Skip to content

Ιμπεριουλ Ρομâνω-Μπουλγαρ αλ Ασăνεστιλορ – τρει φρατσι βλαχι (αρομâνι)

Ιανουαρίου 4, 2012

Ιμπεριουλ Ρομâνω-Μπουλγαρ αλ Ασăνεστιλορ

Σκουρτă ιστοριε α ιμπεριουλουι κλăντιτ ντε τρει φρατσι βλαχι (αρομâνι) λα σουντ ντε Ντουνăρε

http://foaienationala.ro/imperiul-romano-bulgar-al-asanestilor.html

488px bulgarian wallachian empire Imperiul Româno Bulgar al Asănestilor

Îν jουρουλ  ανουλουι 1000, αλăτουρι ντε μπουλγαριι σλαβοφονι, ιζβοαρελε μπιζαντινε, κελε ναρατιβε ντε λα κανκελαρια ιμπεριαλă σι ντε λα κανκελαρια πατριαρχαλă îι μεντιονεαζă λα σουντ ντε Ντουναρε πε αρομâνι, ποπουλατιε ρομανικă ντιν ρεγιουνε.

436px campaigns of ivan assen ii Imperiul Româno Bulgar al Asănestilor

Αυτό το άρθρο είναι γραμμένο στη ρουμανική γλώσσα με ελληνικό αλφάβητο
This article is in romanian written with greek alphabet
Acest articol este în limba română scrisă cu litere greceşti
Ακεστ αρτικολ εστε îν λιμμπα ρομâνă σκρισă κου λιτερε γρεκεσχτι
.

Îν ανουλ 1185, îν Μπιζαντ ντομνεστε τâνăρουλ îμπăρατ Ισαακ ΙΙ Ανγχελος. Ντορινντ σă-σι πρεγăτεασκă κου μαρε φαστ νουντα κου φιικα ρεγελουι μαγχιαρ Μπελα ΙΙ, ελ πουνε ω νταρε νοουă ασουπρα σουπουσιλορ σăι. Νταρεα îι αφεκτεαζă îν πριμουλ ρâνντ πε κει κε αου τουρμε ντε όι σι βιτε. Εστε τοκμαι καζουλ βαλαχιλορ, α κăρορ îνντελετνικιρε πρινκιπαλă εστε πăστοριτουλ. Ακεστε ντăρι σι φελουλ αμπουζιβ îν καρε σουντ στρâνσε προντουκ ω μαρε νεμουλτουμιρε πριντρε βαλαχιι καρε λοκουιεσκ îν μουντελε Χεμους. Ακεστια τριμιτ λα îμπăρατ, καρε σε αφλα λα Κιψελλα îν Τρακια, ω ντελεγατιε κονντουσă ντε φρατιι Πετρου σι Ασαν, φρουντασι αι λορ, πεντρου α-σι πρεζεντα πλâνγεριλε. Κερεριλε λορ νου σουντ λουατε îν σεαμă, μπα, μαι μουλτ, Ασαν εστε πăλμουιτ ντε ουν ντεμνιταρ μπιζαντιν, „πεντρου νεομπρăζαρε”. Îν ακεστε κονντιτιι, ει σε îντορκ λα Τâρνοβω, îν μπισερικα Σφ. Ντουμιτρου ουνντε, „îν λιμμπα λορ πăριντεασκă”, ντουπă κουμ σπουνε κρονικαρουλ Νικετας Κχονιατες, κχεαμă ποπορουλ λα ρăσκοαλă îμποτριβα μπιζαντινιλορ. Ρăσκοαλα πορνεστε îν μομεντουλ îν καρε νορμανζιι ντιν Σικιλια οκουπă ορασελε Ντουραζζω, Σερες, Αμπχιπολις σι Σαλονικ.

Ρăσκουλατιι ατακă ρâνντ πε ρâνντ ορασελε ντιν ζονă, στâρνινντ ω îνγριjοραρε τοτ μαι μαρε λα κουρτεα ιμπεριαλă. Îμπăρατουλ σε ντεκιντε σă κονντουκă ελ îνσουσι οπερατιουνιλε μιλιταρε σι ρεουσεστε σă îνφρâνγă πε κει ντόι φρατι βλαχι, καρε σε ρεφουγιαζă πεστε Ντουνăρε. Ουρμαρε α προμισιουνιλορ ντε σουπουνερε φăκουτε ντε κει ντόι, Ισαακ ρενουντă α μαι οκουπα σι σατελε ντιν μουντι σι îσι îντοαρκε αρματα ντιν ντρουμ. Πετρου σι Ασαν σε îντορκ ντε πεστε Ντουνăρε κου φορτε προασπετε ντε λα βλαχιι σι κουμανιι ντε πε κελăλαλτ μαλ, σι îνκεπ σă πραντε Τρακια.

Îμπăρατουλ Ισαακ τριμιτε ω νοουă αρματă, ντε ντατα ακεαστα σουμπ κονντουκερεα σεμπαστοκρατορουλουι Ιοαν, κελ καρε îλ πăλμουισε πε Ασαν. Ακεστα νου ρăμâνε μουλτ τιμπ λα κομανντă, φιινντ μπăνουιτ ντε κομπλοτ, σι εστε îνλοκουιτ κου Ιοαν Καντακουζινω, κουμνατουλ îμπăρατουλουι. Ακεστα νου αρε νικι ω εξπεριεντă μιλιταρă σι, îν ουρμα ουνουι ατακ πε τιμπ ντε νοαπτε, σουφερă ω γρεα îνφρâνγερε ντιν παρτεα βλαχιλορ.

Îν 1187, îμπăρατουλ Ισαακ ρεβινε îν ρεγιουνε îν φρουντεα ουνει νόι αρματε σι, ντεσι îι ουρμăρεστε πε ρăσκουλατι ντε λα Αντριανοπολε λα Φιλιπολις σι Τριαντιτα (ακτουαλα Σοφια), νου ρεουσεστε σă ομπτινă νικι ω βικτοριε μαjορă. Ελ ρεβινε λα Κονσταντινοπολ πεντρου α πετρεκε ιαρνα, ιαρ καμπανια μιλιταρă εστε ρελουατă îν πριμăβαρα λουι 1188. Οπερατιουνιλε σε οπρεσκ τεμποραρ îν μομεντουλ îν καρε Ισαακ ω πρινντε πε νεβαστα λουι Ασαν σι πριμεστε κα οστατικ πε κελ ντε-αλ τρειλεα φρατε, Ιονιτă.

Τρει ανι μαι τâρζιου, îμπăρατουλ Ισαακ τρεκε μουντιι Μπαλκανι, κου γâνντουλ σă οκουπε Τâρνοβω, καπιταλα Ασăνεστιλορ, νταρ îντιμπινâνντ ω ρεζιστεντă îνντâρjιτă, σε ρετραγε. Πε ντρουμουλ ντε îντοαρκερε, αρματα σα καντε îντρ-ω αμμπουσκαντă îντρ-ω τρεκăτοαρε ντιν μουντι σι σουφερă πιερντερι γρελε. Îμπăρατουλ îνσουσι σκαπă κου φουγα, πιερζâνντου-σι κόιφουλ. Βικτορια îντăρεστε σι μαι μουλτ ποζιτια Ασăνεστιλορ, καρε ρăμâν στăπâνι πε τεριτοριουλ ντιντρε Ντουνăρε σι Μπαλκανι.

Îν 1194, Ισαακ îλ νουμεστε πε Αλεξιος Γιντος îν φρουντεα οστιλορ ντιν ρăσăριτ σι πε Βασιλε Βατατζες κομαννταντ πεστε αρματα ντιν απους. Ακεστα ντιν ουρμă ποαρτă ω μπăτăλιε κου βλαχιι λâνγă Αρκαντιοπολε σι εστε îνφρâντ, μουρινντ ομορâτ îν λουπτă. Îμπăρατουλ σε ντεκιντε σă πρεια îνκă ω ντατă κονντουκερεα. Ινσă, îν πριμăβαρα λουι 1195, ντεσι μπενεφικιινντ ντε ω οαστε μαρε σι σπριjιν τριμις ντε σοκρουλ σăου, ρεγελε Μπελα αλ Ουνγαριει, πιερντε ντιν νοου λουπτελε.
Ισαακ εστε ντετρονατ ντε ουν γρουπ ντε νομπιλι νεμουλτουμιτι σι εστε îνλοκουιτ ντε φρατελε σăου, Αλεξιος ΙΙΙ Ανγχελος, καρε λε προπουνε πακεα ρăσκουλατιλορ βλαχι. Πετρου σι Ασαν πουν κονντιτιι ινακκεπταμπιλε σι, îν τιμπ κε Αλεξιος σε αφλă îν ρăσăριτ πεντρου α îνăμπουσι ρăσκοαλα πορνιτă ντε ουν ρεμπελ ντιν Κιλικια, βλαχιι ρισιπεσκ ω αλτă αρματă μπιζαντινă îν απροπιερε ντε ορασουλ Σερες. Îν 1196, Ασαν εστε ουκις îν ουρμα ιντριγιλορ μπιζαντινιλορ, ρεκουνοσκουτι πεντρου ασεμενεα μανεβρε. Ακεεασι σοαρτă ω αρε σι Πετρου, ουν αν μαι τâρζιου (1197).

Ντουπă Πετρου, τρονουλ εστε πρελουατ ντε κελ ντε-αλ τρειλεα φρατε, Ιονιτă κελ Φρουμος (Καλόιαν, 1197-1207), κε ντοβεντεστε ρεμαρκαμπιλε îνσουσιρι ντε μιλιταρ σι ομ πολιτικ. Îν ουρμα μαι μουλτορ βικτοριι îμποτριβα μπιζαντινιλορ, îντελεγâνντ κă Μπιζαντουλ νου-λ βα ρεκουνοαστε νικιοντατă κα „îμπăρατ”, Ιονιτă απελεαζă λα Παπα Ινοκεντιου ΙΙΙ, κăρουια îι κερε ρεκουνοαστερεα κα Ιμπăρατ αλ μπουλγαριλορ σι βλαχιλορ, πρεκουμ σι τιτλουλ ντε Πατριαρχ πεντρου îντâι-στăτăτορουλ μπισερικιι σαλε.

Προφιτâνντ ντε κονjουνκτουρă, Ινοκεντιου ΙΙΙ ουρμăρεστε σă ιμπουνă αουτοριτατεα μπισερικιι ρομανω-κατολικε ασουπρα στατουλουι Ασăνεστιλορ. Îν πριμα σα σκρισοαρε, φορμουλατă îν ντεκεμμπριε 1199, Ινοκεντιου αφιρμă κă βικτοριιλε “νομπιλουλουι Ιονιτă” αου φοστ ποσιμπιλε κου αjουτορουλ λουι Ντουμνεζεου. Ντε ασεμενεα, Παπα îι ινβοκă πε στρăμοσιι λορ κομουνι – ρομανιι – ντοβαντă α φαπτουλουι κă Ιονιτă, îμπρεουνă κου φρατιι σăι Πετρου σι Ασαν, εραου βλαχι, ιαρ νου μπουλγαρι, ασα κουμ îνκεαρκă σă ντοβεντεασκă αζι ουνιι ιστορικι μπουλγαρι. Μαι μουλτ, κρονικα γρεκεασκă α λουι Νικετας μεντιονεαζă îν μαι μουλτε ρâνντουρι κă Πετρου σι Ασαν εραου „βλαχι” σι κă ει απαρτινεαου ακελουι νεαμ ντε οαμενι „καρε λοκουιεσκ îν μουντελε Χεμους” σι καρε „îναιντε σε νουμεαου Μισι, ιαρ ακουμ βλαχι σε κχεαμă”. Οριγινεα βαλαχă α φρατιλορ Ασăνεστι εστε κονφιρματă ντε νουμεροασε ιζβοαρε κοντεμπορανε.

Σε πουνε îντρεμπαρεα κουμ αου ρεουσιτ ακεστι βλαχι, καρε νου κονστιτουιαου ω μαjοριτατε îν ακεα ρεγιουνε, σă ρεπουρτεζε ασεμενεα σουκκεσε; Ρăσπουνσουλ κονστă îν φαπτουλ κă βλαχιι εραου ελιτα κονντουκăτοαρε πεστε μοζαικουλ ντε νεαμουρι ντιν ρεγιουνε. Îν πλους, ει αβεαου ντεjα ω τραντιτιε îν οποζιτια φατă ντε αουτοριτăτιλε μπιζαντινε. Ντε εξεμπλου, îν jουρουλ ανουλουι 1000, ει σπριjινισερă ακτιβ ρεζιστεντα îμποτριβα îμπăρατουλουι Βασιλε αλ ΙΙ-λεα Μακεντονεανουλ. Ντε ασεμενεα, ει φουσεσερα πρινκιπαλιι ανιματορι αι ουνει ρăσκοαλε κου καρακτερ ετνικ σι σοκιαλ ντιν ζονα σπεκιφικ ρομâνεασκă, Λαρισσα (Δεσαλια) îν πρεαjμα ανουλουι 1066.

Ιονιτă îι ρăσπουνντε Παπει αμπια îν 1202 σι βορμπεστε ντεσπρε σινε φολοσινντ κουβιντελε Καλόιοχαννες Ιμπερατορ Μπουλγαρορουμ ετ Μπλακχορουμ (Καλόιαν, îμπăρατουλ μπουλγαριλορ σι αλ βλαχιλορ). Ιι μουλτουμεστε Παπει πεντρου σκρισοαρε σι îι ντεζβăλουιε κă σι φρατιι λουι, Πετρου σι Ασαν, îνκερκασερă σă ια λεγăτουρα κου ελ, νερεουσινντ îνσă ντιν καουζα βικισιτουντινιλορ βρεμιι.

Παπα σε ντοβεντεστε ουν αμπιλ νεγοκιατορ σι αστφελ, πε 8 νόιεμμπριε 1204, Ιονιτă εστε îνκορονατ κα „ρεγε αλ μπουλγαριλορ σι βαλαχιλορ”, πριμινντ κοροανα, σκεπτρουλ σι μπουλα ντε ρεκουνοαστερε τριμισε ντε Παπă, îμπρεουνă κου ουν στεαγ κου κχιπουλ αποστολουλουι Πετρου. Ιονιτă πριμεστε σι ντρεπτουλ ντε α μπατε μονεντă. Îντâι-στăτăτορουλ μπισερικιι ρομâνω-μπουλγαρε, Βασιλε, ντεβινε αρχιεπισκοπ πριματ. Îν σκχιμμπ, Ιονιτă îι ντă καρντιναλουλουι ουν ακτ πριν καρε ελ, μπόιεριι σι îντρεγουλ κλερ σε ομπλιγαου α σε σουπουνε μπισερικιι ρομανω-κατολικε σι α ουρμα λεγιλε σι ριτουαλουλ ακεστεια. Σε σπεκιφικă, ντε ασεμενεα, κă τεριτοριιλε νόι κε ς-αρ αντăουγα στατουλουι λουι Ιονιτă βορ ουρμα ακελασι ρεγιμ. Καρντιναλουλ σε îντοαρκε λα Ρομα, λουâνντ κου ελ σι ντόι κοπιι, ουνουλ φιινντ κχιαρ φιουλ λουι Ιονιτă, πεντρου α στουντια λιμμπα λατινă λα Ρομα.

Σπρε ντεζαμăγιρεα Παπει, îμπăρăτια Ασăνεστιλορ νου ντεβινε ουν πιλον αλ Ρομει îν σουντ-εστουλ Εουροπει σι νικι νου σε απροπιε ντε Ιμπεριουλ Λατιν ντε Ρăσăριτ, φονντατ ντε Μπαλντουιν ντε Φλανντρα, καρε κουκερισε Μπιζαντουλ îν κεα ντε-α πατρα Κρουκιαντă (1204) προκλαμâνντου-σε Ιμπăρατ αλ Ιμπεριουλουι Λατιν ντε Ρăσăριτ.

Ιονιτă, ντορινντ σă σταμπιλεασκă λεγăτουρι κου νόιι στăπâνι αι Μπιζαντουλουι, τριμιτε ω ντελεγατιε, κερâνντ σă φιε ρεκουνοσκουτ σι ντε ακεστια. Λατινιι φακ îνσă ω γρεσεαλă φαταλă, κερâνντου-ι ρεγελουι σă νου λι σε μαι αντρεσεζε κα ουνορ εγαλι, κι κα ουν βασαλ στăπâνιλορ σăι.

Λουι Ιονιτă, οφενσατ, καρε πορνεστε ρăζμπόι, ι σε αλăτουρă ω σεριε ντε νομπιλι γρεκι, φοστι οφιτερι îν αρματα λουι Αλεξιος ΙΙΙ, ιζγονιτι ντε λατινι. Ιονιτă πρεια κονντουκερεα νόιι αλιαντε, ιαρ λατινιι αjουνγ ρεπεντε σă îντελεαγă κε γρεσεαλă αου φăκουτ. Βρâνντ σă îνăμπουσε ρεβολτα λουι Ιονιτă, ει σε ντεκιντ σă λοβεασκă πουνκτουλ πρινκιπαλ σι ασεντιαζă Αντριανοπολελε. Μπăτăλια καρε αρε λοκ îν ζιουα ντε 5 απριλιε 1205 σε îνκχειε îνσă κου ουν ντεζαστρου πεντρου λατινι, ιαρ Μπαλντουιν εστε πρινς σι ντους λα Τâρνοβω, ουνντε μοαρε îν κχινουρι γροζαβε, ντουπă κουμ ποβεστεστε κρονικαρουλ Νικετας.

Ιονιτă σοκοτεστε κă ε μομεντουλ ποτριβιτ σă-σι ροτουνjεασκă χοταρελε îμπăρăτιει. Ιντεντια αβεα σă îι φιε φαταλă. Ιν τιμπουλ ασεντιουλουι ασουπρα Σαλονικουλουι, ρăμας φăρă ρεγε ντουπă μοαρτεα νομπιλουλουι Μπονιφακιου ντε Μοντφερρατ, εστε εστε ασασινατ ντε Μαναστερ, ουνουλ ντιν κομαννταντιι κουμανι αλιατι, πε 8 οκτομμπριε 1207.

Παπιι îνκεαρκă μεντινερεα στατουλουι Ασăνεστιλορ îν σφερα λορ ντε ινφλουεντă, πριν αμπιλε ακτιουνι ντιπλοματικε σι πολιτικω-μιλιταρε, κου ιμπλικαρεα ρεγατουλουι Ουνγαριει, α Ορντινουλουι Τεουτονιλορ σι α Ιμπεριουλουι Λατιν. Τοτουλ σε ντοβεντεστε ζανταρνικ. Ουρμασουλ λουι Ιονιτă, Μποριλă (ουν νεποτ ντε φρατε, 1207-1218), κονβοακă ουν σινοντ λα Τâρνοβω, ντουπă λεγεα ορτοντοξă, ιαρ ουρμασουλ σăου, Ιοαν Ασαν ΙΙ (φιουλ λουι Ασαν), καρε ντομνεστε îντρε 1218 σι 1241, ρεπουντιαζă οφικιαλ λεγăτουριλε κου μπισερικα Ρομει. Îν 1235, πατριαρχουλ εκουμενικ ντε λα Νικεεα ρεκουνοαστε οφικιαλ πατριαρχια αουτονομă α Μπουλγαριει. Îν τιμπουλ λουι Ιοαν Ασαν ΙΙ, îμπăρăτια Ασăνεστιλορ κουπρινντε Μοεσια (τεριτοριιλε ντιντρε Ντουνăρε σι Μπαλκανι), ω παρτε ντιν Σερμπια κου ορασελε Μπελγραντ, Νις σι Σκοπιε, Μακεντονια κου ορασελε Σερες, Οχριντα, Μπιτολια, Προσακ σι Στουρμιτα, Τρακια κου Αντριανοπολε σι Ντιμοτικα σι Αλμπανια, φăρă ορασουλ Ντουραζζω.

Ιν ανουλ 1258, ντιναστια ρεγιλορ βαλαχι σε στινγε, ιαρ στατουλ ντεβινε îν σκουρτα βρεμε εξκλουσιβ μπουλγαρ. Βαλαχιι σουντ ρεντουσι λα ρανγουλ ντε μινοριτατε, σουπουσă ιντενς ντεζνατιοναλιζăριι. Στατουλ Ασăνεστιλορ, ντεβενιτ ακουμ κελ ντε-αλ ντόιλεα ταρατ μπουλγαρ, εστε λικχιντατ ουλτεριορ ντε εξπανσιουνεα οτομανă ντιν πριμα jουμăτατε α σεκολουλουι αλ XIV-λεα.

Imperiul Româno-Bulgar al Asănestilor

Scurtă istorie a imperiului clădit de trei frati vlahi (aromâni) la sud de Dunăre

488px bulgarian wallachian empire Imperiul Româno Bulgar al Asănestilor

ÎN JURULanului 1000, alături de bulgarii slavofoni, izvoarele bizantine, cele narative de la cancelaria imperială si de la cancelaria patriarhală îi mentionează la sud de Dunare pe aromâni, populatie romanică din regiune.

În anul 1185, în Bizant domneste tânărul împărat Isaac II Anghelos. Dorind să-si pregătească cu mare fast nunta cu fiica regelui maghiar Bela II, el pune o dare nouă asupra supusilor săi. Darea îi afectează în primul rând pe cei ce au turme de oi si vite. Este tocmai cazul valahilor, a căror îndeletnicire principală este păstoritul. Aceste dări si felul abuziv în care sunt strânse produc o mare nemultumire printre valahii care locuiesc în muntele Hemus. Acestia trimit la împărat, care se afla la Kypsella în Tracia, o delegatie condusă de fratii Petru si Asan, fruntasi ai lor, pentru a-si prezenta plângerile. Cererile lor nu sunt luate în seamă, ba, mai mult, Asan este pălmuit de un demnitar bizantin, „pentru neobrăzare”. În aceste conditii, ei se întorc la Târnovo, în biserica Sf. Dumitru unde, „în limba lor părintească”, după cum spune cronicarul Nicetas Choniates, cheamă poporul la răscoală împotriva bizantinilor. Răscoala porneste în momentul în care normanzii din Sicilia ocupă orasele Durazzo, Seres, Amphipolis si Salonic.

Răsculatii atacă rând pe rând orasele din zonă, stârnind o îngrijorare tot mai mare la curtea imperială. Împăratul se decide să conducă el însusi operatiunile militare si reuseste să înfrângă pe cei doi frati vlahi, care se refugiază peste Dunăre. Urmare a promisiunilor de supunere făcute de cei doi, Isaac renuntă a mai ocupa si satele din munti si îsi întoarce armata din drum. Petru si Asan se întorc de peste Dunăre cu forte proaspete de la vlahii si cumanii de pe celălalt mal, si încep să prade Tracia.

436px campaigns of ivan assen ii Imperiul Româno Bulgar al AsănestilorÎmpăratul Isaac trimite o nouă armată, de data aceasta sub conducerea sebastocratorului Ioan, cel care îl pălmuise pe Asan. Acesta nu rămâne mult timp la comandă, fiind bănuit de complot, si este înlocuit cu Ioan Cantacuzino, cumnatul împăratului. Acesta nu are nici o experientă militară si, în urma unui atac pe timp de noapte, suferă o grea înfrângere din partea vlahilor.

În 1187, împăratul Isaac revine în regiune în fruntea unei noi armate si, desi îi urmăreste pe răsculati de la Adrianopole la Filipolis si Triadita (actuala Sofia), nu reuseste să obtină nici o victorie majoră. El revine la Constantinopol pentru a petrece iarna, iar campania militară este reluată în primăvara lui 1188. Operatiunile se opresc temporar în momentul în care Isaac o prinde pe nevasta lui Asan si primeste ca ostatic pe cel de-al treilea frate, Ionită.

Trei ani mai târziu, împăratul Isaac trece muntii Balcani, cu gândul să ocupe Târnovo, capitala Asănestilor, dar întimpinând o rezistentă îndârjită, se retrage. Pe drumul de întoarcere, armata sa cade într-o ambuscadă într-o trecătoare din munti si suferă pierderi grele. Împăratul însusi scapă cu fuga, pierzându-si coiful. Victoria întăreste si mai mult pozitia Asănestilor, care rămân stăpâni pe teritoriul dintre Dunăre si Balcani.

În 1194, Isaac îl numeste pe Alexios Gidos în fruntea ostilor din răsărit si pe Vasile Vatatzes comandant peste armata din apus. Acesta din urmă poartă o bătălie cu vlahii lângă Arcadiopole si este înfrânt, murind omorât în luptă. Împăratul se decide să preia încă o dată conducerea. Insă, în primăvara lui 1195, desi beneficiind de o oaste mare si sprijin trimis de socrul său, regele Bela al Ungariei, pierde din nou luptele.
Isaac este detronat de un grup de nobili nemultumiti si este înlocuit de fratele său, Alexios III Anghelos, care le propune pacea răsculatilor vlahi. Petru si Asan pun conditii inacceptabile si, în timp ce Alexios se află în răsărit pentru a înăbusi răscoala pornită de un rebel din Cilicia, vlahii risipesc o altă armată bizantină în apropiere de orasul Seres. În 1196, Asan este ucis în urma intrigilor bizantinilor, recunoscuti pentru asemenea manevre. Aceeasi soartă o are si Petru, un an mai târziu (1197).

După Petru, tronul este preluat de cel de-al treilea frate, Ionită cel Frumos (Caloian, 1197-1207), ce dovedeste remarcabile însusiri de militar si om politic. În urma mai multor victorii împotriva bizantinilor, întelegând că Bizantul nu-l va recunoaste niciodată ca „împărat”, Ionită apelează la Papa Inocentiu III, căruia îi cere recunoasterea ca Impărat al bulgarilor si vlahilor, precum si titlul de Patriarh pentru întâi-stătătorul bisericii sale.

Profitând de conjunctură, Inocentiu III urmăreste să impună autoritatea bisericii romano-catolice asupra statului Asănestilor. În prima sa scrisoare, formulată în decembrie 1199, Inocentiu afirmă că victoriile “nobilului Ionită” au fost posibile cu ajutorul lui Dumnezeu. De asemenea, Papa îi invocă pe strămosii lor comuni – romanii – dovadă a faptului că Ionită, împreună cu fratii săi Petru si Asan, erau vlahi, iar nu bulgari, asa cum încearcă să dovedească azi unii istorici bulgari. Mai mult, cronica grecească a lui Nicetas mentionează în mai multe rânduri că Petru si Asan erau „vlahi” si că ei apartineau acelui neam de oameni „care locuiesc în muntele Hemus” si care „înainte se numeau Mysi, iar acum vlahi se cheamă”. Originea valahă a fratilor Asănesti este confirmată de numeroase izvoare contemporane.

Se pune întrebarea cum au reusit acesti vlahi, care nu constituiau o majoritate în acea regiune, să repurteze asemenea succese? Răspunsul constă în faptul că vlahii erau elita conducătoare peste mozaicul de neamuri din regiune. În plus, ei aveau deja o traditie în opozitia fată de autoritătile bizantine. De exemplu, în jurul anului 1000, ei sprijiniseră activ rezistenta împotriva împăratului Vasile al II-lea Macedoneanul. De asemenea, ei fusesera principalii animatori ai unei răscoale cu caracter etnic si social din zona specific românească, Larissa (Thesalia) în preajma anului 1066.

Ionită îi răspunde Papei abia în 1202 si vorbeste despre sine folosind cuvintele Caloiohannes Imperator Bulgarorum et Blachorum (Caloian, împăratul bulgarilor si al vlahilor). Ii multumeste Papei pentru scrisoare si îi dezvăluie că si fratii lui, Petru si Asan, încercaseră să ia legătura cu el, nereusind însă din cauza vicisitudinilor vremii.

Papa se dovedeste un abil negociator si astfel, pe 8 noiembrie 1204, Ionită este încoronat ca „rege al bulgarilor si valahilor”, primind coroana, sceptrul si bula de recunoastere trimise de Papă, împreună cu un steag cu chipul apostolului Petru. Ionită primeste si dreptul de a bate monedă. Întâi-stătătorul bisericii româno-bulgare, Vasile, devine arhiepiscop primat. În schimb, Ionită îi dă cardinalului un act prin care el, boierii si întregul cler se obligau a se supune bisericii romano-catolice si a urma legile si ritualul acesteia. Se specifică, de asemenea, că teritoriile noi ce s-ar adăuga statului lui Ionită vor urma acelasi regim. Cardinalul se întoarce la Roma, luând cu el si doi copii, unul fiind chiar fiul lui Ionită, pentru a studia limba latină la Roma.

Spre dezamăgirea Papei, împărătia Asănestilor nu devine un pilon al Romei în sud-estul Europei si nici nu se apropie de Imperiul Latin de Răsărit, fondat de Balduin de Flandra, care cucerise Bizantul în cea de-a patra Cruciadă (1204) proclamându-se Impărat al Imperiului Latin de Răsărit.

Ionită, dorind să stabilească legături cu noii stăpâni ai Bizantului, trimite o delegatie, cerând să fie recunoscut si de acestia. Latinii fac însă o greseală fatală, cerându-i regelui să nu li se mai adreseze ca unor egali, ci ca un vasal stăpânilor săi.

Lui Ionită, ofensat, care porneste război, i se alătură o serie de nobili greci, fosti ofiteri în armata lui Alexios III, izgoniti de latini. Ionită preia conducerea noii aliante, iar latinii ajung repede să înteleagă ce greseală au făcut. Vrând să înăbuse revolta lui Ionită, ei se decid să lovească punctul principal si asediază Adrianopolele. Bătălia care are loc în ziua de 5 aprilie 1205 se încheie însă cu un dezastru pentru latini, iar Balduin este prins si dus la Târnovo, unde moare în chinuri grozave, după cum povesteste cronicarul Nicetas.

Ionită socoteste că e momentul potrivit să-si rotunjească hotarele împărătiei. Intentia avea să îi fie fatală. In timpul asediului asupra Salonicului, rămas fără rege după moartea nobilului Bonifaciu de Montferrat, este este asasinat de Manaster, unul din comandantii cumani aliati, pe 8 octombrie 1207.

Papii încearcă mentinerea statului Asănestilor în sfera lor de influentă, prin abile actiuni diplomatice si politico-militare, cu implicarea regatului Ungariei, a Ordinului Teutonilor si a Imperiului Latin. Totul se dovedeste zadarnic. Urmasul lui Ionită, Borilă (un nepot de frate, 1207-1218), convoacă un sinod la Târnovo, după legea ortodoxă, iar urmasul său, Ioan Asan II (fiul lui Asan), care domneste între 1218 si 1241, repudiază oficial legăturile cu biserica Romei. În 1235, patriarhul ecumenic de la Niceea recunoaste oficial patriarhia autonomă a Bulgariei. În timpul lui Ioan Asan II, împărătia Asănestilor cuprinde Moesia (teritoriile dintre Dunăre si Balcani), o parte din Serbia cu orasele Belgrad, Nis si Skopie, Macedonia cu orasele Seres, Ohrida, Bitolia, Prosak si Sturmita, Tracia cu Adrianopole si Dimotica si Albania, fără orasul Durazzo.

In anul 1258, dinastia regilor valahi se stinge, iar statul devine în scurta vreme exclusiv bulgar. Valahii sunt redusi la rangul de minoritate, supusă intens deznationalizării. Statul Asănestilor, devenit acum cel de-al doilea tarat bulgar, este lichidat ulterior de expansiunea otomană din prima jumătate a secolului al XIV-lea.

Δεν ξέρω ελληνικά, έτσι ώστε η μετάφραση να Έλληνες γίνεται με Google Translate:
I don’t know greek, so the translation to greek is made with google translate:
Nu ştiu greacă, aşa că traducerea în greceşte este făcută cu google translate
Νου σχτιου γρεακă, ασχα κă τραντουκερεα îν γρεκεσχτε εστε φăκουτă κου γοογλε τρανσλατε
.

Ρουμανίας-Βουλγαρίας Αυτοκρατορίας Asănestilor

Σύντομη ιστορία της αυτοκρατορίας που χτίστηκε από τρία αδέλφια Βλάχους (Βλάχων)νότια του Δούναβη

http://foaienationala.ro/imperiul-romano-bulgar-al-asanestilor.html

488px bulgarian wallachian empire Imperiul Româno Bulgar al Asănestilor

Γύρω από το έτος 1000, με slavofoni Βούλγαροι, βυζαντινή, η αφήγηση της αυτοκρατορικής καγκελαρίας και η πατριαρχική Chancery αναφέρει το Αρουμάνοινότια του Δούναβη, ο πληθυσμός της Ρουμανίας στην περιοχή.

Το 1185, το Βυζαντινό αυτοκράτορα Ισαάκιου Β ‘βασιλεύει νέους Anghel. Θέλονταςνα προετοιμαστεί πολύ γρήγορα γάμο ουγγρική βασιλιάς Μπέλα II κόρη, έβαλε εννέασχετικά με τη χορήγηση στους υπηκόους του. Δίνοντας επηρεάζουν κατά κύριο λόγοόσοι έχουν κοπάδια των προβάτων και βοοειδών. Είναι ακριβώς όπου Βλάχων, των οποίων κύρια δραστηριότητα είναι η βόσκηση. Οι εν λόγω φόροι και πώςκαταχρηστικές αυτές παράγουν μια μεγάλη δυσαρέσκεια μεταξύ των Βλάχων που ζουν κοντά σε Mount Hemus. Έστειλαν στο βασιλιά, ο οποίος ήταν σε Kypsella στη Θράκη, μια αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον αδελφών Πέτρου και Ασάν, οι ηγέτεςτης παραγγελίας τους να υποβάλουν καταγγελίες. Τα αιτήματά τους δεν λαμβάνονται υπόψη, ή μάλλον περισσότερο, Ασάν είναι χαστούκισε από ένα βυζαντινό επίσημη,«το μάγουλο». Υπό αυτές τις συνθήκες, θα στραφούν σε Tarnovo, την εκκλησία όπου ο Αγ. Δημήτριος «με τους γονείς, όπως ο χρονικογράφος Νικήτας Χωνιάτης,καλώντας τους ανθρώπους να επαναστατήσουν εναντίον των Βυζαντινών. Εξέγερσηαρχίζει όταν οι Νορμανδοί της Σικελίας πόλεις καταλαμβάνουν το Δυρράχιο, Σέρρες,Αμφίπολη και τη Θεσσαλονίκη.

Αντάρτες επιτέθηκαν πόλεις της περιοχής με τη σειρά του, προκάλεσε μια αυξανόμενη ανησυχία του για την αυτοκρατορική αυλή. Βασιλιάς ο ίδιος αποφάσισενα ηγηθεί των στρατιωτικών επιχειρήσεων και καταφέρνει να νικήσει τους αδελφούςΒλάχους, οι οποίοι βρίσκουν καταφύγιο πάνω από το Δούναβη. Μετά την υποβολήαπό τις υποσχέσεις που δόθηκαν από τους δύο, δίνει τον Ισαάκ προσφορές καιχωριά στα βουνά και το στρατό του πίσω από το δρόμο. Ο Πέτρος και Ασάνεπιστρέφουν με νέες δυνάμεις σε όλη την Βλάχοι του Δούναβη και Κουμάνους από την άλλη πλευρά, και να αρχίσει να λεηλατούν τη Θράκη.

436px campaigns of ivan assen ii Imperiul Româno Bulgar al Asănestilor

Ισαάκ ο βασιλιάς έστειλε ένα νέο στρατό, αυτή τη φορά υπό την sebastocratorului Ιωάννη, ο οποίος χαστούκισε στο Ασάν. Δεν παραμένει πολύ στη διοίκηση, με την υποψία ότι σχεδίαζε και αντικαθίσταται από τον John Cantacuzino, αδελφός βασιλιά.Δεν έχει καμία στρατιωτική εμπειρία και, μετά από μια επίθεση τη νύχτα, υποφέρουν από βαριά ήττα των Βλάχων.

Το 1187, ο Ισαάκ ο βασιλιάς επιστρέφει στην περιοχή στην πρώτη γραμμή ενός νέου στρατού, και αν και έχει ως στόχο να τους αντάρτες της Αδριανούπολης Filipolis και Triad (τώρα Σόφια), αδυνατεί να πάρει οποιαδήποτε σημαντική νίκη. Επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη για να περάσουν το χειμώνα, και η στρατιωτική εκστρατεία συνεχιστεί την άνοιξη του 1188. Προσωρινή διακοπή της δραστηριότητας, όταν ο Ισαάκ παίρνει όμηρο τη γυναίκα του στο Ασάν και δέχεται το τρίτο αδελφό, Ionita.

Τρία χρόνια αργότερα, ο αυτοκράτορας Ισαάκ Βαλκανίων ορεινά περάσματα, σκέφτεται να λάβει Τάρνοβο, την πρωτεύουσα αλλά Asănestilor întimpinând σθεναρή αντίσταση, να αποσύρει. Στο δρόμο της επιστροφής, ο στρατός υπάγεται σε μια ενέδρα σε ένα ορεινό πέρασμα και υπέστησαν βαριές απώλειες. Βασιλιάς ο ίδιος φύγει, να χάσει το κράνος του. Victoria Asănestilor ενισχύει περαιτέρω τη θέση της, η οποία παραμένει στον έλεγχο του εδάφους μεταξύ του Δούναβη και τα Βαλκάνια.

Το 1194, Isaac Αλέξιος διορίζει τους επικεφαλής των στρατευμάτων από την ανατολική Gidos και Βασίλειος Βατάτζης διοικητή του στρατού πάνω από τη Δύση. Ο τελευταίος φέρει μια μάχη με τους Βλάχους κοντά Arcadiopole και νίκησε, σκοτώθηκε σε μάχη έχασαν τη ζωή τους. Ο βασιλιάς αποφασίζει να αναλάβει εκ νέου το προβάδισμα. Αλλά την άνοιξη του 1195, αν και απολαμβάνει ένα μεγάλο στρατό που αποστέλλονται από τον πατέρα και την υποστήριξή του, ο βασιλιάς Μπέλα της Ουγγαρίας, έχασε μάχες και πάλι.
Ο Ισαάκ είναι ανατράπηκε από μια ομάδα δυσαρεστημένων ευγενών και να αντικατασταθεί από τον αδελφό του Αλέξιο ΙΙΙ Anghel, ο οποίος προτείνει την ειρήνη αντάρτες Βλάχων. Ο Πέτρος και Ασάν θέσει απαράδεκτες συνθήκες και, ενώ ο Αλέξιος βρίσκεται στο ανατολικό να καταστείλει την εξέγερση ξεκίνησε ανταρτών στην Κιλικία, οι Βλάχοι διάσπαρτα άλλο βυζαντινό στρατό κοντά στην πόλη των Σερρών.Το 1196, Ασάν σκοτώνεται από την βυζαντινή δολοπλοκία, που φημίζεται για τέτοιες ελιγμούς. Την ίδια τύχη έχει ο Πέτρος, ένα χρόνο αργότερα (1197).

Μετά το θρόνο του Πέτρου λαμβάνεται από τον τρίτο αδελφό, τον Fair Ionita (Caloian, 1197-1207), γεγονός που αποδεικνύει την αξιοσημείωτη ποιότητα των στρατιωτικών και πολιτικό πρόσωπο. Μετά από αρκετές νίκες εναντίον των Βυζαντινών, η κατανόηση ότι το Βυζάντιο δεν θα αναγνωρίσει ποτέ ως «βασιλιάς», Ionita έκκληση προς τον πάπα Ιννοκέντιο Γ, το οποίο απαιτείται αναγνώριση ως βασιλιά των Βουλγάρων και των Βλάχων, και τον τίτλο του Πατριάρχη προς τον Προκαθήμενο της Εκκλησίας . του

Εκμεταλλευόμενοι την κατάσταση, Innocent III επιδιώκει να επιβάλει στην αρχή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας κατάσταση Asănestilor. Στην πρώτη επιστολή του, υπέβαλε, τον Δεκέμβριο του 1199, Innocent λέει ότι νίκες «ευγενή Ionita» ήταν δυνατόν με το Θεό. Επίσης, ο Πάπας επικαλείται κοινούς προγόνους τους – Ρωμαίους – απόδειξη ότι Ionita, μαζί με τους αδελφούς του Πέτρο και Ασάν, οι Βλάχοι, Βούλγαροι και όχι, όπως μερικοί ιστορικοί σήμερα προσπαθούν να αποδείξουν Βούλγαρους.Επιπλέον, η ελληνική χρονικό της Νικήτας αναφέρει αρκετές φορές ότι ο Πέτρος και Ασάν ήταν «Βλάχοι» και ότι ανήκε σε αυτή την γενιά των ανθρώπων «που ζουν στο Άγιο Hemus» και ότι «πριν από Mysi κλήθηκαν, και τώρα ονομάζεται Βλάχων» .Βλάχικη καταγωγή Asănesti αδελφούς επιβεβαιώνεται από πολλές σύγχρονες πηγές.

Το ερώτημα είναι πώς αυτοί οι Βλάχοι, οι οποίες δεν αποτελούν την πλειοψηφία στην περιοχή αυτή, σημείωσε, επίσης, επιτυχίες; Η απάντηση είναι ότι οι Βλάχοι ήταν η κυρίαρχη ελίτ πάνω από το μωσαϊκό των λαών της περιοχής. Επιπλέον, είχαν μια παράδοση σε αντίθεση με τις βυζαντινές αρχές. Για παράδειγμα, περίπου το 1000, που υποστήριξε την ενεργό αντίσταση κατά του αυτοκράτορα Βασιλείου Β ‘του Μακεδόνας. Επίσης, ήταν ο κύριος εμψυχωτές μιας εξέγερσης από την εθνική και κοινωνικού χαρακτήρα της Ρουμανίας συγκεκριμένα, Λάρισα (Θεσσαλία) περίπου 1066.

Ionita Πάπας απαντά μόνο το 1202 και μιλά για τον εαυτό του χρησιμοποιώντας λέξεις Caloiohannes et Imperator Bulgarorum Blachorum (Caloian βασιλιά των Βουλγάρων και των Βλάχων). Ευχαριστώ τον Πάπα για την επιστολή και αποκαλύπτει ότι οι αδελφοί Πέτρος και Ασάν του, προσπάθησε να έρχεται σε επαφή, αλλά δεν εξαιτίας της τις αντιξοότητες του καιρού.

Πάπας αποδεικνύεται ένας ικανός διαπραγματευτής και έτσι στις 8 Νοεμβρίου 1204, Ionita στέφεται «βασιλιάς των Βουλγάρων και των Βλάχων», που λαμβάνουν την αναγνώριση στέμμα, σκήπτρο και φούσκα από τον Πάπα έστειλε με μια σημαία με την εικόνα του Πέτρου. Ionita αποκτά το δικαίωμα να εκδίδει νόμισμα. Ο Προκαθήμενος της Ρουμανίας-Βουλγαρίας εκκλησία, ο Βασίλειος, ο Αρχιεπίσκοπος είναι πρωτεύον. Αντ ‘αυτού, Ionita καρδινάλιος του δίνει μια πράξη η οποία, είναι βογιάρους και όλα κληρικοί αναγκάζονται να υπακούσουν την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και να ακολουθήσει τους νόμους και το τελετουργικό της. Επίσης διευκρινίζεται ότι τα νέα εδάφη που θα προσθέσει το κράτος θα ακολουθήσει την ίδια Ionita καθεστώς. Καρδινάλιος επέστρεψε στη Ρώμη, παίρνοντας μαζί του δύο παιδιά, ο ένας να είναι ο γιος Ionita του, να μελετήσει τη Λατινική στη Ρώμη.

Προς απογοήτευση του Πάπα, δεν καταστεί πυλώνας Asănestilor βασίλειο της Ρώμης στη νοτιοανατολική Ευρώπη και δεν προσέγγιση στην Ανατολική Λατινική Αυτοκρατορία, που ιδρύθηκε από τον Βαλδουίνος της Φλάνδρας, ο οποίος είχε κατακτήσει το Βυζάντιο στην τέταρτη Σταυροφορία (1204) διακηρύσσουν την Ο αυτοκράτορας της Ανατολικής Λατινικής Αυτοκρατορίας.

Ionita, που επιθυμούν να δημιουργήσουν δεσμούς με το νέο αφεντικό του Βυζαντίου, έστειλε μια αντιπροσωπεία ζητώντας να αναγνωρισθεί από αυτές. Latinos κάνει το μοιραίο λάθος, ωστόσο, ζητώντας από το βασιλιά για την αντιμετώπιση που δεν είναι πλέον της ισότητας, αλλά ως υποτελής των κυρίων του.

Ionita, προσβεβλημένος ότι ο πόλεμος αρχίζει και ενώνει μια σειρά από ευγενή Ελλήνων, πρώην αξιωματικοί του στρατού του Αλεξίου Γ, οδηγείται από τους Λατίνους. Ionita συμμαχίες νέα πάρει το προβάδισμα και γρήγορα έρχονται να καταλάβουν ότι οι Λατίνοι έχουν κάνει λάθος. Θέλοντας να καταστείλει εξέγερση Ionita, αποφασίζουν να χτυπήσουν το κύριο σημείο και πολιόρκησαν Adrianopolele.Μάχη που λαμβάνει χώρα στις 5 Απριλίου 1205, αλλά τελειώνει με μια καταστροφή για τη Λατινική, και Baldwin πιάνεται και που λαμβάνονται για την Tarnovo, όπου και πέθανε σε μεγάλη αγωνία, όπως λέει ο χρονογράφος Νικήτας.

Ionita υπολογίζει ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να γύρο από τα σύνορα του βασιλείου. Η πρόθεσή του ήταν να είναι μοιραία. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Θεσσαλονίκης, παρέμεινε χωρίς βασιλιάς μετά το θάνατο του Βονιφάτιος Μομφερρατικός ευγενών, που σκοτώνεται από Manaster, ένας από τους διοικητές των συμμαχικών Κουμάνων, στις 8 Οκτωβρίου 1207.

Κράτος προσπαθεί να διατηρήσει Asănestilor Πάπες στη σφαίρα επιρροής τους, μέσω επιδέξιος διπλωματικό και πολιτικό-στρατιωτικές ενέργειες που αφορούν το Βασίλειο της Ουγγαρίας, της Τεύτονες Τάξης και της Λατινικής Αυτοκρατορίας. Το μόνο που αποδεικνύεται μάταιη. Διάδοχος Ionita, η Borila (έναν αδελφό τον ανιψιό, 1207-1218), συγκάλεσε συμβούλιο στο Τάρνοβο, εκ μέρους των Ορθοδόξων του νόμου, και ο διάδοχός του, Ιωάννης Ασέν ΙΙ (γιος του Ασάν), η οποία βασιλεύει μεταξύ 1218 και 1241, η επίσημη απορρίπτει τους δεσμούς με Εκκλησία της Ρώμης. Το 1235, ο Οικουμενικός Πατριάρχης της Νίκαιας αναγνωρίζεται επίσημα αυτόνομη Βουλγαρικό Πατριαρχείο. Κατά τη διάρκεια του Ιωάννη Ασέν ΙΙ, το βασίλειο Asănestilor περιλαμβάνει Μοισία (περιοχή μεταξύ του Δούναβη και τα Βαλκάνια), ορισμένες πόλεις στη Σερβία με το Βελιγράδι, Νις και τα Σκόπια, Μακεδονία με τις πόλεις Σέρρες, Οχρίδα, Bitola, Prosak και Sturm, τη Θράκη με την Αδριανούπολη και Dimotica και Αλβανία, χωρίς να το Δυρράχιο της πόλης.

Το 1258, Wallachian δυναστεία βασιλιάδες πεθαίνει, και η κατάσταση σύντομα γίνεται αποκλειστικά βουλγαρικά. Βλάχοι είναι μειωμένοι στο καθεστώς της μειονότητας, που υπόκεινται σε έντονες αποκρατικοποίηση. Asănestilor κράτος, τώρα η δεύτερη βουλγαρική αυτοκρατορία, οθωμανική επέκταση στη συνέχεια αποβάλλεται στο πρώτο μισό του δέκατου τέταρτου αιώνα.

From → Ιστοριε

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Αρέσει σε %d bloggers: