Skip to content

Ντιμιτριε Μπολιντινεανου σχι αρομâνιι

Ιανουαρίου 4, 2012
Ρεκουρς λα ιστοριε: Ντιμιτριε Μπολιντινεανου σχι αρομâνιι

200px %C3%89tienne Carjat   Dimitrie Bolintineanu Recurs la istorie: Dimitrie Bolintineanu şi aromânii

Αυτό το άρθρο είναι γραμμένο στη ρουμανική γλώσσα με ελληνικό αλφάβητο
This article is in romanian written with greek alphabet
Acest articol este în limba română scrisă cu litere greceşti
Ακεστ αρτικολ εστε îν λιμμπα ρομâνă σκρισă κου λιτερε γρεκεσχτι
.

Σă ουρμăριμ, τοτουσχι, γλορια σχι ουμμπριρεα γλοριει ακεστορ μπραβι φρατσι αι νοσχτρι ντε σâνγε, φρατσι μπουνι, ντε τατă σχι ντε μαμă – ρομâνιι ντιν σουντουλ Ντουνăριι – κου αjουτορουλ ουνουι σεμι-αρομâν, ντιν σεκολουλ αλ ΞλΞ-λεα, Ντιμιτριε Μπολιντινεανου (Κăλăτοριι λα ρομâνιι ντιν Μακεντονια σχι Μουντελε Αδος σαου Σαντα Αγορα, Μπ.Π.Τ., Εντ. πεντρου λιτερατουρă. Μπουκ, 1968) – σινγουρουλ κăλăτορ πριν Μακεντονια, καρε, κχιαρ μăκινατ φιινντ ντε μποαλă, α φăκουτ εφορτουρι ιμενσε σχι ντε μπουνă-κρεντιντσă, πεντρου α οφερι, ατâτ κοντεμπορανιλορ, κâτ σχι βιιτοριμιι, αντεβăρουλ. Αντεβăρουλ ντεσπρε μăρετσια σχι πουτερεα σπιριτουαλă, ντε ρεζιστεντσă πριν λιμμπă σχι ντουχ, α αρομâνιλορ – îν μιjλοκουλ νεαμουριλορ μπαρμπαριζατε, τεμăτοαρε ντε λουμινα μπεδλεχεμικă – νταρ σχι αντεβăρουλ ντεσπρε κε λι σε πρεγăτεσχτε αρομâνιλορ – ντεσπρε κριμα ετνικă (ετνοκιντουλ) – κοντινουă, εφεκτουατă ντε ντουσχμανιι λουμινιι, κοντρα ακεστορ ερόι σολαρι. Ακεστ ετνοκιντ, τρεμπουιε ς-ω σπουνεμ ντεσκχις, εστε ντεσăβâρσχιτ îν σεκολελε ΞΞ-ΞΞΙ, îν ζιλελε νοαστρε, σουμπ νασουλ τουτουρορ νατσιουνιλορ καρε-σχι ζικ „κιβιλιζατε” – νταρ καρε ντοβεντεσκ ουν κινισμ σχι ω λιψă ντε σιμτσιρε ρεβολτăτοαρε, îν φατσα ντρăκεσχτιι ομπστινατσιι α νεω-γρεκιλορ, ντε α στινγε ντεφινιτιβ σăμâντσα αρομâνιλορ. Ντιν πăκατε, κεεα κε εστε μαι ρâου σχι μαι ρεβολτăτορ σχι μαι ντουρερος – εστε κă πολιτικιενιι ρομâνι, ντε λα νορντ ντε Ντουνăρε, αου ρăμας σουρζι λα απελουριλε ντισπερατε (νταρ φăκουτε κου ω τραγικă ντεμνιτατε σχι λουκιντιτατε) – κουμ σουρζι αου ρăμας σχι ρăμâν σχι πολιτικιενιι ντε αζι.

Ιατă, ακουμ, κε σπουνε Μπολιντινεανου, ντεσπρε σιτουατσια αρομâνιλορ, λα 1858: „.. – Ει σουντ κει μαι νουμεροσχι, îντρε τοατε νεαμουριλε ντε λα σουντ ντε Ντουνăρε – φιινντ îν ντουχ, ντε φιιντσα, πεστε ουν μιλιον, îν βρεμε κε, ακεια καρε îσχι σπουν στăπâνι σι μαjοριταρι, σουντ μαι πουτσινι λα νουμăρ (νταρ κρâνκενι τσι πορνιτσι σπρε ντιστρουγερεα αμπσολουτă α αρομâνιλορ). Πεστε τοτ, 1.200.000 ρομâνι, αφαρα ντε κολονια ντιν Γρεκια προπριε (ς.ν.) προπριου-ζισă, κοντινενταλă” (Κăλăτοριι,ΙΙ, Ε.Π.Λ, Μπουκ., 1968, π. 53.)

Ντιμιτριε Μπολιντινεανου, κα σχι μουλτσι ρεβολουτσιοναρι (μασονι) ρομâνι ντε λα 1848,

φακε εξκεπτσιε ντε λα ιντερνατσιοναλισμουλ κοσμοπολιτ αλ μασονεριει – μασονεριε καρε α ινστιγατ σχι κονντους, οκουλτ, ρεβολουτσιιλε βρεμουριλορ ασχα-ζις „μοντερνε” – πριντρε καρε σε νουμăρă, εβιντεντ, σχι ρεβολουτσιιλε πασχοπτιστε. Ελ, Ντ.Μπολιντινεανου, φακε ω αναλιζă φοαρτε λουκιντă α κοσμοπολιτισμουλουι σχι, κχιαρ, α ιντειι ντε κοσμοπολιτισμ, πριν πρισμα ρελιγιει κρεσχτινε (α σε βεντεα ντοκτρινα κατολικă), αjουνγâνντ λα κονκλουζια φιρεασκă: „Κοσμοπολιτισμουλ εστε ω ιντεε νεπρακτικă. Λουμεα ποατε φι πατρια κελουι κε νου αρε ω πατριε (α σε βεντεα εβρειι, μπα κχιαρ γρεκιι), ÎΝΣĂ ΛΟυΜΕΑ ΝΟυ ΠΟΑΤΕ ΦΙ ΠΑΤΡΙΑ ΠΟΠΟΑΡΕΛΟΡ. Κελε ντιν ουρμă σουντ τοτντεαουνα ντε ουνντεβα, αου τοτντεαουνα κεβα σă πăστρεζε σαου σă πιαρντă (…) Νου εστε κομπατιμπιλ κου νατουρα ομενεασκα ντεκâτ νατσιοναλιτατεα (…) Α σε κâρμουι μπινε ινντιβιντουαλ, εστε α κâρμουι μπινε φαμιλια, εστε α κâρμουι μπινε νατσιουνεα. Α σε κâρμουι μπινε νατσιουνιλε, εστε α στατορνικι αρμονια.”

Ντ.Μπολιντινεανου αβεα, îνκă, λα 1858, ντε κε σă σε εξταζιεζε, ντε μιλιονουλ ντε ρομâνι, κε îνκă εραου ρομâνι, îν Γρεκια: (ππ. 8-11) „Ουν μιλιον ντε ρομανι εστε ουν ποπορ, εστε ω φăρâμăτουρα μăριτα ντιν ακελε λεγιουνι ρομανε νεîνβινσε ντε οαμενι, νεîνβινσε îνσουσχι ντε σεκολι: εστε ω ιντεε, εστε γενιουλ, εστε κιβιλιζατσιουνεα λουμιι βεκχι. ντομπορâτα, νταρ νεîνβινσă… εστε αντικă α ουνουι μονουμεντ κε ρεκλαμα γενιουλ ομενεσκ ( ..) Αστφελ λα βεντερεα ακεστουι μιλιον ντε ρομâνι, ακεαστă νομπιλă ρουινă α λεγιουνιλορ κε ουμπλουρă λουμεα κου γλορια λορ, πουτεμ ζικε: ακεαστă νατσιουνε νου πιερε νικιοντατă, σχι îν κăντερεα ει σεαμăνă μαι ιντερεσαντă ντεκâτ îν α σα στρăλουκιρε“. Μπιετουλ ποετ Μπολιντινεανου! Μασονιι ντιν Λοjα Μαρελουι Οριεντ, ουνντε ιντρασε, αλăτουρι ντε αλτσι jουνι ρομâνι, îι ινφιλτρασερă αντâνκ ω ιντεε περφιντă, ακεεα ντε τολεραντσă – πε καρε τρεμπουιαου ς-ω ρεσπεκτε ντοαρ ανουμιτε νεαμουρι, πεντρου κα αλτε νεαμουρι, κâτεβα, αφλατε îν στρâνσă κâρντăσχιε ουνελε κου αλτελε, μπăτâνντου-σχι jοκ κουμπλιτ ντε „λεγεα” τολεραντσει, σα σε κοκοατσε στăπâνε, φăρă μεριτ σχι φăρă στρăλουκιρε, îν μοντ jαλνικ σχι καρικατουραλ, îν κâρκα λουμιι. Ελ, Ντ. Μπολιντινεανου, νου αρε κουραjουλ σă σπουνă πε φατσă κεεα κε ινιμα λουι ντορεα κου σετε: μăρετσια σουπερμπα σχι μεριτατă α ακεστουι νεαμ, λăσατ αικι, κα στραjă σπιριτουαλă, κα στεα μπεδλεεμικâ, ντε κăτρε Ιμπεριουλ Ρομαν. Ελ, Μπολιντινεανου, σε μăργινεσχτε λα α σχοπτι, πριντρε ρâνντουρι, αρζăτορουλ βις: „Ρομâνιι ντιν Μακεντονια νου σουντ γρεκι, σουντ ρομâνι, νου εστε ιντεεα νοαστρă α-ι ουνι κου νόι, κăκι σουντεμ ντεπăρτατσι ντε ντâνσχιι, νου εστε ιντεεα νοαστρă α-ι αjουτα σă οπερεζε ρăσκουλăρι. Κουγετουλ νοστρου εστε κă ακεστ ποπορ ντε ουν μιλιον, αρουνκατ îν Μακεντονια, κατă σă αιμπă κονσχτιιντσα νατσιοναλιτăτσιι σαλε, κουπα βιετσιι σαλε ποατε σă φιε μικă, îνσă τρεμπουιε σă φιε κουπα σα…”

Ντ.Μπολιντινεανου νε σπουνε κλαρ ντεσπρε μπρουταλιτατεα σχι περφιντια πριν καρε ς-α κρεατ ιμπρεσια σχι, απόι, κερτιτουντινεα, κă ρομâνιι ντιν σουντουλ Ντουνăριι νου εξιστα. Γρεκιι ι-αου σιλιτ σă îνβετσε γρεκεσχτε. Ασχα-ζισχιι „σφιντσι” γρεκι (αντικă Σατανε îμμπρăκατε îν σουτανε) αου προκλαματ ανατεμα ασουπρα ρομâνιλορ καρε îνντρăζνεαου σα-σι βορμπεασκă λιμμπα προπριε (α σε βεντεα, λα παγ. 55 α κăρτσιι κιτατε, ντεσπρε ασχα-ζισουλ σφâντ Κοσμα: „Ελ κουτεζă α αρουνκα ανατεμα πε τοτσι ακει ρομâνι καρε βορ μαι βορμπι λιμμπα ρομâνă. Ανατεμα λουι σπεριε ακεστε ποπορατσιουνι κρεζăτοαρε σχι σιμπλε, σχι ντιν 44 σατε ρομâνε ντε λα Ζαγορ, νουμαι 14 αου μαι ρăμας καρε σă βορμπεασκă λιμμπα ρομâνă. Κειλαλτσι αφαρă ντε μπăτρâνι, βορμπεσκ γρεκεσχτε“. „Ερόικα” φαπτă α λουι Κοσμα, σερβινντ σχι οαρεκε ιντερεσε πολιτικε αλε μουσουλμανιλορ, καρε βόιαου σâ-σχι σιμπλιφικε γριjιλε ντε αντμινιστραρε ντιν ζονă, Αλι-Πασχă Τεπελιν „προκλαμă πε Κοσμα σφâντ σχι îι αντουνă μοασχτελε“. Ιατă κε φελ ντε μοασχτε αου σχι σăρουτă μπιετσιι κρεσχτινι γρεκι: μοασχτελε Σατανει. Εξιστă, ντε αλτφελ, σχι ω α ντοουα φορμă μαjορă ντε ινφιλτραρε σχι μανιπουλαρε α κονσχτιιντσει ρομâνιλορ ντε λα σουντ ντε Ντουνăρε. Πατριαρχουλ ντιν Κονσταντινοπολ, îναιντε ντε 1821, σε îντσελεγεα μουλτ μαι μπινε κου αουτοριτăτσιλε οτομανε (κăρορα νου νουμαι κă λε σατισφăκεα ιντερεσελε ντε ντομιναρε îν ζονα Μπαλκανιλορ – νταρ ασουπρα κăρορ αουτοριτăτσι, Πατριαρχια γρεκεασκă αβεα κχιαρ ω ανουμιτă αουτοριτατε…) ντεκâτ κου φρατσιι îντρου ορτοντοξιε, σχι, îν σπεκιαλ, κου αρομâνιι, πε καρε κου ντεπλινουλ ακορντ αλ οτομανιλορ, φăκεαου τοτουλ σă-ι στινγă κα νεαμ. Κομπλοτουλ Πατριαρχιει κου Αλι-πασχă ντιν Ιανινα, πεντρου στινγερεα μăρετσουλουι κεντρου σπιριτουαλ ουρμπαν αρομâνεσκ, ΒΟΣΧΟΠΟΛΕ (Μοσκοπολε) εστε îντρου τοτουλ πιλντουιτορ îν κε πριβεσχτε φαταλα ακτσιουνε α μπισερικιι γρεκεσχτι, ασουπρα ετνιει αρομâνε.

Ντεκι, ακεαστă α ντοουα φορμă μαjορă ντε μανιπουλαρε α κονσχτιιντσει ρομâνιλορ ντιν σουντουλ Ντουνăριι εστε, ντιν πăκατε, τοκμαι „ρελιγιουνεα” ορτοντοξă. „Προπαγανντα γρεακă αρε ντρεπτ μιjλοκ ρελιγιουνεα. Ει νουμεσκ γρεκι πε τοτσι κâτσι σουντ ντε ριτ οριενταλ, νουμăρă πε ρομâνι, πε σâρμπι, πε μπουλγαρι σχι αλτσιι σχι φορμεαζă ουν ελεμεντ γρεκ. Νταρ νου σουντ ΠΕ ΤΟΑΤĂ ΦΑΤσΑ ΠĂΜÂΝΤΟυΛΟυΙ (ς.ν.) νικι τρει μιλιοανε ντε γρεκι, αντικă πε jουμăτατε κâτ μπουλγαριι σχι ντε πατρου ορι μαι πουτσιν ντεκâτ ρομâνιι” (ππ.55-56). Σχι, προφιτâνντ ντε σμερενια îννăσκουτă α κρεσχτινιλορ ρομâνι, περφιζιι γρεκι εξπλοατεαζă ινιμα λορ κρεντινκιοασă πâνă λα αμπσουρντιτατε: „Κεεα κε εστε ω νεντρεπτατε νεîντσελεασă, εστε κă ρομâνιι πλăτεσκ πε τοτ ανουλ μαι μουλτε μιλιοανε ντε λει λα μπισερικα ντε ριτ οριενταλ, σχι πρεοτσιι ακεστει μπισερικι σουντ γρεκι, προπαγă ιντειλε σχι ιντερεσελε κρεσχτινιλορ ντιν Οριεντ. Κεεα κε εστε σχι μαι τριστ, εστε κα ω μâνα ντε κăλουγăρι κâρμουιεσκ ακεστε ασχεζăμιντε, νου κα κρεσχτινι οριενταλι, κι κα γρεκι, πε κâνντ ρομâνιι καρε λε σουστσιν σουντ κομμπăτουτσι, κăλουγăριι ρομâνι περσεκουτατσι, îνλăτουρατσι. Ακτουλ ντε σεκουλαριζαρε α αβεριλορ μăνăστιρεσχτι, φăκουτ ντε Κουζα îν Πρινκιπατε,α λοβιτ, ε ντρεπτ, σχι πε κăλουγăριι ρομâνι, σχι αουτοριτατεα, μοραλα σχι σακρă, α μπισερικιι κρεσχτινε – νταρ α αβουτ σχι ω λατουρα ποζιτιβă: α λοβιτ îν πλοσχνιτσιλε γρεκεσχτ,. îν πουζντερια ντε κăλουγăρι γρεκι, καρε σε οπλοσχισερă îν μăνăστιριλε ντιν πρινκιπατε σχι, κου ομπρăζνικιε φăρă σεαμăν, λουασερă στăρετσιιλε σχι πουσεσερă μâνα πε σουτε ντε μιι σχι μιλιοανε ντε πογοανε ντε πăμâντ, πε αβερι φαμπουλοασε, καρε νου εραου νικιουμ φολοσιτε, κουμ ς-αρ φι κουβενιτ, ντιν πουνκτ ντε βεντερε κρεσχτιν, – πεντρου αλουνγαρεα σουφεριντσελορ σχι σăρăκιει ουμανε.”

Ντε ακεεα, Ντ.Μπολιντινεανου αjουνγε, îν μοντ τραγικ, νταρ φιρεσκ, λα îντρεμπαρεα κρουκιαλă, σφâσχιετοαρε, νταρ ντρεαπτă – σχι καρε εστε εξπρεσια φορτσει ιντεριοαρε, καρε κερε Αντεβăρουλ. Τρεμπουιε σă αβεμ κουραjουλ σă πριβιμ ρεαλιτατεα ντεστινουλουι îν φατσă, ντακă βρεμ σă αβεμ βρεω σχανσă ντε ρεντρεσαρε α ντρουμουλουι ουρσιτει νοαστρε, îντρου îμπλινιρεα μισιουνιι ντιβινε α νεαμουλουι. Ντ.Μπολιντινεανου ε φοαρτε „μοντερν”, πριν κεεα κε ντεσκοπερă îντρεμπαρεα σα (π.47) – νταρ, κου κονκλουζιιλε σαλε, νου πουτεμ φι, τοταλ, ντε ακορντ, αβâνντ îν βεντερε κελε σχτιουτε, ντιν πολιτικα λουμιι ντε αζι, φατσă ντε ανουμιτε νατσιουνι, ετνιι σαου στατε. Ιατă îντρεμπαρεα χαμλετιανă πε καρε ω πουνε Μπολιντινεανου: „Σουντεμ σαου νου σουντεμ; Τρεμπουιε ορι νου τρεμπουιε σă φιμ;” Σουρπρινζăτοαρε, νεκρουτσăτορ ντε αντâνκ πενετραντă, îν φιιντσα νεαμουλουι νοστρου τεριμπιλă, ακεαστă αμαρă îντρεμπαρε, κου ντοουα παλιερε: 1 – οαρε εξιστăμ, σπιριτουαλ; 2 – αβεμ (σαου: μαι αβεμ!) μισιουνε πε πăμâντ, îν καντρουλ πλανουλουι ντιβιν, ετερν, αλ κονστρουκτσιει λουμιι;

Κιτăμ μαι ντεπαρτε: „Νου βă πλâνγετσι ντε γουβερνελε βοαστρε,ελε σουντ κεεα κε βόι βόιτσι σă φιε: κου ω νατσιουνε πλινă ντε βιρτουτσι σχι ντε μăριρε – νικι ουν γουβερν νου ποατε εξιστα. Ακεαστă νατσιουνε ρομâνă εστε μπουνă ;Εστε ρεα; Ντε αρ φι μπουνă, νου αρ πουτεα σα αιμπă γουβερνε ρελε. Αστφελ εα νου ποατε σă αιμπă γουβερνε μπουνε, κâνντ βα αβεα ουν γουβερν μπουν, îλ βα μουστρα, îλ βα ουρî, îλ βα αλουνγα. Κινε σουντ ακει οαμενι κε σπερă λα μâντουιρεα πατριει; Ρομâνιι îι μουστρă, îι ουρăσκ, îι γονεσκ. Ακεσχτι οαμενι σουντ νισχτε νεντεμνι νεγρεσχιτ, ορι ντακă σουντ ντεμνι, ρομâνιι νου-ι îντσελεγ, νου ποτ σă-ι îντσελεαγă, ει αου βενιτ πρεα κουρâνντ, σαου πρεα τâρζιου. Κă σă τε îντσελεαγă ρομâνιι, τρεμπουιε οαρε α σε îνκχινα στρăινιλορ; Α ντεζβολτα ουμιλιντσα; Α τολερα χρăπιριλε; Νταρ ατουνκι λα κε αρ μαι τρεμπουι ω ασεμενεα νατσιουνε; Γρεκιι νου αου βιρτουτσι, νταρ ει αου κελ πουτσιν βιτεjια σχι πατριοτισμουλ. Νόι νου αβεμ νιμικ, πεντρου κâ νου βρεμ σă αβεμ νιμικ, σχι νόι îνσχινε σουντεμ καουζα ακεστορ ρελε: ει νου σουντ βρăσχμασχιι νοσχτρι, Ρομâνια νου εστε jουνγχιατă ντε βρăjμασχι: Ρομâνια ε πλεκατă ντε σινε“.

Ιατă „μοντερνιτατεα” λουι Ντ.Μπολιντινεανου: εξκεσουλ αουτοκριτικ, ντιν φρικα ντε α νου φι κουμβα νεντρεπτ σχι νελουκιντ – îλ ντουκε πε ιντελεκτουαλουλ αναλιστ ρομâν λα αουτοακουζαρε εξκλουσιβ, λα αουτοφλαγελαρε μασοκχιστă, νεντρεαπτă îν μαρε μăσουρă. Ιατă λα κε νε-αου ντους ατâτεα σεκολε ντε τολεραντσă εξαγερατă: σă-ι κονσιντερăμ πε ντουσχμανι νε-ντουσχμανι, σă νε ορμπιμ σινγουρι (κου προπριουλ νοστρου σâνγε…) πεντρου α φι μαι ουσχορ ντε jουπουιτ σχι μανιπουλατ ντε στρăινι. Ε ουν ρεζουλτατ κιουντατ ντε ασεμăνăτορ, κελ ντιν σεκολουλ ΞΙΞ, κου κελ ντιν σεκολελε ΞΞ-ΞΞΙ.

Ε μπινε σă ντεσκοπεριμ αντεβăρουλ χαμλετισμουλουι ντιν ιντερογατσιιλε λουι Μπολιντινεανου. Νου λα αναλισχτιι πολιτικι (σχι νου ντε γριjα αναλισχτιλορ πολιτικι) ντε φελουλ λουι Μπολιντινεανου, καρε σε κονσιντερα χιπερλουκιζι, νταρ σουντ, ντε φαπτ, μπολναβι ντε γριjα ντε α νου φι νεντρεπτσι κου αλτσιι (ντεβενινντ νεντρεπτσι κου ει îνσχισχι σχι κου νεαμουλ λορ), τρεμπουιε σă νε γâνντιμ, κι λα τρăιτοριι ντιν Μακεντονια σχι Γρεκια, ντε ετνιε ρομâνă-αρομâνă, πε καλε ντε α λε φι στινς νεαμουλ.

ντουπα προφεσορ ντρ. Αντριαν Μποτεζ

Recurs la istorie: Dimitrie Bolintineanu şi aromânii

200px %C3%89tienne Carjat   Dimitrie Bolintineanu Recurs la istorie: Dimitrie Bolintineanu şi aromâniiSă urmărim, totuşi, gloria şi umbrirea gloriei acestor bravi fraţi ai noştri de sânge, fraţi buni, de tată şi de mamă – românii din sudul Dunării – cu ajutorul unui semi-aromân, din secolul al XlX-lea, Dimitrie Bolintineanu (Călătorii la românii din Macedonia şi Muntele Athos sau Santa AgoraB.P.T., Ed. pentru literatură. Buc, 1968) – singurul călător prin Macedonia, care, chiar măcinat fiind de boală, a făcut eforturi imense şi de bună-credinţă, pentru a oferi, atât contemporanilor, cât şi viitorimii, adevărul. Adevărul despre măreţia şi puterea spirituală, de rezistenţă prin limbă şi duh, a aromânilor – în mijlocul neamurilor barbarizate, temătoare de lumina bethlehemică – dar şi adevărul despre ce li se pregăteşte aromânilor – despre crima etnică (etnocidul) – continuă, efectuată de duşmanii luminii, contra acestor eroi solari. Acest etnocid, trebuie s-o spunem deschis, este desăvârşit în secolele XX-XXI, în zilele noastre, sub nasul tuturor naţiunilor care-şi zic „civilizate” – dar care dovedesc un cinism şi o lipsă de simţire revoltătoare, în faţa drăceştii obstinaţii a neo-grecilor, de a stinge definitiv sămânţa aromânilor. Din păcate, ceea ce este mai râu şi mai revoltător şi mai dureros – este că politicienii români, de la nord de Dunăre, au rămas surzi la apelurile disperate (dar făcute cu o tragică demnitate şi luciditate) – cum surzi au rămas şi rămân şi politicienii de azi.

Iată, acum, ce spune Bolintineanu, despre situaţia aromânilor, la 1858: „.. – Ei sunt cei mai numeroşi, între toate neamurile de la sud de Dunăre – fiind în duh, de fiinţa, peste un milion, în vreme ce, aceia care îşi spun stăpâni si majoritari, sunt mai puţini la număr (dar crânceni ţi porniţi spre distrugerea absolută a aromânilor). Peste tot, 1.200.000 români, afara de colonia din Grecia proprie (s.n.) propriu-zisă, continentală” (Călătorii,II, E.P.L, Buc., 1968, p. 53.)

Dimitrie Bolintineanu, ca şi mulţi revoluţionari (masoni) români de la 1848, face excepţie de la internaţionalismul cosmopolit al masoneriei – masonerie care a instigat şi condus, ocult, revoluţiile vremurilor aşa-zis „moderne” – printre care se numără, evident, şi revoluţiile paşoptiste. El, D.Bolintineanu, face o analiză foarte lucidă a cosmopolitismului şi, chiar, a ideii de cosmopolitism, prin prisma religiei creştine (a se vedea doctrina catolică), ajungând la concluzia firească: „Cosmopolitismul este o idee nepractică. Lumea poate fi patria celui ce nu are o patrie (a se vedea evreii, ba chiar grecii), ÎNSĂ LUMEA NU POATE FI PATRIA POPOARELOR. Cele din urmă sunt totdeauna de undeva, au totdeauna ceva să păstreze sau să piardă (…) Nu este compatibil cu natura omeneasca decât naţionalitatea (…) A se cârmui bine individual, este a cârmui bine familia, este a cârmui bine naţiunea. A se cârmui bine naţiunile, este a statornici armonia.”

D.Bolintineanu avea, încă, la 1858, de ce să se extazieze, de milionul de români, ce încă erau români, în Grecia: (pp. 8-11) „Un milion de romani este un popor, este o fărâmătura mărita din acele legiuni romane neînvinse de oameni, neînvinse însuşi de secoli: este o idee, este geniul, este civilizaţiunea lumii vechi. doborâta, dar neînvinsă… este antică a unui monument ce reclama geniul omenesc ( ..) Astfel la vederea acestui milion de români, această  nobilă ruină a legiunilor ce umplură lumea cu gloria lor, putem zice: această naţiune nu piere niciodată, şi în căderea ei seamănă mai interesantă decât în a sa strălucire“. Bietul poet Bolintineanu! Masonii din Loja Marelui Orient, unde intrase, alături de alţi juni români, îi infiltraseră adânc o idee perfidă, aceea de toleranţă – pe care trebuiau s-o respecte doar anumite neamuri, pentru ca alte neamuri, câteva, aflate în strânsă cârdăşie unele cu altele, bătându-şi joc cumplit de „legea” toleranţei, sa se cocoaţe stăpâne, fără merit şi fără strălucire, în mod jalnic şi caricatural, în cârca lumii. El, D. Bolintineanu, nu are curajul să spună pe faţă ceea ce inima lui dorea cu sete: măreţia superba şi meritată a acestui neam, lăsat aici, ca strajă spirituală, ca stea bethleemicâ, de către Imperiul Roman. El, Bolintineanu, se mărgineşte la a şopti, printre rânduri, arzătorul vis: „Românii din Macedonia nu sunt greci, sunt români, nu este ideea noastră a-i uni cu noi, căci suntem depărtaţi de dânşii, nu este ideea noastră a-i ajuta să opereze răsculări. Cugetul nostru este că acest popor de un milion, aruncat în Macedonia, cată să aibă conştiinţa naţionalităţii sale, cupa vieţii sale poate să fie mică, însă trebuie să fie cupa sa…”

D.Bolintineanu ne spune clar despre brutalitatea şi perfidia prin care s-a creat impresia şi, apoi, certitudinea, că românii din sudul Dunării nu exista. Grecii i-au silit să înveţe greceşte. Aşa-zişii „sfinţi” greci (adică Satane îmbrăcate în sutane) au proclamat anatema asupra românilor care îndrăzneau sa-si vorbească limba proprie (a se vedea, la pag. 55 a cărţii citate, despre aşa-zisul sfânt Cosma: „El cuteză a arunca anatema pe toţi acei români care vor mai vorbi limba română. Anatema lui sperie aceste poporaţiuni crezătoare şi simple, şi din 44 sate române de la Zagor, numai 14 au mai rămas care să vorbească limba română. Ceilalţi afară de bătrâni, vorbesc greceşte“. „Eroica” faptă a lui Cosma, servind şi oarece interese politice ale musulmanilor, care voiau sâ-şi simplifice grijile de administrare din zonă, Ali-Paşă Tepelin „proclamă pe Cosma sfânt şi îi adună moaştele“. Iată ce fel de moaşte au şi sărută bieţii creştini greci: moaştele Satanei. Există, de altfel, şi o a doua formă majoră de infiltrare şi manipulare a conştiinţei românilor de la sud de Dunăre. Patriarhul din Constantinopol, înainte de 1821, se înţelegea mult mai bine cu autorităţile otomane (cărora nu numai că le satisfăcea interesele de dominare în zona Balcanilor – dar asupra căror autorităţi, Patriarhia grecească avea chiar o anumită autoritate…) decât cu fraţii întru ortodoxie, şi, în special, cu aromânii, pe care cu deplinul acord al otomanilor, făceau totul să-i stingă ca neam. Complotul Patriarhiei cu Ali-paşă din Ianina, pentru stingerea măreţului centru spiritual urban aromânesc, VOSHOPOLE (Moscopole) este întru totul pilduitor în ce priveşte fatala acţiune a bisericii greceşti, asupra etniei aromâne.

Deci, această a doua formă majoră de manipulare a conştiinţei românilor din sudul Dunării este, din păcate, tocmai „religiunea” ortodoxă. „Propaganda greacă are drept mijloc religiunea. Ei numesc greci pe toţi câţi sunt de rit oriental, numără pe români, pe sârbi, pe bulgari şi alţii şi formează un element grec. Dar nu sunt PE TOATĂ FAŢA PĂMÂNTULUI (s.n.) nici trei milioane de greci, adică pe jumătate cât bulgarii şi de patru ori mai puţin decât românii” (pp.55-56). Şi, profitând de smerenia înnăscută a creştinilor români, perfizii greci exploatează inima lor credincioasă până la absurditate: „Ceea ce este o nedreptate neînţeleasă, este că românii plătesc pe tot anul mai multe milioane de lei la biserica de rit oriental, şi preoţii acestei biserici sunt greci, propagă ideile şi interesele creştinilor din Orient. Ceea ce este şi mai trist, este ca o mâna de călugări cârmuiesc aceste aşezăminte, nu ca creştini orientali, ci ca greci, pe când românii care le susţin sunt combătuţi, călugării români persecutaţi, înlăturaţi. Actul de secularizare a averilor mănăstireşti, făcut de Cuza în Principate,a lovit, e drept, şi pe călugării români, şi autoritatea, morala şi sacră, a bisericii creştine – dar a avut şi o latura pozitivă: a lovit în ploşniţile greceşt,. în puzderia de călugări greci, care se oploşiseră în mănăstirile din principate şi, cu obrăznicie fără seamăn, luaseră stăreţiile şi puseseră mâna pe sute de mii şi milioane de pogoane de pământ, pe averi fabuloase, care nu erau nicium folosite, cum s-ar fi cuvenit, din punct de vedere creştin, – pentru alungarea suferinţelor şi sărăciei umane.”

De aceea, D.Bolintineanu ajunge, în mod tragic, dar firesc, la întrebarea crucială, sfâşietoare, dar dreaptă – şi care este expresia forţei interioare, care cere Adevărul. Trebuie să avem curajul să privim realitatea destinului în faţă, dacă vrem să avem vreo şansă de redresare a drumului ursitei noastre, întru împlinirea misiunii divine a neamului. D.Bolintineanu e foarte „modern”, prin ceea ce descoperă întrebarea sa (p.47) – dar, cu concluziile sale, nu putem fi, total, de acord, având în vedere cele ştiute, din politica lumii de azi, faţă de anumite naţiuni, etnii sau state. Iată întrebarea hamletiană pe care o pune Bolintineanu: „Suntem sau nu suntem? Trebuie ori nu trebuie să fim?” Surprinzătoare, necruţător de adânc penetrantă, în fiinţa neamului nostru teribilă, această amară întrebare, cu doua paliere: 1 – oare existăm, spiritual? 2 – avem (sau: mai avem!) misiune pe pământ, în cadrul planului divin, etern, al construcţiei lumii?

Cităm mai departe: „Nu vă plângeţi de guvernele voastre,ele sunt ceea ce voi voiţi să fie: cu o naţiune plină de virtuţi şi de mărire – nici un guvern nu poate exista. Această naţiune română este bună ?Este rea? De ar fi bună, nu ar putea sa aibă guverne rele. Astfel ea nu poate să aibă guverne bune, când va avea un guvern bun, îl va mustra, îl va urî, îl va alunga. Cine sunt acei oameni ce speră la mântuirea patriei? Românii îi mustră, îi urăsc, îi gonesc. Aceşti oameni sunt nişte nedemni negreşit, ori dacă sunt demni, românii nu-i înţeleg, nu pot să-i înţeleagă, ei au venit prea curând, sau prea târziu. Că să te înţeleagă românii, trebuie oare a se închina străinilor? A dezvolta umilinţa? A tolera hrăpirile? Dar atunci la ce ar mai trebui o asemenea naţiune? Grecii nu au virtuţi, dar ei au cel puţin vitejia şi patriotismul. Noi nu avem nimic, pentru câ nu vrem să avem nimic, şi noi înşine suntem cauza acestor rele: ei nu sunt vrăşmaşii noştri, România nu este junghiată de vrăjmaşi: România e plecată de sine“.

Iată „modernitatea” lui D.Bolintineanu: excesul autocritic, din frica de a nu fi cumva nedrept şi nelucid – îl duce pe intelectualul analist român la autoacuzare exclusiv, la autoflagelare masochistă, nedreaptă în mare măsură. Iată la ce ne-au dus atâtea secole de toleranţă exagerată: să-i considerăm pe duşmani ne-duşmani, să ne orbim singuri (cu propriul nostru sânge…) pentru a fi mai uşor de jupuit şi manipulat de străini. E un rezultat ciudat de asemănător, cel din secolul XIX, cu cel din secolele XX-XXI.

E bine să descoperim adevărul hamletismului din interogaţiile lui Bolintineanu. Nu la analiştii politici (şi nu de grija analiştilor politici) de felul lui Bolintineanu, care se considera hiperlucizi, dar sunt, de fapt, bolnavi de grija de a nu fi nedrepţi cu alţii (devenind nedrepţi cu ei înşişi şi cu neamul lor), trebuie să ne gândim, ci la trăitorii din Macedonia şi Grecia, de etnie română-aromână, pe cale de a le fi stins neamul.

dupa profesor dr. Adrian Botez

Έκκληση προς την ιστορία: Dimitrie Bolintineanu και Αρουμάνοι

200px %C3%89tienne Carjat   Dimitrie Bolintineanu Recurs la istorie: Dimitrie Bolintineanu şi aromânii

Δεν ξέρω ελληνικά, έτσι ώστε η μετάφραση να Έλληνες γίνεται με Google Translate:
I don’t know greek, so the translation to greek is made with google translate:
Nu ştiu greacă, aşa că traducerea în creceşte este făcută cu google translate
Νου σχτιου γρεακă, ασχα κă τραντουκερεα îν κρεκεσχτε εστε φăκουτă κου γοογλε τρανσλατε
.
Για να ακολουθήσει, ωστόσο, η δόξα και το μεγαλείο αυτών των γενναίων σκίασης αδελφούς τους αδελφούς αίμα μας, ο πατέρας και η μητέρα – Ρουμάνων νότια του Δούναβη – με μια ημι-Βλάχους, τον δέκατο ένατο αιώνα, ο Δημήτριος Bolintineanu (Ταξίδι στην . Ρουμάνους στη Μακεδονία και το Άγιο Όρος ή Σάντα Αγορά, BPT, Ed λογοτεχνία Buc, 1968) – το μόνο που διέρχονται από την Μακεδονία, η οποία, ακόμη και λείανση της νόσου, έκανε τεράστιες προσπάθειες και την καλή πίστη και στα δύο ταυτόχρονα συγχρόνους και viitorimii την αλήθεια. Η αλήθεια για τη δύναμη μεγαλείο και την πνευματική, τη γλώσσα και το πνεύμα της αντίστασης, όπως οι Αρουμάνοι – μεταξύ των εθνών barbarized, φοβούμενοι το φως Βηθλεέμ – και η αλήθεια για το τι ετοιμάζουν Αρουμάνοι – σχετικά με την εθνοτική του εγκλήματος (εθνοκτονία) – εξακολουθεί να γίνεται από τους εχθρούς του φωτός έναντι αυτών των ηλιακών ηρώων. Αυτό εθνοκτονία, θα πρέπει να το πούμε απλά, είναι τέλειο XX-XXI αιώνα, σήμερα, κάτω από τη μύτη όλων των εθνών, και να πει «πολιτισμένη» – αλλά παρουσιάζουν έλλειψη του αισθήματος κυνικό και αποκρουστικό για την αντιμετώπιση των νεο obstinaţii drăceştii -Έλληνες, Αρουμάνοι σπόρων προς σπορά ότι τελικά σβήσει. Δυστυχώς, αυτό που είναι χειρότερο και πιο αποκρουστικό και πιο επώδυνη – είναι ότι οι πολιτικοί της Ρουμανίας βόρεια του Δούναβη, παρέμεινε κωφεύει στις εκκλήσεις (αλλά γίνεται με μια τραγική αξιοπρέπεια και διαύγεια) – και εξακολουθεί να παραμένει ως κωφών και πολιτικοί σήμερα.Εδώ, τώρα, λέει Bolintineanu, Αρουμάνοι την κατάσταση το 1858: «.. – Είναι τα πιο πολυάριθμα μεταξύ όλων των εθνών νότια του Δούναβη – είναι στο πνεύμα του να είναι πάνω από ένα εκατομμύριο, ενώ εκείνοι που αποκαλούν τους εαυτούς τους πλοιάρχους, καθώς και η πλειοψηφία, είναι λιγότεροι σε αριθμό (αλλά πικρή και τη σειρά με απόλυτη καταστροφή Αρουμάνοι). Πάνω από όλα, 1.200.000 ρουμανικά, ελληνική αποικία έξω από το δικό του (SN) η ίδια, Continental «(ταξίδια, II, ΕΠΛ, Buc., 1968, σ. 53.)

Δημήτριος Bolintineanu, όπως και πολλοί επαναστάτες (Mason) της Ρουμανίας το 1848, αποτελεί εξαίρεση από κοσμοπολίτικο διεθνισμό της τοιχοποιίας – τοιχοποιίας που υποδαύλισαν και οδήγησε τον αποκρυφισμό, οι χρόνοι επανάσταση λεγόμενη «σύγχρονη» – συμπεριλαμβανομένων, φυσικά, και σαράντα eighters επαναστάσεις.Αυτός, Δ. Bolintineanu κάνει μια πολύ διαυγή ανάλυση του κοσμοπολιτισμού και ακόμη και την ιδέα του κοσμοπολιτισμού, υπό το φως του Χριστιανισμού (βλέπε καθολικό δόγμα), καταλήγοντας στο συμπέρασμα φυσικό: «Ο κοσμοπολιτισμός είναι μια πρακτική ιδέα. Ο κόσμος μπορεί να είναι η χώρα που δεν έχει πατρίδα (βλ. Εβραίοι, και ακόμη και οι Έλληνες), αλλά ο κόσμος δεν μπορεί να είναι τετράγωνο Εθνών. Οι τελευταίες είναι πάντα κάπου, έχουν πάντα κάτι για να κρατήσει ή να χάσουν (…) Δεν είναι συμβατό με την ανθρώπινη φύση από ό, τι εθνικότητας (…) Ένας καλός κανόνας είναι ατομική, οικογενειακή είναι ένας καλός κανόνας είναι να κυβερνήσει το έθνος καλά. Ένας καλός κανόνας για τα έθνη, είναι η δημιουργία αρμονίας. »

Δ. Bolintineanu ήταν ακόμα το 1858, γιατί είναι εκστατικός, ένα εκατομμύριο Ρουμανίας, της Ρουμανίας, που ήταν ακόμα στην Ελλάδα (σελ. 8-11) «Ένα εκατομμύριο Ρουμάνοι είναι άνθρωποι παντρεύονται είναι ένα ψίχουλο ρωμαϊκές λεγεώνες neînvinse αυτούς τους ανθρώπους, ο ίδιος neînvinse αιώνα: μια ιδέα είναι ιδιοφυία, το παλιό παγκόσμιο πολιτισμό. κάτω, αλλά αήττητος … είναι ένα μνημείο της αρχαίας ανθρώπινης διαφήμιση ιδιοφυΐα (..) Το θέαμα της ρουμανικής εκατομμύρια, αυτό το ευγενές ερείπιο που λεγεώνες του umplură κόσμο με τη δόξα τους, μπορούμε να πούμε αυτή τη χώρα ποτέ δεν χάνονται, και η πτώση φαίνεται πιο ενδιαφέρον από ό, τι λάμψη του. » Bolintineanu κακή ποιητής! Τέκτονες της Grand Orient Lodge, όπου, μαζί με άλλες ρουμανικές Τζούνι, που διείσδυσαν βαθιά ύπουλη ιδέα, ότι η ανοχή του – η οποία μόνο ορισμένα έθνη πρέπει να το σεβαστούμε, διότι τα άλλα έθνη, κάποιες, σε στενή σύμπραξη μεταξύ τους, σκωπτική τρομερό «δίκαιο» της ανοχής, να κυριαρχήσει σαμαράκια χωρίς αξία και χωρίς λάμψη, την αξιολύπητη και καρικατούρες, piggy-back κόσμο. Αυτός, Δ. Bolintineanu, έχει το θάρρος να πει ανοιχτά αυτό που επιθυμούσε η καρδιά του να δίψα: όμορφη και αξίζει το μεγαλείο αυτού του έθνους, άφησε εδώ ως πνευματικός φύλακας, το αστέρι της Βηθλεέμ, της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Bolintineanu, αυτός περιορίζει τον εαυτό του να ψιθυρίζουν, ανάμεσα στις γραμμές, το όνειρο του καυστήρα: «Ρουμάνοι στη Μακεδονία δεν είναι ελληνική, τα ρουμανικά, δεν είναι η ιδέα μας ενώνει μαζί μας, όπως θα αναχωρήσουμε από αυτούς δεν είναι η ιδέα μας για να τους βοηθήσουν να λειτουργήσουν εξέγερση. Το μυαλό μας είναι ότι ένα εκατομμύριο άνθρωποι, ρίχνει στη Μακεδονία, πώς να έχει συνείδηση της εθνικότητάς του, το ποτήρι της ζωής του μπορεί να είναι μικρή, αλλά θα πρέπει να κούπα του … »

Δ. Bolintineanu μας λέει με σαφήνεια σχετικά με τη βαναυσότητα και την απιστία στην οποία εμφανίστηκε και στη συνέχεια, βέβαιος, ότι οι Ρουμάνοι νότια του Δούναβη εκεί.Οι Έλληνες έχουν αναγκαστεί να μάθουν ελληνικά. Το λεγόμενο «ιερό» Έλληνες (δηλαδή τον Σατανά ντυμένος με cassocks) ανακήρυξε ανάθεμα για τους Ρουμάνους που τόλμησαν να μιλήσουν τη δική τους γλώσσα και (βλ., σ. 55 αναφέρεται το βιβλίο, το λεγόμενο άγιο Κοσμά: «Τόλμησε ανάθεμα να ρίξει όλους εκείνους που μιλούν Ρουμανικά Ρουμανικά. Anathema ελπίδα να poporaţiuni crezătoare και απλή, και από 44 ρουμανικές χωριά της Ζαγοράς, μόλις 14 έχουν απομείνει να μιλούν ρουμανικά. εκτός από παλιά, μιλούν την Ελληνική γλώσσα «.» Ηρωική «έργο Κοσμά, υπηρεσία και πολιτικά συμφέροντα των μουσουλμάνων ποντικάκι που ήθελε να απλοποιήσει τις ανησυχίες της διαχείρισης στην περιοχή, ο Αλή-Πασά Tepelin» διακηρύσσει ο άγιος Κοσμάς και συγκεντρώνει κειμήλια. «Αυτό είναι το είδος των λειψάνων Ελλήνων χριστιανών έχουν κακή φιλί: λείψανα του Σατανά Δεν υπάρχει, εξάλλου, μια δεύτερη σημαντική μορφή της διείσδυσης και τις πράξεις χειραγώγησης της συνείδησης Ρουμάνων νότια του Δούναβη Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης, πριν από το 1821, είναι πολύ καλύτερα κατανοητό με τις οθωμανικές αρχές (.. η οποία όχι μόνο ικανοποιεί τα συμφέροντά τους για να κυριαρχήσουν στα Βαλκάνια – αλλά η αρχή του οποίου, το ελληνικό Πατριαρχείο έχει ακόμα κάποια αρχή …) απ ‘ότι με τους αδελφούς στην Ορθοδοξία, και, ιδίως, Αρουμάνοι, με την πλήρη συμφωνία ότι οι Οθωμανοί ήταν Άφησα τα πάντα ως έθνος. οικόπεδο Πατριαρχείο των Ιωαννίνων Αλή Πασά, το υπέροχο αγωνιστικό πνεύμα αστικό κέντρο τους Βλάχους, VOSHOPOLE (Μοσκόπολη) είναι εντελώς υποδειγματική με τη θανατηφόρα δράση της ελληνικής εκκλησίας, η εθνικότητα τους Βλάχους.

Έτσι, αυτή η δεύτερη σημαντική μορφή χειραγώγησης της συνείδησης Ρουμάνων νότια του Δούναβη είναι, δυστυχώς, μόνο «θρησκεία» ορθοδόξων. «Προπαγάνδα είναι η ελληνική θρησκεία ως μέσο. Καλούν όλους εκείνους που είναι ελληνικής ανατολίτικα ιεροτελεστία, περιλαμβάνουν τα ρουμανικά, οι Σέρβοι, Βούλγαροι και άλλοι για να σχηματίσουν ένα ελληνικό στοιχείο. Αλλά δεν είναι όλα της γης (SN) ή τρία εκατομμύρια Έλληνες, Βούλγαροι και που είναι το μισό τέσσερις φορές λιγότερο από ό, τι οι Ρουμάνοι «(pp.55-56). Και, εκμεταλλευόμενοι την έμφυτη ταπεινότητα των χριστιανών της Ρουμανίας, η ελληνική perfizii εκμεταλλεύονται πιστή καρδιά τους να παραλογισμό: «Τι είναι ακατανόητη αδικία είναι ότι οι Ρουμάνοι πληρώνουν όλο το χρόνο αρκετά εκατομμύρια λέι στην εκκλησία της Ανατολικής Ιεροτελεστία, και οι ιερείς της εκκλησίας αυτής είναι η Ελλάδα, διαδίδοντας τις ιδέες και τα συμφέροντα των χριστιανών της Ανατολής. Αυτό που είναι ακόμη πιο θλιβερό είναι ότι μια χούφτα μοναχοί διέπουν αυτές τις εγκαταστάσεις και όχι η Ανατολική χριστιανοί, αλλά οι Έλληνες, οι Ρωμαίοι λένε ότι είναι αντίθετοι, διώκονται μοναχοί της Ρουμανίας, αφαιρούνται. Πράξη της εκκοσμικεύσεως μοναστηριακών κτημάτων, Cuza που παράγεται κυρίως από το χτύπημα δικαίωμα, και οι μοναχοί της Ρουμανίας, και την εξουσία, την ηθική και ιερό για τη χριστιανική εκκλησία – αλλά και είχε μια θετική πλευρά: α ploşniţile χτύπημα ελληνική. τη μυριάδα των Ελλήνων μοναχών, οι οποίοι oploşiseră σε μοναστήρια και ηγεμονίες, με απαράμιλλη αυθάδεια, ηγούμενοι είχε πάρει είχε βάλει το χέρι του σε εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια στρέμματα γης, μυθικό πλούτο, που δεν ήταν nicium χρησιμοποιήθηκαν, πώς θα να οφείλεται, σε χριστιανική άποψη, – την απέλαση του ανθρώπινου πόνου και της φτώχειας «.

Ως εκ τούτου, Δ. Bolintineanu έρχονται, κατά τραγικό τρόπο, αλλά φυσικά, το κρίσιμο ερώτημα, σπαρακτική, αλλά δίκαιη – και αυτό είναι μια έκφραση της εσωτερικής δύναμης που απαιτεί την αλήθεια. Πρέπει να έχουμε το θάρρος να κοιτάξει κατάματα την πραγματικότητα του πεπρωμένου, εάν θέλουμε να έχουμε οποιαδήποτε πιθανότητα της τύχης ανάκτηση του δρόμου έθνους μας πλήρως θεία εκπλήρωση της αποστολής. Δ. Bolintineanu είναι πολύ «μοντέρνο» από ό, τι ανακαλύπτει την ερώτησή του (σ. 47) – αλλά με τα συμπεράσματά της δεν μπορεί να είναι συνολική συμφωνία, δεδομένου ότι είναι γνωστό, ο πολιτικός κόσμος σήμερα, να ορισμένες χώρες, οι εθνοτικές ομάδες ή κράτη. Ο Άμλετ είναι το ερώτημα που βάζετε Bolintineanu «ή όχι; Πρέπει ή δεν πρέπει να είμαστε «Έκπληξη αμείλικτα διεισδυτική βαθιά στο έθνος μας είναι τρομερό, το πικρό ερώτημα, με δύο επίπεδα: 1 – δεν υπάρχει, πνευματικά; 2 – εμείς (ή: έχουμε!) Αποστολή στη γη, το θεϊκό σχέδιο, αιώνια, η κατασκευή του κόσμου;

Παραθέτουμε ακόμη: «Μην παραπονεθείτε για την κυβέρνησή σας, είναι αυτό που προσπαθείτε να είναι: ένα έθνος γεμάτο αρετή και δόξα – καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να υπάρξει. Το ρουμανικό έθνος είναι καλύτερο; είναι κακό; Θα ήταν καλό, μπορεί να μην είναι κακό οι κυβερνήσεις. Έτσι, δεν μπορεί να έχει καλή κυβέρνηση, θα έχετε μια καλή κυβέρνηση, θα επίπληξη, θα το μίσος θα banish. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που ελπίζουν για τη σωτηρία της χώρας; Ρουμάνοι επιπλήττει, μισώ το gonesc. Αυτοί οι άνθρωποι είναι σίγουρα κάποια ανάξια, ή αν είναι άξιοι, οι Ρουμάνοι δεν καταλαβαίνετε, δεν μπορώ να καταλάβω, ήρθαν πολύ νωρίς ή πολύ αργά.Ρουμάνοι καταλάβετε ότι πρέπει να λατρεύουμε αυτό στους αλλοδαπούς; Για την ανάπτυξη ταπεινότητα; Hrăpirile ανεκτή; Αλλά τότε τι θα ήταν ένα τέτοιο έθνος; Οι Έλληνες δεν είναι αρετές, αλλά τουλάχιστον την ανδρεία και τον πατριωτισμό. Δεν έχουμε τίποτα, διότι δεν θέλουμε να έχουμε κάτι, και εμείς οι ίδιοι είναι η αιτία του κακού: δεν είναι εχθροί μας, είναι εχθροί σκοτώθηκε Ρουμανία: τον εαυτό της Ρουμανίας μακριά «.

Εδώ το «νεωτερικότητας» του Δ. Bolintineanu: υπερβολική κριτική, από φόβο μήπως με κάποιο τρόπο άδικο και nelucid – Ρουμανίας καταλήγει ο αναλυτής να autoacuzare αποκλειστικά πνευματική, μαζοχιστική αυτομαστίγωση σε μεγάλο βαθμό άδικη. Ιδού τι μας πήρε τόσους αιώνες της υπερβολικής ανοχής: να εξετάσει τους εχθρούς μας εχθρούς, πόσο μάλλον orbim (με το αίμα μας …) για να υφίστανται εκδορά και εύκολα χειραγωγείται από ξένους. Είναι ένα περίεργο παρόμοιο αποτέλεσμα, ότι του δέκατου ένατου αιώνα, του εικοστού αιώνα στο ΧΧΙ.

Είναι καλό να ανακαλύψει την αλήθεια του Bolintineanu hamletismului των ανακρίσεων. Δεν πολιτικοί αναλυτές (και αναλυτές της πολιτικής δεν με νοιάζει) πώς είναι Bolintineanu, η οποία θεωρείται hiperlucizi, αλλά είναι πραγματικά άρρωστοι προσοχή για να μην είναι άδικο για τους άλλους (κάνοντας άδικο για τους ίδιους και τις οικογένειές τους) πρέπει να σκεφτούμε, αλλά Μακεδονία και την Ελλάδα να trăitorii, Ρουμανίας-Βλάχους εθνότητα, ως έθνος για να σβήσει.

Ο καθηγητής Adrian Botez

From → Ιστοριε

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Αρέσει σε %d bloggers: