Skip to content

Ρομâνι σαου βαλαχι (βλαχι), ω ντεζμπατερε στεριλă

Νοεμβρίου 28, 2011

Ρομâνι σαου βαλαχι (βλαχι), ω ντεζμπατερε στεριλă

http://cristiannegrea.blogspot.com/2011/09/romani-sau-valahi-o-dezbatere-sterila.html

Αυτό το άρθρο είναι γραμμένο στη ρουμανική γλώσσα με ελληνικό αλφάβητο
This article is in romanian written with greek alphabet
Acest articol este în limba română scrisă cu litere greceşti
Ακεστ αρτικολ εστε îν λιμμπα ρομâνă σκρισă κου λιτερε γρεκεσχτι

Ε σουφικιεντă ω σκουρτρă πριβιρε îν ιστορια νοαστρă σχι α ρεγιουνιι îν καρε τρăιμ πεντρου α îντσελεγε ουν αντεβăρ πε καρε μουλτσι ρομâνι πρεφερă σă-λ ιγνορε. Ανουμε κă βεκινιι νωσχτρι κου καρε νε-α προκοψιτ ιστορια σχι μιγρατσιιλε ποποαρελορ νου νε-αου îνγχιτσιτ νικιοντατă, ει φăκâνντ τοτ κε λε στăτεα îν πουτιντσă πεντρου α σκăπα ντε νόι. Αου îνκερκατ πριν τοατε μιjλοακελε, ινκλουσιβ μιλιταρε, ιστορια νοαστρă φιινντ ντοαρ ουν σχιρ κοντινουου ντε λουπτε σχι εφορτουρι πεντρου α νε πăστρα λιμμπα σχι νεαμουλ. Ιαρ βεκινιι νωσχτρι, κου εξκεπτσια ουνορ σκουρτε περιοαντε îν καρε ι-αμ αβουτ αλιατσι ντε κονjουνκτουρă πε ουνιι σαου πε αλτσιι, νου αου îνκετατ σă νεγε εξιστεντσα νοαστρă σχι ιμπλικιτ ντρεπτουλ νοστρου ιστορικ ντε α στăπâνι κεεα κε νε απαρτσινε πε ντρεπτ, πăμâντουλ îν καρε νε-αμ φορματ, αμ κρεσκουτ κα νεαμ σχι νε-αμ αφιρματ ιντεντιτατεα νατσιοναλă. Îνκονjουρατσι ντιν τοατε πăρτσιλε, ω ινσουλă λατινă îντρ-ω μαρε σλαβă σχι τουρανικă, ακεαστă ρομανινατε ς-α τοτ μικσχορατ σουμπ πρεσιουνι σχι λοβιτουρι πâνă α αjουνς κεεα πε καρε ω κουνοασχτεμ αστăζι. Νου ερα ντε αjουνς, τρεμπουια κα σχι ρομâνιι αjουνσχι îν τεριτοριιλε στατελορ βεκινε σă φιε ντεζνατσιοναλιζατσι σχι ασιμιλατσι, πριν φορτσă σχι περσουασιουνε σαου πριν αλτε μιjλοακε μαι σουμπτιλε. Ακεστε μιjλοακε ντε φορτσă κομμπινατε κου κελε σουμπτιλε αου φοστ σχι σουντ ουτιλιζατε κονκομιτεντ, λοκαλ σχι ρεγιοναλ, κχιαρ îνκερκâνντου-σε ινφλουεντσαρεα ρομâνιλορ καρε τρăιεσκ îν ιντεριορουλ γρανιτσελορ προπριι.
Μιστιφικαρεα ιστοριει εστε λα ρανγ ντε κινστε îν πανοπλια μιjλοακελορ φολοσιτε, σχι εστε κου ατâτ μαι εφικιεντă κου κâτ νικι ρομâνιι îν γενεραλ νου παρ σă αιμπă απετεντσă πεντρου αφλαρεα αντεβăρουλουι. “Μιντσιτσι, μιντσιτσι, κεβα τοτ βα ρăμâνε!” σπουνεα Γομπμπελς πουνâνντ μπαζελε ντεζινφορμăριι μοντερνε, σλογαν πρελουατ κου εντουζιασμ σχι ντε αντιρομâνιι ντε αστăζι. Τριστ εστε κă ακεσχτια îσχι γăσεσκ κου ουσχουριντσă κοζι ντε τοπορ καρε σă λε σουςτσινă κου εντουζιασμ τεοριιλε κχιαρ σχι îν ρâνντουλ ρομâνιλορ. Πρεα πουτσινε σουντ βοκιλε καρε σε ριντικă σχι κομμπατ ακεστε τεοριι νεγατσιονιστε, îνκεπâνντ κου κεα α λουι Ροεσλερ σχι κοντινουâνντ κου ω σουμεντενιε ντε ιποτεζε σχι ιντει ντιν ζιουα ντε αστăζι.
Ιαρ ουνα ντιν τεοριιλε λα μοντă, βăζâνντ κă αλτελε μεργ μαι γρεου σχι νου προντουκ εφεκτελε σκοντατε πε μομεντ, εστε κεα α ντεζμπινăριι νεαμουλουι ρομâνεσκ. Τεοριι κοφορμ κăρορα ρομâνιι, μολντοβενιι, βλαχιι, ποατε îν κουρâνντ σχι αρντελενιι σαου ολτενιι, σουντ ποποαρε ντφεριτε σχι κă νου αου νικι îν κλιν σαου îν μâνεκă ουνιι κου αλτσιι, μαι ντεοσεμπιτσι ντεκâτ ρομâνιι φατσă ντε παπουασχι.
Ντεσπρε τεοριιλε μολντοβενισμουλουι αμ τοτ αουζιτ, μαι κου σεαμă îν ουλτιμα βρεμε, ντε κâνντ Ρεπουμπλικα Μολντοβα ς-α καμ îνντρεπτατ σχοβăιελνικ σπρε ΟυΕ, σχι βομ μαι αουζι, ”ντιβιντε ετ ιμπερα” σχι-α ντοβεντιτ εφικιεντσα îν ντεκουρσουλ ιστοριει μονντιαλε. Νου ντοαρ îν Μπασαραμπια, κι σχι îν Ουκραινα, ουνντε ρομâνι νου εξιστă, κι ντοαρ μολντοβενι. Μινοριτăτσιι ρομâνεσχτι, ντε φαπτ μολντοβενεσχτι, λι ς-αου ρεντους ορελε ντε λιμμπă ρομâνă, ντε φαπτ μολντοβενεασκă, αjουνγâνντ λα ντοαρ ντοουă ορε πε σăπτăμâνă. Βορμπεαμ κου ουν ελεβ ντιν Νοουα Σουλιτσă, ντιν Μπουκοβινα ρăμασă Ουκραινει, σχι îμι ντεσκρια κου αμăνουντε σιτουατσια. Μι-α ποβεστιτ ντε σουρπριζα σα îν μομεντουλ îν καρε α φăκουτ πριμελε λεκτσιι ντε ιστοριε îν Ρομâνια, ντεσπρε σχοκουλ αβουτ

λα îντσελεγερεα λογικă σχι κλαρă α αντεβăρουλουι ντουπă κε ανι ντε ζιλε îνβăτσασε λα σχκοαλα ουκραινεανă ντεσπρε κουμ ρομâνιι αου τοτ îνκερκατ σă ια τεριτοριι ουκραινενε σχι ρουσεσχτι καρε νου λε απαρτσινεαου. Λα κετατεα Χοτιν, γχιντουλ ουκραινεαν îτσι εξπλικă ντεσπρε ακεστ μονουμεντ ντε αρτă σλαβă (!) ριντικατ πεντρου απăραρεα πăμâντουριλορ σλαβε. Νταρ λα îντρεμπαρεα ντε κε κετατεα α φοστ ριντικατă πε μαλουλ ντρεπτ, αλ ασχα-ζισχιλορ ατακατορι, νου σχτιε σă-τσι ρăσπουνντă.
Ιαρ ντεσπρε ντεοσεμπιριλε ινβεντατε îντρε βλαχι σχι ρομâνι, ακεστεα αου φοστ σπεκουλατε μαι αλες ντε κăτρε σâρμπι σχι μπουλγαρι îν îνκερκαρεα ρεουσχιτă ντε ντιβιζαρε α μινοριτăτσιι ρομâνεσχτι ντε πε τεριτοριιλε λορ. Νταρ σă βεντεμ κε σουντ βλαχιι, κονφορμ Wικιπεντια

„Βαλαχιι (σαου βλαχιι) ερα νουμελε ντατ ντε κăτρε αλτε ποποαρε, ποπουλατσιιλορ ρομανιζατε ντιν Εουροπα Κεντραλă σχι Ρăσăριτεανă, îν στâνγα σχι îν ντρεαπτα Ντουνăριι: ρομâνιι, αρομâνιι, μεγλενορομâνιι σχι ιστρορομâνιι. Ντουπă κρεαρεα στατουλουι μοντερν ρομâν ακεστ τερμεν εστε φολοσιτ πρεπονντερεντ πεντρου α-ι ντεσεμνα πε αρομâνι, μεγλενορομâνι σχι ιστρορομâνι.
Οριγινεα νουμελουι εστε λεγατă ντε λινγβιστικα γερμανικă: ακεεασχι οριγινε ντουκε λα κουβιντελε «wελσχ» σχι «wαλλον» îν αλτε πăρτσι αλε Εουροπει πεντρου ποπουλατσιιλε λοκαλε κονσιντερατε ρομανικε. Ποποαρελε σλαβε αου πρελουατ κουβâντουλ, φολοσινντ ινιτσιαλ νουμελε ντε βαλαχι îν γενεραλ îν λεγăτουρă κου τοατε ποποαρελε ρομανικε ντεκι σχι πεντρου λοκουιτοριι τεριτοριουλουι εβ-μεντιεβαλ ρομâνεσκ.. Μαι τâρζιου, φορμα κουβâντουλουι ς-α νουαντσατ, οαρεκουμ σκχιμμπατ îν φουνκτσιε ντε ουτιλιζατορι. Ντε εξεμπλου, Ιταλια îν λιμμπα πολονεζă εστε νουμιτă «Włοκχι», ιαρ ιν λιμμπα μαγχιαρα «ολασζ» σουντ ιταλιενιι, ιαρ «ολáχ» σουντ ρομâνιι. Τερμενουλ βαλαχι ερα ουν εξονιμ, ντεκι φολοσιτ νουμαι «îν αφαρă», îν τιμπ κε ρεσπεκτιβιι (βαλαχιι îντρε ει) φολοσεαου ντιφεριτε κουβιντε προβενιτε ντιν «ρομανους» πεντρου α σε νουμι πε ει îνσχισχι: «ρομâνι» «ρουμâνι», «ρουμâρι», «αρμâνι», «αρουμâνι», σχ.α.μ.ντ. Îν ακεστ κοντεξτ εστε ντεμν ντε μεντσιονατ, κă îν γρεακα Ιμπεριουλουι Μπιζαντιν (Ιμπεριουλ Ρομαν ντε Εστ) βαλαχιι εραου ντενουμιτσι ντεσεορι [«ρομανόι»]], κα φιινντ βορμπιτορι ντε λιμμπă ρομανικă (λατινă).
Îν ντοκουμεντελε ιστορικε εουροπενε ντιν Εβουλ Μεντιου τερμενουλ απαρε σουμπ ντιφεριτε φορμε: Wαλακχεν (γερμ.), βαλαqουες (φρ.), βλακχς σαου wαλλακχιανς (ενγλ.), βελασκος (σπ.), βελακι σαου βαλακκχι (ιταλ.), βολοχι σαου βλοχι (ρους., πολ.), βλασι (σερμπ., μπουλγ.), ολáχοκ σαου βλακχοκ (μαγχ.), βλαχόι (νεογρ.), ιφλακλαρ (τουρκ.) σχι βαριαντε (μοσχοβλαχι, κουτσοβλαχι, ντικιενι, μαβροβλαχι σαου μορλαχι…).”

Μαι ντεπαρτε:
„Νουμελε ντε Βαλαχ αρε ακεεασχι ετιμολογιε κα σχι νουμελε ντε Wαλες (îν Μαρεα Μπριτανιε), Wαλκχερεν (îν Ολανντα), Βαλονια (îν Μπελγια) σχι νουμεροασελε τοπονιμε ντε τιπ «Wελκχ», «Wαλσκχ», «Wαλκχεν» îνσχιρουιτε ντε-α λουνγουλ βεκχιι λιμιτε ντιντρε αρεαλουλ λιμμπιλορ γερμανικε σχι κελ αλ λιμμπιλορ ρομανικε, îν Αλπι. Εστε βορμπα ντε κουβâντουλ γερμανικ wαλαχ σαου wαλχ, îνσεμνâνντ «στρăιν», «νε-γερμαν», σχι καρε, λα ρâνντουλ λουι, προβινε ντιν νουμελε ποπορουλουι κελτικ αλ Βολκιλορ (Βολκαε îν λατινă), îντâλνιτ ντε γερμανικιι τεουτονι îν ντεκουρσουλ καμπανιιλορ λορ ντε jαφ σχι πραντă îν Γαλια, îν ανιι 110-100 î.ε.ν. Μιγρατσια ουλτεριοαρă α τριμπουριλορ γερμανικε îν Εουροπα, îν σεκολελε ΙΙΙ – ΙΒ, îν κοντακτ κου σλαβιι σχι κου κελελατε ποποαρε μιγρατοαρε, α ρăσπâνντιτ ακεστ ετνονιμ ντε wαλαχ îν Εουροπα κεντραλă σχι οριενταλă (πεντρου ποπουλατσιιλε ρομανικε). Τρεκâνντ îν αλτε λιμμπι, wαλαχ α λουατ ντιφεριτε φορμε : βλαχ, βλαχος, βλας, βολοχ, wλοχ, ολαχ, ιφλακ… τρεκâνντ ουλτεριορ σχι îν λιμμπιλε οκκιντενταλε : βαλακκχι, βελακι, βαλαqουες, βαλακος, wαλλακχιανς.
Βαλαχιι σουντ-ντουνăρενι ντε αζι σουντ ουρμασχιι τρακιλορ ρομανιζατσι σχι α ρομανιλορ αντικι βενιτσι αικι σχι ρăμασχι (κα σχι îν Ντακια). Ντεσχι, οφικιαλ, σουντ ρεκουνοσκουτσι κα μινοριτăτι νατσιοναλε îν στατελε ουνντε σουντ πρεζεντσι (Αλμπανια, Μπουλγαρια, Γρεκια, Μακεντονια σχι Σερμπια), νουμăρουλ λορ εστε σιστεματικ μινορατ îν ρεκενσăμâντε (παρτσιαλ φιινντκă μουλτε περσοανε νου ντορεσκ σă σε αφιρμε κα φιινντ μινοριταρε), νου σουντ σχκολιτσι îν λιμμπα ματερνă σχι σουντ σουπουσχι ουνουι προκες ντε ασιμιλαρε, ιαρ îν Ρομâνια σουντ πουρ σχι σιμπλου σοκοτιτσι Ρομâνι ντεσχι ποπουλατσια λοκαλă îι ντεοσεμπεσχτε πριν πορεκλα ντε «Μακχεντονι» (κουβâντ καρε νου τρεμπουιε κονφουνντατ κου «Μακεντονενι»: λοκουιτοριι ρεπουμπλικιι Μακεντονια σαου α ρεγιουνιι Μακεντονια ντιν Γρεκια).”
Σχι τοτουσχι, ντιβερσιουνεα φουνκτσιονεαζă, κχιαρ σχι αστăζι îν Σερμπια εξιστâνντ ντοουă μινοριτăτσι ασχα-ζις ντιστινκτε, ρομâνιι σχι βλαχιι, σχι κχιαρ μεμμπριι ακεστορα νου σουντ πρεα κονσχτιεντσι κă σουντ ακελασχι λουκρου, ροντ αλ îνντελουνγατει προπαγανντε ντε ντεζμπιναρε. Ακεστ τιπ ντε προπαγανντă α φοστ ακτιβă ινκλουσιβ îν περιοαντα κομουνιστă, îν τιμπουλ ρεγιμουλουι λουι Τιτω, νταρ σχι ντε μαι ντεβρεμε, κουμ ντεμονστρεαζă σχι ακεστ αρτικολ πρελουατ ντιν ζιαρουλ “Πλαιουρι νăσăουντενε” αλ ρεφουγιατσιλορ νăσăουντενι ντιν περιοαντα οκουπăριι Αρντεαλουλουι ντε Νορντ ντε κăτρε ουνγουρι (1941 – 1944), αρτικολ σκρις ντε Ι.Β. Σπιριντον σχι ιντιτουλατ Wαλλακχ:
“WΑΛΛΑΚΧ
ντε Ι. Β. Σπιριντον – Πλαιουρι Νασăουντενε

Ποβεστεα ουν πριετεν κă îν τρεκουτ ουν κετăτσεαν φοαρτε μπογατ κου πουνγα σχι νου τοτ ατâτ κου ντουχουλ, jερτφισε πε αλταρουλ προπαγανντει πεντρου ουν ανουμε παρτιντ ω σουμă ατâτ ντε σεριοασă, îνκâτ ντουπă κε παρτιντουλ κâσχτιγασε îν αλεγερι α τρεμπουιτ σă φιε σχι ελ λουατ îν σεριος. Α φοστ ντεκι νουμιτ μεμμπρου îν κονσιλιουλ κομουναλ. Κομουνα: ουν ορασχ ντεστουλ ντε πολουατ. Τοτουλ αρ φι ρăμας νορμαλ, πεντρου βρεμουρι σχι λοκουρι, ντακă κετăτσεανουλ νου αρ φι αβουτ πăρερι, καρε αρ φι βενιτ îν κονφλικτ κου αλε αλτουι μεμμπρου αλ κονσιλιουλουι. Λα ουνα ντιν σχεντιντσε κονφλικτουλ α κρεσκουτ îν προπορτσιι, σχι ουν προφεσορ, καρε νου îλ πρεα πουτεα ακκεπτα, îι αρουνκă ενερβατ επιτετουλ: ινκουλτουλε! Κετăτσεανουλ σαρε κα αρς:
– Εου ινκουλτ; Του κουλτ!
Ακεαστă ανεκντοτă μι-α βενιτ îν μιντε ζιλελε τρεκουτε κâνντ ρăσφόιαμ ουν ντικτσιοναρ. Îντâμπλăτορ αμ ντατ πεστε κουβâντουλ „wαλακχιανς”, σουμπ καρε îντσελεγεαου ενγλεζιι πε ρομâνι, μαι αλες πε κει ντιν Ολτενια σχι Μουντενια. Νου νουμαι ενγλεζιι σε νουμεσκ αστφελ. Γερμανιι, σπρε εξεμπλου, îντρεμπουιντσεαζă κουβâντουλ ”Wαλλακχεν”, ιταλιενιι ” βαλακκχι”, φρανκεζιι „βαλαqουες” , γρεκιι „βλαχος”, πολονιι „βολοσιν” σχι βεκινιι νοσχτρι „ολαχ”. Ρăντăκινα ντιν καρε ντεριβă τοατε ακεστεα εστε βεκχιουλ κουβâντ γερμαν „Wαλλακχ”, σουμπ καρε σε îντσελεγεαου ρομανιι. Ντουπă πρăμπουσχιρεα ιμπεριουλουι ρομαν ντε ρăσăριτ, κουβâντουλ α κοντινουατ σă κιρκουλε κου ακεεασχι σφερă λαργă, κουπρινζâνντ îν ιντεριορουλ ει πε τοατε νεαμουριλε νăσκουτε ντιν κοαψα Ρομει. Κου τιμπουλ σφερα ακεαστα ς-α ρεστρâνς τοτ μαι μουλτ, πâνă κε, κăτρε σφâρσχιτουλ Εβουλουι Μεντιου, σχι îνκεπουτουλ κελουι Μοντερν, αμ ρăμας σινγουριι καρε μαι εραμ νουμιτσι αστφελ.
Καρι σουντ μοτιβελε πεντρου καρε νοουă νι ς-α απλικατ μαι μουλτă βρεμε ακεαστă βεκχε εξπρεσιε γερμανă;
Îν πριμουλ ρâνντ προμπαμπιλ κă λα ποποαρελε λατινε ντιν Οκκιντεντ îντâλνιμ κα ω κατεγοριε στιλιστικă ντομιναντă ινντιβιντουαλισμουλ, îν βρεμε κε λα νόι ντομινă κατεγορια οργανικουλουι. Κα σχι νόι, ακεστε ποποαρε αου φοστ μουλτă βρεμε ντεζμπινατε, νταρ σπρε ντεοσεμπιρε ντε νόι, ντιν καουζα ντομινăριι ακεστει κατεγοριι στιλιστικε, ινντιβιντουαλισμουλ, πăρτσιλε ς-αου αφιρματ λα ελε μαι βεχεμεντ κα ουνα ποτριβνικă κελειλαλτε. Σă νε γâνντιμ λα Φραντσα, λα Σπανια σχι μαι αλες λα Ιταλια Εβουλουι Μεντιου: ατâτεα πρινκιπατε, ντουκατε σχι κομιτατε νου νουμαι ινντεπενντεντε, κι σχι περμανεντ îν κονφλικτ ουνελε κου αλτελε ντιν ακελασχι νεαμ, αφιρμâνντου-σχι φιεκαρε ινντιβιντουαλιτατεα ατâτ ντε μουλτ îνκâτ φăκεα ιμποσιμπιλă ρăμâνερεα λορ σχι πε μαι ντεπαρτε σουμπ ακοπερισχουλ κουπρινζăτορ αλ ακεστει εξπρεσιι. Ντιν ακεστ μοτιβ νου νουμαι κă α ντισπăρουτ εξπρεσια „wαλλακχ”, νταρ α φοστ περικλιτατă κχιαρ σχι εξιστεντσα κουβιντελορ „φρανκεζ”, „σπανιολ”, σχι „ιταλιαν”. Σε βορμπεα – αμιντιμ καζουλ ιταλιενιλορ – ντεσπρε μιλανεζ, βενετσιαν σαου γενοβεζ. Λα νόι ντομνιτοριι ντιν Μουντενια σχι Μολντοβα ν-αου πουρτατ νικιοντατă βρεουν ρăζμπόι κου ρομîνιι ντιν Αρντεαλ, νουμαι κου στăπîνιτοριι ακεστει πăρτσι α τσăριι νοαστρε, στρεινι ντε νεαμουλ νοστρου. Îντρε ει ντομνι αι Μουντενιει σχι αι Μολντοβει ς-αου μπăτουτ, νταρ τρεμπουιε αμιντιτ αικι κă, πε ντε ω παρτε îν ντοσουλ ακεστορ λουπτε σε μανιφεστα ω βόιντσă ντε ουνιρε, κχιαρ κου φορτσα, ιαρ πε ντε αλτα κă νικιοντατă κου οκαζια ουνορ αστφελ ντε λουπτε νου ς-α ουιτατ κă ελε σε νταου îντρε φρατσι. Κατεγορια οργανικουλουι σχι-α σπους σχι αικι κουβâντουλ.
Ουν αλτ μοτιβ πεντρου καρε λα νόι ς-α πăστρατ σχι νι ς-α απλικατ μαι μουλτă βρεμε βεκχεα εξπρεσιε γερμανă „Wαλλακχ” εστε καλιτατεα κονσχτιιντσει οριγινιι νοαστρε λατινε. Λα νόι ακεαστă κονσχτιιντσă α φοστ μαι πουτερνικă ντεκâτ λα ποποαρελε ντε οριγινε λατινă αλε Οκκιντεντουλουι σχι ακεαστα πεντρου κă λα νόι εα νου α αβουτ ουν καρακτερ στατικ, κι ουνουλ ντιναμικ. Σă αναλιζăμ ακουμ τοτ νουμαι πε σκουρτ, σπατσιουλ νεπερμιτσâνντου-νε αλτφελ, καουζελε πεντρου καρι κονσχτιιντσα οριγινιι νοαστρε λατινε α αβουτ, σπρε ντεοσεμπιρε ντε ποποαρελε λατινε ντιν Οκκιντεντ, ακεστ καρακτερ, ντιναμικ. Îν πριμουλ ρâνντ λα νόι πăρτσιλε νεφιινντ îν κονφλικτ, ατâτ ντε βεχεμεντ ουνελε κου αλτελε, κονσχτιιντσα îντρεγουλουι, κου οριγινε κομουνă, ν-α φοστ πε ακεαστă καλε τουλμπουρατă. Îν ακεαστă σιτουατσιε αμ φι πουτουτ αβεα ω κονσχτιιντσă α οριγινιι νοαστρε λατινε μαι πουτερνικă ντεκâτ ποποαρελε λατινε ντιν Οκκιντεντ, νταρ τοτ κου ουν καρακτερ στατικ. Α ακτσιονατ îντοτντεαουνα σχι ουν φακτορ ντε νατουρă οαρεκουμ γεογραφικă: ποζιτσια νοαστρă, ιζολατσι îν μιjλοκουλ ουνει ποπουλατσιι ντε οριγινε νελατινă. Φαπτουλ κă κου ακεστε ποποαρε νελατινε αμ αβουτ îντοτντεαουνα, κα σουφλετ, νου κα πακτε, αλτφελ ντε ραπορτουρι ντεκâτ ντε πριετενιε νε-α φοστ ντιν ακεστ πουνκτ ντε βεντερε φοαρτε ουτιλ: ραπορτουριλορ ντε ακεστ φελ τρεμπουιε σă λε μουλτσουμιμ κονσχτιιντσα νοαστρă τρεαζă, ντιναμικă.
Ατâτ ντε τρεαζă σχι ντε ντιναμικă îνκâτ εα α ντεβενιτ ντιν σκουτ σουλιτσă. Εξπρεσια κου ρăντăκινι ατâτ ντε βεκχι σχι σενς ντε νομπιλ μπλαζον νου ποατε, πεντρου ω μιντε νορμαλ κονστιτουιτă, σă îμμπρακε σενσουλ πε καρε αλ βρεα σă ι-λ ντεα îντοβăρăσχινντ-ω κου ουν αντjεκτιβ καρε ντενοτă νουμαι νεπουτινκιοασă ουρă, κει καρε νου σε ποτ μâνντρι κου ω αστφελ ντε οριγινă, κερτιφικατουλ λορ ντε οριγινε ετνικă, φιινντ πιερντουτ ουνντεβα πε ντρουμουλ ντε ντεπαρτε σχι πâνă αικι. Îντοβăρăσχιρεα ει κου αντjεκτιβουλ νεπομενιτ ποατε νουμαι σă αρατε κă πρεκουμ îντρε ινντιβιζι σχι îντρε ποποαρε ανεκντοτα πριετενουλουι μεου ποατε σă φιε αντεβăρατă.”

Români sau valahi, o dezbatere sterilă

 
E suficientă o scurtră privire în istoria noastră și a regiunii în care trăim pentru a înțelege un adevăr pe care mulți români preferă să-l ignore. Anume că vecinii noștri cu care ne-a procopsit istoria și migrațiile popoarelor nu ne-au înghițit niciodată, ei făcând tot ce le stătea în putință pentru a scăpa de noi. Au încercat prin toate mijloacele, inclusiv militare, istoria noastră fiind doar un șir continuu de lupte și eforturi pentru a ne păstra limba și neamul. Iar vecinii noștri, cu excepția unor scurte perioade în care i-am avut aliați de conjunctură pe unii sau pe alții, nu au încetat să nege existența noastră și implicit dreptul nostru istoric de a stăpâni ceea ce ne aparține pe drept, pământul în care ne-am format, am crescut ca neam și ne-am afirmat identitatea națională. Înconjurați din toate părțile, o insulă latină într-o mare slavă și turanică, această romaninate s-a tot micșorat sub presiuni și lovituri până a ajuns ceea pe care o cunoaștem astăzi. Nu era de ajuns, trebuia ca și românii ajunși în teritoriile statelor vecine să fie deznaționalizați și asimilați, prin forță și persuasiune sau prin alte mijloace mai subtile. Aceste mijloace de forță combinate cu cele subtile au fost și sunt utilizate concomitent, local și regional, chiar încercându-se influențarea românilor care trăiesc în interiorul granițelor proprii.
Mistificarea istoriei este la rang de cinste în panoplia mijloacelor folosite, și este cu atât mai eficientă cu cât nici românii în general nu par să aibă apetență pentru aflarea adevărului. “Mințiți, mințiți, ceva tot va rămâne!” spunea Gobbels punând bazele dezinformării moderne, slogan preluat cu entuziasm și de antiromânii de astăzi. Trist este că aceștia își găsesc cu ușurință cozi de topor care să le susțină cu entuziasm teoriile chiar și în rândul românilor. Prea puține sunt vocile care se ridică și combat aceste teorii negaționiste, începând cu cea a lui Roesler și continuând cu o sumedenie de ipoteze și idei din ziua de astăzi.
Iar una din teoriile la modă, văzând că altele merg mai greu și nu produc efectele scontate pe moment, este cea a dezbinării neamului românesc. Teorii coform cărora românii, moldovenii, vlahii, poate în curând și ardelenii sau oltenii, sunt popoare dferite și că nu au nici în clin sau în mânecă unii cu alții, mai deosebiți decât românii față de papuași.
Despre teoriile moldovenismului am tot auzit, mai cu seamă în ultima vreme, de când Republica Moldova s-a cam îndreptat șovăielnic spre UE, și vom mai auzi, ”divide et impera” și-a dovedit eficiența în decursul istoriei mondiale. Nu doar în Basarabia, ci și în Ucraina, unde români nu există, ci doar moldoveni. Minorității românești, de fapt moldovenești, li s-au redus orele de limbă română, de fapt moldovenească, ajungând la doar două ore pe săptămână. Vorbeam cu un elev din Noua Suliță, din Bucovina rămasă Ucrainei, și îmi descria cu amănunte situația. Mi-a povestit de surpriza sa în momentul în care a făcut primele lecții de istorie în România, despre șocul avut la înțelegerea logică și clară a adevărului după ce ani de zile învățase la școala ucraineană despre cum românii au tot încercat să ia teritorii ucrainene și rusești care nu le aparțineau. La cetatea Hotin, ghidul ucrainean îți explică despre acest monument de artă slavă (!) ridicat pentru apărarea pământurilor slave. Dar la întrebarea de ce cetatea a fost ridicată pe malul drept, al așa-zișilor atacatori, nu știe să-ți răspundă.
Iar despre deosebirile inventate între vlahi și români, acestea au fost speculate mai ales de către sârbi și bulgari în încercarea reușită de divizare a minorității românești de pe teritoriile lor. Dar să vedem ce sunt vlahii, conform Wikipedia.
Valahii (sau vlahii) era numele dat de către alte popoare, populațiilor romanizate din Europa Centrală și Răsăriteană, în stânga și în dreapta Dunăriiromâniiaromâniimeglenoromânii șiistroromânii. După crearea statului modern român acest termen este folosit preponderent pentru a-i desemna pe aromâni, meglenoromâni și istroromâni.
Originea numelui este legată de lingvistica germanică: aceeași origine duce la cuvintele «welsh» și «wallon» în alte părți ale Europeipentru populațiile locale considerate romanice. Popoarele slave au preluat cuvântul, folosind inițial numele de valahi în general în legătură cu toate popoarele romanice deci și pentru locuitorii teritoriului ev-medieval românesc.. Mai târziu, forma cuvântului s-a nuanțat, oarecum schimbat în funcție de utilizatori. De exemplu,Italia în limba poloneză este numită «Włochy», iar in limba maghiara«olasz» sunt italienii, iar «oláh» sunt românii. Termenul valahi era unexonim, deci folosit numai «în afară», în timp ce respectivii (valahii între ei) foloseau diferite cuvinte provenite din «romanus» pentru a se numi pe ei înșiși: «români» «rumâni«, «rumâri», «armâni«, «arumâni», ș.a.m.d. În acest context este demn de menționat, că în greaca Imperiului Bizantin (Imperiul Roman de Est) valahii erau denumiți deseori [«romanoi»]], ca fiind vorbitori de limbă romanică (latină).
În documentele istorice europene din Evul Mediu termenul apare sub diferite forme: Walachen (germ.), valaques (fr.), vlachs sau wallachians (engl.), velascos (sp.), velaci sau valacchi (ital.), volohi sau vlohi (rus., pol.), vlasi (serb., bulg.), oláhok sau vlachok (magh.), vlahoi (neogr.), iflaklar (turc.) și variante (moshovlahi, kuțovlahi, dicieni, mavrovlahi sau morlahi…).”
Mai departe:
„Numele de Valah are aceeași etimologie ca și numele de Wales (înMarea Britanie), Walcheren (în Olanda), Valonia (în Belgia) și numeroasele toponime de tip «Welch», «Walsch», «Walchen» înșiruite de-a lungul vechii limite dintre arealul limbilor germanice și cel allimbilor romanice, în Alpi. Este vorba de cuvântul germanic walahsau walh, însemnând «străin», «ne-german», și care, la rândul lui, provine din numele poporului celtic al Volcilor (Volcae în latină), întâlnit de germanicii teutoni în decursul campaniilor lor de jaf și pradă în Galia, în anii 110-100 î.e.n. Migrația ulterioară a triburilor germanice în Europa, în secolele III – IV, în contact cu slavii și cu celelate popoare migratoare, a răspândit acest etnonim de walah în Europa centrală și orientală (pentru populațiile romanice). Trecând în alte limbi, walah a luat diferite forme : vlah, vlahos, vlas, voloh, wloh, olah, iflak… trecând ulterior și în limbile occidentale : valacchi, velaci, valaques, valacos, wallachians.
Valahii sud-dunăreni de azi sunt urmașii tracilor romanizați și a romanilor antici veniți aici și rămași (ca și în Dacia). Deși, oficial, sunt recunoscuți ca minorităti naționale în statele unde sunt prezenți (AlbaniaBulgariaGreciaMacedonia și Serbia), numărul lor este sistematic minorat în recensământe (parțial fiindcă multe persoane nu doresc să se afirme ca fiind minoritare), nu sunt școliți în limba maternă și sunt supuși unui proces de asimilare, iar în România sunt pur și simplu socotiți Români deși populația locală îi deosebește prin porecla de «Machedoni» (cuvânt care nu trebuie confundat cu «Macedoneni«: locuitorii republicii Macedonia sau a regiunii Macedonia din Grecia).”
Și totuși, diversiunea funcționează, chiar și astăzi în Serbia existând două minorități așa-zis distincte, românii și vlahii, și chiar membrii acestora nu sunt prea conștienți că sunt același lucru, rod al îndelungatei propagande de dezbinare. Acest tip de propagandă a fost activă inclusiv în perioada comunistă, în timpul regimului lui Tito, dar și de mai devreme, cum demonstrează și acest articol preluat din ziarul “Plaiuri năsăudene” al refugiaților năsăudeni din perioada ocupării Ardealului de Nord de către unguri (1941 – 1944), articol scris de I.V. Spiridon și intitulat Wallach:
WALLACH
de I. V. Spiridon – Plaiuri Nasăudene
Povestea un prieten că în trecut un cetăţean foarte bogat cu punga şi nu tot atât cu duhul, jertfise pe altarul propagandei pentru un anume partid o sumă atât de serioasă, încât după ce partidul câştigase în alegeri a trebuit să fie şi el luat în serios. A fost deci numit membru în consiliul comunal. Comuna: un oraş destul de poluat. Totul ar fi rămas normal, pentru vremuri şi locuri, dacă cetăţeanul nu ar fi avut păreri, care ar fi venit în conflict cu ale altui membru al consiliului. La una din şedinţe conflictul a crescut în proporţii, şi un profesor, care nu îl prea putea accepta, îi aruncă enervat epitetul: incultule! Cetăţeanul sare ca ars:
– Eu incult? Tu cult!
Această anecdotă mi-a venit în minte zilele trecute când răsfoiam un dicţionar. Întâmplător am dat peste cuvântul „walachians”, sub care înţelegeau englezii pe români, mai ales pe cei din Oltenia şi Muntenia. Nu numai englezii se numesc astfel. Germanii, spre exemplu, întrebuinţează cuvântul ”Wallachen”, italienii ” valacchi”, francezii „valaques” , grecii „vlahos”, polonii „volosin” şi vecinii noştri „olah”. Rădăcina din care derivă toate acestea este vechiul cuvânt german „Wallach”, sub care se înţelegeau romanii. După prăbuşirea imperiului roman de răsărit, cuvântul a continuat să circule cu aceeaşi sferă largă, cuprinzând în interiorul ei pe toate neamurile născute din coapsa Romei. Cu timpul sfera aceasta s-a restrâns tot mai mult, până ce, către sfârşitul Evului Mediu, şi începutul celui Modern, am rămas singurii care mai eram numiţi astfel.
Cari sunt motivele pentru care nouă ni s-a aplicat mai multă vreme această veche expresie germană?
În primul rând probabil că la popoarele latine din Occident întâlnim ca o categorie stilistică dominantă individualismul, în vreme ce la noi domină categoria organicului. Ca şi noi, aceste popoare au fost multă vreme dezbinate, dar spre deosebire de noi, din cauza dominării acestei categorii stilistice, individualismul, părţile s-au afirmat la ele mai vehement ca una potrivnică celeilalte. Să ne gândim la Franţa, la Spania şi mai ales la Italia Evului Mediu: atâtea principate, ducate şi comitate nu numai independente, ci şi permanent în conflict unele cu altele din acelaşi neam, afirmându-şi fiecare individualitatea atât de mult încât făcea imposibilă rămânerea lor şi pe mai departe sub acoperişul cuprinzător al acestei expresii. Din acest motiv nu numai că a dispărut expresia „wallach”, dar a fost periclitată chiar şi existenţa cuvintelor „francez”, „spaniol”, şi „italian”. Se vorbea – amintim cazul italienilor – despre milanez, veneţian sau genovez. La noi domnitorii din Muntenia şi Moldova n-au purtat niciodată vreun război cu romînii din Ardeal, numai cu stăpînitorii acestei părţi a ţării noastre, streini de neamul nostru. Între ei domni ai Munteniei şi ai Moldovei s-au bătut, dar trebuie amintit aici că, pe de o parte în dosul acestor lupte se manifesta o voinţă de unire, chiar cu forţa, iar pe de alta că niciodată cu ocazia unor astfel de lupte nu s-a uitat că ele se dau între fraţi. Categoria organicului şi-a spus şi aici cuvântul.
Un alt motiv pentru care la noi s-a păstrat şi ni s-a aplicat mai multă vreme vechea expresie germană „Wallach” este calitatea conştiinţei originii noastre latine. La noi această conştiinţă a fost mai puternică decât la popoarele de origine latină ale Occidentului şi aceasta pentru că la noi ea nu a avut un caracter static, ci unul dinamic. Să analizăm acum tot numai pe scurt, spaţiul nepermiţându-ne altfel, cauzele pentru cari conştiinţa originii noastre latine a avut, spre deosebire de popoarele latine din Occident, acest caracter, dinamic. În primul rând la noi părţile nefiind în conflict, atât de vehement unele cu altele, conştiinţa întregului, cu origine comună, n-a fost pe această cale tulburată. În această situaţie am fi putut avea o conştiinţă a originii noastre latine mai puternică decât popoarele latine din Occident, dar tot cu un caracter static. A acţionat întotdeauna şi un factor de natură oarecum geografică: poziţia noastră, izolaţi în mijlocul unei populaţii de origine nelatină.  Faptul că cu aceste popoare nelatine am avut întotdeauna, ca suflet, nu ca pacte, altfel de raporturi decât de prietenie ne-a fost din acest punct de vedere foarte util: raporturilor de acest fel trebuie să le mulţumim conştiinţa noastră trează, dinamică.
Atât de trează şi de dinamică încât ea a devenit din scut suliţă. Expresia cu rădăcini atât de vechi şi sens de nobil blazon nu poate, pentru o minte normal constituită, să îmbrace sensul pe care al vrea să i-l dea întovărăşind-o cu un adjectiv care denotă numai neputincioasă ură, cei care nu se pot mândri cu o astfel de origină, certificatul lor de origine etnică, fiind pierdut undeva pe drumul de departe şi până aici. Întovărăşirea ei cu adjectivul nepomenit poate numai să arate că precum între indivizi şi între popoare anecdota prietenului meu poate să fie adevărată.”
Ρουμάνοι ή Βαλάχοι (ή Βλάχοι), μια στείρα συζήτηση
Δεν ξέρω ελληνικά, έτσι ώστε η μετάφραση να Έλληνες γίνεται με Google Translate:
I don’t know greek, so the translation to greek is made with google translate:
Nu ştiu greacă, aşa că traducerea în creceşte este făcută cu google translate
Νου σχτιου γρεακă, ασχα κă τραντουκερεα îν κρεκεσχτε εστε φăκουτă κου γοογλε τρανσλατε
Αρκεί να δούμε την ιστορία scurtră μας και την περιοχή στην οποία ζούμε να καταλάβουμε μια αλήθεια που πολλοί προτιμούν Ρουμανίας να αγνοήσουν. Δηλαδή ότι οι γείτονές μας, μαζί μας την ιστορία και τη μετανάστευση, επιδέξιος ανθρώπους που δεν έχουν καταπιεί, δεν έγιναν δεκτές από ό, τι μπορούν για να απαλλαγούμε από εμάς.Προσπάθησαν με κάθε τρόπο, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών, την ιστορία μας είναι μόνο ένας αριθμός αγωνιστών και προσπαθούν να διατηρούν τη γλώσσα και το έθνος μας. Και οι γείτονές μας, εκτός από σύντομες περιόδους, όταν είχα κάποια μικρή συμμάχους διάρκειας ή άλλες, έχουν παύσει να αρνείται την ύπαρξή μας και ως εκ τούτου ιστορική δικαίωμά μας να κατέχει ό, τι δικαιωματικά ανήκει σε μας, τη γη στην οποία έχουν σχηματιστεί, έχουμε ωριμάσει ως έθνος και είπαμε εθνική ταυτότητα.Περιτριγυρισμένο από όλες τις πλευρές, ένα λατινικό νησί σε μια σλαβική θάλασσα και Turan, το romaninate σε όλους τους μειώθηκε κάτω από πίεση και εγκεφαλικό επεισόδιο μέχρι που έφτασε σε αυτό που ξέρουμε σήμερα. Δεν ήταν αρκετό, καθώς οι Ρουμάνοι είχαν φθάσει στο έδαφος των γειτονικών κρατών να απεθνικοποιώ και να αφομοιωθεί από την δύναμη και την πειθώ, ή άλλα λεπτότερα μέσα. Οι πόροι αυτοί σε συνδυασμό με τη λεπτή δύναμη ήταν και χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα, των τοπικών και περιφερειακών, ακόμη και προσπαθεί να επηρεάσει τους Ρουμάνους που ζουν εντός των συνόρων τους.
Μυθοποίηση της ιστορίας είναι η κατάταξη της τιμής μέσα στην πληθώρα των μεθόδων που χρησιμοποιούνται, και είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικός, καθώς ούτε οι Ρουμάνοι σε γενικές γραμμές φαίνεται να μην έχουν όρεξη για την αλήθεια. «Mind, το μυαλό, κάτι που παραμένει», είπε Gobbels θέτοντας τα θεμέλια της σύγχρονης παραπληροφόρηση, σύνθημα πάνω με ενθουσιασμό και antiromânii σήμερα. Δυστυχώς, αυτοί εύκολα θα διαπιστώσετε τσεκούρι τους λαβές για να υποστηρίξει τις θεωρίες τους με τον ενθουσιασμό ακόμη και μεταξύ των Ρουμάνων. Λίγοι είναι οι φωνές που υψώνονται και την καταπολέμηση αυτών των αντιλήψεων από τις θεωρίες που του Roesler και συνεχίζοντας με πολλές υποθέσεις και τις σημερινές ιδέες.
Και μια από τις μοντέρνες θεωρίες, βλέποντας ότι οι άλλοι πάνε σκληρά και δεν παράγουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα για την ώρα, είναι η διαίρεση του λαού της Ρουμανίας. Οι θεωρίες σύμφωνα με το οποίο Ρουμάνους, Μολδαβούς, Βλάχους, και μπορεί σύντομα να Transylvanians ή Oltenia dferite είναι άνθρωποι και δεν έχουν καμία κλινική ή μανίκι ένας με τον άλλον, πιο ειδικά από την Παπούα Ρουμάνους.
Έχω ακούσει για τις θεωρίες Moldovenism, ειδικά τον τελευταίο καιρό, όταν η Δημοκρατία της Μολδαβίας στην ΕΕ απρόθυμα γύρισε, και θα ακούσουμε, «divide et impera» έχει αποδείξει κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας ιστορίας. Όχι μόνο Βεσσαραβία, αλλά και στην Ουκρανία, όπου υπάρχει Ρουμανίας, της Μολδαβίας μόνο. Ρουμανικής μειονότητας στην πραγματικότητα της Μολδαβίας, της Ρουμανίας μειώθηκαν μαθήματα γλώσσας στην πραγματικότητα της Μολδαβίας, φθάνοντας μόνο δύο ώρες την εβδομάδα. Μιλούσα σε ένα φοιτητή στη Νέα Spear, αριστερά Bucovina την Ουκρανία, και περιγράφεται λεπτομερώς η κατάσταση. Μου είπε ότι του την έκπληξή του όταν τα πρώτα διδάγματα της ιστορίας γίνεται στη Ρουμανία, για το σοκ ήταν λογικό και σαφή αντίληψη της αλήθειας μετά από χρόνια ουκρανική σχολείο έμαθε πώς οι Ρουμάνοι προσπάθησαν να λάβουν όλα τα εδάφη της Ουκρανίας Ρωσικά δεν ανήκουν. Η πόλη Hotin, ουκρανική οδηγό που θα εξηγεί για αυτό το λαμπρό μνημείο της τέχνης (!) Υψηλή για την προστασία των σκλάβων της γης. Αλλά το ερώτημα γιατί η πόλη ήταν χτισμένη στη δεξιά όχθη, το λεγόμενο επιτιθέμενους, δεν μπορεί να σας απαντήσει.
Και για τις διαφορές μεταξύ βλάχικα και τα ρουμάνικα εφευρέθηκε, είχε σκεφτεί ως επί το πλείστον από τους Σέρβους και Βουλγάρους στην προσπάθεια επιτυχούς διαίρεση της ρουμανικής μειονότητας στην επικράτειά τους. Αλλά ας δούμε ποιες είναι οι Βλάχοι, σύμφωνα με την Wikipedia.
«Βαλάχοι (ή Βλάχοι) ήταν το όνομα που δόθηκε από άλλα έθνη, ηεκρωμαϊσμένο πληθυσμού στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, ηαριστερά και δεξιά του Δούναβη: Ρουμάνοι, Αρουμάνοι,meglenoromânii και Ίστρο-Ρουμάνους. Μετά τη δημιουργία τουσύγχρονου κράτους της Ρουμανίας ο όρος χρησιμοποιείται κυρίως για να ορίσει Macedo, και Ίστρο-Ρουμανίας Megleno.
Προέλευση του ονόματος συνδέεται με Γερμανικές γλωσσολογία: την ίδια προέλευση οδηγεί τις λέξεις «Ουαλίας» και «της Βαλλονίας» σεάλλα μέρη της Ευρώπης για τους τοπικούς πληθυσμούς που θεωρούντη Ρουμανία. Σλαβικών οι άνθρωποι έχουν πάρει τη λέξη,χρησιμοποιώντας το αρχικό όνομα της Βλαχίας σε γενικές γραμμέςαπό όλα τα έθνη και τους ανθρώπους ερωτευμένους έτσιEV-μεσαιωνική ρουμανικό έδαφος .. Αργότερα, η λέξη ήταν λεπτή,κάπως αλλάξει από τους χρήστες. Για παράδειγμα, η Ιταλία στην πολωνική γλώσσα ονομάζεται «Wlochy» και στην ουγγρική γλώσσα»Olasz» οι Ιταλοί, και «Olah» οι Ρουμάνοι. Ο όρος ήταν Βλάχων εξόνια,οπότε χρησιμοποιήστε μόνο «έξω», ενώ εκείνοι (μεταξύ των οποίων και Βλάχοι) χρησιμοποιούνται διαφορετικές λέξεις από το «Ρωμανός»να αυτοαποκαλούνται «ρουμανική» «Rumani», «rumâri» «Armani»,»arumâni», κλπ. Σε αυτό το πλαίσιο αξίζει να σημειωθεί ότι η ελληνικήΒυζαντινή Αυτοκρατορία (Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) Βλάχοι ήταν συχνά αποκαλείται [«Roman»]], μιλώντας ως Roman (Λατινικά).
Τα ιστορικά ντοκουμέντα της ευρωπαϊκής μεσαιωνικής περιόδουεμφανίζεται σε διάφορες μορφές: Walachen (φύτρα), valaques (Γαλ.),Βλάχοι ή Βλάχοι (engl.), Velasca (Ειδ.) ή valacchi velaci (ital.) Voloh ήvlohi (Ρώσικη, Pol.) Vlas (serb., Αρδεννών.) oláhok ή vlachok (magh.)Βλάχων (neogr.) iflaklar (turc.) και παραλλαγές (moshovlahi, kuţovlahi,dicieni, mavrovlahi ή morlahi .. .). «Στις:
«Το όνομα έχει την ίδια ετυμολογία το όνομα Βλάχων της Ουαλίας (ΗΒ), Walcheren (Κάτω Χώρες), Βαλλονία (Βέλγιο) και πολλά τοπωνύμια της» Welch «,» Walsch «,» Walchen «βρίσκονται κατά μήκος τα παλιά όρια της περιοχής της γερμανικής και λατινογενείς γλώσσες, στις Άλπεις. Αυτή είναι η γερμανική λέξη ή walh walah, που σημαίνει «ξένος», «μη-γερμανικό», και, με τη σειρά του, προέρχεται από το όνομα της Σέλτικ άνθρωποι Volcilor (Volcae στα λατινικά), Τεύτονες Γερμανούς συναντήθηκε εκστρατείες τους κατά τη διάρκεια ληστείας λεία και στη Γαλατία, κατά τα έτη 110-100 π.Χ. Μετά τη μετανάστευση των γερμανικών φυλών στην Ευρώπη αιώνες ΙΙΙ – IV, σε επαφή με τους Σλάβους και το άλλο μεταναστευτικών λαών, η ethnonym της walah εξάπλωση στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη (Ρωμαϊκή πληθυσμών). Προχωρώντας σε άλλες γλώσσες, walah πήρε διάφορες μορφές: βλάχικα, Βλάχος, Vlas, Voloh, wloh, Olah, iflak …Στη συνέχεια πέρασε στη Δυτική γλώσσες: valacchi, velaci, valaques, valacos, Βλάχοι.
Νότια παραδουνάβιου Βλάχοι σήμερα είναι απόγονοι των Θρακών και εκρωμαϊσμένο αρχαίοι Ρωμαίοι ήρθαν εδώ και αριστερά (όπως στην Dacia). Αν και αναγνωρίστηκε επίσημα ως εθνικές μειονότητες σε χώρες όπου αυτές είναι παρούσες (Αλβανία, Βουλγαρία, Ελλάδα, πΓΔΜ και Σερβία), ο αριθμός τους είναι σχετικά μικρή συστηματική απογραφή (εν μέρει επειδή πολλοί άνθρωποι δεν θέλουν να λένε ότι η μειονότητα) δεν είναι εκπαιδευτούν στη μητρική γλώσσα και υπόκεινται σε μια διαδικασία αφομοίωσης, και στη Ρουμανία υπολογίζονται απλά ρουμανική τοπικό πληθυσμό, αν και διαφέρει ανάλογα με το ψευδώνυμο «Machedon» (δεν πρέπει να συγχέεται με τον όρο «μακεδονικός» λαός της Δημοκρατίας της Μακεδονίας ή Μακεδονίαστην Ελλάδα). »
Ωστόσο, τα έργα εκτροπής του ακόμη και σήμερα στη Σερβία υπάρχουν δύο διαφορετικές λεγόμενες μειονότητες, οι Ρουμάνοι και οι Βλάχοι, και ακόμη και τα μέλη τους δεν είναι πολύ καλά ότι είναι το ίδιο, ο καρπός της μακράς διαίρεσης προπαγάνδας. Αυτό το είδος της προπαγάνδας έχει δραστηριοποιηθεί στην κομμουνιστική περίοδο, ακόμη και κατά το καθεστώς του Τίτο, αλλά και νωρίτερα έδειξαν σε αυτό το άρθρο και να ληφθεί από την εφημερίδα «Plaiuri năsăudene» για την απασχόληση των προσφύγων năsăudeni κατά τη διάρκεια της Βορείου Τρανσυλβανίας από τους Ούγγρους (1941 – 1944), άρθρο της IV Σπυρίδων και κάλεσε Wallach:
«Wallach
του Ι. Β. Σπυρίδων – Plaiuri Nasăudene
Η ιστορία που ένας φίλος πέρασε ένα πολύ πλούσιο πολίτη με την τσάντα και όχι ως προς το πνεύμα τους, στον βωμό της προπαγάνδας για ένα συγκεκριμένο κόμμα ένα ποσό τόσο σοβαρή ώστε μετά το κόμμα κέρδισε τις εκλογές και αυτός έπρεπε να ληφθεί σοβαρά υπόψη. Στη συνέχεια διορίστηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο. Συχνές: μια πολύ μολυσμένη πόλη. Δεν θα είχε παραμείνει φυσιολογικό για χρόνους και τόπους, εάν ο πολίτης δεν έχει απόψεις που θα έλθει σε σύγκρουση με το άλλο μέλος του συμβουλίου. Σε μια από τις συναντήσεις μεγάλωσε στην κλίμακα των συγκρούσεων, και έναν δάσκαλο, εσείς δεν μπορεί να δεχθεί, πετάει θυμωμένος επίθετο: incultule! Αλάτι Πολίτη που κάηκαν:
– I αναλφάβητοι; Μπορείτε λατρεία!
Αυτό το ανέκδοτο ήρθε στο μυαλό μου τις προάλλες κατά την περιήγηση μέσα από ένα λεξικό. Παρεμπιπτόντως βρήκα τη λέξη «walachians», σύμφωνα με την οποία η ρουμανική κατανόηση της αγγλικής γλώσσας, ειδικά εκείνων της Oltenia και Βλαχίας. Όχι μόνο οι Άγγλοι είναι τα λεγόμενα. Γερμανοί, για παράδειγμα, χρησιμοποιεί τη λέξη «Wallachen» Ιταλοί «valacchi» γαλλικά «valaques» Έλληνες «Βλάχοι» Πολωνοί «Voloshin» τους γείτονές μας «Olah». Ρίζα από την οποία όλα αυτά είναι η παλιά γερμανική λέξη «Wallach», σύμφωνα με την οποία οι Ρωμαίοι κατανοητή. Μετά την κατάρρευση της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η λέξη συνέχισε να ρέει με το ίδιο ευρύ φάσμα, μεταξύ των οποίων μέσα στο μηρό του όλα τα έθνη γεννήθηκε στη Ρώμη. Με τον καιρό αυτή η περιοχή ήταν περιορισμένη όλο και περισσότερο, έως ότου, από τα τέλη του Μεσαίωνα και την έναρξη του Modern, διορίστηκα ήμουν ο μόνος τρόπος.
Ποιοι είναι οι λόγοι για τους οποίους εφαρμόζεται σε μας για κάποιο χρονικό διάστημα τα παλιά γερμανική έκφραση;
Πρώτο πιθανό ότι οι λαοί της Λατινικής στη Δύση να συνεδριάζει ως υφολογική κατηγορία κυρίαρχο ατομικισμό, ενώ η οργανική κατηγορία μας κυριαρχεί. Όπως και εμείς, έχουμε αυτούς τους ανθρώπους εδώ και πολύ καιρό διαιρεμένη, αλλά σε αντίθεση με εμάς, λόγω της κυριαρχίας αυτής της κατηγορίας στυλ, τον ατομικισμό, τα μέρη έχουν πει για τους πιο έντονα, ως αντίθετα προς τους άλλους. Σκεφτείτε τη Γαλλία, την Ισπανία και την Ιταλία, ιδίως κατά τον Μεσαίωνα: πολλά πριγκιπάτα, δουκάτα και κομητείες όχι μόνο ανεξάρτητη, αλλά και συνεχώς σε σύγκρουση μεταξύ τους στο ίδιο έθνος, και κάθε διεκδίκηση ατομικότητα τόσο πολύ που ήταν αδύνατο να παραμείνουνπεραιτέρω συνολική τους κάτω από τη στέγη της έκφρασης αυτής. Για το λόγο αυτό όχι μόνο έχασαν την έκφραση «Wallach», αλλά δεν υπήρχε σε κίνδυνο ακόμη και τις λέξεις «γαλλικά», «ισπανικό» και «ιταλικά». Μίλησαν – θυμηθείτε, όταν Ιταλοί – για το Μιλάνο, τη Βενετία και τη Γένοβα. Σε πρίγκιπες μας της Βλαχίας και της Μολδαβίας δεν έχουν αγωνιστεί ποτέ σε πόλεμο με την Ρουμάνοι της Τρανσυλβανίας, αλλά οι άρχοντες αυτού του τμήματος της χώρας μας, οι ξένοι του έθνους μας.Ανάμεσά τους άρχοντες της Βλαχίας και της Μολδαβίας ξυλοκοπήθηκαν, αλλά θα πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι, από τη μια πλευρά πίσω από αυτούς τους αγώνες εκδηλώνεται η βούληση να ενώσει, έστω και δια της βίας, και από την άλλη ποτέ ότι ο αγώνας σε τέτοια μην ξεχνάμε ότι είναι δεδομένη μεταξύ των αδελφών. Η οργανική κατηγορία έχει πει τη λέξη εδώ.
Ένας άλλος λόγος για μας να διατηρηθεί και να εφαρμοστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα ήμασταν παλιά γερμανική έκφραση «Wallach» Latin είναι η συνείδηση της ποιότητας της καταγωγής μας. Με εμάς αυτή η συνείδηση ήταν ισχυρότερη από ό, τι οι λαοί της Λατινικής προέλευσης της Δύσης και μας ότι επειδή δεν έχουν μια στατική αλλά δυναμική.Σκεφτείτε τώρα μόνος με λίγα λόγια, δεν μας επιτρέπει χώρος με άλλο τρόπο, τους λόγους για τη Λατινική καταγωγή μας συνείδησης οι οποίοι είχαν, σε αντίθεση με τους λαούς της Λατινικής στη Δύση, αυτό το δυναμικό χαρακτήρα. Πρώτα τα νέα τμήματα που δεν βρίσκονται σε σύγκρουση μεταξύ τους τόσο έντονα, όλο συνείδηση με κοινή καταγωγή, δεν ήταν προβληματισμένος με αυτόν τον τρόπο. Σε αυτή την περίπτωση θα μπορούσαμε να έχουμε επίγνωση της λατινικής καταγωγής μας ισχυρότερη από τη λατινική λαούς της Δύσης, αλλά και με ένα στατικό χαρακτήρα. Διετέλεσε πάντα κάπως πιθανό γεωγραφικό παράγοντα: τη θέση μας, απομονωμένο στη μέση ενός πληθυσμού της μη λατινικής προέλευσης. Ότι αυτές οι μη-Λατινικής λαοί είχαν πάντα την ψυχή, όχι ως συμφώνων φιλίας και σχέσεων από ό, τι μας από αυτή την άποψη ήταν πολύ χρήσιμο: η σχέση αυτού του είδους πρέπει να ευχαριστήσουμε τη συνείδησή μας ξυπνήσει, δυναμική.
Ξύπνα και δυναμική, έτσι ώστε έγινε το δόρυ ασπίδα. Έκφραση με ρίζες τόσο παλιά και τόσο ευγενείς οικόσημο δεν μπορεί, για μια κανονική μέχρι το μυαλό, να θέσει την έννοια ότι θέλει να δώσει τη συνοδεύουν με ένα επίθετο που δηλώνει μόνο ανίκανος μίσος, αυτοί που δεν μπορούν να διαθέτουν αυτής της καταγωγής, εθνοτικής πιστοποιητικό καταγωγής τους χάνονται κάπου στο δρόμο μέχρι εδώ.Σύλλογος μαζί με την nepomenit επίθετο που μπορεί μόνο να δείξει ότι μεταξύ ατόμων και μεταξύ των λαών ανέκδοτο μπορεί να είναι πραγματικός φίλος μου. «

From → Ιστοριε

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Αρέσει σε %d bloggers: