομâνă σκρισă κου λιτερε γρεκεσχτι
.

Κονσταντιν κελ Μαρε, Σφâντουλ Κονσταντιν κελ Μαρε, α φοστ σχι ρăμâνε ουνα ντιντρε κελε μαι μαρι περσοναλιτăτσι αλε Ιστοριει. Ετνικ σχι σπιριτουαλ α φοστ στρăρομâν îν κελ μαι κλασικ σενς αλ κουβâντουλουι. Σαου, κου αλτε κουβιντε, ελ εστε πριμουλ – σχι προμπαμπιλ κελ μαι μαρε – ντομνιτορ ρομâν1. Κρεσκουτ πεντρου α σλουjι σχι – ποσιμπιλιτατεα νου σε εξκλουντεα νικιοντατă îν μαριλε φαμιλιι – πεντρου α κονντουκε Ιμπεριουλ Ρομαν, κου μουλτιπλε λεγăτουρι τρακικε – ατâτ ντε σâνγε κâτ σχι σπιριτουαλε – κονβερτιτ λα Ορτοντοξιε, νταρ πăστρâνντ îν περμανεντσă ω λινιε ντιπλοματικă νεκεσαρă, τοτουσχι φăρă α σε ντεπăρτα ντε Ντουμνεζεου, σιντεζă α γενιουλουι ντιπλοματικ σχι οργανιζατορικ ρομαν σχι α εντουζιασμουλουι σχι μιστικισμουλουι τρακω-ιλιρ, Σφâντουλ Κονσταντιν κελ Μαρε ρăμâνε ω πιλντă ντε νεεγαλατ îν τοατă ιστορια κιβιλιζατσιει κρεσχτινε. (Τοκμαι ντε ακεεα εστε σχι πονεγριτ σχι αντιπατιζατ ντε κει κε σε οπουν λουι Ντουμνεζεου). Ελ ς-α νăσκουτ λα Νισχ σχι α κρεσκουτ îν κομπλεξουλ μεντιου αλ τρακω-ρομανιλορ σχι προτορομâνιλορ αφλατσι λα πουτερε îν Ιμπεριου. Κα σουγεστιβ εξεμπλου αλ σους-αμιντιτει κομπλεξιτăτσι εστε φαπτουλ κă α τρεμπουιτ, ατουνκι κâνντ τατăλ λακομ ντε πουτερε σχι-α αμπανντονατ σοτσια – πε Σφâντα Ελενα – σă σε ομπισχνουιασκă α τρăι îντρε μαμα βιτρεγă, φιικă α λουι Μαξιμιανους Χερκουλες (ντεκι τοτ τρακω-ρομανă) σχι μαμα σα αντεβăρατă. Εστε ντε μιραρε κουμ, îν ακεστε κονντιτσιι βιτρεγε, α ιζμπουτιτ σă ντεβινă κρεσχτιν, σχι îνκă ουνουλ ντε ασεμενεα ιμπρεσιοναντă ντιμενσιουνε σπιριτουαλă. Ντεσιγουρ, νου τρεμπουιε σă ιντεαλιζăμ îν στιλ πιετιστ ιμαγινεα Σφâντουλουι Κονσταντιν. Ντρουμουλ σăου κăτρε Χριστος α φοστ, κα λα απροαπε αμπσολουτ τοτσι οαμενιι, ουν ντρουμ λουνγ σχι γρεου îν καρε ισπιτελε αου φοστ μουλτε. Ελ α φοστ μουλτă βρεμε ινφλουεντσατ ντε ρελιγια τατăλουι σăου – πε καρε σιγουρ, ντινκολω ντε νεντρεπτατεα φăκουτă μαμει σαλε,

λ-α ιουμπιτ σχι αντμιρατ. Νταρ îν φιναλ νου ντοαρ α ακκεπτατ κρεσχτινισμουλ, κι ς-α φăκουτ σχι προποβăντουιτορ αλ ακεστουια îν τοτ Ιμπεριουλ. Σχι εστε καζουλ σă σουμπλινιεμ φαπτουλ κă α φοστ προποβăντουιτορ αλ κρεσχτινισμουλουι, νου περσεκουτορ αλ αλτορ ρελιγιι. Ελ νου α ιμπους κρεντιντσα σα νιμăνουι, κχιαρ ντακă σχι-α σουστσινουτ-ω πε α σα σχι ς-α στρăντουιτ σă κρεεζε αρμονιε îντρε φελουριτελε ρελιγιι ντιν Ιμπεριου. Ιντροντουκερεα ελεμεντελορ κρεσχτινε α φăκουτ-ω τρεπτατ σχι κου μουλτă ντιπλοματσιε, εβιτâνντ τουλμπουρăριλε, πε καρε λε κονσιντερα πριμεjντιοασε πεντρου Ιμπεριου2. Ακεστ λουκρου ντοβεντεσχτε ντε αλτφελ σχι ρεαλιτατεα σχι βεκχιμεα αντεζιουνιι σαλε λα κρεσχτινισμ.
Îν ακελασχι τιμπ îνσă α αβουτ γριjă σχι σă îσχι îνντεπλινεασκă îνντατοριριλε κρεσχτινεσχτι περσοναλε. Σă νου ουιτăμ κă μουλτ αντμιρατα μπισερικă Σφ. Πετρου ντιν Ρομα ι σε ντατορεαζă, κα σχι κεα ντιν Λατεραν, κα σχι Μπισερικα Σφâντουλουι Μορμâντ (α Îνβιεριι) ντιν Ιερουσαλιμ, κεα α Νασχτεριι Ντομνουλουι ντιν Μπεδλεεμ σχι κεα α Îνăλτσăριι ντε πε Μουντελε Μăσλινιλορ. Τοτ ελ α ριντικατ σχι αλτε λοκασχουρι σφιντε λα Κιρτα (Νουμιντια), Νικομεντια σχι Αντιοχια σχι λε-α îνζεστρατ κου μαρι αβερι. Αλτε μπισερικι ντεοσεμπιτ ντε φρουμοασε α ριντικατ îν Μπιζαντσ, κεα μαι βεστιτă φιινντ μπισερικα Σφιντσιλορ Αποστολι3.

Νταρ κεεα κε κονφερă ντομνιει σαλε ω σεμνιφικατσιε καρε εστε σουπεριοαρă πεντρου νόι, Ρομâνιι, κελει γενεραλ κρεσχτινε, εστε ακελ ακτ ουιμιτορ αλ μουτăριι καπιταλει ντε λα Ρομα λα Μπιζαντσουλ τρακικ. Μουταρεα καπιταλει αρε ω σεμνιφικατσιε απαρτε. Κονσταντιν κελ Μαρε νου α φοστ σινγουρουλ îμπăρατ κε αρ φι αβουτ νεβόιε ντε ουν ποστ ντε κονντουκερε μαι μπινε πλασατ ντεκâτ Ρομα. Μαι μουλτ, αου φοστ îμπăρατσι καρε, πριν ασχεζαρεα πρεφερεντσιαλă îντρ-ω ανουμιτă λοκαλιτατε, φιε εα Σăρουνα (Σαλονικ), Σιρμιουμ σαου αλτα, αου τρανσφορματ ρεσπεκτιβα λοκαλιτατε îντρ-ουν φελ ντε καπιταλă περσοναλă4. Γεστουριλε ακεστεα εραου τοτουσχι εξτρεμ ντε λιμιτατε, νεαβâνντ ουν καρακτερ οφικιαλ σχι φιινντ πουτσιν ντουραμπιλε. Κονσταντιν α φοστ σινγουρουλ καρε α îνντρăζνιτ σă φακă ακεστ γεστ ινκρεντιμπιλ: σă μουτε καπιταλα Ιμπεριουλουι Ρομαν ντε λα Ρομα îν αλτ ορασχ αλ Ιμπεριουλουι. Ρομα ερα Ορασχουλ, ερα Καπιταλα; τοατε ντρουμουριλε ντουκεαου λα Ρομα. Κουμ σă ω îνλοκουιεσχτι; Κου κε;

Νιμενι ν-αρ φι îνντρăζνιτ, πεντρου νικι ουν μοτιβ μιλιταρ σαου αντμινιστρατιβ, σă φακă ω αστφελ ντε μισχκαρε. Νταρ μοτιβατσιιλε λουι Κονσταντιν κελ Μαρε αου φοστ μαι προφουνντε ντεκâτ ουν σιμπλου καλκουλ μιλιταρ σαου αντμινιστρατιβ. Ρομα ερα πăγâνă. Κονσταντιν κελ Μαρε ερα κρεσχτιν. Αβεα νεβόιε ντε ω Καπιταλă κρεσχτινă, νου ντε ουνα πăγâνă. Κεντρουλ ντε γρεουτατε αλ κρεσχτινισμουλουι ντε λιμμπα λατινă σε αφλα îν ακεα βρεμε îν κεεα κε μαι τâρζιου ς-α νουμιτ Ντιοκεζα Τρακιει. Λα ρăσăριτ, ντινκολω ντε Μαρεα Μαρμαρα, ελεμεντουλ ρομανω-τρακικ ερα μαι σλαμπ. Ακολω îνκεπεα αμεστεκουλ ντε οριενταλισμ σχι ελενισμ – κε φουρνιζασε Ρομει ατâτεα σουρσε ντε ρăτăκιρε σχι ντελιρ – α σε ιμπουνε πεστε τρακω-ρομανι σχι κρεσχτινισμ. Κă ς-α ντοριτ ω καπιταλă κρεσχτινă εστε εβιντεντ ντιν μουλτε πουνκτε ντε βεντερε. Îν λιψα τρουπουλουι, ριντικατ λα κερ, αλ Μαικιι Ντομνουλουι ς-α ριντικατ Μπισερικα Σφιντσιλορ Αποστολι, ουνντε ς-α îνκερκατ αντουναρεα μοασχτελορ Σφιντσιλορ Αποστολι. Νăζουιντσα σπρε ουν Κεντρου Κρεσχτιν, σπρε ω Καπιταλă α Κρεσχτινιλορ εστε εβιντεντă. Σ-αου φăκουτ ντε ασεμενεα εφορτουρι ντε α σε αντουκε ρελικβε αλε Μαικιι Ντομνουλουι σχι αλτε ρελικβε σφιντε. Σ-α îνκερκατ ριντικαρεα πρεστιγιουλουι Μπιζαντσουλουι τρακικ, ντâνντου-ι-σε νουμελε κελουι κε ερα πεντρου πăγâνι Ποντιφεξ Μαξιμους, πεντρου κρεσχτινι ουν σφâντ îν βιατσă, ουν απăρăτορ αλ κρεντιντσει, σχι πεντρου τοτσι λαολαλτă ουν απăρăτορ αλ Πατριει, ουν κομαννταντ εξτραορντιναρ – Κονσταντιν.

Πεντρου Νεαμουλ Ρομâνεσκ σχι πεντρου ακεα λατουρă σπιριτουαλă καρε εστε ρομανιτατεα Ρομâνιλορ, μουταρεα καπιταλει λα Μπιζαντσ εστε ντεοσεμπιτ ντε ιμπορταντă. Ντιν ακεστ μομεντ απαρε Ρομανια, Τερρα Ρομανορουμ. Ντιν ακεστ μομεντ Βεκχεα Ρομă, οστιλă σχι στρăινă, εστε îνλοκουιτă ντε Νοουα Ρομă, σιμμπολ αλ τουτουρορ ασπιρατσιιλορ ρελιγιοασε, σοκιαλε σχι εκονομικε αλε Ρομâνιλορ. Μπιζαντσουλ ποστ-μπιζαντιν ντετεκτατ ντε Νικολαε Ιοργα îσχι αρε σουρσελε îν ακεαστă σκχιμμπαρε. Ρομανια αβεα ω νοουă Ρομă, Κονσταντινοπολε, ουνα καρε νου μαι ερα ντουσχμαν κι αλιατ, πăριντε, οκροτιτορ. Κελ καρε κουνοασχτε μενταλιτατεα ρομâνεασκă πριβιτοαρε λα πăριντσι – ορικε τσι-αρ γρεσχι σουντ αι τăι – îντσελεγε ντε κε, κχιαρ îν τιμπουλ ουνορ îμπăρατσι νεποτριβιτσι, Ρομâνιι αου πριβιτ σπρε Μπιζαντσ κου μâνντριε. Τρεμπουιε îνσă σουμπλινιατ κă α φοστ ινιτσιαλ ουν ορασχ μαι μουλτ ρομâνεσκ ντεκâτ λατιν – πăγâνεσκ – σαου γρεκεσκ – ιντεμ – ιαρ εφεκτουλ σăου ασουπρα σπιριτουαλιτăτσιι ρομâνεσχτι α φοστ προφουνντ. Σχι ακεαστα νου ντοαρ îν φορμελε πâνă ακουμ κουνοσκουτε, ρελατιβ τâρζιι. Εστε λοκουλ σă ρεαμιντιμ τοτουσχι ουν ελεμεντ βιταλ πεντρου îντσελεγερεα ρομανιτăτσιι νοαστρε: κεντρουλ σπρε καρε Στρăρομâνιι îσχι îνντρεπταου πριβιριλε νου ερα Ρομα, κι Νοουα Ρομă, Κονσταντινοπολε (Τσαριγραντ). Ρομανιτατεα ρομâνεασκă α φοστ λεγατă αστφελ îντâι ντε Μπισερικă σχι Τσαρă (Ρομανια / Ρομâνια), ιαρ απόι ντε Κονσταντινοπολε σχι ρεγαλιτατεα πε καρε ω ρεπρεζεντα. Σ-α εβιτατ αστφελ εφεκτουλ πε καρε λ-αρ φι πουτουτ αβεα μαι απόι εροριλε Ρομει σχι ινφλουεντσα πε καρε ακεαστα αρ φι πουτουτ-ω αβεα πριν Μιτροπολια Σăρουνει, σουμπορντονατă ει ατουνκι κâνντ ς-α ρεοργανιζατ Μπισερικα5 σχι, ντεπăσχινντ ιαρ λιμιτελε λουκρăριι îντρ-ουν φελ, ντεζνατσιοναλιζαρεα προβοκατă ντε Ρομα îν Νταλματσια σεκολελορ Ξ-ΞΙ, ντε εξεμπλου.

Ντεκăντερεα στοπατă ντε Κονσταντιν κελ Μαρε α ρεîνκεπουτ, ντιν νεφερικιρε, σουμπ ουρμασχιι σăι. Λιψιτ ντε ατâτ ντε φινα σχι νεκεσαρα ντρεαπτă jουντεκατă α τατăλουι σăου, Κονσταντινους ΙΙ σε βα αμεστεκα îν προμπλεμε κε îι ντεπăσχεαου κου μουλτ κομπετεντσα. Κχιαρ îναιντε ντε α ρăμâνε σινγουρουλ στăπâν αλ Ρομανιει (Ιμπεριουλ Ρομαν κου καπιταλα λα Μπιζαντσ)6, ουρμασχουλ βρεντνικουλουι Κονσταντιν κελ Μαρε σε αρατă νεβρεντνικ ντε πăριντελε σăου, νου ντοαρ αποσταζιινντ ντε λα Ορτοντοξιε îν φαβοαρεα αριανισμουλουι, νταρ σχι îνκερκâνντ σă-λ ιμπουνă πε ακεστα κρεσχτινιλορ. Ουρμασχουλ σăου, ντουσχμαν αλ σăου σχι αντιχριστ, εστε Ιουλιαν Αποστατουλ, νεποτ ντε φρατε αλ λουι Κονσταντιν κελ Μαρε. Ακεστ ρăτăκιτ α îνκερκατ σă ρεσταουρεζε πăγâνισμουλ σχι σă ντιστρουγă Μπισερικα. Ορμπιρεα σα α φοστ ατâτ ντε αντâνκă îνκâτ α îνκερκατ σă ρεσταουρεζε κχιαρ σχι κουλτουλ ιουνταικ îν ντεφαβοαρεα κελουι κρεσχτιν, ιαρ κâνντ Ντουμνεζεου ι-α ντιστρους τοατă στρăντανια νου ς-α ποκăιτ7.

Σιμμπολικă πεντρου σιτουατσια Νεαμουλουι Ρομâνεσκ εστε κονφρουνταρεα ντιντρε îμπăρατουλ Βαλενς (368-374), τοτ ουν ρăτăκιτ, νταρ αριαν ντε ακεαστă ντατă, σχι Σφâντουλ επισκοπ αλ Τομισουλουι, Μπετρανιον. Îμπăρατουλ, αφλατ ντιν ρατσιουνι μιλιταρε – λουπτελε κου γοτσιι – îν Ντομπρογεα, α îνκερκατ σă-λ κονβινγă πε Σφâντουλ επισκοπ, îν πλινă σλουjμπă, σă σε αλăτουρε αριανισμουλουι. Σε μπαζα, ντεσιγουρ, νου ντοαρ πε αργουμεντελε τεολογικε, κι σχι πε πρεσταντσα σα σχι α σουιτει σαλε ιμπεριαλε, πρεκουμ σχι πε φορτσα τρουπελορ ντιν ζονă. Îνσă, ντουπă ουν ρăσπουνς ντοκουμεντατ σχι κατεγορικ, Μπετρανιον ιεσε ντιν μπισερικă ουρματ ντε τοτσι κρεντινκιοσχιι σχι îσχι κοντινουă σλουjμπα îν αλτ σφâντ λοκασχ, ρεφουζâνντ αστφελ ουνιρεα ρουγăκιουνιι σαλε κου α ερετικιλορ. Τοτ ορασχουλ σε αντουνă ντε παρτεα σα, αστφελ îνκâτ Βαλενς τρεμπουιε σă σε λιμιτεζε λα α-λ εξιλα. Τουλμπουρăριλε στâρνιτε σιλεσκ îνσă πε îμπăρατ σă σε πλεκε îν φατσα επισκοπουλουι ιουμπιτ ντε ποπορ σχι σă-λ ρεαντουκă îν σκαουν. Ρομâνιι ουνιτσι îλ îνβινσεσερă πε îμπăρατουλ ντεκăζουτ8.

Ντεσχι σε κονσιντερă ντε ομπικει κă εποκα Ρομανιει / Ιμπεριουλουι Ρομαν ντε Ρăσăριτ îνκεπε κου ανουλ 395 κονσιντερăμ κă εστε νεποτριβιτ κα ω εξκεπτσιε – ουνιτατεα Απουσουλουι σχι Ρăσăριτουλουι σουμπ Τεοντοσιε Ι κελ Μαρε – σă φιε τρατατă κα ρεγουλă. Μπαζελε ντιβιζăριι Ιμπεριουλουι φουσεσερă πουσε îνκă îν περιοαντα îμπăρατσιλορ πăγâνι τρακω-ιλιρι, ιαρ Σφâντουλ Κονσταντιν κελ Μαρε α κονσφιντσιτ ακεαστă σιτουατσιε îνκă îν τιμπουλ ντομνιει σαλε, ατâτ πριν μουταρεα καπιταλει κâτ σχι πριν φελουλ îν καρε σχι-α ασοκιατ φιιι λα ντομνιε. Μαι εστε καζουλ σă σπουνεμ κă ντιβιζαρεα ετνικă ντιντρε λατινιι απουσενι σχι Ρομâνιι ντιν ζονα Ντουνăριι σχι Ασιει Μικι α φαβοριζατ ακεαστă σεπαρατσιε. Σχι πεντρου κă μομεντουλ îν καρε Στρăρομâνιι αjουνγ λα πουτερε εστε μομεντουλ βικτοριει Μπισερικιι, 313, κρεντεμ κă ακεστα, ορι κελ μαι τâρζιου 325, σουντ ανιι ντε λα καρε πουτεμ βορμπι κου αντεβăρατ ντε απαριτσια Ιμπεριουλουι Ρομαν ντε Ρăσăριτ (Ρομανιει).

Îν Ιμπεριου ιεραρχια μπισερικεασκă ερα ασιγουρατă, κεεα κε νου σε πουτεα σπουνε ντεσπρε κεα ντιν τεριτοριιλε κοντρολατε ντε μιγρατορι. Μαι μουλτ, ντιστρουγεριλε îνντρεπτατε ασουπρα ορασχελορ φăκεαου πρακτικ ιμποσιμπιλă εξιστεντσα επισκοπιλορ καρε, πριν κανον αποστολικ, εραου λεγατσι ντε ακεστεα. Ντε ακεεα πριβιριλε κρεσχτινιλορ ντιν νορντουλ Ιμπεριουλουι σε îνντρεπταου σπρε ακεστα, ασχτεπτâνντ ντε λα φρατσιι ντιν σουντ αjουτορουλ ντουχοβνικεσκ ατâτ ντε νεκεσαρ. Σχι ακεαστă ασχτεπταρε νου ερα νεμοτιβατă. Ντε-α λουνγουλ Ντουνăριι, ντιν Νορικουμ îν Σκιτσια, σε γăσεαου νουμεροασε κεντρε επισκοπαλε. Ω λιστă α επισκοπιλορ ντιν Πανονια Ινφεριορ, Μοεσια Σουπεριορ, κελε ντοουă Ντακιι – Ριπενσις σχι Μεντιτερρανεα – Νταρντανια, Μοεσια Ινφεριορ σχι Σκιτσια Μικă α φοστ ρεαλιζατă îν 1975 ντε πăριντελε Μιρκεα Πăκουραριου9. Κομπλετατă ντε λιστελε πεντρου Ιλιρια, Πανονια Σουπεριορ, Νορικουμ, Επιρ, Μακεντονια, Δρακια, Κχερσονεζ ετκ., αρ πουτεα αjουτα λα φορμαρεα ουνει ιμαγινι νου ντοαρ ασουπρα ουνιτăτσιι Ρομâνιλορ σουντ σχι νορντ ντουνăρενι, κι σχι ασουπρα βεκχιι ιστοριι μπισερικεσχτι α Νεαμουλουι Ρομâνεσκ.

Îντρεμπαρεα καρε σε πουνε εστε: îν κε μăσουρă εξιστα ω ουνιτατε α Ρομâνιλορ ντιν ζονελε αφλατε σουμπ αντμινιστρατσιε ρομανă σχι κει ντιν ζονελε αφλατε σουμπ ινφλουεντσα Ιμπεριουλουι; Îντρ-αντεβăρ, πâνă κâνντ, νου ντε πρεα μουλτ τιμπ, ποποαρελε αλογενε μπαλκανικε, ντε λα νεογρεκι λα κροατσι, αου îνκεπουτ α-σχι ντεζβολτα κουλτουρα νατσιοναλă σχι α ω ιμπουνε σχι Ρομâνιλορ ντε πε τεριτοριουλ λορ, λιμμπα ρομâνă αβεα ουν ασπεκτ ντεοσεμπιτ ντε ουνιταρ10. Ορ, εξπλικαρεα ουνιτăτσιι λινγβιστικε α ουνουι νεαμ ατâτ ντε îντινς α κρεατ μουλτε ντιλεμε σχι πολεμικι. Ω σιντεζă μαι απροπιατă – σχι κου μαρε αουτοριτατε îν εποκă – α ρεαλιζατ Οβιντ Ντενσουσχιανου îν α σα Ιστοριε α λιμμπιι ρομâνε, βολ. Ι, Μπουκουρεσχτι, 1961. Ντομνια σα α τρεκουτ îν ρεβιστă πε αουτοριι “λεγαλι” îν ακεα βρεμε, οκουπâνντου-σε κει ντρεπτ îν μοντ σπεκιαλ ντε λινγβισχτι. Α αρăτατ ιζβοαρελε κερκετăριλορ πριβινντ οριγινεα λιμμπιι ρομâνε ντε λα κρονικαρι λα Χασχντεου σχι Αρον Ντενσουσχιανου, ντε λα Μικλοσικχ λα Γοστον Παρις, φιεκαρε πρεζεντατ κου ποζιτσια λουι, îντρ-ουν στιλ κριτικ σιμιλαρ κελουι φολοσιτ ντε ντομνουλ Ι. Ρουσσου îν Ετνογενεζα Ρομâνιλορ (Φονντουλ αουτοχτον τρακω-ντακικ σχι κομπονεντα λατινω- ρομανικă), Εντ. Σχτ. Ενκ., Μπουκουρεσχτι, 1981. Σολουτσια ντομνουλουι Ω. Ντενσουσχιανου παρε α φι λα ουν μομεντ ντατ φορμαρεα Ρομâνιλορ îν σουντουλ Ντουνăριι, îν ακελε προβινκιι κονσιντερατε ντε ντ-σα ρομανιζατε. Αμ σπους “παρε α φι”, ντεοαρεκε σιλιτ κχιαρ ντε φαπτελε ντομενιουλουι σăου ντε σπεκιαλιτατε – λινγβιστικα – Ω. Ντενσουσχιανου ρεκουνοασχτε τοτουσχι κă ρομανικα (στρăρομâνα) αβεα îν εβουλ μεντιου ραμιφικατσιι πâνă îν Καρπατσι11. Ραμιφικατσιι, îνσă ντε μαρε ινφλουεντσă! Εστε αικι ω κοντραντικτσιε ντατορατă ουνορ φαπτε ντε λιμμπă πε καρε ντομνια σα νου λε ποατε εξπλικα αλτφελ. Νου λε ποατε εξπλικα ντεοαρεκε νου ια îν κονσιντεραρε προπριιλε λιμιτε ντιν ντομενιουλ ιστοριει. Ντε φαπτ αικι αλουνεκă îν ακεεασχι γρεσχεαλă πε καρε, îν ντομενιουλ λινγβιστικιι, ι-ω φακε λουι Χασχντεου12, ρεσπεκτιβ αβεντουραρεα πριπιτă πε τεριτοριουλ ιποτεζελορ. Αστăζι, κâνντ ντεσκοπεριριλε αρχεολογικε τριμιτ πρετινσχιι σαβαντσι ιμιγρατσιονισχτι îν γρουπουλ σχοβινιστ ντε καρε ντε φαπτ απαρτσιν, ιντειλε ντομνουλουι Ω. Ντενσουσχιανου παρ κου ατâτ μαι εβιντεντ ντεπλασατε. Νταρ, ρεβενινντ, τρεμπουιε σă σουμπλινιεμ κă ντ-σα α πορνιτ ντε πε τερενουλ ουνορ φαπτε ντε λιμμπă ινκοντεσταμπιλε, κε ατεσταου ουν προνουντσατ καρακτερ σουντικ αλ λιμμπιι ρομâνε. Îν ρεαλιτατε, αντεβăρουλ εστε μουλτ μαι σιμπλου ντεκâτ σχι-λ ιμαγινασε13.

Ποπορουλ ρομâν ς-α φορματ ατâτ îν Ρομανια μπαλκανικă, ντιν Νορικουμ îν Μπιτινια, κâτ σχι îν Ρομανια νορντικă, ντε λα ιζβοαρελε Οντερουλουι λα τσăρμουριλε Αζοβουλουι; σινγουρα ντιφερεντσă εστε κă Ρομâνιι ντιν νορντ, ινφεριορι ατουνκι κελορ σουντικι ατâτ πε πλαν εκονομικ σχι σοκιαλ κâτ σχι οργανιζατορικ, μιλιταρ ετκ, αου φοστ μαι μουλτ ινφλουεντσατσι ντεκâτ αου ινφλουεντσατ îν ραπορτουριλε λορ κου Ρομâνιι σουντικι. Îν ακεστ φελ σε εξπλικă φαπτελε ντε λιμμπă ομπσερβατε ντε Ντ-σα: πριν πολουλ ντε φορμαρε α λιμμπιι ρομâνε, πολ αφλατ îν παρτεα σουντικă α Ρομâνιει, ιαρ νου πριν ντεπλασăρι ντε ποπουλατσιε νεντοβεντιτε ντε αμπσολουτ νικι ω σουρσă, φιε εα ντοκουμενταρă σαου αρχεολογικă. Αστφελ απαρ λουκρουριλε ατουνκι κâνντ σουντ λουατε îν καλκουλ τοατε ασπεκτελε παλπαμπιλ τρανσμισε νοουă, ινκλουσιβ κελε πριβινντ εξιστεντσα ουνορ τεριτοριι καρε εραου ντε ντεπενντεντσă ρομανă îν κχιπ ρεαλ, ντεσχι τεορετικ, οφικιαλ, εραου σεπαρατε ντε Ιμπεριου.

Εστε μπινε σă νε ρεοργανιζăμ βιζιουνεα ασουπρα îνκεπουτουριλορ Νεαμουλουι νοστρου, πεντρου α πουτεα ντουκε μαι ντεπαρτε μοσχτενιρεα σχι μισιουνεα.

Αουτορ: Πρεοτ Μιχαι-Ανντρει Αλντεα

1 Ντιν πουνκτ ντε βεντερε ετνικ σε îνσκριε îν μαριλε φαμιλιι τρακω-ρομανε αλε Ιμπεριουλουι, μαρκâνντ îνσă τρεκερεα κλασει σουπεριοαρε τρακω-ρομανε λα κρεσχτινισμ; ελ αντουνă αστφελ, λουâνντ îν κονσιντεραρε σχι ασπεκτουλ μιλιταρ αλ βιετσιι σαλε, τοατε ελεμεντελε ντε μπαζă αλε Νεαμουλουι Ρομâνεσκ. Πεντρου βιατσα σχι σπιριτουαλιτατεα σα α σε βεντεα σχι στουντιουλ ντιακ. Π.Ι. Νταβιντ, Κόινκιντεντσε σχι ρελατσιι γενεραλε (ινντιρεκτε) îντρε Ανγλια σχι Ντακορομανια (σεκ. ΙΙΙ-ΞΙΙΙ), «ΜπΟΡ», ΞΚΙΙ(1975), νρ.5-6, π.746-784.

2 Κα εξεμπλου σε ποατε στουντια μοντουλ ιντροντουκεριι σιμμπολουριλορ κρεσχτινε πε μονεζι, îν Κουρς ντε ιστορια σχι σπιριτουαλιτατεα Μπιζαντσουλουι, ντε προφ. Εμιλιαν Ποπεσκου, Μπουκουρεσχτι, 1996, ξερογραφιατ, π.33.

3 Ιμπιντεμ, π.35.

4 Δ. Μομμσεν, οπ. κιτ., π.101; Πρ. προφ. Ιοαν Ρăμουρεανου, Σφâντουλ Ιρινεου, επισκοπ ντε Σιρμιουμ , «ΣΤ», ΞΞΒΙΙ(1975), νρ.3-4, π.204.

5 Σχι ποατε αρ τρεμπουι σă ατραγεμ ατεντσια ασουπρα φαπτουλουι κă ακεαστă σουμπορντοναρε ανουλεαζă μπασμελε πριβινντ γρεκισμουλ Μακεντονιει σαου αλ αλτορ προβινκιι μπαλκανικε ντιν ακεα βρεμε, ντοβεντινντ κă λιμμπα ποπορουλουι – ιμπλικιτ, πεντρου ακεα βρεμε, σχι α Μπισερικιι – ερα, μăκαρ ω βαριαντă α λατινει βουλγαρε (α σε φακε κομπαρατσιε κου στρουκτουρα Ιμπεριουλουι, ντε ομπικει φιντελ ιμιτατă ντε Μπισερικă, σαου κου σιτουατσια Μπισερικιι ντιν Κιπρου ).

6 ΙΛΝτ, π.47; Εμιλιαν Ποπεσκου, οπ. κιτ., π.46-47.

7 Εμιλιαν Ποπεσκου, οπ. κιτ., π.50-51.

8 Ιμπιντεμ, π.51.

9 Πρ. προφ. Μιρκεα Πăκουραριου, Λιστελε κρονολογικε αλε ιεραρχιλορ Μπισερικιι Ορτοντοξε Ρομâνε, «ΜπΟΡ», ΞΚΙΙΙ, 1975, νρ.3-4, π.322-355, λα π.-λε 323-324.

10 Πρινκιπαλελε ντιβιζιουνι αλε ουνει λιμμπι σουντ ντιαλεκτελε. Ορι îν σεκ. ΞΒΙΙΙ, ντουπă ουν μιλενιου σχι jουμăτατε ντε εξιστεντσă, Ρομâνιι βορμπεαου ντοαρ πατρου ντιαλεκτε. Μαι μουλτ, ντουπă κουμ αρατă κελε μαι βεκχι λουκρăρι μακεντορομâνε πăστρατε, ακεστ ντιαλεκτ ερα ατουνκι σχι μαι ουνιταρ, σχι μαι απροπιατ ντε ντακορομâνă ντεκâτ αστăζι. Ακεστ λουκρου εστε φιρεσκ ντακă λουăμ îν κονσιντεραρε ατâτ ρâβνα νατσιοναλιστă κε α îνσουφλετσιτ πε μαι τοτσι κονντουκăτοριι ποποαρελορ αλογενε σχι λα νεπăσαρεα, ινκομπετεντσα σαου λασχιτατεα κε ι-α καρακτεριζατ πε μαι τοτσι κονντουκăτοριι Ρομâνιλορ (εξιστă εξκεπτσιι, νταρ καρε νου σκχιμμπă ρεγουλα, νικι φιναλουλ – εβεντουαλ îλ αμâνă ).

11 Οβιντ Ντενσουσχιανου, Ιστορια λιμμπιι ρομâνε, βολ. Ι, Μπουκουρεσχτι 1961, π.200.

12 Ιμπιντεμ, π.12-13.

13 Ιμπιντεμ, π.12.

________________________________________________________

Σουρσα:  http://vistieria.ro

Constantin cel Mare, Sfântul Constantin cel Mare, a fost şi rămâne una dintre cele mai mari personalităţi ale Istoriei. Etnic şi spiritual a fost străromân în cel mai clasic sens al cuvântului. Sau, cu alte cuvinte, el este primul – şi probabil cel mai mare – domnitor român1. Crescut pentru a sluji şi – posibilitatea nu se excludea niciodată în marile familii – pentru a conduce Imperiul Roman, cu multiple legături tracice – atât de sânge cât şi spirituale – convertit la Ortodoxie, dar păstrând în permanenţă o linie diplomatică necesară, totuşi fără a se depărta de Dumnezeu, sinteză a geniului diplomatic şi organizatoric roman şi a entuziasmului şi misticismului traco-ilir, Sfântul Constantin cel Mare rămâne o pildă de neegalat în toată istoria civilizaţiei creştine. (Tocmai de aceea este şi ponegrit şi antipatizat de cei ce se opun lui Dumnezeu). El s-a născut la Niş şi a crescut în complexul mediu al traco-romanilor şi protoromânilor aflaţi la putere în Imperiu. Ca sugestiv exemplu al sus-amintitei complexităţi este faptul că a trebuit, atunci când tatăl lacom de putere şi-a abandonat soţia – pe Sfânta Elena – să se obişnuiască a trăi între mama vitregă, fiică a lui Maximianus Hercules (deci tot traco-romană) şi mama sa adevărată. Este de mirare cum, în aceste condiţii vitrege, a izbutit să devină creştin, şi încă unul de asemenea impresionantă dimensiune spirituală. Desigur, nu trebuie să idealizăm în stil pietist imaginea Sfântului Constantin. Drumul său către Hristos a fost, ca la aproape absolut toţi oamenii, un drum lung şi greu în care ispitele au fost multe. El a fost multă vreme influenţat de religia tatălui său – pe care sigur, dincolo de nedreptatea făcută mamei sale, l-a iubit şi admirat. Dar în final nu doar a acceptat creştinismul, ci s-a făcut şi propovăduitor al acestuia în tot Imperiul. Şi este cazul să subliniem faptul că a fost propovăduitor al creştinismului, nu persecutor al altor religii. El nu a impus credinţa sa nimănui, chiar dacă şi-a susţinut-o pe a sa şi s-a străduit să creeze armonie între feluritele religii din Imperiu. Introducerea elementelor creştine a făcut-o treptat şi cu multă diplomaţie, evitând tulburările, pe care le considera primejdioase pentru Imperiu2. Acest lucru dovedeşte de altfel şi realitatea şi vechimea adeziunii sale la creştinism.

În acelaşi timp însă a avut grijă şi să îşi îndeplinească îndatoririle creştineşti personale. Să nu uităm că mult admirata biserică Sf. Petru din Roma i se datorează, ca şi cea din Lateran, ca şi Biserica Sfântului Mormânt (a Învierii) din Ierusalim, cea a Naşterii Domnului din Bethleem şi cea a Înălţării de pe Muntele Măslinilor. Tot el a ridicat şi alte locaşuri sfinte la Cirta (Numidia), Nicomedia şi Antiohia şi le-a înzestrat cu mari averi. Alte biserici deosebit de frumoase a ridicat în Bizanţ, cea mai vestită fiind biserica Sfinţilor Apostoli3.

Dar ceea ce conferă domniei sale o semnificaţie care este superioară pentru noi, Românii, celei general creştine, este acel act uimitor al mutării capitalei de la Roma la Bizanţul tracic. Mutarea capitalei are o semnificaţie aparte. Constantin cel Mare nu a fost singurul împărat ce ar fi avut nevoie de un post de conducere mai bine plasat decât Roma. Mai mult, au fost împăraţi care, prin aşezarea preferenţială într-o anumită localitate, fie ea Săruna (Salonic), Sirmium sau alta, au transformat respectiva localitate într-un fel de capitală personală4. Gesturile acestea erau totuşi extrem de limitate, neavând un caracter oficial şi fiind puţin durabile. Constantin a fost singurul care a îndrăznit să facă acest gest incredibil: să mute capitala Imperiului Roman de la Roma în alt oraş al Imperiului. Roma era Oraşul, era Capitala; toate drumurile duceau la Roma. Cum să o înlocuieşti? Cu ce?

Nimeni n-ar fi îndrăznit, pentru nici un motiv militar sau administrativ, să facă o astfel de mişcare. Dar motivaţiile lui Constantin cel Mare au fost mai profunde decât un simplu calcul militar sau administrativ. Roma era păgână. Constantin cel Mare era creştin. Avea nevoie de o Capitală creştină, nu de una păgână. Centrul de greutate al creştinismului de limba latină se afla în acea vreme în ceea ce mai târziu s-a numit Dioceza Traciei. La răsărit, dincolo de Marea Marmara, elementul romano-tracic era mai slab. Acolo începea amestecul de orientalism şi elenism – ce furnizase Romei atâtea surse de rătăcire şi delir – a se impune peste traco-romani şi creştinism. Că s-a dorit o capitală creştină este evident din multe puncte de vedere. În lipsa trupului, ridicat la cer, al Maicii Domnului s-a ridicat Biserica Sfinţilor Apostoli, unde s-a încercat adunarea moaştelor Sfinţilor Apostoli. Năzuinţa spre un Centru Creştin, spre o Capitală a Creştinilor este evidentă. S-au făcut de asemenea eforturi de a se aduce relicve ale Maicii Domnului şi alte relicve sfinte. S-a încercat ridicarea prestigiului Bizanţului tracic, dându-i-se numele celui ce era pentru păgâni Pontifex Maximus, pentru creştini un sfânt în viaţă, un apărător al credinţei, şi pentru toţi laolaltă un apărător al Patriei, un comandant extraordinar – Constantin.

Pentru Neamul Românesc şi pentru acea latură spirituală care este romanitatea Românilor, mutarea capitalei la Bizanţ este deosebit de importantă. Din acest moment apare Romania, Terra Romanorum. Din acest moment Vechea Romă, ostilă şi străină, este înlocuită de Noua Romă, simbol al tuturor aspiraţiilor religioase, sociale şi economice ale Românilor. Bizanţul post-bizantin detectat de Nicolae Iorga îşi are sursele în această schimbare. Romania avea o nouă Romă, Constantinopole, una care nu mai era duşman ci aliat, părinte, ocrotitor. Cel care cunoaşte mentalitatea românească privitoare la părinţi – orice ţi-ar greşi sunt ai tăi – înţelege de ce, chiar în timpul unor împăraţi nepotriviţi, Românii au privit spre Bizanţ cu mândrie. Trebuie însă subliniat că a fost iniţial un oraş mai mult românesc decât latin – păgânesc – sau grecesc – idem – iar efectul său asupra spiritualităţii româneşti a fost profund. Şi aceasta nu doar în formele până acum cunoscute, relativ târzii. Este locul să reamintim totuşi un element vital pentru înţelegerea romanităţii noastre: centrul spre care Străromânii îşi îndreptau privirile nu era Roma, ci Noua Romă, Constantinopole (Ţarigrad). Romanitatea românească a fost legată astfel întâi de Biserică şi Ţară (Romania / România), iar apoi de Constantinopole şi regalitatea pe care o reprezenta. S-a evitat astfel efectul pe care l-ar fi putut avea mai apoi erorile Romei şi influenţa pe care aceasta ar fi putut-o avea prin Mitropolia Sărunei, subordonată ei atunci când s-a reorganizat Biserica5 şi, depăşind iar limitele lucrării într-un fel, deznaţionalizarea provocată de Roma în Dalmaţia secolelor X-XI, de exemplu.

Decăderea stopată de Constantin cel Mare a reînceput, din nefericire, sub urmaşii săi. Lipsit de atât de fina şi necesara dreaptă judecată a tatălui său, Constantinus II se va amesteca în probleme ce îi depăşeau cu mult competenţa. Chiar înainte de a rămâne singurul stăpân al Romaniei (Imperiul Roman cu capitala la Bizanţ)6, urmaşul vrednicului Constantin cel Mare se arată nevrednic de părintele său, nu doar apostaziind de la Ortodoxie în favoarea arianismului, dar şi încercând să-l impună pe acesta creştinilor. Urmaşul său, duşman al său şi antihrist, este Iulian Apostatul, nepot de frate al lui Constantin cel Mare. Acest rătăcit a încercat să restaureze păgânismul şi să distrugă Biserica. Orbirea sa a fost atât de adâncă încât a încercat să restaureze chiar şi cultul iudaic în defavoarea celui creştin, iar când Dumnezeu i-a distrus toată strădania nu s-a pocăit7.

Simbolică pentru situaţia Neamului Românesc este confruntarea dintre împăratul Valens (368-374), tot un rătăcit, dar arian de această dată, şi Sfântul episcop al Tomisului, Betranion. Împăratul, aflat din raţiuni militare – luptele cu goţii – în Dobrogea, a încercat să-l convingă pe Sfântul episcop, în plină slujbă, să se alăture arianismului. Se baza, desigur, nu doar pe argumentele teologice, ci şi pe prestanţa sa şi a suitei sale imperiale, precum şi pe forţa trupelor din zonă. Însă, după un răspuns documentat şi categoric, Betranion iese din biserică urmat de toţi credincioşii şi îşi continuă slujba în alt sfânt locaş, refuzând astfel unirea rugăciunii sale cu a ereticilor. Tot oraşul se adună de partea sa, astfel încât Valens trebuie să se limiteze la a-l exila. Tulburările stârnite silesc însă pe împărat să se plece în faţa episcopului iubit de popor şi să-l readucă în scaun. Românii uniţi îl învinseseră pe împăratul decăzut8.

Deşi se consideră de obicei că epoca Romaniei / Imperiului Roman de Răsărit începe cu anul 395 considerăm că este nepotrivit ca o excepţie – unitatea Apusului şi Răsăritului sub Teodosie I cel Mare – să fie tratată ca regulă. Bazele divizării Imperiului fuseseră puse încă în perioada împăraţilor păgâni traco-iliri, iar Sfântul Constantin cel Mare a consfinţit această situaţie încă în timpul domniei sale, atât prin mutarea capitalei cât şi prin felul în care şi-a asociat fiii la domnie. Mai este cazul să spunem că divizarea etnică dintre latinii apuseni şi Românii din zona Dunării şi Asiei Mici a favorizat această separaţie. Şi pentru că momentul în care Străromânii ajung la putere este momentul victoriei Bisericii, 313, credem că acesta, ori cel mai târziu 325, sunt anii de la care putem vorbi cu adevărat de apariţia Imperiului Roman de Răsărit (Romaniei).

În Imperiu ierarhia bisericească era asigurată, ceea ce nu se putea spune despre cea din teritoriile controlate de migratori. Mai mult, distrugerile îndreptate asupra oraşelor făceau practic imposibilă existenţa episcopilor care, prin canon apostolic, erau legaţi de acestea. De aceea privirile creştinilor din nordul Imperiului se îndreptau spre acesta, aşteptând de la fraţii din sud ajutorul duhovnicesc atât de necesar. Şi această aşteptare nu era nemotivată. De-a lungul Dunării, din Noricum în Sciţia, se găseau numeroase centre episcopale. O listă a episcopilor din Panonia Inferior, Moesia Superior, cele două Dacii – Ripensis şi Mediterranea – Dardania, Moesia Inferior şi Sciţia Mică a fost realizată în 1975 de părintele Mircea Păcurariu9. Completată de listele pentru Iliria, Panonia Superior, Noricum, Epir, Macedonia, Thracia, Chersonez etc., ar putea ajuta la formarea unei imagini nu doar asupra unităţii Românilor sud şi nord dunăreni, ci şi asupra vechii istorii bisericeşti a Neamului Românesc.

Întrebarea care se pune este: în ce măsură exista o unitate a Românilor din zonele aflate sub administraţie romană şi cei din zonele aflate sub influenţa Imperiului? Într-adevăr, până când, nu de prea mult timp, popoarele alogene balcanice, de la neogreci la croaţi, au început a-şi dezvolta cultura naţională şi a o impune şi Românilor de pe teritoriul lor, limba română avea un aspect deosebit de unitar10. Or, explicarea unităţii lingvistice a unui neam atât de întins a creat multe dileme şi polemici. O sinteză mai apropiată – şi cu mare autoritate în epocă – a realizat Ovid Densuşianu în a sa Istorie a limbii române, vol. I, Bucureşti, 1961. Domnia sa a trecut în revistă pe autorii “legali” în acea vreme, ocupându-se cei drept în mod special de lingvişti. A arătat izvoarele cercetărilor privind originea limbii române de la cronicari la Haşdeu şi Aron Densuşianu, de la Miklosich la Goston Paris, fiecare prezentat cu poziţia lui, într-un stil critic similar celui folosit de domnul I. Russu în Etnogeneza Românilor (Fondul autohton traco-dacic şi componenta latino- romanică), Ed. Şt. Enc., Bucureşti, 1981. Soluţia domnului O. Densuşianu pare a fi la un moment dat formarea Românilor în sudul Dunării, în acele provincii considerate de d-sa romanizate. Am spus “pare a fi”, deoarece silit chiar de faptele domeniului său de specialitate – lingvistica – O. Densuşianu recunoaşte totuşi că romanica (străromâna) avea în evul mediu ramificaţii până în Carpaţi11. Ramificaţii, însă de mare influenţă! Este aici o contradicţie datorată unor fapte de limbă pe care domnia sa nu le poate explica altfel. Nu le poate explica deoarece nu ia în considerare propriile limite din domeniul istoriei. De fapt aici alunecă în aceeaşi greşeală pe care, în domeniul lingvisticii, i-o face lui Haşdeu12, respectiv aventurarea pripită pe teritoriul ipotezelor. Astăzi, când descoperirile arheologice trimit pretinşii savanţi imigraţionişti în grupul şovinist de care de fapt aparţin, ideile domnului O. Densuşianu par cu atât mai evident deplasate. Dar, revenind, trebuie să subliniem că d-sa a pornit de pe terenul unor fapte de limbă incontestabile, ce atestau un pronunţat caracter sudic al limbii române. În realitate, adevărul este mult mai simplu decât şi-l imaginase13.

Poporul român s-a format atât în Romania balcanică, din Noricum în Bitinia, cât şi în Romania nordică, de la izvoarele Oderului la ţărmurile Azovului; singura diferenţă este că Românii din nord, inferiori atunci celor sudici atât pe plan economic şi social cât şi organizatoric, militar etc, au fost mai mult influenţaţi decât au influenţat în raporturile lor cu Românii sudici. În acest fel se explică faptele de limbă observate de D-sa: prin polul de formare a limbii române, pol aflat în partea sudică a României, iar nu prin deplasări de populaţie nedovedite de absolut nici o sursă, fie ea documentară sau arheologică. Astfel apar lucrurile atunci când sunt luate în calcul toate aspectele palpabil transmise nouă, inclusiv cele privind existenţa unor teritorii care erau de dependenţă romană în chip real, deşi teoretic, oficial, erau separate de Imperiu.

Este bine să ne reorganizăm viziunea asupra începuturilor Neamului nostru, pentru a putea duce mai departe moştenirea şi misiunea.

Autor: Preot Mihai-Andrei Aldea

1 Din punct de vedere etnic se înscrie în marile familii traco-romane ale Imperiului, marcând însă trecerea clasei superioare traco-romane la creştinism; el adună astfel, luând în considerare şi aspectul militar al vieţii sale, toate elementele de bază ale Neamului Românesc. Pentru viaţa şi spiritualitatea sa a se vedea şi studiul diac. P.I. David, Coincidenţe şi relaţii generale (indirecte) între Anglia şi Dacoromania (sec. III-XIII), «BOR», XCII(1975), nr.5-6, p.746-784.

2 Ca exemplu se poate studia modul introducerii simbolurilor creştine pe monezi, în Curs de istoria şi spiritualitatea Bizanţului, de prof. Emilian Popescu, Bucureşti, 1996, xerografiat, p.33.

3 Ibidem, p.35.

4 Th. Mommsen, op. cit., p.101; Pr. prof. Ioan Rămureanu, Sfântul Irineu, episcop de Sirmium , «ST», XXVII(1975), nr.3-4, p.204.

5 Şi poate ar trebui să atragem atenţia asupra faptului că această subordonare anulează basmele privind grecismul Macedoniei sau al altor provincii balcanice din acea vreme, dovedind că limba poporului – implicit, pentru acea vreme, şi a Bisericii – era, măcar o variantă a latinei vulgare (a se face comparaţie cu structura Imperiului, de obicei fidel imitată de Biserică, sau cu situaţia Bisericii din Cipru ).

6 ILD, p.47; Emilian Popescu, op. cit., p.46-47.

7 Emilian Popescu, op. cit., p.50-51.

8 Ibidem, p.51.

9 Pr. prof. Mircea Păcurariu, Listele cronologice ale ierarhilor Bisericii Ortodoxe Române, «BOR», XCIII, 1975, nr.3-4, p.322-355, la p.-le 323-324.

10 Principalele diviziuni ale unei limbi sunt dialectele. Ori în sec. XVIII, după un mileniu şi jumătate de existenţă, Românii vorbeau doar patru dialecte. Mai mult, după cum arată cele mai vechi lucrări macedoromâne păstrate, acest dialect era atunci şi mai unitar, şi mai apropiat de dacoromână decât astăzi. Acest lucru este firesc dacă luăm în considerare atât râvna naţionalistă ce a însufleţit pe mai toţi conducătorii popoarelor alogene şi la nepăsarea, incompetenţa sau laşitatea ce i-a caracterizat pe mai toţi conducătorii Românilor (există excepţii, dar care nu schimbă regula, nici finalul – eventual îl amână ).

11 Ovid Densuşianu, Istoria limbii române, vol. I, Bucureşti 1961, p.200.

12 Ibidem, p.12-13.

13 Ibidem, p.12.

________________________________________________________

Sursa: http://vistieria.ro

Δεν ξέρω ελληνικά, έτσι ώστε η μετάφραση να Έλληνες γίνεται με Google Translate:
I don’t know greek, so the translation to greek is made with google translate:
Nu ştiu greacă, aşa că traducerea în greceşte este făcută cu google translate
Νου σχτιου γρεακă, ασχα κă τραντουκερεα îν γρεκεσχτε εστε φăκουτă κου γοογλε τρανσλατε
.
Ρουμανία ή τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με πρωτεύουσα την Βυζαντίου

http://foaienationala.ro/romania-sau-imperiul-roman-cu-capitala-la-bizant.html

403px Palaiologos Dynasty Eagle.svg Romania sau Imperiul Roman cu capitala la Bizanţ 

Ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο Μέγας Κωνσταντίνος, ήταν και παραμένει μια από τις μεγάλες προσωπικότητες της ιστορίας. Ethnic και πνευματική ήταν străromân με την κλασική έννοια. Ή με άλλα λόγια, είναι η πρώτη – και ίσως το μεγαλύτερο – român1 χάρακα. Μεγαλωμένη για να εξυπηρετήσει, και – δεν μπορεί να αποκλειστεί σε μεγάλες οικογένειες ποτέ – για να ηγηθεί της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με πολλαπλές συνδέσεις Θράκη – τόσο αίμα και πνευματική – μετατρέπεται στην Ορθοδοξία, αλλά κρατώντας πάντα την απαραίτητη διπλωματική γραμμή, χωρίς όμως μακριά από το Θεό, διπλωματική και οργανωτική σύνθεση ιδιοφυΐα των Ρωμαίων και Θράκης-Ιλλυρικά ενθουσιασμό και τον μυστικισμό, Αγίου Κωνσταντίνου του Μεγάλου παραμένει ένα παράδειγμα του χριστιανικού πολιτισμού άνευ προηγουμένου στην ιστορία. (Γι ‘αυτό και συκοφαντείται και μισητοί από εκείνους που αντιτάσσονται στον Θεό). Γεννήθηκε στο Νις και μεγάλωσε στο πολύπλοκο περιβάλλον της Θράκης-ρωμαϊκή και πρωτο-Ρουμανίας στην εξουσία στην αυτοκρατορία. Ως ενδεικτικό παράδειγμα της πολυπλοκότητας της εν λόγω παραπάνω είναι ότι, όταν είχε εξουσία άπληστοι πατέρας έχει εγκαταλείψει η γυναίκα του – στην Αγία Ελένη – συνηθίσει να ζουν μεταξύ μητριά, κόρη του Μαξιμιανού του Ηρακλή (έτσι όλα Θρακικό-ρωμαϊκή ) και αληθινή μητέρα. Αναρωτιέται κανείς πώς, σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες, κατάφερε να γίνει Χριστιανός, και ακόμη και μια πνευματική διάσταση εντυπωσιακή. Φυσικά, δεν πρέπει να εξιδανικεύει την εικόνα του ύφους του Αγίου Κωνσταντίνου θρησκόληπτος. Ο τρόπος του στον Χριστό ήταν ότι σχεδόν όλα τα ανθρώπινα, μια μακρά και σκληρή η πειρασμοί είναι πολλοί. Έχει καιρό έχουν επηρεαστεί από τη θρησκεία του πατέρα του – το οποίο σίγουρα πέρα από την αδικία κάνει η μητέρα του αγαπούσε και θαύμαζε. Αλλά δεν είναι τελικά δεκτές μόνο τον Χριστιανισμό, αλλά έγινε και ιεροκήρυκας της αυτοκρατορίας. Και πρέπει να επισημάνω ότι ήταν κήρυκας του Χριστιανισμού, δεν διώκει τις άλλες θρησκείες. Δεν επιβάλλουν την πίστη του σε οποιονδήποτε, ακόμα και αν αυτό πραγματοποιήθηκε με δική του και προσπάθησε να δημιουργήσει αρμονία μεταξύ των διαφόρων θρησκειών της αυτοκρατορίας. Η εισαγωγή των χριστιανικών στοιχείων έκανε σταδιακά και με μεγάλη διπλωματία, την αποφυγή διαταραχών, τα οποία θεωρούνται επικίνδυνα για Imperiu2. Αυτό αποδεικνύει το γεγονός και πραγματικότητα και το μήκος του την προσήλωσή του στο Χριστιανισμό.

Ταυτόχρονα, φρόντισε να ασκούν τα καθήκοντά τους και την προσωπική Χριστιανός.Ας μην ξεχνάμε ότι θαύμαζε Εκκλησία του Αγίου Πέτρου της Ρώμης οφείλεται, και του Λατερανού, τον Πανάγιο Τάφο και την εκκλησία (της Αναστάσεως) στην Ιερουσαλήμ, της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ και της Αναλήψεως στο Όρος των Ελαιών. Σήκωσε και άλλα ιερά στην Cirta (Numidia), Νικομήδεια και την Αντιόχεια, και προικισμένο με μεγάλο πλούτο. Άλλες πολύ όμορφη εκκλησία ανέκυψαν στο Βυζάντιο, το πιο γνωστό είναι η εκκλησία του Αγίου Apostoli3.

Αλλά αυτό που δίνει βασιλείας του έχει μεγαλύτερη σημασία για εμάς, τους Ρουμάνους, η χριστιανική γενικές γραμμές, είναι ότι η καταπληκτική εκτέλεση της κίνησης των κεφαλαίων από τη Ρώμη στο Βυζάντιο Θρακικό. Η μετακίνηση του κεφαλαίου έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο Μέγας Κωνσταντίνος δεν ήταν το μόνο βασιλιά ότι χρειαζόταν μια διοικητική θέση σε καλύτερη θέση από τη Ρώμη. Επιπλέον, οι βασιλείς με την τοποθέτηση προτίμηση σε συγκεκριμένο τόπο, αν Săruna (Θεσσαλονίκη), Σίρμιο ή άλλο, έχουν μετατρέψει αυτό το μέρος σε ένα είδος του κεφαλαίου personală4. Χειρονομίες ήταν ακόμη εξαιρετικά περιορισμένη, χωρίς επίσημο χαρακτήρα και είναι λιγότερο ανθεκτικό. Ο Κωνσταντίνος ήταν ο μόνος που τόλμησε να κάνει απίστευτη χειρονομία: να μεταφέρει την πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τη Ρώμη σε μια άλλη πόλη της αυτοκρατορίας. Ρώμη ήταν η πόλη, ήταν η πρωτεύουσα, όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στη Ρώμη. Πώς να αντικαταστήσει; Με τι;

Κανείς δεν θα τολμούσε, για οποιαδήποτε στρατιωτική ή διοικητική λόγο να κάνουν μια τέτοια κίνηση. Αλλά τα κίνητρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου ήταν πιο βαθύ από μια απλή στρατιωτική και διοικητική υπολογιστών. Ρώμη ήταν ειδωλολατρική. Ο Κωνσταντίνος ήταν χριστιανός. Κεφάλαιο που απαιτείται για μια χριστιανική, όχι μια ειδωλολατρική. Κέντρο βάρους της Λατινικής Χριστιανισμού ήταν εκείνη τη στιγμή σε αυτό που αργότερα ονομάστηκε η Μητρόπολη της Θράκης. Η ανατολική, πέρα από τη θάλασσα του Μαρμαρά, Θρακική Ρωμαϊκή στοιχείο ήταν πιο αδύναμη.Οριενταλισμός και τον Ελληνισμό εκεί άρχισε μίγμα – το οποίο προέβλεπε πολλές πηγές σφάλματος Ρώμη και παραλήρημα – να επιβάλει πάνω από το Θρακικό-ρωμαϊκή και του Χριστιανισμού. Αυτό που ήθελε μια χριστιανική πρωτεύουσα είναι προφανής με πολλούς τρόπους. Σε περίπτωση απουσίας του σώματος, ανέβηκε στον ουρανό, η Παναγία βρισκόταν Ναός Αγίων Αποστόλων, όπου προσπάθησε συγκέντρωση λείψανα των Αποστόλων. Η επιθυμία για την Χριστιανική Εστία, για ένα κεφάλαιο της χριστιανικής είναι προφανής. Υπήρχαν επίσης προσπάθειες για να φέρει τα λείψανα της αγίας Θεοτόκου και άλλα κειμήλια. Θρακικό Βυζάντιο προσπάθησε να αυξήσει το κύρος, δίνοντας του το όνομα του οποίου ήταν για τους ειδωλολάτρες Pontifex Maximus, για τους Χριστιανούς μια άγια ζωή, ένας υπερασπιστής της πίστης, και όλοι μαζί υπερασπιστής της Πατρίδας, ένας μεγάλος διοικητής – Κωνσταντίνου.

Για το ρουμανικό λαό και την πνευματική πλευρά που είναι Ρωμαϊκή Ρουμάνοι, τη μετακίνηση του κεφαλαίου για το Βυζάντιο είναι πολύ σημαντική. Από τώρα φαίνεται ότι η Ρουμανία, η Terra Romanorum. Από τώρα και στο εξής Παλαιάς Ρώμης, εχθρικό και ξένο, αντικαθίσταται από την Νέα Ρώμη, το σύμβολο των προσδοκιών όλων των θρησκευτικών, κοινωνικών και οικονομικών πτυχών των Ρουμάνων.Μεταβυζαντινή Βυζάντιο εντοπιστεί από Nicolae Iorga έχει την πηγή της σε αυτή την αλλαγή. Η Ρουμανία έχει μια νέα Ρώμη, την Κωνσταντινούπολη, ένας που δεν ήταν εχθρός, αλλά σύμμαχος, ο γονέας, ο προστάτης. Αυτός που γνωρίζει την νοοτροπία της Ρουμανίας σχετικά με τους γονείς – το μόνο που θα ήταν λάθος είναι δικό σας – για να καταλάβουμε γιατί, ακόμα και κατά τη διάρκεια ακατάλληλα βασιλιάδες, οι Ρουμάνοι κοίταξε στο Βυζάντιο με υπερηφάνεια. Θα πρέπει να σημειωθεί, ωστόσο, ότι ήταν αρχικά μια πόλη της Ρουμανίας πάνω από τη Λατινική – ειδωλολάτρες – ή ελληνικά – ομοίως – Ρουμανίας πνευματικότητα και το αποτέλεσμά της ήταν βαθιά. Και αυτό όχι μόνο με τις μορφές που μέχρι στιγμής γνωστά, σχετικά αργά. Αυτό είναι το μέρος για να θυμόμαστε, ωστόσο ζωτικής σημασίας για την κατανόηση της ρωμαϊκής: Străromânii κέντρο στο οποίο φαινόταν δεν ήταν Ρώμη, αλλά Νέα Ρώμη, Κωνσταντινούπολη (Κωνσταντινούπολη). Ρωμαϊκή Ρουμανίας ήταν η πρώτη που συνδέεται με την Εκκλησία και την Χώρα (Ρουμανία / Ρουμανία) και στη συνέχεια την Κωνσταντινούπολη και των δικαιωμάτων που εκπροσωπούν. Για να αποφευχθεί η επίδραση που θα μπορούσε να έχει λάθη, στη συνέχεια, τη Ρώμη και την επιρροή που θα μπορούσε να έχει από τον Μητροπολίτη Sărunei, όταν αναδιοργάνωσε υποδεέστερη Biserica5 της και πάνω από τα όρια και την εργασία με έναν τρόπο την αποκρατικοποίηση Ρώμη που προκαλείται από X-XI αιώνες στη Δαλματία, για παράδειγμα.

Απώλεια του Μεγάλου Κωνσταντίνου σταμάτησε επανεκκίνηση, δυστυχώς, όπως οι οπαδοί του. Στερούνται της τόσο ωραία και απλά χρειάζονται δικαστήριο του πατέρα του, Κωνσταντίνου II θα παρεμβαίνει σε θέματα πέρα από τη δικαιοδοσία του. Ακόμη και πριν να γίνει ο μοναδικός κυβερνήτης της Ρουμανίας (Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με πρωτεύουσα την Βυζάντιο) 6, ο άξιος διάδοχος του Μεγάλου Κωνσταντίνου είναι ανάξια του πατέρα του φαίνεται όχι μόνο αποστασία από την Ορθοδοξία υπέρ του Αρειανισμού, αλλά προσπαθεί να επιβάλει την Χριστιανοί. Ο διάδοχός του, τον εχθρό του και τον αντίχριστο, είναι Ιουλιανός ο Παραβάτης, ανιψιός του αδελφού Κωνσταντίνου του Μεγάλου. Αυτό προσπάθησε να αποκαταστήσει παγανισμού χαθεί και να καταστρέψουν την Εκκλησία. Τύφλωση του ήταν τόσο μεγάλη που ακόμα και ο ίδιος προσπάθησε να αποκαταστήσει την εβραϊκή λατρεία κατά της χριστιανικής, και όταν ο Θεός κατέστρεψε όλα σοβαρότητα για να pocăit7.

Η κατάσταση του ρουμανικού λαού είναι συμβολική αντιπαράθεση μεταξύ του αυτοκράτορα Ουάλη (368-374), επίσης ένα αδέσποτο, αλλά αυτή τη φορά Άρια, και του Αγίου επίσκοπος της Tomis, Betranion. Ο βασιλιάς, ο οποίος ήταν στρατιωτικός λόγους – την καταπολέμηση των Γότθων – στην Dobrogea, προσπάθησε να πείσει τον Άγιο Επίσκοπο, στην πλήρη απασχόληση, να συμμετάσχουν Αρειανισμού. Με βάση, βέβαια, όχι μόνο σε θεολογικά επιχειρήματα, αλλά και ο πάροχος και η σουίτα του για να αυτοκρατορική δύναμη και τα στρατεύματα στην περιοχή. Αλλά μετά από μια τεκμηριωμένη απάντηση και σίγουρα έξω από το Betranion εκκλησία που ακολουθείται από όλους τους πιστούς και συνεχίζει να εξυπηρετεί σε άλλο ιερό τόπο, έτσι ώστε η Ένωση αρνήθηκε την προσευχή του με τους αιρετικούς. Ολόκληρη η πόλη συγκεντρώνει από την πλευρά της, έτσι ώστε Valens πρέπει να περιορίζεται στην εξορία. Αναδεύεται αναταραχή αναγκάσει το βασιλιά για να πάει, αλλά προς τον επίσκοπο και τους ανθρώπους που αγαπούσε πίσω στην καρέκλα. Η Ρουμανία εντάχθηκε στο βασιλιά decăzut8 τον νίκησε.

Αν και συνήθως θεωρείται ότι η εποχή της Ρουμανίας / Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αρχίζει με 395 χρόνια, πιστεύω ότι είναι ακατάλληλη ως εξαίρεση – Δύσης και της Ανατολής κάτω από Θεοδόσιος ο Μέγας το αυτοκίνητο – να αντιμετωπίζονται κατά κανόνα. Βάσεις της αυτοκρατορίας διαίρεση ήταν ακόμα με την βασιλεία του Θρακικού-Ιλλυρικά παγανιστικών, και ο Μέγας Κωνσταντίνος, απαντώνται ακόμα σε αυτήν την κατάσταση κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, τόσο από τη μετακίνηση του κεφαλαίου και τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά που συμμετέχουν στο θρόνο. Υπάρχει περίπτωση να πούμε ότι η εθνοτική διαίρεση μεταξύ της Λατινικής Δύσης και της Ρουμανίας περιοχή του Δούναβη και της Μικράς Ασίας ευνοούνται αυτόν τον διαχωρισμό. Και για εκείνη την στιγμή όταν η εξουσία είναι Străromânii Εκκλησία νίκη φτάσει, 313, είτε το πιστεύετε είτε όχι αργότερα από 325 χρόνια που μιλάμε πραγματικά Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εμφάνιση (Ρουμανία).

Η εκκλησιαστική ιεραρχία εξασφαλίστηκε Αυτοκρατορία, η οποία δεν μπορούσε να πει κανείς ότι τα εδάφη που ελέγχονται από τους μετανάστες. Επιπλέον, στοχεύει διατάραξη της πόλης ήταν σχεδόν αδύνατο να έχουν επισκόπους από τον αποστολικό κανόνα, είχαν σχέση. Ως εκ τούτου Χριστιανοί στη βόρεια Αυτοκρατορίας μοιάζει με επικεφαλής γι ‘αυτό, περιμένοντας τους αδελφούς στο νότο τόσο αναγκαία πνευματική βοήθεια. Και αυτή η προσδοκία δεν ήταν παράλογη. Κατά μήκος του Δούναβη, στο Noricum στην Σκυθία, υπήρξαν πολλές επισκοπική κέντρα. Ο κατάλογος των επισκόπων της Κάτω Pannonia, Μοισία Superior, οι δύο Γαλάτες – Ripensis και Mediterranea – Δαρδανίας, Μοισία Κατώτερο και Μικρά Σκυθία έγινε το 1975 από τον πατέρα Μιρτσέα Păcurariu9. Συμπληρώθηκε με τους καταλόγους για την Ιλλυρία, Παννονία Superior, Noricum, Ήπειρο, Μακεδονία, Θράκη, κτλ. Χερσώνα., Θα μπορούσε να σχηματίσει μια εικόνα όχι μόνο στη νότια και βόρεια του Δούναβη μονάδα Ρουμάνους, αλλά η παλιά εκκλησιαστική ιστορία του ρουμανικού λαού.

Το ερώτημα είναι: σε ποιο βαθμό υπάρχει η ενότητα των Ρουμάνων σε περιοχές υπό ρωμαϊκή διοίκηση σε περιοχές που βρίσκονται υπό την επιρροή της αυτοκρατορίας;Πράγματι, μέχρι όχι πολύ καιρό, οι αυτόχθονες λαοί των Βαλκανίων, από την κροατική νεο-ελληνική, άρχισε να αναπτύσσει την εθνική κουλτούρα και απαιτεί επικράτειά τους και τη Ρουμανία, τη ρουμανική γλώσσα έχει μια ειδική εμφάνιση με unitar10. Ωστόσο, εξηγώντας την γλωσσική ενότητα του έθνους ως μεγάλη και αντιπαραθέσεις έχει δημιουργήσει πολλά διλήμματα. Μια περίληψη πλησιέστερο – και με μεγάλη αρχή κατά τη στιγμή – που Densusianu Οβίδιος στην Ιστορία του της ρουμανικής γλώσσας, τ. Ι, Βουκουρέστι, 1961. Ο επανεξετάζονται οι συντάκτες της «νομικής» εκείνη την εποχή, ο νόμος που ασχολούνται ειδικά με γλωσσολόγους. Οι πηγές δήλωσε την έρευνα για την προέλευση του αρθρογράφου ρουμανικής γλώσσας και του Ααρών Densusianu Hasdeu από Miklosich να Goston Παρίσι, το καθένα παρουσιάζει τη θέση του σε μια κρίσιμη στυλ παρόμοιο με αυτό του κ. Ι. Russu της εθνογένεσης των Ρουμάνων (αυτόχθονα Θρακικό Ταμείο συνιστώσα-Dacian και Ρωμαϊκή λατινικά), Αγ. Ed. ENC., Βουκουρέστι, 1981. Ο κ. O. Densusianu λύση φαίνεται να είναι σε ένα σημείο που αποτελεί Ρουμάνων νότια του Δούναβη, σε αυτές τις επαρχίες, θεωρήθηκε από τον κ. εκρωμαϊσμένο. Λέω «φαίνεται», επειδή τα γεγονότα ανάγκασε ακόμα και εξειδικευμένο τομέα του – Γλωσσολογία – Ο. Densusianu αναγνωρίζει, ωστόσο, ότι η Ρουμανία (străromâna) έχουν διακλαδώσεις στο Μεσαίωνα μέχρι Carpaţi11. Διακλαδώσεις, αλλά πολύ μεγάλη επιρροή! Υπάρχει μια αντίφαση λόγω πράξεις της γλώσσας που δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς εκεί. Δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί δεν θεωρούν ότι τα όρια της ιστορίας. Στην πραγματικότητα γλιστρά εδώ το ίδιο λάθος, στη γλωσσολογία, κάνοντας τον Haşdeu12 του αντίστοιχα εγχειρήματα μέσα βιαστικές υποθέσεις.Σήμερα, όταν στέλνετε αρχαιολογικές ανακαλύψεις επιστημόνων immigrationists υποτιθέμενη σοβινιστική ομάδα που στην πραγματικότητα ανήκουν στον κ. O. ιδέες Densusianu φαίνεται περισσότερο προφανώς μετακινηθεί. Αλλά, επιστρέφοντας να επισημάνω ότι d-εδάφους για να ξεκινήσει από τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα της γλώσσας, που πιστοποιεί ένα ισχυρό νότιο ρουμανική γλώσσα. Στην πραγματικότητα, η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή από ό, τι και να imaginase13.

Ρουμανικά άνθρωποι διαμορφώθηκε τόσο στη Ρουμανία όσο Βαλκάνια, στην Noricum της Βιθυνίας, και στη Ρουμανία τα βόρεια παράλια της Αζοφικής Όντερ πηγές, η μόνη διαφορά είναι ότι οι Ρουμάνοι βόρεια της νότιας κάτω όταν τόσο οικονομικές όσο και κοινωνικές και οργανωτικές στρατιωτικών, κ.λ.π., ήταν περισσότερο επηρεαστεί από ό, τι επηρέασαν τις σχέσεις τους με τη νότια Ρουμανία.Έτσι εξηγείται το ιστορικό της γλώσσας που παρατηρήθηκε D-να: η ρουμανική γλώσσα πόλο εκπαίδευσης, πόλος βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Ρουμανίας, και όχι από το απόλυτο μετακινήσεις του πληθυσμού αναπόδεικτες οποιαδήποτε πηγή, είτε πρόκειται για ντοκιμαντέρ ή αρχαιολογική. Τέτοια πράγματα συμβαίνουν όταν όλες οι πτυχές ως υλικά μεταφέρονται σε μας, συμπεριλαμβανομένης της ύπαρξης εξαρτημένα εδάφη ήταν Ρωμαϊκή σε πραγματικό τσιπ, αν και θεωρητικά, επίσημα, χωρίστηκαν από την αυτοκρατορία.

Είναι καλύτερα να αναδιοργανώσει το όραμά μας για τις απαρχές του έθνους μας, να συνεχίσουμε την κληρονομιά και την αποστολή.

Συντάκτης: παπάς Μιχαι-Ανντρει Αλντεα

1 Από ενταχθούν εθνοτικά στη μεγάλη οικογένεια της Θράκης-Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, σηματοδοτώντας το πέρασμα από την ανώτερη τάξη, αλλά Θρακικό-ρωμαϊκό χριστιανισμό, αυτός έτσι συγκεντρώσει, λαμβάνοντας υπόψη τη στρατιωτική πτυχή της ζωής του, όλα τα βασικά στοιχεία του ρουμανικού λαού. Η ζωή και η πνευματικότητα να δουν και να μελετήσουν DIAC. P.I. David, συμπτώσεις και τις εν γένει σχέσεις (έμμεση) μεταξύ της Αγγλίας και Dacoromania (ΙΙΙ-XIII αιώνα), «ROC», XCIII (1975), No.5-6, p.746-784.

2 Ως παράδειγμα μπορεί κανείς να μελετήσει το πώς η εισαγωγή των χριστιανικών συμβόλων σε νομίσματα, την ιστορία και πνευματικότητα κάτω από το Βυζάντιο, από τον καθηγητή κ. Αιμιλιανού Ποπέσκου, Βουκουρέστι, 1996, φωτοαντίγραφο, σ. 33.

3 Ό.π., σελ. 35.

4 ο. Mommsen, op. cit., p.101, Καθ. John Rămureanu, του Αγίου Ειρηναίου, επισκόπου Σιρμίου, «ST», XXVII (1975), No.3-4, σ.204.

5 Και ίσως θα πρέπει να σημειώσουμε ότι αυτή η υποταγή ακυρώσετε ιστορίες του Ελληνισμού της Μακεδονίας και άλλες βαλκανικές επαρχίες του χρόνου, αποδεικνύοντας ότι η γλώσσα των ανθρώπων – έτσι για την ώρα, και η Εκκλησία – ήταν ακόμα μια παραλλαγή της χυδαίας Λατινικής (σε σχέση με τη δομή της Αυτοκρατορίας είναι συνήθως στενά μίμηση από την Εκκλησία, ή την κατάσταση στην Εκκλησία Κύπρος).

ILD 6, σ. 47, Emily Smith, op. cit., σελ.46-47.

7 Emily Smith, op. cit., σελ.50-51.

8 Στο ίδιο, σελ. 51.

9 Καθ. Mircea Păcurariu, χρονολογική τους καταλόγους της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας ιεράρχες, «ROC», XCIII, 1975, No.3-4, p.322-355, σε σελ. 323-324 τους.

10 βασικά τμήματα είναι διάλεκτοι μιας γλώσσας. Times σε sec. XVIII, μετά από μια χιλιετία και μισό, τέσσερις Ρουμάνοι μιλούν διαλέκτους. Επιπλέον, όπως το παλαιότερο διατηρημένο macedoromâne έργα, αυτή η διάλεκτος ήταν τότε πιο συνεπείς, και Δακο πιο κοντά από ό, τι σήμερα. Αυτό είναι φυσικό εξετάζει το εθνικιστικό ζήλο που κινουμένων σχεδίων τους ηγέτες σχεδόν όλων των αυτοχθόνων πληθυσμών και την αδιαφορία, ανικανότητα ή δειλία που χαρακτηρίζει σχεδόν όλους τους ηγέτες της Ρουμανίας (υπάρχουν και εξαιρέσεις, αλλά αυτό δεν αλλάζει τον κανόνα και όχι το τέλος – ίσως αυτό καθυστερημένες).

11 Οβίδιος Densusianu, Ιστορία της ρουμανικής γλώσσας, τ. Ι, Βουκουρέστι 1961, p.200.

12 Ό.π., σ.12-13.

13 Ό.π., σελ. 12.

________________________________________________________

Πηγή: http://vistieria.ro

From → Ιστοριε

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Αρέσει σε %d bloggers: