Skip to content

ΜΕΡΟΣ 3 – Σαμπινα Ισπας ντεσπρε Κăλουσχ σχι Κăλουσχαρ. Ω βιζιουνε νεκονβεντσιοναλă ασουπρα ουνουι ριτουαλ ταουματουργικ αρχαικ (παρτεα α τρεια)

Δεκεμβρίου 19, 2011

ΜΕΡΟΣ 3 – Σαμπινα Ισπας ντεσπρε Κăλουσχ σχι Κăλουσχαρ. Ω βιζιουνε νεκονβεντσιοναλă ασουπρα ουνουι ριτουαλ ταουματουργικ αρχαικ (παρτεα α τρεια)

pag 172 150x150 Sabina Ispas despre Căluş şi Căluşar. O viziune neconvenţională asupra unui ritual taumaturgic arhaic (partea a III  a)

http://foaienationala.ro/sabina-ispas-despre-clu-cluar-viziune-neconvenional-asupra-unui-ritual-taumaturgic-arhaic-partea-treia.html

Αυτό το άρθρο είναι γραμμένο στη ρουμανική γλώσσα με ελληνικό αλφάβητο
This article is in romanian written with greek alphabet
Acest articol este în limba română scrisă cu litere greceşti
Ακεστ αρτικολ εστε îν λιμμπα ρομâνă σκρισă κου λιτερε γρεκεσχτι
.

Σουντ ουτιλε κâτεβα κομενταριι ρεφεριτοαρε λα ρελατσιιλε εξιστεντε îντρε τιμπουλ îν καρε σε ντεσφăσχοαρă ριτουαλουλ Κăλουσχουλουι σχι σεμνιφικατσιιλε σχι φουνκτσιιλε λουι, κου ουνελε ακκεντε πουσε πε κονστελατσια ντε σενσουρι α τερμενουλουι καρε ντενουμεσχτε ριτουαλουλ, ντεταλιι αλε κοστουμουλουι σχι ινστρουμενταρουλουι σπεκιφικ, φουνκτσιιλε, ασχα κουμ ποτ φι ντεντουσε ντιν ινφορματσιιλε πε καρε λε φολοσιμ. Ντιμενσιουνεα σχι κομπλεξιτατεα μανιφεστăριι νε îμπιεντικă σă οφεριμ ουν κομενταριου κριτικ αλ μπιμπλιογραφιει, ασχα κουμ ς-αρ φι κουβενιτ σχι αλ τουτουρορ σεκβεντσελορ τεματικε αναλιζατε πâνă îν πρεζεντ, ντιβερσιτατεα ιντερπρετăριλορ, πουνκτελε ντε βεντερε ντιφεριτε, îν κουπρινσουλ ουνουι στουντιου κου îντινντερε λιμιτατă.

Ατεστăρι αλε ουνορ μανιφεστăρι κορεγραφικε πε καρε ουνιι ντιντρε σπεκιαλισχτι λε ασοκιαζă κου βαριαντε αλε jοκουριλορ κăλουσχăρεσχτι ντιν Αρντεαλ σουντ κουνοσκουτε îνκă ντιν σεκ. αλ ΞΒΙ-λεα. Ω νοτă πουμπλικατă îν περιοντικουλ „Τρανσιλβανια” ντιν αουγουστ 1891 νε ινφορμεαζă ντεσπρε περφορμαντσα τâνăρουλουι ποετ μαγχιαρ Μπαλασσα Μπαλιντ (1551-1594) καρε α εξεκουτατ îν φατσα îμπăρατουλουι Ρουντολφ, λα îνκοροναρεα ακεστουια (25 σεπτ. 1572), jοκουρι πε καρε λε-αρ φι îνβăτσατ îν τιμπουλ σχεντεριι σαλε îν Τρανσιλβανια, îν καρε ουνιι κρεντ κă ρεκουνοσκ Κăλουσχερουλ Νταρ, ασχα κουμ, πε μπουνă ντρεπτατε, απρεκιαζă Οβ. Μπîρλεα, ακεαστă ασοκιερε „νου ρειεσε κου κλαριτατε ντιν ντεσκριερεα λατινεασκă α κρονικαρουλουι” (Μπîρλεα, Ιστορια, π. 17).

Μαρτιν Οπιτζ, îν ποεμα Ζλατνα οντερ Γεντικχτε βον Ρουχε ντες Γεμουδς, αμιντεσχτε ντεσπρε ουν ντανς îν κερκ ντιν καρε απόι jουκăτοριι σε ντεσπρινντ, σε γχεμουιεσκ λα πăμâντ σχι σαρ „αιντομα καπρελορ” καρε „ς-αρ πουτεα μπăνουι” κă α φοστ ω „φορμă α κăλουσχουλουι λοκαλ, ντισπăρουτ ντε μαι μουλτă βρεμε”.

Ω σπεκτακουλοασă ρεπρεζεντατσιε ντατă ντε κăλουσχαριι μουντενι κου πριλεjουλ σερμπăριλορ οργανιζατε ντε Σιγισμουνντ Μπαδορι, πρινκιπελε Τρανσιλβανιει, λα 19 οκτομμπριε 1599, îν ονοαρεα λουι Μιχαι Βιτεαζουλ σχι α φαμιλιει σαλε, εστε αμιντιτă ντε Τ.Τ. Μπουραντα îν αμπλα λουκραρε ασουπρα Ιστοριει τεατρουλουι ντιν Μολντοβα. Ουρμăρινντ ντεσκριερεα σκενελορ ντε μαρε βιρτουοζιτατε ρεαλιζατε ντε κăλουσχεριι καρε εραου οσχτενιι ντε σουμπ κομανντα λουι Μπαμπα Νοβακ, îν φρουντε κου ουν μαεστρου νουμιτ – ντεστουλ ντε γρεου ντε κρεζουτ – Φλορεαν, πουτεμ φακε ουνελε ομπσερβατσιι ιντερεσαντε σχι ανουμε: îνκă ντιν σεκ. αλ ΞΒΙ-λεα jοκουριλε κăλουσχăρεσχτι ντιν Αρντεαλ îνκεπουσερă α φι πρακτικατε îν αφαρα ριτουαλουλουι σχι ιμπλικιτ, α τιμπουλουι κονσακρατ λορ ντιν πρεαjμα Ρουσαλιιλορ (σαου Κρăκιουνουλουι); φουνκτσιιλε προφιλακτικε, κουρατιβε, προπιτσιατοαρε πιερντεαου ντιν ιμπορταντσă îν φατσα κελορ σπεκτακουλαρε γενερατε ντε καντρουλ φαστουος οφεριτ ντε σερμπăριλε ντε λα κουρτσιλε πρινκιαρε; πρακτικαρεα λορ ντε κăτρε σολντατσι, îν καντρουλ αρματει, λε πλασεαζă, îνκă ντε ατουνκι, πριντρε jοκουριλε ρăζμπόινικε, ατλετικε, κομπετιτιβε, φαρă α σε εξκλουντε σχι ω βαλεντσă α λορ σιμμπολικă, ριτουαλă, îνκιφρατă σχι πăστρατă, ποατε, ντιν βρεμουρι βεκχι, ασοκιατă ντεβοτσιουνιι ρελιγιοασε εξπριματε πριν ντανς σχι κâντεκ ινστρουμενταλ. (Ινφορματσια κομεντατă εστε ντεσπρινσă ντιν λουκραρεα λουι Ντοζσα Ντανιιλ, απăρουτă λα Πεστα îν 1859, τραντουσă σχι πουμπλικατă îν „Ομπσερβατορουλ” ντιν Σιμπιου îν 1876.) Οβιντιου Μπîρλεα κρεντε κă ντεσκριερεα ρεσπεκτιβă εστε ω „φικτσιουνε ποετικă”, μπαζâνντου-σε πε κεεα κε ελ νουμεσχτε „ντεσελε ινκονγρουεντσε”. „îντρεαγα ντεσφăσχουραρε α κăλουσχαριλορ εστε σκεναριζατă”, Ντοζσα Ντανιιλ πρελουκρâνντ „ουν jοκ ντε κăλουσχαρι ασχα κουμ 1-α πουτουτ βεντεα îν ακεα βρεμε ουνντεβα πριν κεντρουλ Τρανσιλβανιει, φοαρτε προμπαμπιλ îν jουρουλ Ρεγχινουλουι, ουνντε σχι μăρτουριιλε ντε μαι τâρζιου ατεστă πρακτικα κăλουσχαριλορ ντε α σε σăλτα πε ω ροατă φιξατă îν βâρφουλ ουνουι παρ îνφιπτ îν πăμâντ κα ουνα ντιν κουλμιλε μăιεστριει κăλουσχερεσχτι. Ντε ασεμενεα, αζβâρλιρεα κου πăτουρα εστε ατεστατă îνκă πε ω αριε μαι λαργă, πâνă îν νορντουλ Ολτενιει, αικι κου ρολουλ ντε α îνσăνăτοσχι πε μπολναβουλ ιντρατ îν γριjα κετει ντε κăλουσχαρι” (Μπîρλεα, Εσεου, π. 36-37).

Φρ.Ι. Σουλζερ, îν Ιστορια Ντακιει Τρανσαλπινε, αμιντεσχτε jοκουλ κăλουσχαριλορ πε καρε îλ κονσιντερă ω „ρăμăσχιτσă îνσεμνατă” α κολισαλιλορ βεκχιλορ ρομανι. Ελ ντεσκριε κουρελελε îνκρουκισχατε, μπăτουτε κου τσιντε ντε αραμă – καρε ποτ φι ω εβολουτσιε, ω τρανσφορμαρε α βεκχιλορ σχαλουρι „φεμειεσχτι” πομενιτε φρεκβεντ ντε ινφορματορι ντιν ζονελε Ολτ, Αργεσχ σχι Τελεορμαν, îν πιεσε ντε îμμπρăκăμιντε σπεκιφικ μιλιταρε (ν.ν.) – μπăτσουλ îμποντομπιτ κου μπασμαλε κολορατε, ορναμεντελε πăλăριιλορ σχι σαμπια ντε πε ουμăρουλ ντρεπτ. Ομπσερβă εξιστεντσα ουνορ μελοντιι προπριι πεντρου jοκουριλε κăλουσχăρεσχτι, νταρ σχι ω ντιβερσιτατε μαρε α ζιλελορ κâνντ ακεστεα σε πρακτικαου: 9 σαου 13 ιανουαριε, 21 απριλιε σαου 21 μαι, ακεαστă ντιν ουρμă ντατă φιινντ ασοκιατă κου ντουμινικα μαρε α Ρουσαλιιλορ. Ελαστικιτατεα ντατει ποατε σă κερτιφικε τοκμαι εξιστεντσα ουνορ προκεσε ντε τρανσφερ, κχιαρ ντε σκχιμμπαρε α φουνκτσιιλορ, ντισπαριτσια καρακτερουλουι ντε ριτουαλ ντε βινντεκαρε, ταουματουργικ σχι προφιλακτικ σχι ντεζβολταρεα ουνορ καρακτεριστικι îν καρε ντεβιν ντομιναντε αγιλιτατεα, îνντεμâναρεα σολντăτσεασκă. Ασεμενεα τρăσăτουρι καρε παρ α σε φι ντεζβολτατ προγρεσιβ îν κăλουσχερουλ αρντελεαν, îντρ-ω περιοαντă λουνγă ντε τιμπ, καρε α ντουρατ κâτεβα σουτε ντε ανι, πεντρου α πουτεα îνλăτουρα πουτερνικα αουτοριτατε α ριτουαλουλουι îν κομουνιτăτσιλε ρομâνεσχτι, φăκεαου παρτε ντιν σετουλ ντε καρακτεριστικι ντε μπαζă αλε Κăλουσχουλουι. Κοντεξτουλ ιστορικ, κουλτουραλ, σοκιαλ αρντελεαν νου α φăκουτ ντεκâτ σă ουσχουρεζε ντεζβολταρεα ουνορα ντιντρε λατουρι σχι τρεκερεα αλτορα îν φονντουλ πασιβ. Ασεμενεα προκεσε σε ποτ ιντεντιφικα σχι îν ιστορια αλτορ κατεγοριι φολκλορικε, κουμ αρ φι μπαλαντα σχι εποσουλ ερόικ σαου îν ινβενταρουλ μοτιβελορ ντιν τεξτελε ποετικε αλε κολινντατουλουι τραντιτσιοναλ. Καλιτăτσι ασεμăνăτοαρε jοκουριλορ κăλουσχăρεσχτι ατλετικε σουντ μπινε ρεπρεζεντατε îν ντανσουριλε ρăζμπόινικε αρμενε, ντε εξεμπλου. Ιντερπρετατε ντε κăτρε μπăρμπατσι τινερι σχι ντε βâρστă μεντιε, ελε αβεαου ω στρουκτουρă ντε πασχι κομπλικατă, εξεκουταρεα λορ κερεα μουλτă μăιεστριε. Κει καρε νου πουτεαου ντεπăσχι ντιφικουλτăτσιλε ιμπουσε ντε κεριντσελε ουνει ιντερπρετăρι περφορμαντε εραου κονσιντερατσι λουπτăτορι σλαμπι, ουνεορι νου εραου λăσατσι σă ιντρε îν μπăτăλιε σχι νου εραου πριβιτσι κα μεμμπρι ντε ντρεπτ αι κομουνιτăτσιι. Ντανσουριλε ρăζμπόινικε εραου πρεζεντατε îν καντρουλ κερεμονιιλορ ντε νουντă, îνμορμâνταρε, ντε Ανουλ Νοου, îναιντεα Ποστουλουι Μαρε, îν ονοαρεα στρăμοσχιλορ (Κχατκχατριαν, π. 401-402).

Νταμασκχιν Μποjινκα, îν λουκραρεα πουμπλικατă λα Μπουντα îν 1832 ντεσπρε Αντικιλε Ρομανιλορ, φακε ακεεασχι ασοκιερε îντρε κăλουσχαρι σχι κολι-σαλιι ρομανι. Λα σφâρσχιτουλ σεκ. αλ ΞλΞ-λεα, Ντιμιτριε Ολλανεσκου βα πρεζεντα îν σχεντιντσελε Ακαντεμιει Ρομâνε ντιν 1 νόιεμμπριε 1896 σχι 17 μαρτιε 1897 λουκραρεα ντεσπρε Τεατρουλ λα ρομâνι, îν καρε αφιρμă, κου ακεεασχι κονβινγερε, ουρμăτοαρελε: „Ακουμ κăλουσχαριι, κα σχι λα σφâρσχιτουλ βεακουλουι τρεκουτ, σουντ σχαπτε, νοουă, ουνσπρεζεκε σαου ντόισπρεζεκε φλăκăι, îμμπρăκατσι κου ιτσαρι αλμπι στρâμτσι, κăμăσχι αλμπε πâνă ντεασουπρα γενουνκχιλορ, λεγατσι κου μπασμαλε μαρι ροσχιι ντουπă γâτ σχι πεστε ουμερι, κου κιομεγε λουνγι îν μâνι, ζουργăλăι λα γλεσνα οπινκιι […] Ει σουντ βια îντρουπαρε λα νόι α στρăβεκχει κορπορατσιι ινστιτουιτε ντε Ρεγελε Νουμα Πομπιλιου πεντρου παζα κελορ ντοουăσπρεζεκε σκουτουρι (ανκιλαε), ντιντρε καρι ουνουλ, αλ λουι Μαρτε, φουσεσε κăζουτ ντιν κερ σχι καρι εραου προτεγουιτοαρελε κετăτσιι σχι σιμμπολουλ πουτεριι σχι τăριει μιλιτăρεσχτι αλε ρομανιλορ” (Ολλανεσκου, π. 123).

– Βα ουρμα –

(Σουρσα: Σαμπινα Ισπας Κουλτουρă οραλă σχι ινφορματσιε τρανσκουλτουραλă)

Sabina Ispas despre Căluş şi Căluşar. O viziune neconvenţională asupra unui ritual taumaturgic arhaic (partea a III -a)

pag 172 150x150 Sabina Ispas despre Căluş şi Căluşar. O viziune neconvenţională asupra unui ritual taumaturgic arhaic (partea a III  a)

http://foaienationala.ro/sabina-ispas-despre-clu-cluar-viziune-neconvenional-asupra-unui-ritual-taumaturgic-arhaic-partea-treia.html

Sunt utile câteva comentarii referitoare la relaţiile existente între timpul în care se desfăşoară ritualul Căluşului şi semnificaţiile şi funcţiile lui, cu unele accente puse pe constelaţia de sensuri a termenului care denumeşte ritualul, detalii ale costumului şi instrumentarului specific, funcţiile, aşa cum pot fi deduse din informaţiile pe care le folosim. Dimensiunea şi complexitatea manifestării ne împiedică să oferim un comentariu critic al bibliografiei, aşa cum s-ar fi cuvenit şi al tuturor secvenţelor tematice analizate până în prezent, diversitatea interpretărilor, punctele de vedere diferite, în cuprinsul unui studiu cu întindere limitată.

Atestări ale unor manifestări coregrafice pe care unii dintre specialişti le asociază cu variante ale jocurilor căluşăreşti din Ardeal sunt cunoscute încă din sec. al XVI-lea. O notă publicată în periodicul „Transilvania” din august 1891 ne informează despre performanţa tânărului poet maghiar Balassa Balint (1551-1594) care a executat în faţa împăratului Rudolf, la încoronarea acestuia (25 sept. 1572), jocuri pe care le-ar fi învăţat în timpul şederii sale în Transilvania, în care unii cred că recunosc Căluşerul Dar, aşa cum, pe bună dreptate, apreciază Ov. Bîrlea, această asociere „nu reiese cu claritate din descrierea latinească a cronicarului” (Bîrlea, Istoria, p. 17).

Martin Opitz, în poema Zlatna oder Gedichte von Ruhe des Gemuths, aminteşte despre un dans în cerc din care apoi jucătorii se desprind, se ghemuiesc la pământ şi sar „aidoma caprelor” care „s-ar putea bănui” că a fost o „formă a căluşului local, dispărut de mai multă vreme”.

O spectaculoasă reprezentaţie dată de căluşarii munteni cu prilejul serbărilor organizate de Sigismund Bathory, principele Transilvaniei, la 19 octombrie 1599, în onoarea lui Mihai Viteazul şi a familiei sale, este amintită de T.T. Burada în ampla lucrare asupra Istoriei teatrului din Moldova.Urmărind descrierea scenelor de mare virtuozitate realizate de căluşerii care erau oştenii de sub comanda lui Baba Novac, în frunte cu un maestru numit – destul de greu de crezut – Florean, putem face unele observaţii interesante şi anume: încă din sec. al XVI-lea jocurile căluşăreşti din Ardeal începuseră a fi practicate în afara ritualului şi implicit, a timpului consacrat lor din preajma Rusaliilor (sau Crăciunului);  funcţiile profilactice, curative, propiţiatoare pierdeau din importanţă în faţa celor spectaculare generate de cadrul fastuos oferit de serbările de la curţile princiare; practicarea lor de către soldaţi, în cadrul armatei, le plasează, încă de atunci, printre jocurile războinice, atletice, competitive, fară a se exclude şi o valenţă a lor simbolică, rituală, încifrată şi păstrată, poate, din vremuri vechi, asociată devoţiunii religioase exprimate prin dans şi cântec instrumental. (Informaţia comentată este desprinsă din lucrarea lui Dozsa Daniil, apărută la Pesta în 1859, tradusă şi publicată în „Observatorul” din Sibiu în 1876.) Ovidiu Bîrlea crede că descrierea respectivă este o „ficţiune poetică”, bazându-se pe ceea ce el numeşte „desele incongruenţe”. „întreaga desfăşurare a căluşarilor este scenarizată, Dozsa Daniil prelucrând „un joc de căluşari aşa cum 1-a putut vedea în acea vreme undeva prin centrul Transilvaniei, foarte probabil în jurul Reghinului, unde şi mărturiile de mai târziu atestă practica căluşarilor de a se sălta pe o roată fixată în vârful unui par înfipt în pământ ca una din culmile măiestriei căluşereşti. De asemenea, azvârlirea cu pătura este atestată încă pe o arie mai largă, până în nordul Olteniei, aici cu rolul de a însănătoşi pe bolnavul intrat în grija cetei de căluşari (Bîrlea, Eseu, p. 36-37).

Fr.I. Sulzer, în Istoria Daciei Transalpine, aminteşte jocul căluşarilor pe care îl consideră o „rămăşiţă însemnată a colisalilor vechilor romani. El descrie curelele încrucişate, bătute cu ţinte de aramă – care pot fi o evoluţie, o transformare a vechilor şaluri „femeieşti pomenite frecvent de informatori din zonele Olt, Argeş şi Teleorman, în piese de îmbrăcăminte specific militare (n.n.) – băţul împodobit cu basmale colorate, ornamentele pălăriilor şi sabia de pe umărul drept. Observă existenţa unor melodii proprii pentru jocurile căluşăreşti, dar şi o diversitate mare a zilelor când acestea se practicau: 9 sau 13 ianuarie, 21 aprilie sau 21 mai, această din urmă dată fiind asociată cu duminica mare a Rusaliilor. Elasticitatea datei poate să certifice tocmai existenţa unor procese de transfer, chiar de schimbare a funcţiilor, dispariţia caracterului de ritual de vindecare, taumaturgic şi profilactic şi dezvoltarea unor caracteristici în care devin dominante agilitatea, îndemânarea soldăţească. Asemenea trăsături care par a se fi dezvoltat progresiv în căluşerul ardelean, într-o perioadă lungă de timp, care a durat câteva sute de ani, pentru a putea înlătura puternica autoritate a ritualului în comunităţile româneşti, făceau parte din setul de caracteristici de bază ale Căluşului. Contextul istoric, cultural, social ardelean nu a făcut decât să uşureze dezvoltarea unora dintre laturi şi trecerea altora în fondul pasiv. Asemenea procese se pot identifica şi în istoria altor categorii folclorice, cum ar fi balada şi eposul eroic sau în inventarul motivelor din textele poetice ale colindatului tradiţional. Calităţi asemănătoare jocurilor căluşăreşti atletice sunt bine reprezentate în dansurile războinice armene, de exemplu. Interpretate de către bărbaţi tineri şi de vârstă medie, ele aveau o structură de paşi complicată, executarea lor cerea multă măiestrie. Cei care nu puteau depăşi dificultăţile impuse de cerinţele unei interpretări performante erau consideraţi luptători slabi, uneori nu erau lăsaţi să intre în bătălie şi nu erau priviţi ca membri de drept ai comunităţii. Dansurile războinice erau prezentate în cadrul ceremoniilor de nuntă, înmormântare, de Anul Nou, înaintea Postului Mare, în onoarea strămoşilor (Khatchatryan, p. 401-402).

Damaschin Bojinca, în lucrarea publicată la Buda în 1832 despre Anticile Romanilor, face aceeaşi asociere între căluşari şi coli-salii romani. La sfârşitul sec. al XlX-lea, Dimitrie Ollanescu va prezenta în şedinţele Academiei Române din 1 noiembrie 1896 şi 17 martie 1897 lucrarea despre Teatrul la români, în care afirmă, cu aceeaşi convingere, următoarele: „Acum căluşarii, ca şi la sfârşitul veacului trecut, sunt şapte, nouă, unsprezece sau doisprezece flăcăi, îmbrăcaţi cu iţari albi strâmţi, cămăşi albe până deasupra genunchilor, legaţi cu basmale mari roşii după gât şi peste umeri, cu ciomege lungi în mâni, zurgălăi la glesna opincii […] Ei sunt via întrupare la noi a străvechei corporaţii instituite de Regele Numa Pompiliu pentru paza celor douăsprezece scuturi (ancilae), dintre cari unul, al lui Marte, fusese căzut din cer şi cari erau proteguitoarele cetăţii şi simbolul puterii şi tăriei milităreşti ale romanilor” (Ollanescu, p. 123).

– Va urma –

(Sursa: Sabina Ispas Cultură orală şi informaţie transculturală)

Sabina Ispas για Căluș και Căluşar. Μια ασυνήθιστη θέα σε ένα αρχαϊκό Θαυματουργού τελετουργικό (τρίτος ΜΕΡΟΣ)

pag 172 150x150 Sabina Ispas despre Căluş şi Căluşar. O viziune neconvenţională asupra unui ritual taumaturgic arhaic (partea a III  a)

http://foaienationala.ro/sabina-ispas-despre-clu-cluar-viziune-neconvenional-asupra-unui-ritual-taumaturgic-arhaic-partea-treia.html

Δεν ξέρω ελληνικά, έτσι ώστε η μετάφραση να Έλληνες γίνεται με Google Translate:
I don’t know greek, so the translation to greek is made with google translate:
Nu ştiu greacă, aşa că traducerea în creceşte este făcută cu google translate
Νου σχτιου γρεακă, ασχα κă τραντουκερεα îν κρεκεσχτε εστε φăκουτă κου γοογλε τρανσλατε
.

Υπάρχουν πολλές χρήσιμες παρατηρήσεις σχετικά με τη σχέση μεταξύ του χρόνου κατά την οποία το τελετουργικό και τις έννοιες και τις λειτουργίες του πώρου, με κάποια έμφαση στην αστερισμό του σημασίες του όρου ότι τα ονόματα των τελετουργικό, τις λεπτομέρειες των κοστουμιών και των ειδικών εργαλείων, τα χαρακτηριστικά, όπως μπορεί να συναχθεί των πληροφοριών που χρησιμοποιούν. Το μέγεθος και η πολυπλοκότητα της εκδήλωσης μας αποτρέπει από το να προσφέρουν μια κριτική επισκόπηση της βιβλιογραφίας, που θα οφείλεται και όλα τα θεματικά ακολουθίες που αναλύθηκαν μέχρι στιγμής, την ποικιλία των ερμηνειών, διαφορετικές απόψεις, στο περιορισμένο πεδίο εφαρμογής της μελέτης.

Έχουν πιστοποιητικά της χορογραφικής εκδηλώσεις που είναι μερικά ειδικοί που σχετίζονται με μεταβολές στην Τρανσυλβανία παιχνίδια căluşăreşti ήταν γνωστό από sec. XVI. Ένα σημείωμα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Τρανσυλβανία» τον Αύγουστο του 1891 το νεαρό ποιητή μας πληροφορεί σχετικά με τις επιδόσεις των Balassa Balint Magyar (1551-1594) που υπηρέτησε στον αυτοκράτορα Ροδόλφο, στη στέψη του (25 Σεπτεμβρίου. 1572), παιχνίδια που θα μάθει κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Τρανσυλβανία, όπου κάποιοι πιστεύουν ότι αναγνωρίζουν Căluşerul Αλλά, όπως πολύ σωστά, θεωρεί Ov. Birla, η ένωση «δεν είναι σαφές από την περιγραφή της Λατινικής χρονικογράφος» (Birla, Ιστορία, σ. 17).

Martin Opitz, το ποίημα Zlatna oder des Gemuths Gedichte von Ruhe, αναφέρει ένα κυκλικό χορό των παικτών που έρχονται από τότε, έχει σκύψει κάτω και άλμα «σαν κατσίκια» ότι «μπορεί να ύποπτος» ήταν μια «μορφή των τοπικών πώρου, εξαφανίστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα. »

Μια εντυπωσιακή παράσταση Căluşarii βουνό λαμβάνεται επ ‘ευκαιρία των εορταστικών εκδηλώσεων που διοργανώνονται από Sigismund Bathory, πρίγκιπας της Τρανσυλβανίας, στις 19 Οκτωβρίου 1599, προς τιμήν του Μιχαήλ ο Γενναίος και την οικογένειά του, αναφέρεται από το ΤΤ Burada σε εκτεταμένες εργασίες για την ιστορία του θεάτρου στη Μολδαβία. Μετά την περιγραφή των σκηνών με μεγάλη δεξιοτεχνία που căluşerii που ήταν στρατιώτες υπό τις διαταγές του Baba Novac, διευθύνεται από έναν κύριο που ονομάζεται – αρκετά δύσκολο να πιστέψει κανείς – Florean, μπορούμε να κάνουμε κάποιες ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις ως εξής: από το sec. XVI căluşăreşti παιχνίδια στην Τρανσυλβανία άρχισε να ασκείται έξω από το τελετουργικό και έτσι το χρόνο τους πέρασε γύρω από λειτουργίες Πεντηκοστή (ή τα Χριστούγεννα) προληπτική, θεραπευτική, propiţiatoare έχασε τη σημασία σε σχέση με αυτές που δημιουργούνται από τις προσφερόμενες μεγάλη θεαματική γιορτές το πριγκηπικό δικαστήρια, πρακτική τους από στρατιώτες στο στρατό, να περιέρχονται αυτοί, από τότε, συμπεριλαμβανομένων των παιχνιδιών πολέμου, αθλητικός, ανταγωνιστική, χωρίς να αποκλείεται σθένους τους και συμβολική τελετουργία, κωδικοποιούνται και αποθηκεύονται, ίσως σε αρχαίους χρόνους, θρησκευτική ευλάβεια εκφράζεται μέσω του χορού που σχετίζονται με το τραγούδι και instrumental. (Οι πληροφορίες προέρχονται από το έργο του, σχολίασε Dozsa Δανιήλ, εμφανίζεται σε περισσότερες από το 1859, μεταφράστηκε και δημοσιεύτηκε στο «Το Παρατηρητήριο» στο Σιμπίου το 1876.) Ovidiu Birla πιστεύουν ότι η περιγραφή είναι μια «ποιητική φαντασία», με βάση αυτό που που ονομάζεται «συχνές αναντιστοιχία». «Η όλη συμπεριφορά της căluşarilor είναι scenarizată» Daniel Dozsa επεξεργασία «παιχνίδι căluşari όπως ο ίδιος θα μπορούσε να δει έναν χρόνο κάπου στη μέση της Τρανσυλβανίας, πιθανώς γύρω Reghin, όπου η τελευταία μαρτυρίες πιστοποιούν την πρακτική căluşarilor Μετάβαση σε μια ρόδα που συνδέονται με την άκρη της τρίχας κολλήσει στο έδαφος ως μια από τις κορυφές căluşereşti μαεστρία. Επίσης, η κουβέρτα είναι πιστοποιημένη azvârlirea ακόμα ευρύτερα, στη βόρεια Oltenia, εδώ έχουν σχεδιαστεί για να ανακτήσει τους αρρώστους ένωσε τις ζώνες της căluşari φροντίδα »(Birla, Δοκίμιο, σ. 36-37).

Fr.I. Sulzer, στην ιστορία της Transalpine Dacia, căluşarilor παιχνίδι θυμίζει θεωρείτε ένα «σημαντικό απομεινάρι» της παλιάς colisalilor Ρωμαϊκή. Περιγράφει σταυρό ιμάντες, ξυλοκοπήθηκε με πρόκες χάλκινων πνευστών – τα οποία μπορεί να είναι μια εξέλιξη, μια μετατροπή των παλαιών «γυναικεία» σάλια πληροφοριοδότες αναφέρεται συχνά περιοχές Olt, Arges και Βιρτζίνια, ειδικά σε στρατιωτικά ρούχα (NN) – ραβδί στολισμένο με χρωματιστά μαντήλια, καπέλα και στολίδια σπαθί στο δεξί ώμο. Ανακοίνωση υπάρχουν παιχνίδια căluşăreşti δικά του τραγούδια, αλλά και μια μεγάλη ποικιλία των ημερών όταν ασκείται: 9 ή 13, Ιαν. 21 Απριλίου ή 21 Μαΐου, η τελευταία λόγω των υψηλών συνδέονται με Κυριακή της Πεντηκοστής. Ελαστικότητα δεδομένα μπορούν να πιστοποιούν μόνο την ύπαρξη των διαδικασιών μεταφοράς, ακόμη και μεταβαλλόμενες θέσεις, εξαφάνιση χαρακτήρα της επούλωσης τελετουργικό και προφυλακτική Θαυματουργού και την ανάπτυξη των χαρακτηριστικών που γίνονται κυρίαρχη ευκινησία, την ικανότητα soldăţească. Αυτά τα χαρακτηριστικά δείχνουν να έχουν αναπτύξει σταδιακά căluşerul Τρανσυλβανία, σε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, η οποία διήρκεσε αρκετές εκατοντάδες χρόνια, προκειμένου να αρθούν ισχυρό τελετουργικό αρχή κοινότητες της Ρουμανίας ήταν μέρος του βασικού σύνολο χαρακτηριστικών γνωρισμάτων ρόζους. Η ιστορική, πολιτιστική, κοινωνική Τρανσυλβανίας απλώς για να διευκολυνθεί η ανάπτυξη των πλευρών και περνώντας άλλους στην παθητική ταμείο. Οι εν λόγω διαδικασίες μπορούν να εντοπιστούν και την ιστορία της λαϊκής άλλες κατηγορίες όπως οι μπαλάντες και επικό ηρωικό ή ποιητικά κείμενα απογραφή κίνητρα των παραδοσιακά κάλαντα. Οι Căluşăreşti παρόμοιας ποιότητας αθλητικοί αγώνες εκπροσωπούνται ικανοποιητικά στο αρμενικό πολεμικό χορό, για παράδειγμα. Διενεργείται από νέους και μεσήλικες άνδρες, είχαν μια περίπλοκη δομή βήματα, η εκτέλεση τους απαιτεί μια πολύ επιδεξιότητα. Εκείνοι που δεν θα μπορούσε να ξεπεράσει τις δυσκολίες που επιβάλλονται από την ερμηνεία προηγμένες μαχητές θεωρήθηκαν αδύναμη, μερικές φορές δεν επιτρεπόταν να εισέλθουν στην μάχη και δεν θεωρούνται ως μέλη του κοινοτικού δικαίου. Πολεμικούς χορούς παρουσιάστηκαν σε γαμήλιες τελετές, κηδείες, Πρωτοχρονιά, πριν από τη Σαρακοστή, προς τιμήν των προγόνων (Khatchatryan, σ. 401-402).

Bojinca Δαμασκηνό, στο έργο του που δημοσιεύθηκε στην Buda το 1832 για τους Ρωμαίους, είναι το ίδιο συνδυασμό φύλλων-room căluşari και τους Ρωμαίους. Στο τέλος του sec. το δέκατο ένατο αιώνα, ο Δημήτριος Ollanescu Ρουμανικής Ακαδημίας θα παρουσιάσει συνεδρίες της 1ης Νοεμβρίου 1896 και 17 Μαρτίου, 1897 το έργο για το θέατρο της Ρουμανίας στην οποία τα κράτη με την ίδια πεποίθηση ότι: «Τώρα Căluşarii, και στο τέλος του περασμένου αιώνα, είναι επτά , εννέα, έντεκα ή δώδεκα νεαροί άνδρες, ντυμένοι με λευκά παντελόνια στενά λευκά πουκάμισα πάνω από τα γόνατα, τα μεγάλα κόκκινα μαντήλια δεμένα στο λαιμό του και πάνω από τους ώμους του, με μακρά δούγες στα χέρια, τους μηρούς opincii καμπάνα […] Ζουν ενσάρκωση μας της αρχαίας εταιρείες που έχουν ιδρυθεί από το βασιλιά Numa για τη φύλαξη των δώδεκα ασπίδες Pompiliu (ancilae), των οποίων ο ένας, του Άρη, είχε πέσει από τον ουρανό, και οι οποίοι ήταν proteguitoarele πόλη και σύμβολο της ρωμαϊκής εξουσίας και τη δύναμη στρατιωτικά »(Ollanescu, σ. 123).

– Για να συνεχιστεί –

(Πηγή: Sabina Ispas προφορική κουλτούρα και διαπολιτισμική πληροφορίες)

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Αρέσει σε %d bloggers: