Skip to content

Πρ. Μιχαι Ανντρει Αλντεα: “Πăριντελε Ντουμιτρου Στăνιλοαε σχι Ιστορια Ρομâνιλορ”

Νοεμβρίου 29, 2011

Πρ. Μιχαι Ανντρει Αλντεα: “Πăριντελε Ντουμιτρου Στăνιλοαε σχι Ιστορια Ρομâνιλορ”

 Pr. Mihai Andrei Aldea: “Părintele Dumitru Stăniloae şi Istoria Românilor”

http://foaienationala.ro/pr-mihai-andrei-aldea-%E2%80%9Cparintele-dumitru-staniloae-si-istoria-romanilor%E2%80%9D.html

Αυτό το άρθρο είναι γραμμένο στη ρουμανική γλώσσα με ελληνικό αλφάβητο
This article is in romanian written with greek alphabet
Acest articol este în limba română scrisă cu litere greceşti
Ακεστ αρτικολ εστε îν λιμμπα ρομâνă σκρισă κου λιτερε γρεκεσχτι
.

Εστε μουλτ κουνοσκουτă ακτιβιτατεα τεολογικă ντε φαιμă ιντερνατσιοναλă α Πρ. Προφ. Ντρ. Ντουμιτρου Στăνιλοαε. Σε κουνοασχτε îνσă μαι πουτσιν ντεσπρε πρεοκουπăριλε ιστορικε αλε ακεστουι μαρε τεολογ σχι μαι αλες ιντερεσουλ πε καρε λ-α αβουτ πεντρου ανουμιτε παγινι αλε ιστοριει ρομâνιλορ.

Νε ρεφεριμ αικι λα στουντιουλ πουμπλικατ îν κονντιτσιι βιτρεγε îν ανουλ 1976, (Στăνιλοαε, πρ. προφ. Ντουμιτρου – «Μπεσιι» îν μâνăστιριλε ντιν Οριεντ , «ΜπΟΡ», ΞΚΙΒ(1976), π. 587-589) στουντιου κε τρατεαζă ω προμπλεμă ντεοσεμπιτ ντε ιμπορταντă, κεα α φορμăριι ποπορουλουι ρομâν. Περσπεκτιβα στουντιουλουι εστε κομπλεξă, ιαρ αναλιζα εστε îνγρεουιατă ντε νεκεσιτăτσιλε ντε λακονισμ ιμπουσε ντε εποκα απαριτσιει τεξτουλουι. Ομπσερβăμ τοτουσχι μαι μουλτε ελεμεντε ιντερεσαντε, καρε μεριτă ω ομπσερβατσιε μαι ατεντă, κχιαρ σχι νουμαι πεντρου ινεντιτουλ λορ, κα σχι πεντρου σεμνιφικατσια ντεοσεμπιτă πε καρε ω ποτ αβεα πεντρου ιστορια νοαστρă ντακă βορ ρεζιστα κερκετăριι ιστορικε εξτινσε.

Îν πριμουλ ρâνντ, εστε ντε ρεμαρκατ ω ομπσερβατσιε περτινεντă α Πρ. Προφ. Ντουμιτρου Στăνιλοε ρεφεριτοαρε λα πρεζεντσα στρăρομâνιλορ îν ιζβοαρελε βεκχι σουμπ νουμελε ντε “μπεσσι”. Îντρ-αντεβăρ, νεαμουλ τρακικ αλ μπεσσιλορ αβεα ω μαρε îντινντερε, “ντιν νορντουλ Καρπατσιλορ πâνă λα σουντ ντε Πινντ, απροαπε ντε Τεμπα σχι Ατενα, μπα κχιαρ σχι ντινκολω ντε Μποσφορ, îν Μπιτινια Ασιει Μικι”, κεεα κε ντεσκχιντε ποσιμπιλιτατεα κονφουζιει σεμαντικε, λα νιβελουλ κρονικαριλορ αντικι, îντρε ακεστ τριμπ τρακικ σχι νεαμουλ ρομâνεσκ κε σε νăσχτεα.

Τρεκâνντ πεστε νουμεροασελε μεντσιονăρι αλε “μπεσσιλορ” îν ιζβοαρελε αντικε πρεζεντατε îν στουντιουλ αμιντιτ, νε πουτεμ πουνε, ντεσιγουρ, ω îντρεμπαρε περτινεντă: εξιστă μοτιβε πεντρου α μπăνουι κă τερμενουλ ντε “μπεσσι” ντιν κρονικιλε βρεμιι ακοπερă αλτă ρεαλιτατε ντεκâτ κεα τρακικă;

Τομασκχεκ κονσιντερă κρεσχτιναρεα μπεσιλορ κα ντατâνντ ντιν σεκ. Β. Ακεστ λουκρου αρ φι ντετερμινατ îνσă αντοπταρεα, κονφορμ εποκιι, φιε α λιμμπιι λατινε φιε α κελει γρεκεσχτι κα λιμμπă ντε κουλτ. Νταρ îν Αντονινι Πλακεντινι ιτινεραριουμ, καπ.37 1; Π.Λ. ΛΞΞΒΙΙ, 911-912, σε μεντσιονεαζă φολοσιρεα λα Μουντελε Σιναι α λιμμπιλορ λατινă, γρεακă, σιριανă, εγιπτεανă σχι μπεσă! Ντεκι κρεσχτιναρεα μπεσσιλορ – φιε ει τρακι σαου προτορομâνι – α φοστ αντεριοαρă σεκ. ΙΒ, σεκολ ντιν καρε λατινα σχι γρεακα αου îνκεπουτ λουπτα πεντρου σουπρεματσιε îν κουλτουλ οφικιαλ ντιν Ιμπεριουλ Ρομαν. Ακεστ λουκρου ντοβεντεσχτε κατεγορικ φαπτουλ κă μπεσα ερα αλτă λιμμπă ντεκâτ λατινα σαου γρεακα. Νταρ νου ερα οαρε λιμμπα τρακă; Πρ. Προφ. Ντουμιτρου Στăνιλοαε νου στăρουιε ασουπρα προμπλεμει îν καντρουλ στουντιουλουι, ντιν λιψă ντε σπατσιου προμπαμπιλ.

Πουτεμ îνσă α ρεμαρκα νόι, îν σπριjινουλ ακεστει τεοριι, κă νου σε κουνοασχτε νικι ω φολοσιρε α λιμμπιι τρακε îν κουλτουλ κρεσχτιν. Νου εξιστă νικι ουν τερμεν κρεσχτιν ντε οριγινε τρακικă, νου εξιστă νικι ουν μανουσκρις κρεσχτιν τρακικ σαου καρε σă φολοσεασκă – ορι αμιντεασκă μăκαρ – τερμενι τρακικι. Αλτφελ σπους, λιμμπα τρακικă εστε πρακτικ ινεξιστεντă îν ντομενιουλ λιτερατουριι κρεσχτινε, ινντιφερεντ ντε οριενταρεα ακεστεια. Νταρ ω λιμμπă κουνοσκουτă îν Εγιπτουλ σχι Παλεστινα εποκιι ντε αουρ α κρεσχτινισμουλουι, κου μâνăστιρι προπριι λα Λοκουριλε Σφιντε σχι Κονσταντινοπολ, νου πουτεα σă νου λασε αστφελ ντε ουρμε. Σινγουρα εξπλικατσιε πεντρου ακεαστă τăκερε εστε απροπιερεα ντιντρε “μπεσă” σχι λατινă, εβεντουαλα κονφουζιε ντιντρε “μπεσă” σχι λατινα βουλγαρă, ντιν καρε μπεσα σε τραγε, ντακă îντρ-αντεβăρ τερμενουλ “λιμμπα μπεσă” ακοπερă ντε φαπτ ρεαλιτατεα ιντιομουλουι προτορομâν. Ουν αλτ αργουμεντ εστε λεγατ ντε αλ ντόιλεα ασπεκτ ντεοσεμπιτ ντε ιντερεσαντ προπους ντε στουντιουλ Πρ. Προφ. Ντουμιτρου Στăνιλοαε.

Κιτăμ:

“Αλ ντόιλεα φαπτ καρε κονφιρμă σχι εξπλικă πρεζεντσα φρεκβεντă α μπεσιλορ îν μâνăστιριλε ντιν Οριεντ, κου ω λιμμπă προπριε, εστε εξιστεντσα ουνουι κρεσχτινισμ βεκχι λα ει, πăστρατ îντρ-ω λατινă ντεοσεμπιτă ντε κεα καρε ς-α εξτινς ντε λα Ρομα, îνκεπâνντ ντε πε λα ανουλ 200, îν τοτ Οκκιντεντουλ, πριν αμπατερε ντε λα τραντιτσια Μπισερικιι ντε λα îνκεπουτ, καρε ν-α οπριματ λιμμπιλε νατσιοναλε ποπουλαρε îν Μπισερικă. […] Κρεσχτινισμουλ λορ ε ντιν βρεμεα προποβăντουιριι λουι [ α κρεσχτινισμουλουι] îν Ασια Μικă (Μπιτινια) σχι îν Φιλιππι, πριμουλ ορασχ ντιν Εουροπα îν καρε α προποβăντουιτ Αποστολουλ Παβελ σχι καρε ερα ουν ορασχ ντε οριγινε μπεσă, îντρ-ω ρεγιουνε κομπακτ μπεσă (Τομασκχεκ, οπ. κιτ.)”

Τρεμπουιε σă ρεκουνοασχτεμ κă ιντεεα ρομανιζăριι τρακιλορ πριν κρεσχτινισμ, πορνινντ κχιαρ ντιν εποκα αποστολικă εστε ντεοσεμπιτ ντε ιντερεσαντă σχι ουσχορ ντε αργουμεντατ. Εα εξπλικă αστφελ φορμαρεα λιμμπιι ρομâνε, κου τοατε καρακτεριστικιλε ει σπεκιαλε, ρăσπουνζâνντ τουτουρορ ντιλεμελορ προτοκρονιστε. Αβεμ πε ντε-ω παρτε προμπλεμα καρακτερουλουι ουνιταρ αλ λιμμπιι ρομâνε, κε κοντραστεαζă ατâτ κου ιντεεα ρομανιζăριι τρεπτατε α τρακω-ιλιριλορ, κâτ σχι κου κεεα κε ς-α îντâμπλατ îν τοατε κελελαλτε αριι ρομανικε, ουνντε φăρîμιτσαρεα ντιαλεκταλă α φοστ σχι εστε ιζμπιτορ ντε ακκεντουατă. Πε ντε αλτă παρτε εστε προμπλεμα ρομανιζăριι îν σινε, καρε ριντικă πεντρου ζονελε νορντικε αλε αριει ρομâνεσχτι – Καρπατσιι νορντικι, Ποκουτσια, Ποντολια ετκ – ντιλεμε πâνă ακουμ ινσουρμονταμπιλε. Ρομανιζαρεα πριν κρεσχτινισμ λιμπεζεσχτε ακεστε ασπεκτε τουλμπουρι πâνă ακουμ. Îντρ-αντεβăρ, κρεσχτιναρεα πριμορντιαλă ιλιρω-τρακιλορ α αβουτ λοκ îν περιοαντα αποστολικă, ατουνκι κâνντ α φοστ προποβăντουιτă εβανγχελια ντε Σφιντσιι Αποστολι Παβελ, Τιτ σχι Τιμοτει îν Μακεντονια, Τεσαλια, Επιρ, Νταλματσια σχι Ιλιρια, ντε Σφιντσιι Αποστολι Φιλιπ σχι Ανντρει îν Τρακια σχι κελε ντοουă Σκιτσιι, ντε Σφâντουλ Αποστολ Ανντρονικ îν Πανονια σχαμντ. Ακεστε πριμε νουκλεε προτορομâνε κε πρινντεαου îντρ-ω ρετσεα τοατă αρια ιλιρω-τρακă, αφλατε φιινντ îντρ-ω περμανεντă λεγăτουρă κουλτικă σχι κουλτουραλă, αου ασιγουρατ φορμαρεα σχι ντιφουζια ουνει λιμμπι σφιντε ουνιταρă, ντιφεριτă ντε κεα καρε σε βα φορμα îν Ιταλια îνκεπâνντ κου σεκολουλ ΙΙ. Καρακτερουλ κονσερβατορ αλ λιμμπιι σακρε βα ασιγουρα πăστραρεα ουνιτăτσιι λινγβιστικε ντε-α λουνγουλ βεακουριλορ. Μισιοναρισμουλ κρεσχτιν αλ πριμελορ βεακουρι α ντους, îν κχιπ φιρεσκ, λα ρăσπâνντιρεα κρεντιντσει îν Χριστος ντινκολω ντε χοταρελε βρεμελνικε αλε Ιμπεριουλουι Ρομαν, îν ζονε îνντεπăρτατε κα Περσια, Αραμπια σαου Ινντια. Τοτ αστφελ σχι îν ζονα τρακω-ιλιριλορ εουροπενι, ουνντε ντιφουζια κρεσχτινισμουλουι α μερς ντεπαρτε îν νορντ σχι ρăσăριτ, ντουκâνντ αστφελ λα απαριτσια ουνει îντινσε πâνζε ντε ποπουλατσιε προτορομâνă îντâι, απόι στρăρομâνă σχι îν φιναλ ρομâνεασκă. Πεστε ακεαστă πâνζă ς-αου σουπραπους ντιφεριτε ποπουλατσιι νεκρεσχτινε, φιε ελε τρακικε σαου ντε αλτă οριγινε, ρεαλιτατε ντε φαπτ νεσκχιμμπατă πâνă αστăζι.

Πρ. Μιχαι-Ανντρει Αλντεα ρασπουνντε λα ουν κομενταριου αλ ουνουι κιτιτορ:


Η απάντηση δίνεται σε άλλα άρθρα και μελέτες σχετικά με το θέμα, μερικά ακόμη και στην Εθνική Οδό.
Αρκετά σύντομα, εδώ είναι το όραμά μας:

Αν και οι Έλληνες το αντιλήφθηκαν οι λέξεις Σκυθών Θρακικό θέατρο, όπου ομιλία εμφανίστηκε πολλοί δούλοι (βλ. Λεξικό της Hischios της Αλεξάνδρειας), δεν χρησιμοποιούν ποτέ τη γλώσσα »των σκλάβων και των βαρβάρων.» Με αυτό και βοηθήθηκαν από δύο γεγονότα: οι Θράκες ήταν πολύ την τάση να μαθαίνουν και να χρησιμοποιούν τη γλώσσα, αλλά και πολύ απρόθυμοι να ανοίξουν πολιτιστικά και ειδικά γλώσσας σε αλλοδαπούς.
Νότια Θράκες – Ευρώπη, Βιθυνία, Μυσία, τον Πόντο, την Ασία, Θεσσαλία, Πελοπόννησο κ.α. – πολύ χρησιμοποιηθούν ελληνικά, πριν από τη ρωμαϊκή κατάκτηση. Θράκες και Ιλλυριοί της Δαλματίας, της Ιλλυρίας, Θράκης, Πόντου Dacia, ήταν πολύ πιο επιφυλακτική στάση προς τον Ελληνισμό, αλλά χρησιμοποιείται πολύ λατινικά. Μακεδονία υπήρξε το επίκεντρο της γλωσσικής, εδώ που τρέχει μέσω των μερών και την καταπολέμηση της latinofile grecofile και τους Θράκες. Τέλος και η Μακεδονία κατακτήθηκε χρήση των λατινικών, καθώς στις ορεινές περιοχές της Θεσσαλίας, της Ηπείρου και της Πελοποννήσου και αλλού στην Κρήτη.
Αυτή η διάκριση στη χρήση της γλώσσας για την επικοινωνία με όσους βρίσκονται εκτός της ανθρώπους Θρακική βασίστηκε σε μια σειρά θρησκευτικών και πολιτικών επιλογών. Εκείνοι που επέλεξαν για φιλοσοφίες και θρησκείες της φυσικής αναψυχής (ηδονιστική) και dionisismul ή epicureanismul, επέλεξε ελληνικά. Οι μιλιταριστές ή ασκητική, τη Λατινική.
Φυσικά, εγκατέλειψαν Θρακικό, ή τουλάχιστον δεν είναι εύκολο να εγκαταλειφθεί, και αυτό συνέβη επειδή (στην Ασία, τον Πόντο και άλλες επαρχίες της Μικράς Ασίας Θρακών σήμερα ήταν πολλοί που ήρθαν πριν από το χριστιανισμό Graecized). Οι περισσότεροι, ωστόσο, διατήρησε τη μητρική τους γλώσσα, που γι ‘αυτούς ήταν περισσότερο από τη γλώσσα της γεννήθηκε, ήταν, λέει ο Mircea Eliade, «βιβλίο» (προφορικά, σα να λέμε) που κλείνει το ιερό τους διδασκαλίες της θρησκείας τους κρυφό.
Αν και υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν το αντίθετο, η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι από τους Θράκες δεν έλαβαν τον Χριστιανισμό από τους Αγίους Αποστόλους και τους μαθητές τους. Εκεί έλαβαν, όμως ούτε τον μίσησαν από την πρώτη. Ως αποτέλεσμα, οι χριστιανικές κοινότητες ή πλειοψηφία Θρακικό Θράκες που χρησιμοποιούνται στις τοπικές γλώσσες – ελληνικά ή λατινικά, ανάλογα με τις περιστάσεις.
Ένας πληθυσμός Θρακικό ότι είναι η φρυγική μάζα μετατρέψει τον τέταρτο αιώνα, αλλά κάνει την αίρεση του Αρείου. Ίδρυσε μια θρησκευτική δομή που εξυπηρετεί η φρυγική, αλλά ότι θα υποχωρήσει την πάροδο του χρόνου, με το πέρασμα των πολλών από την αναχώρησή τους από την ορθοδοξία ή ειδωλολάτρες ή τους αιρετικούς με τους μετανάστες.
Η γη από το Μαρμαρά και πέρα ήταν ένα μίγμα των χριστιανικών κοινοτήτων που χρησιμοποιήθηκαν ελληνικά και τα λατινικά, στις επαρχίες, όπως Θράκη, Μακεδονία, την Ιλλυρία, Μοισία, κλπ. λατινικά είναι μακράν η πλέον χρησιμοποιούμενη.
Το Θρακικό-ρωμαϊκή χριστιανική κοινότητα ήταν που συνδέονται με χιλιάδες κλωστές, έτσι ώστε να έχουν αποκτήσει μια ξεχωριστή ταυτότητα, εκτός από όλους τους άλλους Θράκες. Άρχισαν να γίνει, με άλλα λόγια, ένα άλλο έθνος. Χρονικογράφοι άρχισε να διαχωρίσει κράτος και «Trace», όπως «Bess», όπως φαίνεται από τον π. Dumitru Στανιλοάε.
Θρακικό κυβερνήτες, οι οποίοι είχαν έρθει να καταλάβουν σημαντικές θέσεις στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία άρχισε να είναι πιο προβληματισμένος από την ανάπτυξη αυτού του έθνους, το οποίο έσπασε τελείως το Θρακικό παγανιστική θρησκευτική παράδοση, την αρχαία πίστη πίσω στον Αδάμ.Ως αποτέλεσμα, έσπασε από τις διώξεις τους. Από Maximin στο Θρακικό από Ιουλιανός ο Παραβάτης ήταν πολλοί βασιλιάδες και αξιωματούχοι της θρακικής καταγωγής, που διώκονται συστηματικά από την εκκλησία του Χριστού. Μπορεί να έχουν να πάνε σε άλλη γραμμή, τη δημιουργία ενός Θρακικού-μιλώντας Χριστιανική Εκκλησία. Αλλά ήταν ειδωλολάτρες, και η Θρακική γλώσσα ήταν η γλώσσα γι ‘αυτούς ειδωλολατρική θρησκεία τους και ο Χριστιανισμός δεν θέλουν χρησιμοποιείται, που πραγματικά θέλετε να εξολοθρευτεί.
Πείσμα τους σε αυτό το διαβολικό ότι θα ήταν η μοίρα του Θρακικού γλώσσα και tracismului ειδωλολατρική. Αυτά έχουν χαθεί για πάντα, αφήνοντας μόνο θραύσματα από αυτούς ασυνάρτητη.
Οι διωγμοί των παγανιστών Θράκες, Θρακική-ρωμαϊκή Χριστιανοί ήρθε και ενωμένη, και ισχυρότερη και μεγαλύτερη επίγνωση του ειδικού χαρακτήρα τους – γεννήθηκε ρουμανικά άτομα.

Pr. Mihai Andrei Aldea: “Părintele Dumitru Stăniloae şi Istoria Românilor”

 Pr. Mihai Andrei Aldea: “Părintele Dumitru Stăniloae şi Istoria Românilor”

http://foaienationala.ro/pr-mihai-andrei-aldea-%E2%80%9Cparintele-dumitru-staniloae-si-istoria-romanilor%E2%80%9D.html

Este mult cunoscută activitatea teologică de faimă internaţională a Pr. Prof. Dr. Dumitru Stăniloae. Se cunoaşte însă mai puţin despre preocupările istorice ale acestui mare teolog şi mai ales interesul pe care l-a avut pentru anumite pagini ale istoriei românilor.

Ne referim aici la studiul publicat în condiţii vitrege în anul 1976, (Stăniloae, pr. prof. Dumitru – «Besii» în mânăstirile din Orient , «BOR», XCIV(1976), p. 587-589) studiu ce tratează o problemă deosebit de importantă, cea a formării poporului român. Perspectiva studiului este complexă, iar analiza este îngreuiată de necesităţile de laconism impuse de epoca apariţiei textului. Observăm totuşi mai multe elemente interesante, care merită o observaţie mai atentă, chiar şi numai pentru ineditul lor, ca şi pentru semnificaţia deosebită pe care o pot avea pentru istoria noastră dacă vor rezista cercetării istorice extinse.

În primul rând, este de remarcat o observaţie pertinentă a Pr. Prof. Dumitru Stăniloe referitoare la prezenţa străromânilor în izvoarele vechi sub numele de “bessi”. Într-adevăr, neamul tracic al bessilor avea o mare întindere, “din nordul Carpaţilor până la sud de Pind, aproape de Teba şi Atena, ba chiar şi dincolo de Bosfor, în Bitinia Asiei Mici”, ceea ce deschide posibilitatea confuziei semantice, la nivelul cronicarilor antici, între acest trib tracic şi neamul românesc ce se năştea.

Trecând peste numeroasele menţionări ale “bessilor” în izvoarele antice prezentate în studiul amintit, ne putem pune, desigur, o întrebare pertinentă: există motive pentru a bănui că termenul de “bessi” din cronicile vremii acoperă altă realitate decât cea tracică?

Tomaschek consideră creştinarea besilor ca datând din sec. V. Acest lucru ar fi determinat însă adoptarea, conform epocii, fie a limbii latine fie a celei greceşti ca limbă de cult. Dar în Antonini Placentini itinerarium, cap.37 1; P.L. LXXVII, 911-912, se menţionează folosirea la Muntele Sinai a limbilor latină, greacă, siriană, egipteană şi besă! Deci creştinarea bessilor – fie ei traci sau protoromâni – a fost anterioară sec. IV, secol din care latina şi greaca au început lupta pentru supremaţie în cultul oficial din Imperiul Roman. Acest lucru dovedeşte categoric faptul că besa era altă limbă decât latina sau greaca. Dar nu era oare limba tracă? Pr. Prof. Dumitru Stăniloae nu stăruie asupra problemei în cadrul studiului, din lipsă de spaţiu probabil. Putem însă a remarca noi, în sprijinul acestei teorii, că nu se cunoaşte nici o folosire a limbii trace în cultul creştin. Nu există nici un termen creştin de origine tracică, nu există nici un manuscris creştin tracic sau care să folosească – ori amintească măcar – termeni tracici. Altfel spus, limba tracică este practic inexistentă în domeniul literaturii creştine, indiferent de orientarea acesteia. Dar o limbă cunoscută în Egiptul şi Palestina epocii de aur a creştinismului, cu mânăstiri proprii la Locurile Sfinte şi Constantinopol, nu putea să nu lase astfel de urme. Singura explicaţie pentru această tăcere este apropierea dintre “besă” şi latină, eventuala confuzie dintre “besă” şi latina vulgară, din care besa se trage, dacă într-adevăr termenul “limba besă” acoperă de fapt realitatea idiomului protoromân. Un alt argument este legat de al doilea aspect deosebit de interesant propus de studiul Pr. Prof. Dumitru Stăniloae.

Cităm:

“Al doilea fapt care confirmă şi explică prezenţa frecventă a besilor în mânăstirile din Orient, cu o limbă proprie, este existenţa unui creştinism vechi la ei, păstrat într-o latină deosebită de cea care s-a extins de la Roma, începând de pe la anul 200, în tot Occidentul, prin abatere de la tradiţia Bisericii de la început, care n-a oprimat limbile naţionale populare în Biserică. […] Creştinismul lor e din vremea propovăduirii lui [ a creştinismului] în Asia Mică (Bitinia) şi în Filippi, primul oraş din Europa în care a propovăduit Apostolul Pavel şi care era un oraş de origine besă, într-o regiune compact besă (Tomaschek, op. cit.)”

Trebuie să recunoaştem că ideea romanizării tracilor prin creştinism, pornind chiar din epoca apostolică este deosebit de interesantă şi uşor de argumentat. Ea explică astfel formarea limbii române, cu toate caracteristicile ei speciale, răspunzând tuturor dilemelor protocroniste. Avem pe de-o parte problema caracterului unitar al limbii române, ce contrastează atât cu ideea romanizării treptate a traco-ilirilor, cât şi cu ceea ce s-a întâmplat în toate celelalte arii romanice, unde fărîmiţarea dialectală a fost şi este izbitor de accentuată. Pe de altă parte este problema romanizării în sine, care ridică pentru zonele nordice ale ariei româneşti – Carpaţii nordici, Pocuţia, Podolia etc – dileme până acum insurmontabile. Romanizarea prin creştinism limpezeşte aceste aspecte tulburi până acum. Într-adevăr, creştinarea primordială iliro-tracilor a avut loc în perioada apostolică, atunci când a fost propovăduită evanghelia de Sfinţii Apostoli Pavel, Tit şi Timotei în Macedonia, Tesalia, Epir, Dalmaţia şi Iliria, de Sfinţii Apostoli Filip şi Andrei în Tracia şi cele două Sciţii, de Sfântul Apostol Andronic în Panonia şamd. Aceste prime nuclee protoromâne ce prindeau într-o reţea toată aria iliro-tracă, aflate fiind într-o permanentă legătură cultică şi culturală, au asigurat formarea şi difuzia unei limbi sfinte unitară, diferită de cea care se va forma în Italia începând cu secolul II. Caracterul conservator al limbii sacre va asigura păstrarea unităţii lingvistice de-a lungul veacurilor. Misionarismul creştin al primelor veacuri a dus, în chip firesc, la răspândirea credinţei în Hristos dincolo de hotarele vremelnice ale Imperiului Roman, în zone îndepărtate ca Persia, Arabia sau India. Tot astfel şi în zona traco-ilirilor europeni, unde difuzia creştinismului a mers departe în nord şi răsărit, ducând astfel la apariţia unei întinse pânze de populaţie protoromână întâi, apoi străromână şi în final românească. Peste această pânză s-au suprapus diferite populaţii necreştine, fie ele tracice sau de altă origine, realitate de fapt neschimbată până astăzi.

Pr. Mihai-Andrei Aldea  raspunde la un comentariu al unui cititor:

Răspunsul este dat în alte articole și studii pe temă, unele chiar și de pe Foaia Națională.
Destul de pe scurt, iată viziunea noastră:

Cu toate că grecii înțelegeau cuvintele traco-scitice din teatru, unde apăreau multe în vorbirea sclavilor (a se vedea Dicționarul lui Hischios din Alexandria), nu foloseau niciodată această limbă ”a sclavilor și barbarilor”. Erau ajutați întru aceasta și de alte două fapte: tracii erau foarte înclinați în a cunoaște și a folosi limbi străine, dar și foarte rezervați în a se deschide cultural și mai ales lingvistic față de străini.
Tracii din sud – Europa, Bitinia, Misia, Pont, Asia, Tesalia, Peloponez etc – foloseau foarte mult limba greacă, dinaintea cuceririi romane. Tracii și ilirii din Dalmația, Iliria, Tracia, Dacia Pontică, au fost mult mai rezervați față de grecism, dar au folosit mult latina. Macedonia a fost o placă turnantă din punct de vedere lingvistic, aici întâlnindu-se și combătându-se partidele grecofile și latinofile ale tracilor. În cele din urmă și în Macedonia a biruit folosirea latinei, ca și în părțile muntoase din Tesalia, în Epir și în alte regiuni din Peloponez și Creta.
Această distincție în folosirea unei limbi de comunicare cu cei din afara neamului tracic se baza pe o serie de opțiuni religioase și politice. Cei care optau pentru filosofii și religii ale plăcerilor fizice (hedoniste), precum dionisismul sau epicureanismul, alegeau greaca. Cei militariști sau ascetici, latina.
Desigur, ei nu abandonau traca, sau cel puțin nu o abandonau ușor, căci se întâmpla și acest lucru (în Asia, Pont și alte provincii din Asia Mică de astăzi au fost mulți traci care s-au grecizat înainte de venirea creștinismului). Cei mai mulți își păstrau însă limba maternă, care pentru ei era mai mult decât limba în care se născuseră, era, cum spune Mircea Eliade, ”cartea” (vorbită, ca să spunem așa) care închidea în ea învățăturile lor sacre, religia lor ascunsă.
Deși sunt mulți care își închipuie altceva, adevărul este că cei mai mulți dintre traci NU au primit creștinismul de la Sfinții Apostoli și ucenicii lor. Nu l-au primit, dar nici nu l-au urât, la început. Ca urmare, comunitățile creștine cu traci sau majoritar tracice au folosit limba de circulație locală – greaca sau latina, după împrejurări.
O populație tracică ce se convertește în masă este cea frigiană, în secolul IV, dar o face în erezia ariană. Ea își înființează o structură religioasă în care se slujește în frigiană, dar care se va prăbuși în timp, odată cu trecerea multora la Ortodoxie sau cu plecarea lor alături de migratori păgâni sau eretici.
În ținuturile dinspre Marmara și de dincolo de ele, a fost un amestec de comunități creștine ce foloseau limba greacă și limba latină, în provincii ca Tracia, Macedonia, Iliria, Moesia etc limba latină fiind de departe cea mai folosită.
Aceste obști creștine traco-romane erau legate prin mii și mii de fire, astfel încât și-au câștigat o identitate proprie, alta decât a tuturor celorlalți traci. Au început să devină, altfel spus, un alt neam. Cronicarii au început să-i menționeze separat de ”traci” sub numele de ”bessi”, așa cum arată Părintele Dumitru Stăniloae.
Conducătorii traci, care ajunseseră să ocupe funcții însemnate în Imperiul roman, au început să fie tot mai tulburați de creșterea acestui neam, care se rupea cu totul de tradiția religioasă păgână tracică, revenind la străvechea credință adamică. Ca urmare, au izbucnit persecuții din partea lor. De la Maximin Tracul până la Iulian Apostatul au fost foarte mulți împărați și funcționari de origine tracică ce au persecutat sistematic Biserica lui Hristos. Ei ar fi putut să meargă pe altă linie, pe înființarea unei Biserici creștine de limbă tracică. Ei erau însă păgâni, iar pentru ei limba tracică era limba religiei lor păgâne și nu o voiau folosită în Creștinism, pe care de altfel îl voiau exterminat.
Încăpățânarea lor în această drăcească voință a fost cea care a pecetluit soarta limbii tracice și a tracismului păgân. Acestea au pierit pentru totdeauna, doar cioburi incoerente rămânând din ele.
Din prigoanele tracilor păgâni, traco-romanii creștini au ieșit și mai uniți, și mai puternici, și mai conștienți de propria specificitate – se născuse Neamul Românesc.

Andrei Mihai Aldea Πατέρας: «Πατέρα Dumitru Στανιλοάε και Ιστορία των Ρουμάνων»

 Pr. Mihai Andrei Aldea: “Părintele Dumitru Stăniloae şi Istoria Românilor”

http://foaienationala.ro/pr-mihai-andrei-aldea-%E2%80%9Cparintele-dumitru-staniloae-si-istoria-romanilor%E2%80%9D.html

Δεν ξέρω ελληνικά, έτσι ώστε η μετάφραση να Έλληνες γίνεται με Google Translate:
I don’t know greek, so the translation to greek is made with google translate:
Nu ştiu greacă, aşa că traducerea în creceşte este făcută cu google translate
Νου σχτιου γρεακă, ασχα κă τραντουκερεα îν κρεκεσχτε εστε φăκουτă κου γοογλε τρανσλατε
.
Είναι πολύ γνωστό θεολογικό έργο του διεθνούς φήμης καθηγητή Δρ Dumitru Στανιλοάε. Αλλά λιγότερα είναι γνωστά σχετικά με την ανησυχία του επιστημονικού αυτού του μεγάλου θεολόγου και κυρίως το ενδιαφέρον που είχαν για ορισμένες σελίδες της ρωμαϊκής ιστορίας.Αναφερόμαστε εδώ στη μελέτη που δημοσιεύτηκε σε αντίξοες συνθήκες το 1976 (Στανιλοάε, καθηγητής π. Dumitru – ». Besii» στα μοναστήρια της Ανατολής, «ROC», xciv (1976), σσ. 587-589) μελέτη που αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα ιδιαίτερα σημαντικό, το σχηματισμό του ρουμανικού λαού.Προοπτική μελέτη είναι πολύπλοκη και χρειάζεται ανάλυση είναι βαρύ με vintage συντομία απαιτείται εμφάνιση κειμένου. Επισημαίνει, ωστόσο, πιο ενδιαφέροντα στοιχεία που αξίζουν στενότερη παρακολούθηση, έστω και μόνο για την πρωτοτυπία τους, καθώς και η σημασία που μπορεί να έχουν για την ιστορία μας, που θα αντέχουν εκτεταμένη ιστορική έρευνα.Κατ ‘αρχάς, μια παρατήρηση που είναι σκόπιμο να σημειώσουμε Καθ. Dumitru Stăniloe στην παρουσία străromânilor σε αρχαίες πηγές ως «Bess». Πράγματι, το Θρακικό Bessie ήταν μια μεγάλη έκταση, «στη βόρεια Καρπάθια, στα νότια της Πίνδου, κοντά στη Θήβα και την Αθήνα, και ακόμη και πέρα από το Βόσπορο στη Βιθυνία της Μικράς Ασίας», το οποίο ανοίγει τη δυνατότητα η σημασιολογική σύγχυση, η Χρονικά το αρχαίο θρακικό φύλο, καθώς και μεταξύ του έθνους της Ρουμανίας γεννιέται.Περνώντας πάνω από τις πολυάριθμες αναφορές σε «Bessie» από τις αρχαίες πηγές που παρουσιάζονται στους προαναφερόμενους μελέτη, μπορούμε να αναρωτηθούμε, φυσικά, σε σχετική ερώτηση: δεν υπάρχει λόγος να υποπτεύεται ότι ο όρος «Bess» στα χρονικά της εποχής που καλύπτουν άλλες πραγματικότητα από το Θρακικό;

Tomaschek θεωρείται χρονολογείται από εκχριστιανισμός besilor. V. Αυτό θα μπορούσε να προσδιοριστεί, αλλά η θέσπιση, ανάλογα με την ηλικία, είτε λατινικά ή ελληνικά ως γλώσσα της λατρείας. Αλλά Placentini itinerarium Antonini, cap.37 1, PL LXXVII, 911-912, το Όρος Σινά διαπίστωσε την εφαρμογή των Λατινικά, Ελληνικά, της Συρίας, της Αιγύπτου και της Μπέσα! Έτσι εκχριστιανισμός Bessie – ή Πρωτο-Ρουμανίας Θράκες – ήταν τον προηγούμενο αιώνα. IV αιώνα Λατινικά και τα Ελληνικά από τις οποίες αγωνίστηκαν για την υπεροχή στην επίσημη λατρεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αυτό αποδεικνύει ότι EASO ήταν σίγουρα μια γλώσσα άλλη από τη Λατινική ή Ελληνική. Αλλά Θρακική ήταν αυτή η γλώσσα; Καθ. Dumitru Στανιλοάε δεν σταθώ στο πρόβλημα στο πλαίσιο της μελέτης, πιθανώς λόγω έλλειψης χώρου. Μπορούμε όμως να μας ειδοποίηση για την υποστήριξη αυτής της θεωρίας, ότι δεν υπάρχει καμία γνωστή χρήση της γλώσσας στη χριστιανική λατρεία ίχνος. Δεν υπάρχει χριστιανική προέλευση όρος Θρακικό, δεν υπάρχει χριστιανική χειρόγραφο θρακική ή τη χρήση – ή ακόμα και να θυμάστε – Θρακικό όρους. Με άλλα λόγια, η θρακική γλώσσα είναι σχεδόν ανύπαρκτη στη χριστιανική λογοτεχνία, ανεξάρτητα από τον προσανατολισμό του. Όμως, μια γλώσσα γνωστή στην Αίγυπτο και την Παλαιστίνη χρυσή εποχή του Χριστιανισμού, με τα μοναστήρια του στους Αγίους Τόπους και την Κωνσταντινούπολη, δεν θα μπορούσε να αφήσει τέτοια ίχνη. Η μόνη εξήγηση γι ‘αυτό η σιωπή είναι κοντά στο «Μπέσα» και τη Λατινική, την πιθανή σύγχυση του «Μπέσα» και χυδαία λατινικά, η οποία έρχεται EASO, αν πράγματι ο όρος «γλώσσα Μπέσα» καλύπτει στην πραγματικότητα πραγματικότητα Proto-Ρουμανίας ιδίωμα. Ένα άλλο επιχείρημα που έχει σχέση με τη δεύτερη πτυχή ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα μελέτη προτείνεται από τον καθηγητή κ. Dumitru Στανιλοάε.

Σας παραθέτω:

«Το δεύτερο γεγονός το οποίο επιβεβαιώνει και εξηγεί τη συχνή παρουσία besilor στα μοναστήρια της Ανατολής, με τη δική τους γλώσσα είναι η ύπαρξη του αρχαίου χριστιανισμού σε αυτές, διατηρείται σε ένα λατινικό διαφορετική από αυτή που έχει εξαπλωθεί από τη Ρώμη, αρχής γενομένης από το έτος 200, σε όλες της Δύσης, η απόκλιση από την παράδοση της Πρώτης Εκκλησίας, που καταπιέζονται εθνικές γλώσσες δεν είναι δημοφιλής στην Εκκλησία. […] Ο Χριστιανισμός τους είναι η ώρα του κηρύγματος του [του Χριστιανισμού] στη Μικρά Ασία (Βιθυνίας) και Φιλίππων, η πρώτη πόλη στην Ευρώπη, όπου ο Παύλος κήρυξε και ήταν μια πόλη καταγωγής Μπέσα, Μπέσα μια συμπαγή περιοχή ( Tomaschek, op. cit.) »

Πρέπει να ομολογήσω ότι η ιδέα των Θρακών Romanization από τον Χριστιανισμό, ακόμη και από την αποστολική εποχή είναι πολύ ενδιαφέρον και εύκολο να υποστηρίξει. Εξηγεί το σχηματισμό της ρουμανικής γλώσσας, με όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, απαντώντας σε όλα τα διλήμματα protochronist. Έχουμε από τη μία πλευρά, τον ενιαίο χαρακτήρα της ρουμανικής γλώσσας, η οποία έρχεται σε αντίθεση με τη σταδιακή Romanization ιδέα Θρακικό Ιλλυριούς και ό, τι συνέβη σε όλες τις άλλες περιοχές της Ρουμανίας, όπου διαλεκτικού κατακερματισμός ήταν και είναι εντυπωσιακά τόνισε. Από την άλλη πλευρά είναι το θέμα της Romanization ίδια, που υψώνεται στα βόρεια της περιοχής της Ρουμανίας – βόρεια Καρπάθια, Pocutia, Podolia, κλπ. – μέχρι σήμερα ανυπέρβλητα δίλημμα.Romanization προβληματισμένος από τον Χριστιανισμό καθαρίζει αυτά τα θέματα πριν. Πράγματι, το κύριο iliro-Θράκες εκχριστιανισμός έλαβε χώρα στην αποστολική εποχή, όταν το ευαγγέλιο κηρύχθηκε από τους Αποστόλους Παύλο και τον Τιμόθεο Τίτο στη Μακεδονία, τη Θεσσαλία, την Ήπειρο, τη Δαλματία και την Ιλλυρία, οι Άγιοι Απόστολοι Φίλιππος και ο Andrew στη Θράκη και δύο Σκυθών, του Αγίου Ανδρονίκου στην Παννονία και ούτω καθεξής. Αυτά τα πρώτα πρωτο-Ρουμανίας πυρήνες που αλιεύονται σε ένα δίκτυο που ολόκληρη η περιοχή iliro-Trac, τα οποία βρίσκονται σε συνεχή σύνδεση λατρευτική και πολιτιστική διάχυση έχουν παράσχει εκπαίδευση και συνεπή ιερή γλώσσα, διαφορετική από αυτήν που έχει συσταθεί στην Ιταλία από το δεύτερο αιώνα . Συντηρητικό φύση της ιερής γλώσσας θα εξασφαλίσει τη διατήρηση της γλωσσικής ενότητας σε όλες τις ηλικίες. Χριστιανός ιεραπόστολος των πρώτων αιώνων είχε ως αποτέλεσμα τη σάρκα και την εξάπλωση της πίστης στο Χριστό πέρα από τα χρονικά όρια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, σε απομακρυσμένες περιοχές όπως η Περσία, την Αραβία και την Ινδία. Ομοίως, στο Θρακικό-Ιλλυριών Ευρώπη, όπου ο Χριστιανισμός πήγε περαιτέρω διάδοση στα βόρεια και ανατολικά, με αποτέλεσμα την εμφάνιση ενός πληθυσμού πρωτο-Ρουμανίας τεντωμένο μουσαμά πρώτα, έπειτα τελικά străromână και της Ρουμανίας. Πάνω από αυτό το καμβά διαφορετικούς πληθυσμούς επικαλύπτονται μη χριστιανικά, είτε θρακική ή άλλης προέλευσης, η πραγματικότητα στην πραγματικότητα αμετάβλητη μέχρι σήμερα.

Πατέρας Michael, Αντρέι Aldea απάντηση σε ένα σχόλιο από έναν αναγνώστη:

Η απάντηση δίνεται σε άλλα άρθρα και μελέτες σχετικά με το θέμα, μερικά ακόμη και στην Εθνική Οδό.
Αρκετά σύντομα, εδώ είναι το όραμά μας:

Αν και οι Έλληνες το αντιλήφθηκαν οι λέξεις Σκυθών Θρακικό θέατρο, όπου ομιλία εμφανίστηκε πολλοί δούλοι (βλ. Λεξικό της Hischios της Αλεξάνδρειας), δεν χρησιμοποιούν ποτέ τη γλώσσα »των σκλάβων και των βαρβάρων.» Με αυτό και βοηθήθηκαν από δύο γεγονότα: οι Θράκες ήταν πολύ την τάση να μαθαίνουν και να χρησιμοποιούν τη γλώσσα, αλλά και πολύ απρόθυμοι να ανοίξουν πολιτιστικά και ειδικά γλώσσας σε αλλοδαπούς.
Νότια Θράκες – Ευρώπη, Βιθυνία, Μυσία, τον Πόντο, την Ασία, Θεσσαλία, Πελοπόννησο κ.α. – πολύ χρησιμοποιηθούν ελληνικά, πριν από τη ρωμαϊκή κατάκτηση. Θράκες και Ιλλυριοί της Δαλματίας, της Ιλλυρίας, Θράκης, Πόντου Dacia, ήταν πολύ πιο επιφυλακτική στάση προς τον Ελληνισμό, αλλά χρησιμοποιείται πολύ λατινικά. Μακεδονία υπήρξε το επίκεντρο της γλωσσικής, εδώ που τρέχει μέσω των μερών και την καταπολέμηση της latinofile grecofile και τους Θράκες. Τέλος και η Μακεδονία κατακτήθηκε χρήση των λατινικών, καθώς στις ορεινές περιοχές της Θεσσαλίας, της Ηπείρου και της Πελοποννήσου και αλλού στην Κρήτη.
Αυτή η διάκριση στη χρήση της γλώσσας για την επικοινωνία με όσους βρίσκονται εκτός της ανθρώπους Θρακική βασίστηκε σε μια σειρά θρησκευτικών και πολιτικών επιλογών. Εκείνοι που επέλεξαν για φιλοσοφίες και θρησκείες της φυσικής αναψυχής (ηδονιστική) και dionisismul ή epicureanismul, επέλεξε ελληνικά. Οι μιλιταριστές ή ασκητική, τη Λατινική.
Φυσικά, εγκατέλειψαν Θρακικό, ή τουλάχιστον δεν είναι εύκολο να εγκαταλειφθεί, και αυτό συνέβη επειδή (στην Ασία, τον Πόντο και άλλες επαρχίες της Μικράς Ασίας Θρακών σήμερα ήταν πολλοί που ήρθαν πριν από το χριστιανισμό Graecized). Οι περισσότεροι, ωστόσο, διατήρησε τη μητρική τους γλώσσα, που γι ‘αυτούς ήταν περισσότερο από τη γλώσσα της γεννήθηκε, ήταν, λέει ο Mircea Eliade, «βιβλίο» (προφορικά, σα να λέμε) που κλείνει το ιερό τους διδασκαλίες της θρησκείας τους κρυφό.
Αν και υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν το αντίθετο, η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι από τους Θράκες δεν έλαβαν τον Χριστιανισμό από τους Αγίους Αποστόλους και τους μαθητές τους. Εκεί έλαβαν, όμως ούτε τον μίσησαν από την πρώτη. Ως αποτέλεσμα, οι χριστιανικές κοινότητες ή πλειοψηφία Θρακικό Θράκες που χρησιμοποιούνται στις τοπικές γλώσσες – ελληνικά ή λατινικά, ανάλογα με τις περιστάσεις.
Ένας πληθυσμός Θρακικό ότι είναι η φρυγική μάζα μετατρέψει τον τέταρτο αιώνα, αλλά κάνει την αίρεση του Αρείου. Ίδρυσε μια θρησκευτική δομή που εξυπηρετεί η φρυγική, αλλά ότι θα υποχωρήσει την πάροδο του χρόνου, με το πέρασμα των πολλών από την αναχώρησή τους από την ορθοδοξία ή ειδωλολάτρες ή τους αιρετικούς με τους μετανάστες.
Η γη από το Μαρμαρά και πέρα ήταν ένα μίγμα των χριστιανικών κοινοτήτων που χρησιμοποιήθηκαν ελληνικά και τα λατινικά, στις επαρχίες, όπως Θράκη, Μακεδονία, την Ιλλυρία, Μοισία, κλπ. λατινικά είναι μακράν η πλέον χρησιμοποιούμενη.
Το Θρακικό-ρωμαϊκή χριστιανική κοινότητα ήταν που συνδέονται με χιλιάδες κλωστές, έτσι ώστε να έχουν αποκτήσει μια ξεχωριστή ταυτότητα, εκτός από όλους τους άλλους Θράκες. Άρχισαν να γίνει, με άλλα λόγια, ένα άλλο έθνος. Χρονικογράφοι άρχισε να διαχωρίσει κράτος και «Trace», όπως «Bess», όπως φαίνεται από τον π. Dumitru Στανιλοάε.
Θρακικό κυβερνήτες, οι οποίοι είχαν έρθει να καταλάβουν σημαντικές θέσεις στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία άρχισε να είναι πιο προβληματισμένος από την ανάπτυξη αυτού του έθνους, το οποίο έσπασε τελείως το Θρακικό παγανιστική θρησκευτική παράδοση, την αρχαία πίστη πίσω στον Αδάμ.Ως αποτέλεσμα, έσπασε από τις διώξεις τους. Από Maximin στο Θρακικό από Ιουλιανός ο Παραβάτης ήταν πολλοί βασιλιάδες και αξιωματούχοι της θρακικής καταγωγής, που διώκονται συστηματικά από την εκκλησία του Χριστού. Μπορεί να έχουν να πάνε σε άλλη γραμμή, τη δημιουργία ενός Θρακικού-μιλώντας Χριστιανική Εκκλησία. Αλλά ήταν ειδωλολάτρες, και η Θρακική γλώσσα ήταν η γλώσσα γι ‘αυτούς ειδωλολατρική θρησκεία τους και ο Χριστιανισμός δεν θέλουν χρησιμοποιείται, που πραγματικά θέλετε να εξολοθρευτεί.
Πείσμα τους σε αυτό το διαβολικό ότι θα ήταν η μοίρα του Θρακικού γλώσσα και tracismului ειδωλολατρική. Αυτά έχουν χαθεί για πάντα, αφήνοντας μόνο θραύσματα από αυτούς ασυνάρτητη.
Οι διωγμοί των παγανιστών Θράκες, Θρακική-ρωμαϊκή Χριστιανοί ήρθε και ενωμένη, και ισχυρότερη και μεγαλύτερη επίγνωση του ειδικού χαρακτήρα τους – γεννήθηκε ρουμανικά άτομα.

From → Ιστοριε

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Αρέσει σε %d bloggers: