Skip to content

Τεολογια Ιστοριει- Φορμαρεα Νεαμουλουι Ρομâνεσκ – παπάς Μιχαι-Ανντρει Αλντεα

Νοεμβρίου 21, 2011

zona de formare a neamului romanesc Teologia Istoriei  Formarea Neamului Românesc

Αυτό το άρθρο είναι γραμμένο στη ρουμανική γλώσσα με ελληνικό αλφάβητο
This article is in romanian written with greek alphabet
Acest articol este în limba română scrisă cu litere greceşti
Ακεστ αρτικολ εστε îν λιμμπα ρομâνă σκρισă κου λιτερε γρεκεσχτι

Τεολογια Ιστοριει- Φορμαρεα Νεαμουλουι Ρομâνεσκ

http://foaienationala.ro/teologia-istoriei-formarea-neamului-romanesc.html

Μαι μουλτι αουτορι ς-αου οκουπατ ντε-α λουνγουλ τιμπουλουι ντε κεεα κε ς-αρ πουτεα νουμι τεολογια ιστοριει (1). Νταρ, κου τοατε κα ουνουλ ντιντρε ει σι-α ντενουμιτ κχιαρ ασα οπερα (2), îν ρεαλιτατε νου α εξιστατ ω îνκερκαρε αντεβαρατα ντε ελαμποραρε α ουνει τεοριι α Τεολογιει Ιστοριει. Ω ασεμενεα ελαμποραρε κερε îν πριμουλ ρανντ κουνοαστερεα σι τραιρεα – ντε κατε ορι νου σε ουιτα ακεστ ασπεκτ – Ρεβελατιει, ασα κουμ εα σε γασεστε ντοαρ îν Ορτοντοξιε.

Ντεσιγουρ, νου εστε ακεστα λοκουλ ουμπλεριι ακεστουι γολ, νικι σουμπσεμνατουλ κελ καρε αρ πουτεα ρεαλιζα ω αστφελ ντε οπερα γρανντιοασα. Νταρ ουνελε ρεπερε τοτ τρεμπουιε τρασατε, μακαρ πεντρου α εβιτα εξπριμαρι ντε γενουλ : “ομουλ εστε σινγουρα φιιντα ιστορικα” (3).
Κχιαρ ντακα ουνιι σουντ ντε αλτα παρερε, Σφαντα Σκριπτουρα εστε ω καρτε ιστορικα. Μπα κχιαρ, ντακα îντελεγεμ Ιστορια îν σενσουλ ει οριγιναρ, ντε κεεα κε μεριτα ρετινουτ, εστε Καρτεα Ιστορικα πριν εξκελεντα, αρχετιπ πεντρου ορικε αλτε ρεαλιζαρι îν ντομενιου, παραντιγμα αμπσολουτα. Ακεστ λουκρου σε ποατε βεριφικα ρελατιβ ουσορ, πριν κερκεταρεα λιτερατουριι πατριστικε σι μαι αλες α κελει ντιν περιοαντα αποστολικα. Σε βα πουτεα αστφελ κονστατα κα τοατε σκριεριλε κε αου κα σουμπιεκτ εβενιμεντε μαι νόι σαου μαι βεκχι σουντ ρεαλιζατε κου μαρε γριjα îν ακελασι ντουχ îν καρε τραιεστε σι Σκριπτουρα. Ντε ακεεα, ορικε îνκερκαρε ντε στουντιου îν ντομενιουλ Τεολογιει Ιστοριει τρεμπουιε σα αιμπα λα μπαζα εξεμπλουλ μπιμπλικ. Ασα κουμ ς-α πρεκιζατ ντεjα, îν σκουρτουλ στουντιου ιντροντουκτιβ αλ πρεζεντει λουκραρι νου σε ποτ σελεκτα ντεκατ ουνελε ρεπερε αλε Τεολογιει Ιστορικε. Εστε τοτουσι ουν αβανταj φατα ντε σιτουατια ουνουι βιντ τοταλ.
Πριμουλ ελεμεντ κε τρεμπουιε ρετινουτ εστε κελ αλ ρεαλιτατιι καντρουλουι ιστορικ Ντουμνεζειρε-κρεατιε.
Îντρεαγα Ιστοριε εστε μπαζατα πε ιντερακτιουνεα ντιντρε ακτιβιτατεα ντιν ιντεριορουλ λουμιι κρεατε σι λεγιλε σι ιντερβεντιιλε ντιβινε. Λεγιλε σουντ κελε πριν καρε εστε ορντονατα λουμεα ντε Κελ κε εστε Ντουμνεζεουλ ορντινιι; ουνελε ντιντρε ελε ποτ φι îνκαλκατε, îν σπεκιαλ ντε φιιντελε εξτραορντιναρε καρε σουντ îνγεριι σι οαμενιι, νταρ νου φαρα κονσεκιντε ινεβιταμπιλε, πρεβαζουτε ντε αλτε λεγι. Ιντερβεντιιλε ντουμνεζειεστι νου σουντ îν πρινκιπιου ομπλιγατοριι, κακι Ντουμνεζεου νου εστε κονντιτιονατ ντε νιμικ. Νταρ îν πρακτικα ελε σουντ ινεβιταμπιλε, ντεοαρεκε Ντουμνεζεου νου α κρεατ λουμεα σπρε α ω αμπανντονα, κι σπρε α αβεα κου εα ω ρελατιε ντεοσεμπιτα, νουμιτα ντε ομπικει προνιερε.


Στουντιερεα Τεολογιει Ιστοριει îνσεαμνα τοκμαι στουντιερεα προνιεριι σι α λεγιλορ πε καρε σε μπαζεαζα εξιστεντα λουμιι. Ιμπορταντα ουνορ αστφελ ντε στουντιι νου εστε ντε λοκ μικα, ατατ ντιν πουνκτ ντε βεντερε απολογετικ νταρ σι ντογματικ, μοραλ ετκ. Αμ πουτεα ντα κα εξεμπλου τεξτουλ “ Ατουνκι α ζις Ντουμνεζεου κατρε Αβρααμ: « Σα στι μπινε κα ουρμασιι ται βορ πριμπεγι îν παμαντ στραιν, ουνντε βορ φι ρομπιτι σι απασατι πατρου σουτε ντε ανι; νταρ πε νεαμουλ ακελα, καρουια ει βορ φι ρομπι, îλ βόι jουντεκα Εου σι ντουπα ακεεα ει βορ ιεσι σα βινα αικι, κου αβερε μουλτα […] Ει îνσα σε βορ îντοαρκε αικι, îν αλ πατρουλεα βεακ ντε οαμενι, κακι νου ς-α ουμπλουτ îνκα μασουρα νελεγιουιριλορ Αμορειλορ.» “ (Φακ. 15.13-16).Αβεμ αικι πρεστιιντα ντουμνεζειασκα, κε ιντερεσεαζα îν μοντ ντεοσεμπιτ ατατ Ντογματικα σι Απολογετικα – κχιαρ σι Μοραλα – νταρ σι, φιρεστε, Τεολογια Ιστοριει. Αβεμ ντε ασεμενεα εξεμπλουλ ρελατιει σπεκιαλε îντρε ουν ποπορ κα îντρεγ σι ορντινεα μοραλα α λουμιι. Αβεμ εξεμπλουλ προνιεριι σι μιλει ντιβινε, ατατ φατα ντε ουρμασιι λουι Αβρααμ κατ σι φατα ντε Αμορει. σι αστφελ ντε ινφορματιι ντεοσεμπιτ ντε ιμπορταντε πεντρου îντελεγερεα ρεαλιτατιι îν καρε τραιμ σε γασεσκ πεστε τοτ îν Σφαντα Σκριπτουρα, μουλτε φιινντ ντεjα εξπλικατε ντε κατρε Σφιντιι Παριντι; λιψεστε αικι îνσα μουνκα ντε σιντεζα νεκεσαρα αντουναριι τεξτελορ πατριστικε ντιν ντομενιου ιαρ ντινκολω εφορτουλ σπεκιαλ ντε σελεκτιε σι σιστεματιζαρε αλ πασαjελορ îνκα νεβαλοριφικατε ντιν ουνγχιουλ Τεολογιει Ιστοριει (κεεα κε ποατε κονστιτουι ουν λαργ καμπ ντε λουκρου πεντρου Εξεγετικα σι Πατρολογιε).
Πεντρου ακεαστα λουκραρε νε βομ οπρι πε μομεντ λα ομπσερβαρεα εξιστεντει ποποαρελορ κα εντιτατι μπινε ντεφινιτε, κου ρεσπονσαμπιλιτατε μοραλα. Ακεαστα εξιστεντα σε αρατα νου ντοαρ îν πασαjουλ κιτατ μαι σους, κι îν îντρεαγα Σκριπτουρα, πριν ατιτουντινεα λουι Ντουμνεζεου φατα ντε ποπορουλ αλες σι φατα ντε τοατε ποποαρελε μεντιονατε îν Ιστορια σφαντα α μαντουιριι. Εστε ουν λουκρου κε νε ιντερεσεαζα îν μοντ ντεοσεμπιτ, ντεοαρεκε ιμπλικα ω νοουα ατιτουντινε φατα ντε ιστορια Νεαμουλουι νοστρου.
Πριβινντ Ιστορια Νεαμουλουι ντιν ακεστ πουνκτ ντε βεντερε, ρεαλιζαμ αντεβαρατα ιμπορταντα α ουνορ ασπεκτε αλτφελ μινιμαλιζατε ορι, ντιν κοντρα, μαξιμιζατε. Τραιρεα ντουχοβνικεασκα α ουνορ οαμενι σφιντι, φιε ει ντιν ποπορ σαου νου, καπατα ω νοουα σεμνιφικατιε îν λουμινα Σκριπτουριι, φιε σι ρεζουμανντου-νε λα ντιαλογουλ ντιντρε Ντουμνεζεου σι Αβρααμ ντιναιντε ντε ντιστρουγερεα Σοντομει σι Γομορει, σαου λα κερερεα λουι Λοτ ντε κρουταρε α ουνει μικι κετατι îν καρε σε ρεφουγιαζα (Φακ.18.16 33 σι 19.15-22). Ντε ασεμενεα, ανουμιτε ομπικειουρι ορι τραντιτιι στραινε κρεστινισμουλουι, πριβιτε κου îνγαντουιντα σι κχιαρ πλακερε ντε ουνιι ιστορικι σι ντε μαι τοτι ετνολογιι, απαρ αλτφελ ντακα νε ραπορταμ λα ρασπουνντερεα πε καρε ω αρε ουν Νεαμ κε σε βρεα κρεστιν.
Ουν αλτ ρεπερ τεολογικ κε τρεμπουιε ομπλιγατοριου ρεκουπερατ εστε κελ αλ ροστουλουι, αλ μοτιβατιει εξιστεντει ουνουι ποπορ. Ντε βρεμε κε νεαμουριλε εξιστα πριν βόια λουι Ντουμνεζεου σι βορ εξιστα îν βεκι – Αποκαλιψα 21.26; 22.2 – εστε λιμπεντε κα απαριτια φιεκαρουια κορεσπουνντε ουνουι σαου ουνορ τελουρι κουνοσκουτε ντε Ντουμνεζεου σι καρε, μακαρ παρτιαλ, ποτ φι ντετεκτατε ντε Τεολογια Ιστοριει. Κουνοαστερεα ακεστορ τελουρι εστε αμπσολουτ νεκεσαρα πεντρου ορικε ομ καρε ντορεστε σα îσι îντελεαγα ροστουλ σαου, νταρ σι φιεκαρουι νεαμ καρε βρεα σα îσι îμπλινεασκα μενιρεα. Ντεοσεμπιριλε îντρε ροστουριλε πεντρου καρε α φοστ κρεατ ουν ποπορ σι ιμαγινεα πε καρε ακεστα ω αρε ντεσπρε ελε ποτ προβοκα γρεσελι ιρεπαραμπιλε σι κχιαρ ντιστρουγερεα ακελουι ποπορ.
Αλτ ασπεκτ ντεσεορι ουιτατ, îνσα ντεοσεμπιτ ντε ιμπορταντ μαι αλες σουμπ ασπεκτ πρακτικ, εστε κελ αλ λεγατουριι ντιντρε οαμενι, μαι αλες κονσιντερατι κομουνιταρ, σι ρεστουλ λουμιι κρεατε, κχιαρ εξκλουζανντ πε îνγερι. Βεντεμ αστφελ, îν Βεκχιουλ Τεσταμεντ, κουμ ποπορουλ εβρεου, ντεπαρτατ ντε Ντουμνεζεου, σε ντεσφατα ντε μπογατιιλε νατουραλε αλε Καναανουλουι πεντρου κα ντιντρ-ω ντατα, πριν πουτερεα λουι Ντουμνεζεου, σα φιε λιψιτι ντε ακεστε μπογατιι. Πουστιιριλε, κα σι μπελσουγουλ, νου σουντ ντεκι ρεζουλτατουλ ουνορ φορτε οαρμπε, μεκανικε σι ινντιφερεντε, κι αλ λεγιλορ μοραλε κε σταμπιλεσκ ρελατιιλε îν τριουνγχιουλ Ντουμνεζειρε – οαμενι – ρεστουλ κρεατιει.
Τοτ αικι τρεμπουιε σουμπλινιατ σι ακελ ασπεκτ αλ βιετιι νατιοναλε καρε εστε ντιν πακατε ουιτατ ντε μουλτι ασα-ζισι πατριοτι: ντεσι ερεντιτατεα κοντεαζα, νου εα εστε φακτορουλ πριμορντιαλ îν σταμπιλιρεα απαρτενεντει νατιοναλε. “Ντουμνεζεου α φακουτ ντιντρ-ουν σανγε τοτ νεαμουλ ομενεσκ” ( Φ.Α. 7.26 ), ιαρ ουρμασιι λουι Αβρααμ σουντ κει καρε φακ φαπτελε λουι Αβρααμ σι αου ακεεασι κρεντιντα κου ελ (Ιοαν 8.39;Ρομ. 2.28-29, 4.11-12 ετκ.). Σε ποατε ομπσερβα ντε αικι – κα σι ντιν στουντιιλε στιιντιφικε εξιστεντε (4) – κα φακτορουλ ντετερμιναντ ντιν πουνκτ ντε βεντερε νατιοναλ εστε κελ σπιριτουαλ σι νου κελ μπιολογικ.

Φορμαρεα Ρομανιλορ- Γενεραλιτατι

Απαριτια Νεαμουλουι Ρομανεσκ νου α φοστ ουν εβενιμεντ îνταμπλατορ. Εα νου α îνσεμνατ νικι απαριτια ουνουι βας αλ μανιει λουι Ντουμνεζεου, σαου αλ ουνουια ντε ρουσινε. Μοντουλ κου τοτουλ ουνικ îν καρε α απαρουτ Νεαμουλ Ρομανεσκ λαμουρεστε ω παρτε ντιν σκοπουριλε îναλτε πεντρου καρε Ντουμνεζεου λ-α κχεματ λα εξιστεντα. Ακεστ μοντ ουνικ ντε ναστερε βα φι ντεσκρις îν παγινιλε καρε ουρμεαζα, σι σε βα îνκερκα, îν φιναλ, γασιρεα ροστουριλορ εξιστεντει Νεαμουλουι Ρομανεσκ.
Ιμπορταντα îντελεγεριι φελουλουι îν καρε ς-α φορματ Νεαμουλ Ρομανεσκ σε βεντε κλαρ ντιν ρανντουριλε ντε μαι σους. Α îντελεγε πεντρου κε εξιστα ποπορουλ ντε καρε πριν βόια λουι Ντουμνεζεου απαρτι îνσεαμνα α-τι κλαριφικα ω μαρε παρτε ντιν ροστουλ εξιστεντει ταλε ινντιβιντουαλε. Ταινελε νεντεσλουσιτε αλε σουφλετουλουι – τουλμπουραρι, νεμουλτουμιρι, κχεμαρι ασκουνσε ετκ. – αου ντε μουλτε ορι λα οριγινε πραπαστια ντιντρε φιιντα Νεαμουλουι σι κεεα κε σε πρετινντε κα αρ φι εα.
Îντρ-αντεβαρ, κουμ αρ πουτεα πρεσουπουνε κινεβα κα Ντουμνεζεου, φακανντου-τε σα απαρι îντρ-ουν ανουμε ποπορ, ζαμισλιτ κου ανουμε σκοπ, νου τε-αρ σι ντοτα îντρ-ουν μοντ μαι σπεκιαλ, αστφελ îνκατ σα ποτι λουκρα σι του πεντρου îμπλινιρεα κελορ μπουνε îν ποπορουλ ταου; Ω αστφελ ντε ιντεε εστε εβιντεντ αμπσουρντα.
Σε ποατε αφιρμα αικι, φαρα ντουμπιου, κα μουλτε ντιν γρεσελιλε φακουτε ντε Νεαμουλ νοστρου, μαι αλες îν ουλτιμελε σεκολε, σε ντατορεαζα ντισταντει γιγαντικε ντιντρε ρεαλιτατε σι τεοριιλε ψεουντω-ιστορικε προπαγατε ντε φελουριτε ινστιτουτιι σι περσοανε. Τοτ ντιν καουζα ακεστει ρουπερι ντε ρεαλιτατε α απαρουτ σι φενομενουλ ντε îνστραιναρε φατα ντε Νεαμ πε καρε îλ πουτεμ κονστατα, τοτ μαι αμπλιφικατ, ντε μαι μουλτε γενερατιι.
Αουτοριι ινιτιαλι αι τεοριιλορ φαλσε σους αμιντιτε νου σουντ, ασα κουμ ς-αρ πουτεα κρεντε, ινοκεντι σαβαντι ντε μπουνα κρεντιντα νταρ λιψιτι ντε ινφορματιι, νικι τεοριιλε σιμπλε ερορι. Ρεαλιζαρεα πριμελορ τεοριι φαλσε α φοστ ουν ακτ κονστιεντ, βόιτ, αβανντ σκοπουρι πρεκισε. Σε ποατε βεντεα ακεστ λουκρου κερκετανντ ιζβορουλ λορ. Îν καζουλ αουτοριλορ πρω-ουνγαρι ακεστ λουκρου σε βεντε κου κλαριτατε, μοτιβ πεντρου καρε ελε αου πουτουτ φι μαι ουσορ εβιτατε; τοτουσι νου ς-α πουτουτ εβιτα ντε φιεκαρε ντατα κανντ λι ς-α ρασπουνς καντερεα îν ανουμιτε εξαγεραρι. Ω ποζιτιε μαι σπεκιαλα ω οκουπα îνσα “σκοαλα Αρντελεανα”. Ιζβοαρελε ει σε αφλα λα Βατικαν. Ντε ακεεα φαλσουριλε κονστατατε αικι καπατα ω σεμνιφικατιε σπεκιαλα. Νε ρεφεριμ îν σπεκιαλ λα ποζιτια ουνικα îν Ιμπεριουλ Ρομαν πε καρε, ντουπα αφιρματιιλε îντεμειετοριλορ “σκολιι Αρντελενε”, ω οκουπα Ντακια (1) . Εα απαρε κα σινγουρα προβινκιε îν καρε α αβουτ λοκ εξτερμιναρεα ποπουλατιει αουτοχτονε σι τοτοντατα κα σινγουρα îν καρε ς-αου κολονιζατ νουμαι κετατενι αι Ρομει. Ντακα βενεαου ντιν αλτα σουρσα ακεστε αφιρματιι πουτεαου παρεα σιμπλε ερορι. Νταρ ελε αου κα ιζβορ Βατικανουλ, ντεποζιταρουλ ουνορ ινφορματιι κλαρε îν ακεστ ντομενιου. Κολουμνα Τραιανα, ντοκουμεντ îν ιμαγινι , ατεστα σουπραβιετουιρεα ποπουλατιει ντακικε, φιινντ αστφελ κελ μαι εβιντεντ ντοκουμεντ (2). Νταρ σι φαρα ακεαστα μπιμπλιοτεκα Βατικανουλουι πουτεα φουρνιζα ινφορματιιλε ομπιεκτιβε νεκεσαρε. Κορεσπονντεντα ντιντρε ταρουλ ρομαν Ιονιτα Ασαν σι Βατικαν (3) ατεστα κουνοαστερεα ντε κατρε ακεστα ντιν ουρμα α οριγινιι ουνικε α ρομανιλορ, ινντιφερεντ κα ει εραου îν Ντακια, Μακεντονια σαου αλτε φοστε προβινκιι ρομανε. Ντε ακεεα νου σε πουτεα îν νικι ουν καζ λανσα ιποτεζα, αμπσουρντα στιιντιφικ ντιν τοατε πουνκτελε ντε βεντερε, α εξτερμιναριι ντακιλορ σι κολονιζαριι κου λοκουιτορι αι Ρομει. Ντεσιγουρ, σε πουνε îντρεμπαρεα : κε σκοπ α ουρμαριτ Βατικανουλ πριν λανσαρεα ακεστουι φαλς;
Ντεζραντακιναρεα.
Οντατα σεπαρατι ντε αντεβαρατα λορ ιστοριε, οντατα κονβινσι κα ει σουντ, ερεντιταρ, φιι αι Ρομει, ρομανιι αρ φι πουτουτ φι μουλτ μαι ουσορ κονβερτιτι λα ρομανω-κατολικισμ σι παστρατι σουμπ κοντρολουλ Ρομει. Ντε ασεμενεα, πριν ντιβιζαρεα ρεαλιζατα îντρε ρομανιι ντιν Ντακια σι κει ντιν αλτε προβινκιι ς-αρ φι σλαμπιτ πουτερεα ουνουι νεαμ πρεα μαρε πεντρου α φι κοντρολατ. Πριμουλ σκοπ α φοστ παρτιαλ ατινς, αλ ντόιλεα îν îντρεγιμε.
Ινιτιατοριι “σκολιι Αρντελενε” αου φακουτ αστφελ ουν ραου ιμενς, πρακτικ ιρεπαραμπιλ, κα ντοβαντα κα νου α πουτουτ φι îνντρεπτατ ουλτεριορ νικι ντε ιστορικιι μαι ρεαλιστι αι ακεστει “σκολι” . Ουν ρεζουλτατ σιμιλαρ λ-αου ομπτινουτ îν σουντουλ Ρομανιει – λουατα îν σενσουλ σαου ρεαλ, β. Ατλ.3 – κλερικιι σι καλουγαριι γρεκι. Ακεστια αου νασκοκιτ τερμενουλ ντε βλαχω-ελινι, νεμαιîνταλνιτ πανα ατουνκι σι αου κονβινς πε μουλτι ντιντρε ρομανιι μακεντονενι, επιροτι ετκ. κα αρ φι ντε οριγινε … γρεκεασκα! Αστφελ πρελουκρατι ρομανιι γρεκιζατι αου ντεβενιτ κει μαι μαρι ντουσμανι αι νατιει λορ, κουμ σε îνταμπλα ντε αλτφελ κου τοτι ρενεγατιι καρε νου ρεβιν λα αντεβαρ (4).
Ντε ακεεα, πριβινντ λουκρουριλε îν σινγουρα περσπεκτιβα βαλιντα, κεα ορτοντοξα, εστε εβιντεντ κα ρεγασιρεα αντεβαρουλουι πριβινντ φορμαρεα Νεαμουλουι Ρομανεσκ σι ρενταρεα λουι Νεαμουλουι σουντ λουκρουρι ντε ω ντεοσεμπιτα ιμπορταντα. Φαρα εξαγεραρε, ντε ρεκαπαταρεα κονστιιντει αντεβαρατει νοαστρε οριγινι ντεπινντε εξιστεντα νοαστρα κα νεαμ.

Καντρουλ απαριτιει Νεαμουλουι Ρομανεσκ

Αου φοστ λανσατε ντε-α λουνγουλ βρεμουριλορ ω μουλτιμε ντε ιποτεζε σι τεοριι πριβινντ φορμαρεα ρομανιλορ. Ντουπα κει μαι μουλτι αλογενι ντιν σουντουλ Ντουναριι ρομανιι αου απαρουτ îν τεριτοριιλε λορ ντιν νορντουλ ακεστουι φλουβιου. Ντουπα κει μαι μουλτι αλογενι ντιν μιαζανοαπτεα Ντουναριι ρομανιι αρ φι σοσιτ ντιν σουντουλ ακεστεια. Ντεοαρεκε νου αβεμ ινφορματιι ντεσπρε οαμενι αμφιμπιε îν βεκχιουλ Ντανουμπιους, ιαρ ρομανιι σουντ πρεζεντι ντιν κελε μαι βεκχι τιμπουρι σι λα νορντ σι λα σουντ ντε Ντουναρε, ω κονκλουζιε σε ιμπουνε: ινντιφερεντ κε αρ ντορι ουνιι σαου αλτιι ρομανιι νου αου φοστ νικιοντατα μιγρατορι σι ς-αου φορματ îν τοατα ακεαστα ζονα îν καρε σε αφλα σι ασταζι. Σιλβιου Ντραγομιρ αφιρμα κα ρομανιι σουντ ουρμασιι τρακω-ιλιριλορ ρομανιζατι (5). Ακελασι λουκρου εστε αφιρματ σι ντε ιστορικι κα Νικολαε Ιοργα (6) σι Τχεοντορ Καπινταν (7). Νταρ ιστορικι ρομανι ντε πρεστιγιου, κα ντε εξεμπλου, Ντινου σι Κονσταντιν Γιουρεσκου αφιρμα ω οριγινε ντακω-ρομανα α ρομανιλορ (8). Ινφορματιιλε πε καρε îνσα λε πρεζιντα κχιαρ ει ντοβεντεσκ λαμπιλιτατεα ακεστει τεοριι. Νου σε ποατε εξπλικα ντε κε îν Ντακια Ρομανα, ντιντρ-ουν αμεστεκ ντε ντακι, τρακι σουντικι, ιλιρι σι τρακω-ιλιρι ρομανιζατι ς-αου πουτουτ φορμα ρομανι, ιαρ îν αλτε προβινκιι κου ακεεασι κομποζιτιε ετνικα, νου (9). Φαρα α ιντρα îν ντισπουτε κε νου φακ ομπιεκτουλ πρεζεντει λουκραρι μεντιοναμ κα σινγουρα τεοριε κε σε σουστινε στιιντιφικ εστε κεα α φορμαριι Ρομανιλορ ντιν τρακω-ιλιριι ρομανιζατι. Κου ω πρεκιζαρε: ρομανιζατι πριν κρεστινισμ.
Σε ιμπουνε αικι ω λαμουριρε μαι λαργα. Λιμμπα τρακιλορ ερα πεντρου ει ω λιμμπα σφαντα; κουλτουρα λορ ερα ω κουλτουρα μιστικα, εσοτερικα σι απροαπε τοταλ οραλα. Σφιντενια λιμμπιι ερα πεντρου τρακι ουν ελεμεντ ατατ ντε ιμπορταντ îνκατ νου ρενουνταου λα εα νικι σουμπ πρεσιουνεα κιβιλιζατιει γρεκεστι, νικι îν ουρμα îνντελουνγατουλουι σταγιου μιλιταρ ρομαν. Σινγουρα πουτερε καρε α ρεουσιτ σα λε σκχιμμπε λιμμπα α φοστ κρεστινισμουλ. Ντε ακεεα σε ποατε αφιρμα φαρα νικι ω îνντόιαλα κα ρομανιζαρεα στραμοσιλορ νοστρι ς-α ρεαλιζατ πριν κρεστιναρεα λορ. σι ντακα σινταγμα “ποπορουλ ρομαν εστε σινγουρουλ ποπορ νασκουτ κρεστιν” ε εβιντεντ ερονατα – κρεστινι αου φοστ ντε λα απαριτια λορ κα ποποαρε σι σπανιολιι, πορτουγχεζιι, φρανκεζιι ετκ. – îν σκχιμμπ εστε προφουνντ αντεβαρατ φαπτουλ κα, πε κατ στιμ, Ποπορουλ Ρομαν εστε σινγουρουλ ποπορ νασκουτ îν σι πριν Μπισερικα.
Îν ακεαστα φορμα, ναστερεα Ποπορουλουι Ρομαν απαρε πεντρου πριμα οαρα λα Πρ. Ντουμιτρου Στανιλοαε (10), ιαρ ακτουλ ντε ναστερε αλ Νεαμουλουι Ρομανεσκ îλ κονστιτουιε τεξτουλ ντιν Φ.Α. 16.8 40 (11). Îν ακεστα σε αρατα ακτιβιτατεα Σφαντουλουι Αποστολ Παβελ îν κολονια ρομανα Φιλιπι, αφλατα îν ουνουλ ντιντρε κελε μαι πουτερνικε τινουτουρι τρακικε ντιν Μακεντονια. Νεαμουλ Ρομανεσκ α πρινς α σε ζαμισλι ντιν αστφελ ντε πουνκτε ντε βιετουιρε κρεστινεασκα îνφιιντατε ντε αποστολι σι ουκενικιι λορ îν σπατιουλ τρακω-ιλιρ. Μομεντουλ α φοστ ακελασι μαι πεντρου τοτι τρακω-ιλιριι, κακι îνκα ντιν ακει ανι μινουνατι αι îνκεπουτουλουι Μπισερικι προποβαντουιτοριι αου αjουνς îν μαjοριτατεα ζονελορ τρακω-ιλιρε εουροπενε. Σφαντουλ Αποστολ Παβελ α πρεντικατ νου ντοαρ îν Ασια Μικα, Γρεκια, Ιταλια σαου Οριεντουλ Απροπιατ, κι σι îν Μακεντονια – κουμ αμ μαι αρατατ – , Τεσαλια σι Ιλιρια, Σφαντουλ Αποστολ Ανντρει α βεστιτ Εβανγχελια σι îν Ντομπρογεα, Καμπια Ρομανα σι σουντουλ Μολντοβει σι Ουκραινει ντε αζι, Σφαντουλ Αποστολ Τιτ α πρεντικατ σι îν Νταλματια ς.α.μ.ντ.(12). Πρεντικα ς-α φακουτ πεστε τοτ îν λατινα ποπουλαρα, κουνοσκουτα ατατ εβρειλορ ντιν Παλεστινα – ντε καρε απαρτινεα Σφ. Απ. Ανντρει – κατ σι τουτουρορ λοκουιτοριλορ ντιν ορασελε Ιμπεριουλουι Ρομαν. Λατινα ερα λιμμπα φιλιπενιλορ, σι ντε εα ς-α σλουjιτ πριντρε ει Σφαντουλ Παβελ, κα σι ντε κετατενια σα ρομανα. Îν Ιλιρια σαου Νταλματια λιμμπα ιντερνατιοναλα ερα ντε ασεμενεα λατινα. Ντε λα îνκεπουτουλ σεκολουλουι σουμπ ντομινατιε ρομανα Ντομπρογεα αντοπτασε λατινα îν αντμινιστρατιε σι βιατα πουμπλικα, κχιαρ ντακα ελινα ερα îνκα λιμμπα “κουλτιλορ”. Ντε αλτφελ ινφλουεντα ρομανα îν Ντακια σε φακουσε ντε μουλτ σιμτιτα ; ντεναρουλ ρομαν – κα σα νταμ ουν σινγουρ εξεμπλου – φουσεσε αντοπτατ σι περφεκτ κοπιατ κανντ îντρε Ντοναρις σι χοταρελε Ιμπεριουλουι εραου îνκα κκα. 200 κμ. Μαι μουλτ, ντακα λιμμπα γρεκεασκα αβεα, λα φελ κου κελτα σαου γερμανα, ουνιι κουνοσκατορι îν ζονα, εα, λα φελ κου κελελαλτε λιμμπι αλογενε, νου σε μπουκουρα îνσα ντε ρασπανντιρεα ντεοσεμπιτα α λατινει, ντε στατουτουλ ουνανιμ ακκεπτατ αλ ακεστεια ντε “λινγουα φρανκα”.
Ρεβενινντ, τρεμπουιε σα σουμπλινιεμ αλτε ντοουα ασπεκτε αλε ακεστορ μομεντε ντε îνκεπουτ αλε νεαμουλουι. Αστφελ τρεμπουιε îντελες φαπτουλ κα αντοπταρεα κρεστινισμουλουι ντε κατρε ιλιρω-τρακι νου α φοστ, ορικατ νε-αρ φι πλακουτ σα φιε ασα, ουν φενομεν ραπιντ. Ελ α αβουτ λοκ îν τιμπ îνντελουνγατ, πριντρ-ουν προκες κομπλεξ ντε τραιρε σι βεστιρε α Εβανγχελιει. Αστφελ, îν σεκ.λΒ-Β, Σφαντουλ Νικετα ντε Ρεμεσιανα ντεσφασουρα îνκα ω μισιουνε ντε κρεστιναρε α τρακιλορ παγανι, κρεστιναρε κε îνσεμνα τοτοντατα σι ρομανιζαρεα λορ (13). Νταρ, σι ακεστα εστε αλ ντόιλεα ασπεκτ ιμπορταντ, κεντρελε προτορομανεστι κε εξισταου ντεjα σαου απαρεαου, ουνιτε îντρε ελε πριν φρατερνιτατεα σι ιεραρχια κρεστινα, αβεαου ω σταμπιλιτατε ντεοσεμπιτ ντε μαρε. Μεμμπριι λορ νου μαι εραου ιλιρω-τρακιι παγανι ντορνικι ντε λουπτε σι αβεντουρι, κι ιλιρω-τρακιι κρεστινατι σι ρομανιζατι, κετατενι ντε ναντεjντε αι Ιμπεριουλουι, οαμενι λεγατι ντε παμαντουλ πε καρε τρεμπουιαου σα-λ σφιντεασκα πριν βιατα λορ. Σ-α ντεριβατ ντιν “παγους” κουβαντουλ “παγαν”, σι ς-α ντεντους γρεσιτ κα βιατα κρεστινα α πατρουνς îν μεντιουλ ρουραλ φοαρτε γρεου σι φοαρτε ταρζιου. Κα σι îν μεντιουλ ρουραλ α πατρουνς γρεου κρεστινισμουλ εστε αντεβαρατ. Νταρ σε ουιτα ατατ φαπτουλ κα ντιφερεντα ντιντρε ορας σι σατ νου ερα πε ατουνκι κχιαρ ασα ντε μαρε – εξκεπτανντ κελε κατεβα ορασε … ντε εξκεπτιε – κατ σι κα μαι εξιστα ουν τερμεν πεντρου λοκαλιτατιλε ρουραλε : “φοσσατουμ” ! Ορι τοκμαι ντιν ακεστ κουβαντ κε ντεσεμνα σατελε îνταριτε (14) σουντ οριγιναρι τερμενιι κε ντεφινεσκ îν λιμμπα ρομανα ασεζαρεα ρουραλα σι μεμμπριι ει : “σατ” σι ρεσπεκτιβ “σατεαν”! Εξπλικατια εστε ουνα σινγουρα, κονφορμα κου τοατε ντοβεζιλε αρχεολογικε, ιστορικε σι λινγβιστικε κουνοσκουτε : οποζιτια φιιντιαλα îντρε σατελε îνταριτε αλε σεντενταριλορ προτορομανι κρεστινι, απαρατορι σαου νοσταλγικι αι Ιμπεριουλουι, σι παγουσουριλε παγανιλορ μιγρατορι, λοκαλιτατι νεîνταριτε, ριντικατε πεντρου ουν τιμπ σι νου πεντρου τοτντεαουνα. Αβεμ αστφελ, παστρατα îν λιμμπα νατιοναλα κεα μαι αουτεντικα, ιμαγινεα κομουνιτατιλορ σταμπιλε προτορομανε. Σταμπιλιτατεα λορ, ρεζιστεντα λορ îν φατα μιγρατιιλορ, ς-αου ντατορατ Μπισερικιι σι πουτεριι ντουμνεζειεστι κε λουκρα πριν ακεαστα.
Ντε αλτφελ îν λιμμπα ρομανα εξιστα ω σεριε ντε ασπεκτε ουνικε απαρουτε îν ουρμα ακεστει σιτουατιι. Παριντελε Πετρονιου ντε λα Ατχος νταντεα κα εξεμπλου νουμελε κελε μαι ρασπανντιτε ντατε ντε ρουσι, γρεκι σι ρομανι Φεκιοαρει Μαρια. Αστφελ, îν βρεμε κε πριμιι ω νουμεσκ îν γενεραλ Μπογοροντιτα, Νασκατοαρε ντε Ντουμνεζεου, ιαρ γρεκιι Παναγχια, Πρεα Σφαντα, ρομανιι φολοσεσκ νουμελε ντε Μαικα Ντομνουλουι, καρε ινκλουντε îν ελ σι φεκιορια σι καλιτατεα ντε μαμα α λουι Ντουμνεζεου, πρεκουμ σι – τρεμπουιε ανταουγατ – αντεβαρατα îνφατισαρε α πουτεριι σι σφιντενιει Πρεακουρατει. Ακεστ νουμε εστε ω σιντεζα μιλεναρα α κονστιιντει ορτοντοξε ντεσπρε κεα καρε ς-α îνβρεντνικιτ α ναστε πε Ντουμνεζεου îντρουπατ . Λα ακεεασι κονκλουζιε κονντουκε σι τερμενουλ ντε “νεβόιντα” φολοσιτ πεντρου οστενελιλε μαντουιτοαρε αλε βιετιι καλουγαρεστι, îν κομπαρατιε κου σπορτιβουλ “ασκισις”, τιπικ σπατιουλουι ελενιστικ μαρκατ ντε ψιχολογια βεκχε, αντε-κρεστινα (15).
Φιρεστε, νου τρεμπουιε σα νεγλιjαμ νικι ιμπορταντα αρματει ρομανε îν καντρουλ προκεσουλουι ντε φορμαρε α Ποπορουλουι Ρομαν. Κχιαρ ντιν πουνκτουλ ντε βεντερε αλ βιετιι κρεστινε φουνκτια αρματει νου α φοστ ντε μικα îνσεμνατατε. Ε καζουλ σα αμιντιμ κα Σφαντουλ Ιοαν Μποτεζατορουλ νου α κερουτ μιλιταριλορ σα ρενουντε λα μεσερια αρμελορ ( Λκ. 3.14) σι νου α κερουτ ακεαστα νικι Σφαντουλ Πετρου, ατουνκι κανντ λ-α μποτεζατ πε Κορνελιου σι κασα ακεστουια (Φ.Α. καπ.10). Ντε ακεεα îν αρματα αου εξιστατ μουλτι κρεστινι, κχιαρ ντε λα îνκεπουτουριλε προποβαντουιριι αποστολικε, μαι αλες κα σι Ορτοντοξια εστε ποτριβιτα κου σπιριτουλ μιλιταρ-καβαλερεσκ – λουατ îν σενσουλ κελ μαι κουρατ αλ κουβαντουλουι.
Σφιντιι μιλιταρι (16) αου ντοβεντιτ κου πρισοσιντα ακεστ λουκρου. Ει αου ντατ îν Ρομανια ουν νοου σενς βιετιι μιλιταρε; αρματα, σολντατουλ ρομαν αου ντεβενιτ ιμαγινεα απαρατορουλουι. Απαρατορ îν φατα ντουσμανουλουι νταρ σι α παγανιλορ. Ντουμπλουλ σενς ς-α ντατορατ ατατ φαπτουλουι κα τοτι μιγρατοριι εραου παγανι κατ σι φαπτουλουι κα περσεκουτιιλε, σινγουρελε ατακουρι “ντε στατ” ασουπρα αρματει, αου φοστ οργανιζατε ντε îμπαρατιι παγανι, ντε ομπικει σι κει μαι “γχινιονιστι” – ντε φαπτ μπατουτι ντε Ντουμνεζεου – îν κεεα κε πριβεστε σιτουατια εκονομικα. Îν πλους α εξιστατ ουν φενομεν ντε μαρε ιμπορταντα ετνογενετικα: ασιμιλαρεα βετερανιλορ. Ατατ αουτοχτονιι îντορσι ντιν ζαρι îνντεπαρτατε ντουπα κει 20-25 ντε ανι ντε αρματα κατ σι βετερανιι ντιν τρουπελε ντιν Ρομανια σταμπιλιτι αικι îν καλιτατε ντε κολονι αου παρτικιπατ εσεντιαλ λα ετνογενεζα. Ακεστε ντοουα φενομενε, κα σι ινφλουεντα γενεραλα α κολονιιλορ σι ταμπερελορ μιλιταρε ντιν Ρομανια αου ντατ îνκα ω καρακτεριστικα περσοναλα Νεαμουλουι Ρομανεσκ: ακεεα ντε ποπορ ραζμπόινικ ντεφενσιβ, απαρατορ πριν ντεφινιτιε νου ντοαρ αλ ουνουι παμαντ στραμπουν, κι αλ ουνουι îντρεγ σπατιου κρεστιν.
Αου εξιστατ ω σεριε ντε κεντρε ντε ρομανιζαρε. Ασα α φοστ ζονα κελεμπρει Βια Εγνατια κε φακεα λεγατουρα îντρε κοαστα αντριατικα α Επιρουλουι σι Κονσταντινοπολ (ινιτιαλ ντρουμουλ βιζα λεγατουρα κου Ασια Μικα). Ασα α φοστ κοαστα Νταλματιει, απρεκιατα ντε ρομανι πεντρου φρουμουσετεα ει (17). Ασα αου φοστ φιεκαρε ντιν κομουνιτατιλε κρεστινε απαρουτε îν Φιλιπι, Σαλονα (ρομανουλ Σαρουνα (18), γρ. Τεσαλονικι) σι îν αλτε ζονε (îν Σκιτια Μικα, Νταλματια, Ιλιρια ετκ.).

Γενεραλιτατι (Εξπλικαρεα ουνορ τερμενι)

Κρεστινισμ, β. Ορτοντοξιε.
Ορτοντοξια, ντρεαπτα κρεντιντα, εστε ουν νουμε φολοσιτ αικι îν σενσουλ σαου ρεαλ ντε Κρεστινισμ, ντε Κρεστινισμ αουτεντικ, ασα κουμ λ-α λασατ Χριστος Ιισους. Κελελαλτε κουλτε καρε σε ντεριβα ντιν Ορτοντοξιε (αριανισμ, ρομανω-κατολικισμ ετκ.) σουντ ντενουμιτε κου νουμελε λορ προπριου-ζισε.
Προτορομαν εστε ουν τερμεν îντρεμπουιντατ αικι πεντρου ακει στραμοσι τρακω-ιλιρι καρε πριν αντερεντα λα ω σεριε ντε βαλορι σπεκιφικε – κουμ σουντ κρεστινισμουλ, βιατα μιλιταρ-ντεφενσιβα ετκ. – ς-αου ντισταντατ ντε ρεστουλ ρομανιτατιι ντεβενινντ μπαζα ουνουι νοου ποπορ, Ποπορουλ Ρομαν. Εξιστεντα προτορομανιλορ ποατε φι σιτουατα απροξιματιβ îντρε ανιι 40-313 αι ερει κρεστινε, αντικα îντρε îνκεπερεα ρασπανντιριι Κρεστινισμουλουι îν λουμεα λατινα σι βικτορια παρτιντει κρεστινε ντιν καντρουλ τρακω-ιλιριλορ ρομανιζατι. Ντουπα ακεαστα ντατα πουτεμ βορμπι ντεσπρε εξιστεντα Νεαμουλουι Ρομανεσκ îν φορμα σα ινιτιαλα, πριμιτιβα (β. στραρομανιι).
Ρομανια εστε βεκχιουλ νουμε αλ Ιμπεριουλουι Ρομαν ντε Ρασαριτ, στατουλ στραρομανιλορ (β.) ; εστε “στραμοσουλ” νουμελουι Ρομανια.
Ρομανιτατε εστε ουν τερμεν φολοσιτ îν ντουμπλα σα ακκεπτιουνε, κεα γενεραλ κουνοσκουτα – ακεεα ντε λατινιτατε – φιε εα πριβιτα κα γρουπαρε ουμανα, φιε κα φενομεν κουλτουραλ, σοκιαλ, λινγβιστικ ετκ. – λεγατα ιντιμ ντε Ρομα σι Ιμπεριουλ Ρομαν σι κεα παρτικουλαρα – βαλαμπιλα πεντρου Ρομανι îντρ-ουν μοντ ουνικ σι εξπλικατα îν Κονκλουζιι, σουμπκαπιτολουλ Ρομανιτατεα Ρομανιλορ.
Ρομανια εστε ουν κουβαντ φολοσιτ îν ακεαστα λουκραρε νου κου σενσουλ ντε “στατ ρομανεσκ” ορι ντε “Ρεπουμπλικα Ρομανια”, κι îν κελ ινιτιαλ, αουτεντικ, ντε Πατριε οριγιναρα, ντε σπατιου ντε φορμαρε α Ποπορουλουι Ρομαν. Σε φολοσεστε ακεστ τερμεν ντεκι πεντρου τεριτοριουλ αρατατ îν Χαρτα Β.3.3.
Στραρομανιι σουντ ρομανιι κει μαι βεκχι, ντιν πριμελε σεκολε ντε εξιστεντα α Νεαμουλουι Ρομανεσκ îν φορμα σα προπριου-ζισα ( κκα. 313-602).

___________________________________________________________

Νοτε:

(1) Îν σκριεριλε Παριντιλορ Αποστολικι σε γασεσκ ελεμεντε ντε Τεολογια Ιστοριει, φιρεστε νου σιστεματιζατε. Ασα σουντ Ι Κορ. σι καπ.17 ντιν λλ Κορ. α Σφαντουλουι Κλεμεντ Ρομανουλ, Παστορουλ λουι Χερμα ετκ.

(2) Μαρροου, Τεολογια ιστοριει , Ιασι, 1995. Ντεσιγουρ, ακεαστα κριτικα νου ανουλεαζα ουνελε “μπουκατελε” ντε αντεβαρ πρινσε îν λουκραρε. Μαι μουλτ, τρεμπουιε σουμπλινιατ κα îν Οκκιντεντ εξιστα ω πρεοκουπαρε ακτιβα πεντρου ντοβεντιρεα σι αναλιζαρεα ιμπλικαριι λουι Ντουμνεζεου îν ιστοριε, κα ω ρεακτιε λα ντεισμουλ σι ατεισμουλ κε îλ ντιστρουγ. Ουν εξεμπλου ρεκεντ εστε λουκραρεα Ντουμνεζεου σι στιιντα, ρεαλιζατα ντε Jεαν Γουιττον, Γρισκα σι Ιγορ Μπογντανοβ.

(3) Μιρκεα Πακουραριου, Ιστορια Μπισερικιι Ορτοντοξε Ρομανε, π.7

(4) *** Ρασισμουλ îν φατα στιιντει , Μπουκουρεστι, 1982, îν τοταλιτατε; εστε ω κουλεγερε ντε στουντιι στιιντιφικε ντε βαλοαρε κε ατεστα βαλιντιτατεα πουνκτουλουι ντε βεντερε κρεστιν – πεντρου κει κε αου νεβόιε ντε ω αστφελ ντε βαλινταρε – îν κεεα κε πριβεστε ραπορτουλ ντιντρε σπιριτουαλ σι μπιολογικ îν ντεφινιρεα ρασελορ, νατιουνιλορ σι îν γενεραλ α γρουπουριλορ ουμανε, îν κεεα κε πριβεστε οριγινεα κομουνα, ουνικα α οαμενιλορ; φιρεστε, κοντινε σι ανουμιτε αφιρματιι προπαγανντιστικε ντεπλασατε.

• Νοτε μπιμπλιογραφικε λα καπιτολουλ Φορμαρεα Ρομανιλορ

(1) Ρομουλ Μουντεανου, σκοαλα Αρντελεανα, Μπουκουρεστι, 1997, π.19-20, νταρ σι 12-14 ς.α.; τοτ αικι σε ποτ βεντεα εφορτουριλε ινεφικιεντε αλε ουνορ ουρμασι ντε κορεκταρε α γραβελορ φαλσουρι ιντροντουσε αντεριορ. Πεντρου εφεκτελε αβουτε α σε βεντεα πρεζενταρεα, ντε φαπτ νου ντοαρ λαουντατιβα, κι σι αμπσουρντα, φακουτα ντε ντλ. Ραντουλεσκου-Μοτρου îν Ετνικουλ ρομανεσκ. Νατιοναλισμουλ , Μπουκουρεστι, 1996, π.42-46, ντ-σα φιινντ ντε αλτφελ περφεκτ κονβινς ντε φορμαρεα Νεαμουλουι Ρομανεσκ εξκλουσιβ îν Ντακια (π.68, ντε πιλντα); φαρα α μαι ινσιστα ασουπρα ελεμεντελορ ντιν ρεσπεκτιβελε παγινι καρε κονντουκ σπρε ιζβοαρελε στραινε κε αου λανσατ ντιν τιμπουρι, ε ντρεπτ, μαι βεκχι, ακεαστα τεοριε, σα σουμπλινιεμ ατατ ιρεσπονσαμπιλιτατεα σι νετεμεινικια κρεντιντει îν λιψα ντε κονστιιντα λατινα α Ποπορουλουι, κατ σι αμπσουρντιτατεα ντε α κρεντε κα ουν ποπορ ατατ ντε βεκχι κα Νεαμουλ Ρομανεσκ ποατε α νου αβεα κονστιιντα νατιοναλα σαου, σι μαι γραβ, κα ακεαστα αρ πουτεα φι “îμμπουνατατιτα”. Πεντρου αλτε “οριγιναλιτατι” αλε ντ-σαλε α σε βεντεα ελεγαντα κομμπατερε φακουτα ντε πρ. Ντουμιτρου Στανιλοαε îν Ιαρασι Ορτοντοξιε σι Ρομανισμ , ντιν Ορτοντοξιε σι Ρομανισμ , ντε ακελασι αουτορ, εντιτατα ντε Ασοκιατια Ρομανιλορ ντιν Μπουκοβινα ντε Νορντ (1992😉, π.70-86 σι λουκραριλε ινντικατε îν αρτικολουλ ρεσπεκτιβ ντε αουτορ; μεριτα στουντιατ σι Ορτοντοξιε σι λατινιτατε , οπ. κιτ. , π.87-101, πεντρου α ομπσερβα καρακτερουλ αντιτεολογικ σι αντινατιοναλ αλ ουνιατισμουλουι ιντερμπελικ.
Α σε βεντεα πεντρου προμπλεμα κονστιιντει νατιοναλε λουκραρεα ντλ.-ουι Ισκρου, Φορμαρεα νατιουνιι ρομανε, Μπουκουρεστι, 1995, ιαρ πεντρου κεα α κονστιιντει λατινε κεα α ντλ-ουι Αρμμπρουστερ, Ρομανιτατεα Ρομανιλορ, Μπουκουρεστι, 1993.

(2) Ραντου Βουλπε, Κελ μαι οριγιναλ ντοκουμεντ αλ Ρομει – Κολουμνα Τραιανα , «Μ.ι.» Βλλ(1973), νρ.5(74), π.60-67; Παουλ ΜακΚενντρικκ, Πιετρελε ντακιλορ βορμπεσκ, Μπουκουρεστι, 1978, π.63-75; Κονσταντιν σι Ντινου Κ. Γιουρεσκου, Ιστορια ρομανιλορ , 1, Εντ.ς.Ε., Μπουκουρεστι, 1975, π.78

(3) Αντολφ Αρμμπρουστερ, οπ. κιτ. , π.

(4) *** Ρομανιι ντε λα σουντ ντε Ντουναρε , Μπουκουρεστι 1997, π.142-43, 144-145, 166-169, 184, 193-197, 202-204, 206-208 ετκ;

(5) Σιλβιου Ντραγομιρ, Ρομανιι ντιν νορντουλ Πεν. Μπαλκανικε îν Εβουλ Μεντιου , Εντ. Ακ.Ρ.Π.Ρ., Μπουκουρεστι, 1959, π.5

(6) Νικολαε Ιοργα, Ιστορια ρομανιλορ , ΙΙ, Μπουκουρεστι, 1935, îν σπεκιαλ π.108, νταρ σι 17-19 ς.α.

(7) Τχ. Καπινταν, Μακεντορομανιι. Ετνογραφιε. Ιστοριε. Λιμμπα , Φουνντατια ρεγαλα πεντρου λιτερατουρα σι αρτα, Μπουκουρεστι, 1942, π.130-131ς.ου.(απροξιματιβ πανα λα π.147, νταρ σι îν αλτε λοκουρι ντιν λουκραρεα κιτατα, σε ποατε ουρμαρι οπινια αουτορουλουι îν ακεαστα πριβιντα, κου κιταρεα ιζβοαρελορ σι λουκραριλορ φολοσιτε σι κομενταριι ντε βαλοαρε; λα π.143 αφιρμα κα “îν εποκα ντε ντουπα παρασιρεα παρτιαλα α Ντακιει σουμπ Αουρελιαν, λιμμπα λατινα α ρασουνατ ντιν Καρπατι πανα λα Πινντ σι ντε λα ταρμουριλε Αντριατικιι πανα λα Εγεε” σι κοντινουα îν π.143… αντμιτανντ ρομανιζαρεα îντρεγιι ζονε)

(8) Ντε εξεμπλου îν Ρομανιι îν σεκολουλ μιγρατιιλορ , απαρουτ îν «ΜπΟΡ»5-6/1975, π.729-745, ντλ. Κονσταντιν Κ. Γιουρεσκου βορμπεστε ντεσπρε ρομανιι ντιν Ντακια Ποντικα, Ντομπρογεα, κα φιινντ ουρμασι αι ποπουλατιει ρομανικε λοκαλε, “αλκατουιτα ντιν γετι, μπεσσι, κρομπιζι σι τιριζι ρομανιζατι” ; ντακα ντιν ακεστ αμεστεκ ντε τρακι σουντικι σι γετι ρομανιζατι ς-αου πουτουτ φορμα ρομανι, ντε κε νου ς-αου φορματ σι îν αλτε ζονε ντε αμεστεκ, ασα κουμ α φοστ ντε αλτφελ îντρεαγα Πενινσουλα Μπαλκανικα; Ντε ασεμενεα îν Ιστορια ρομανιλορ, βολ.Ι, ντομνιι Κονσταντιν σι Ντινου Γιουρεσκου ομπσερβα νουμαρουλ μαρε ντε νταλματι ντιν Απουσενι (λουκρου ντε αλτφελ βαλαμπιλ σι πεντρου Μπανατ, κου μουλτ îναιντε ντε κουκεριρεα ρομανα), τρουπελε ντακικε ντιν Πανονια σι αλτε ρεγιουνι μπαλκανικε ετκ. Εστε προμπαμπιλ κα ακεαστα κοντραντικτιε îντρε φαπτελε πρεζεντατε σι κονκλουζιιλε τρασε σα προβινα ντιν ιμπερατιβελε βρεμιι ντε ντικτατ îν καρε ς-αου ρεαλιζατ λουκραριλε.
Αρ φι ποατε καζουλ σα μεντιοναμ κα ιμπορταντα ελεμεντουλουι ιλιρ îν φορμαρεα Ρομανιλορ εστε ντοβεντιτα ντε φενομενε λινγβιστικε ινκοντεσταμπιλε, κα κελε πρεζεντατε ντε Οβιντ Ντενσουσιανου îν λουκραρεα σα Ιστορια λιμμπιι ρομîνε, βολ. Ι, Μπουκουρεστι, 1961, ντεσιγουρ φαρα α λουα îν σεαμα κομενταριιλε ιστορικε πριπιτε îν καρε σε αβεντουρεαζα ντ-σα.

(10) Πρ. Ντουμιτρου Στανιλοαε, «Μπεσιι» îν μαναστιριλε ντιν Οριεντ , «ΜπΟΡ», ΞΚΙΒ(1976), Νρ.5-6, π. 587-589

(11) Φ.Α. 16.8-40 – “σι τρεκανντ ντινκολω ντε Μισια, αου κομπορατ λα Τροα. σι νοαπτεα ς-α αρατατ λουι Παβελ ω βεντενιε: Ουν μπαρμπατ μακεντονεαν στα ρουγανντου-λ σι ζικανντ: Τρεκι îν Μακεντονια σι νε αjουτα. Κανντ α βαζουτ ελ ακεαστα βεντενιε, αμ καουτατ σα πλεκαμ îνντατα îν Μακεντονια, îντελεγανντ κα Ντουμνεζεου νε κχεαμα σα λε βεστιμ Εβανγχελια.
Πορνινντ κου κοραμπια ντε λα Τορα, αμ μερς ντρεπτ λα Σαμοτρακεα, ιαρ α ντοουα ζι λα Νεαπολι, σι ντε ακολω λα Φιλιπι, καρε εστε κεα ντινται κετατε α ακεστει παρτι α Μακεντονιει σι κολονιε ρομανα. Ιαρ îν ακεαστα κετατε αμ ραμας κατεβα ζιλε. σι îν ζιουα σαμμπετει αμ ιεσιτ îν αφαρα πορτιι, λανγα ραου, ουνντε κρεντεαμ κα εστε λοκ ντε ρουγακιουνε σι, σεζανντ, βορμπεαμ φεμειλορ καρε σε αντουνασερα. σι ω φεμειε κου νουμελε Λιντια, βανζατοαρε ντε πορφιρα, ντιν κετατεα Τιατιρελορ, ασκουλτα. Ακεστεια Ντουμνεζεου ι-α ντεσκχις ινιμα κα σα ια αμιντε λα κελε γραιτε ντε Παβελ. Ιαρ ντουπα κε ς-α μποτεζατ σι εα σι κασα ει, νε-α ρουγατ, ζικανντ: Ντε μ-ατι σοκοτιτ κα σουντ κρεντινκιοασα Ντομνουλουι, ιντρανντ îν κασα μεα, ραμανετι. σι νε-α φακουτ σα ραμανεμ.
Νταρ οντατα, πε κανντ νε ντουκεαμ λα ρουγακιουνε, νε-α îνταμπινατ ω σλουjνικα, καρε αβεα ντουχ πιτονικεσκ σι καρε αντουκεα μουλτ καστιγ σταπανιλορ ει, γχικινντ. Ακεαστα, τινανντου-σε ντουπα Παβελ σι ντουπα νόι, στριγα, ζικανντ: Ακεστι οαμενι σουντ ρομπι αι Ντουμνεζεουλουι κελουι Πρεαîναλτ, καρε βα βεστεσκ βοουα καλεα μαντουιριι. σι ακεαστα ω φακεα τιμπ ντε μουλτε ζιλε. Ιαρ Παβελ, μανιινντου-σε σι îντορκανντου-σε α ζις ντουχουλουι: Îν νουμελε λουι Ιισους Χιστος îτι πορουνκεσκ σα ιεσι ντιν εα. σι îν ακελ κεας α ιεσιτ. σι σταπανιι ει, βαζανντ κα ς-α ντους ναντεjντεα καστιγουλουι λορ, αου πους μανα πε Παβελ σι πε Σιλα σι ι-αου ντους îν πιατα îναιντεα ντρεγατοριλορ. σι ντουκανντου-ι λα jουντεκατορι, αου ζις: Ακεστι οαμενι, καρε σουντ ιουντει, τουλμπουρα κετατεα νοαστρα σι βεστεσκ ομπικειουρι καρε νοουα νου νε εστε îνγαντουιτ σα λε πριμιμ, νικι σα λε φακεμ, φιινντκα σουντεμ ρομανι. σι ς-α σκουλατ σι μουλτιμεα îμποτριβα λορ. σι jουντεκατοριι, ρουπανντου-λε χαινελε, αου πορουνκιτ σα îι μπατα κου βεργι. σι, ντουπα κε λε-αου ντατ μουλτε λοβιτουρι, ι-αου αρουνκατ îν τεμνιτα, πορουνκινντ τεμνικερουλουι σα-ι παζεασκα κου γριjα.
Ακεστα, πριμινντ ω ασεμενεα πορουνκα, ι-α μπαγατ îν φουνντουλ τεμνιτει σι λε-α στρανς πικιοαρελε îν μπουτουκι; ιαρ λα μιεζουλ νοπτιι, Παβελ σι Σιλα, ρουγανντου-σε, λαουνταου πε Ντουμνεζεου îν κανταρι, ιαρ κει κε εραου îν τεμνιτα îι ασκουλταου. σι ντεοντατα ς-α φακουτ κουτρεμουρ μαρε, îνκατ ς-αου ζγουντουιτ τεμελιιλε τεμνιτει σι îνντατα ς-αου ντεσκχις τοατε ουσιλε σι λεγατουριλε τουτουρορ ς-αου ντεζλεγατ. σι ντεστεπτανντου-σε τεμνικερουλ, σι βαζανντ ντεσκχισε ουσιλε τεμνιτει, σκοτανντ σαμπια, βόια σα σε ομοαρε, σοκοτινντ κα κει îνκχισι αου φουγιτ. Ιαρ Παβελ α στριγατ κου γλας μαρε, ζικανντ: Σα νου-τι φακι νικι ουν ραου, κα τοτι σουντεμ αικι. Ιαρ ελ, κερανντ λουμινα, ς-α ρεπεζιτ îναουντρου σι, τρεμουρανντ ντε σπαιμα, α καζουτ îναιντεα λουι Παβελ σι α λουι Σιλα; σι σκοτανντου-ι αφαρα (ντουπα κε πε κειλαλτι ι-α ζαβορατ λα λοκ), λε-α ζις: Ντομνιλορ, κε τρεμπουιε σα φακ κα σα μα μαντουιεσκ; Ιαρ ει αου ζις: Κρεντε îν Ντομνουλ Ιισους σι τε βει μαντουι του σι κασα τα.
σι ι-αου γραιτ λουι κουβαντουλ λουι Ντουμνεζεου σι τουτουρορ κελορ ντιν κασα λουι. σι ελ, λουανντου-ι λα σινε, îν ακελ κεας αλ νοπτιι, α σπαλατ ρανιλε λορ, σι ς-α μποτεζατ, ελ σι τοτι αι λουι îνντατα. σι ντουκανντου-ι îν κασα, α πους μασα σι ς-α βεσελιτ κου τοατα κασα, κρεζανντ îν Ντουμνεζεου.
σι φακανντου-σε ζιουα, jουντεκατοριι αου τριμις πε πουρτατοριι ντε βεργι, ζικανντ : Ντα ντρουμουλ οαμενιλορ ακελορα. Ιαρ τεμνικερουλ α σπους κουβιντελε ακεστεα κατρε Παβελ: Κα αου τριμις jουντεκατοριι σα φιτι λασατι λιμπερι. Ακουμ ντεκι ιεσιτι σι μεργετι îν πακε. Νταρ Παβελ α ζις κατρε ει: Ντουπα κε, φαρα jουντεκατα, νε-αου μπατουτ îν φατα λουμιι, πε νόι καρε σουντεμ κετατενι ρομανι σι νε-αου μπαγατ îν τεμνιτα, ακουμ νε σκοτ αφαρα πε ασκουνς ; Νου ασα ! Κι σα βινα ει îνσισι σα νε σκοατα αφαρα. σι πουρτατοριι ντε βεργι αου σπους jουντεκατοριλορ ακεστε κουβιντε. σι αουζινντ κα σουντ κετατενι ρομανι, jουντεκατοριι ς-αου τεμουτ. σι βενινντ, σε ρουγαου ντε ει σι σκοτανντου-ι αφαρα, îι ρουγαου σα πλεκε ντιν κετατε. Ιαρ ει, ιεσινντ ντιν îνκχισοαρε, ς-αου ντους îν κασα Λιντιει; σι βαζανντ πε φρατι, ι-αου μανγαιατ σι αου πλεκατ.”

(12) Πρ. προφ. ντρ. Ιοαν Ραμουρεανου, Ιστορια μπισερικεασκα ουνιβερσαλα , Μπουκουρεστι 1992, π.30-35, 41-43 (αου βεστιτ Εβανγχελια îν σπατιιλε τρακω-ιλιρε εουροπενε Σφ. Απ. Ανντρει, Σφ. Απ. σι Εβ. Λουκα, Σφ. Απ. Σιλα / Σιλβαν, Σφ. Απ. Τιτ, Σφ. Απ. Παβελ)

(13) ασιστεντ Στεφαν Κ. Αλεξε, Σφαντουλ Νικετα ντε Ρεμεσιανα σι εκουμενικιτατεα πατριστικα ντιν σεκολελε λΒ σι Β , Μπουκουρεστι 1969, π.24

(14) Τ. Καπινταν, Λιμμπα σι κουλτουρα, Μπουκουρεστι, 1943, π.149;Μ. Πετρεσκου-Νταμμποβιτα, Κετατι μεντιεβαλε ντε παμαντ πε τεριτοριουλ Ρομανιει , «Μ.ι.», ΞΙΙ(1978), νρ.9(138), π.28-32

15) πρ. Κονσταντιν Κομαν, Ορτοντοξια σουμπ πρεσιουνεα ιστοριει , Μπουκουρεστι, 1995, π.211-212; τοτ αικι σε ντα σι πιλντα ουνορ ομπικειουρι ρομανεστι κε ντοβεντεσκ αντανκιμεα πατρουνντεριι κρεστινισμουλουι îν σουφλετουλ ακεστουι ποπορ.

(16) Σφιντιι: Ακχινντιν ντιν Νικομιντια, οστας, +20 απρ. 303; Αντριαν ντιν Νικομιντια, γενεραλ, +26 αουγ. 303-305; Αντριαν, φιουλ îμπαρατουλουι τρακω-ρομαν Προμπους, +26 αουγ.; Αγλαιε, îμπρεουνα κου κει τρειζεκισινοουα ντε οστασι μουκενικι ντιν Σεβαστια Αρμενιει, +9 μαρτιε 320; Αγαπιε, οστας, +3 νοβ. îν βρεμεα îμπαρατουλουι Ντεκιε; Ανατολιε στρατιλατουλ, +23 απριλιε 303; Ανντρει στρατιλατουλ, +19 αουγ. 303-305 σι κει ντοουα μιι κινκι σουτε νοουαζεκισι τρει ντε οστασι îμπρεουνα κου ντανσουλ; Ανντρει ντιν Μεσοποταμια, οστας, +18 μαι 250; Ανικχιτ ντιν Νικομιντια, οφιτερ, +12 αουγ. 305; Αντονιν ντιν Νικομιντια, οστας, +20 απρ. 303; Αττικ, îμπρεουνα κου Αγαπιε μαι σους αμιντιτ σι κου Εβντοξιε, Καρτεριε, Ιστρουκαριε, Πακτομπιε, Νικτοπολιον σι αλτι ντοουαζεκισιουνου ντε οστασι μαρτιρι, +3νοβ. κκα.320; Αζι, φακατορουλ ντε μινουνι, οστας, +19 νοβ. 303-305; Καλιστρατ ντιν Καρταγενα, οστας, +27 σεπτ. 304; Κχελσιε ντιν Εγιπτ, φιου ντε γουβερνατορ, +8 ιαν. 303; Κχεσαριε ντιν Νικομιντια, οστας, +20 απρ. 303; Κχινντεας / Κανντεα ντιν Ντουροστορουμ (σουντουλ Ντομπρογει), οστας, 20 νοβ. 303; Κχιριακ, φρατελε Σφ. Ορεντιε, οστας, +25 ιουνιε 303-305; Κχιριλ ντιν Ντουροστορουμ, οστας, +20 νοβ. 303; Κιπριαν ντιν Ιταλια, φιου ντε γουβερνατορ, 10 μαι 310; Κλαουντιε τριμπουνουλ ντιν Ρομα, +19 μαρτ. 283; Κλεονικ ντιν Αμασια (Ποντ), οστας, ραστιγνιτ, 3 μαρτ. 304; Κοντρατ, οστας, +4 μαρτιε 274; Κοντρατ, σλουj. îμπ., +21 απρ. 303; Κονσταντιν ντιν Εφες, οφιτερ, +4 αουγ. 250; Κριστοφορ ντιν Νικομιντια, οστας, +20 απρ. 303; Νταντα ντιν Ντουροστορουμ, οστας, +28 απρ. 286; Ντασιε ντιν Ντουροστορουμ, οστας, +20 νοβ. 303; Ντιμιτριε ιζβορατορουλ ντε μιρ, γουβερν. Σαρουνει, +26 οκτ. 303; Ντοροτει ντιν Νικομιντια, ντρεγ. îμπ., +28 ντεκ. 278; Ελεφτεριε κουμπικουλαρουλ, +4 αουγ. 304; Ελεφτεριε κουμπικουλαρουλ, +15 ντεκ., σεκ. ΙΙΙ; Εμιλιαν ντιν Ντουροστορουμ, οστας, 18 ιουλιε 362; Εουντοξιε, οστας, +3 νοβ., σεκ. ΙΙΙ; Εβκαρπιον ντιν Νικομιντια, οστας, +18 μαι 300; Εβντοξιε, ντρεγ. îμπ., 6 σεπτ. 303; Εβεντιε ντιν Αντιοχια Σιριει, οστας, 9 οκτ., σεκ. ΙΒ; Εβσιγνιε ντιν Αντιοχια Σιριει, οστας, +5 αουγ. 362; Εξακουστοντιαν ντιν Εφες, οφιτερ, +4 αουγ. 250; Φαρμακχιε ντιν Ανατολια, οστας, +25 ιουνιε 303-305; Φαουστ, οστας, +12 ιουλιε 303-305; Φιρμ ντιν Ανατολια, οστας, +25 ιουν. 303-305; Γχεοργχε ντιν Καπαντοκια 23 απρ. 303; Γορντιε ντιν Κεσαρεεα Καπαντοκχιει, οφιτερ, +3 ιαν. 314; Ιερακλιε οστασουλ, +22 οκτ., σεκ. ΙΙΙ; Ιπολιτ ντιν Ρομα, οστας, +10 αουγ. 258; Ισιντορ ντιν Κχιος, οστας, +14 μαι 251; Ισιχιε σινγλιτικουλ, γενεραλ, +2μαρτιε303-305; Ιστουκαριε, οστας, +3νοβ., σεκ. ΙΙΙ; Ιουστ ντιν Ρομα, οστας, +14ιουλ., σεκ. ΙΒ; κει 200 ντε οστασι μουκενικι – κου Χριστοφορ μουκενικουλ – , +9 μαι 250 ς.α.μ.ντ.(α σε βεντεα Ανεξα Β.4)

(17) Κονσταντιν Παπανακε, Γενεζα σι εβολουτια κονστιιντει νατιοναλε λα μακεντω-ρομανι , Εντ. Μπρουμαρ, 1995, π. 68-69

(18) Α σε βεντεα πεντρου ακεστ βεκχι τοπονιμ ρομανεσκ, πρεκουμ σι πεντρου αλτελε κε ντοβεντεσκ ντεφινιτιβ κοντινουιτατεα ρομανεασκα σι îν σουντουλ Ντουναριι, Κικερονε Πογχιρκ, Ρομανιζαρεα λινγβιστικα σι κουλτουραλα îν Μπαλκανι. Σουπραβιετουιρι σι εβολουτιε , îν *** Αρομανιι Ιστοριε. Λιμμπα. Ντεστιν , Μπουκουρεστι 1996, îν γενεραλ λα π. 13-49, ρεφεριτορ λα σουμπιεκτ λα π.39-41; ντε ασεμενεα σι Τχ. Καπινταν , Λιμμπα σι κουλτουρα, Μπουκουρεστι, 1943, π. 161-163 σι πλανσα Νρ.2 (îντρε π.-λε 164 σι 165).

ντε Μιχαι-Ανντρει Αλντεα

zona de formare a neamului romanesc Teologia Istoriei  Formarea Neamului Românesc

Teologia Istoriei- Formarea Neamului Românesc

Mai multi autori s-au ocupat de-a lungul timpului de ceea ce s-ar putea numi teologia istoriei (1). Dar, cu toate ca unul dintre ei si-a denumit chiar asa opera (2), în realitate nu a existat o încercare adevarata de elaborare a unei teorii a Teologiei Istoriei. O asemenea elaborare cere în primul rand cunoasterea si trairea – de cate ori nu se uita acest aspect – Revelatiei, asa cum ea se gaseste doar în Ortodoxie.
Desigur, nu este acesta locul umplerii acestui gol, nici subsemnatul cel care ar putea realiza o astfel de opera grandioasa. Dar unele repere tot trebuie trasate, macar pentru a evita exprimari de genul : “omul este singura fiinta istorica” (3).
Chiar daca unii sunt de alta parere, Sfanta Scriptura este o carte istorica. Ba chiar, daca întelegem Istoria în sensul ei originar, de ceea ce merita retinut, este Cartea Istorica prin excelenta, arhetip pentru orice alte realizari în domeniu, paradigma absoluta. Acest lucru se poate verifica relativ usor, prin cercetarea literaturii patristice si mai ales a celei din perioada apostolica. Se va putea astfel constata ca toate scrierile ce au ca subiect evenimente mai noi sau mai vechi sunt realizate cu mare grija în acelasi duh în care traieste si Scriptura. De aceea, orice încercare de studiu în domeniul Teologiei Istoriei trebuie sa aiba la baza exemplul biblic. Asa cum s-a precizat deja, în scurtul studiu introductiv al prezentei lucrari nu se pot selecta decat unele repere ale Teologiei Istorice. Este totusi un avantaj fata de situatia unui vid total.
Primul element ce trebuie retinut este cel al realitatii cadrului istoric Dumnezeire-creatie.
Întreaga Istorie este bazata pe interactiunea dintre activitatea din interiorul lumii create si legile si interventiile divine. Legile sunt cele prin care este ordonata lumea de Cel ce este Dumnezeul ordinii; unele dintre ele pot fi încalcate, în special de fiintele extraordinare care sunt îngerii si oamenii, dar nu fara consecinte inevitabile, prevazute de alte legi. Interventiile dumnezeiesti nu sunt în principiu obligatorii, caci Dumnezeu nu este conditionat de nimic. Dar în practica ele sunt inevitabile, deoarece Dumnezeu nu a creat lumea spre a o abandona, ci spre a avea cu ea o relatie deosebita, numita de obicei proniere.
Studierea Teologiei Istoriei înseamna tocmai studierea pronierii si a legilor pe care se bazeaza existenta lumii. Importanta unor astfel de studii nu este de loc mica, atat din punct de vedere apologetic dar si dogmatic, moral etc. Am putea da ca exemplu textul “ Atunci a zis Dumnezeu catre Avraam: « Sa sti bine ca urmasii tai vor pribegi în pamant strain, unde vor fi robiti si apasati patru sute de ani; dar pe neamul acela, caruia ei vor fi robi, îl voi judeca Eu si dupa aceea ei vor iesi sa vina aici, cu avere multa […] Ei însa se vor întoarce aici, în al patrulea veac de oameni, caci nu s-a umplut înca masura nelegiuirilor Amoreilor.» “ (Fac. 15.13-16).Avem aici prestiinta dumnezeiasca, ce intereseaza în mod deosebit atat Dogmatica si Apologetica – chiar si Morala – dar si, fireste, Teologia Istoriei. Avem de asemenea exemplul relatiei speciale între un popor ca întreg si ordinea morala a lumii. Avem exemplul pronierii si milei divine, atat fata de urmasii lui Avraam cat si fata de Amorei. si astfel de informatii deosebit de importante pentru întelegerea realitatii în care traim se gasesc peste tot în Sfanta Scriptura, multe fiind deja explicate de catre Sfintii Parinti; lipseste aici însa munca de sinteza necesara adunarii textelor patristice din domeniu iar dincolo efortul special de selectie si sistematizare al pasajelor înca nevalorificate din unghiul Teologiei Istoriei (ceea ce poate constitui un larg camp de lucru pentru Exegetica si Patrologie).
Pentru aceasta lucrare ne vom opri pe moment la observarea existentei popoarelor ca entitati bine definite, cu responsabilitate morala. Aceasta existenta se arata nu doar în pasajul citat mai sus, ci în întreaga Scriptura, prin atitudinea lui Dumnezeu fata de poporul ales si fata de toate popoarele mentionate în Istoria sfanta a mantuirii. Este un lucru ce ne intereseaza în mod deosebit, deoarece implica o noua atitudine fata de istoria Neamului nostru.
Privind Istoria Neamului din acest punct de vedere, realizam adevarata importanta a unor aspecte altfel minimalizate ori, din contra, maximizate. Trairea duhovniceasca a unor oameni sfinti, fie ei din popor sau nu, capata o noua semnificatie în lumina Scripturii, fie si rezumandu-ne la dialogul dintre Dumnezeu si Avraam dinainte de distrugerea Sodomei si Gomorei, sau la cererea lui Lot de crutare a unei mici cetati în care se refugiaza (Fac.18.16 33 si 19.15-22). De asemenea, anumite obiceiuri ori traditii straine crestinismului, privite cu îngaduinta si chiar placere de unii istorici si de mai toti etnologii, apar altfel daca ne raportam la raspunderea pe care o are un Neam ce se vrea crestin.
Un alt reper teologic ce trebuie obligatoriu recuperat este cel al rostului, al motivatiei existentei unui popor. De vreme ce neamurile exista prin voia lui Dumnezeu si vor exista în veci – Apocalipsa 21.26; 22.2 – este limpede ca aparitia fiecaruia corespunde unui sau unor teluri cunoscute de Dumnezeu si care, macar partial, pot fi detectate de Teologia Istoriei. Cunoasterea acestor teluri este absolut necesara pentru orice om care doreste sa îsi înteleaga rostul sau, dar si fiecarui neam care vrea sa îsi împlineasca menirea. Deosebirile între rosturile pentru care a fost creat un popor si imaginea pe care acesta o are despre ele pot provoca greseli ireparabile si chiar distrugerea acelui popor.
Alt aspect deseori uitat, însa deosebit de important mai ales sub aspect practic, este cel al legaturii dintre oameni, mai ales considerati comunitar, si restul lumii create, chiar excluzand pe îngeri. Vedem astfel, în Vechiul Testament, cum poporul evreu, departat de Dumnezeu, se desfata de bogatiile naturale ale Canaanului pentru ca dintr-o data, prin puterea lui Dumnezeu, sa fie lipsiti de aceste bogatii. Pustiirile, ca si belsugul, nu sunt deci rezultatul unor forte oarbe, mecanice si indiferente, ci al legilor morale ce stabilesc relatiile în triunghiul Dumnezeire – oameni – restul creatiei.
Tot aici trebuie subliniat si acel aspect al vietii nationale care este din pacate uitat de multi asa-zisi patrioti: desi ereditatea conteaza, nu ea este factorul primordial în stabilirea apartenentei nationale. “Dumnezeu a facut dintr-un sange tot neamul omenesc” ( F.A. 7.26 ), iar urmasii lui Avraam sunt cei care fac faptele lui Avraam si au aceeasi credinta cu el (Ioan 8.39;Rom. 2.28-29, 4.11-12 etc.). Se poate observa de aici – ca si din studiile stiintifice existente (4) – ca factorul determinant din punct de vedere national este cel spiritual si nu cel biologic.

Formarea Romanilor- Generalitati

Aparitia Neamului Romanesc nu a fost un eveniment întamplator. Ea nu a însemnat nici aparitia unui vas al maniei lui Dumnezeu, sau al unuia de rusine. Modul cu totul unic în care a aparut Neamul Romanesc lamureste o parte din scopurile înalte pentru care Dumnezeu l-a chemat la existenta. Acest mod unic de nastere va fi descris în paginile care urmeaza, si se va încerca, în final, gasirea rosturilor existentei Neamului Romanesc.
Importanta întelegerii felului în care s-a format Neamul Romanesc se vede clar din randurile de mai sus. A întelege pentru ce exista poporul de care prin voia lui Dumnezeu aparti înseamna a-ti clarifica o mare parte din rostul existentei tale individuale. Tainele nedeslusite ale sufletului – tulburari, nemultumiri, chemari ascunse etc. – au de multe ori la origine prapastia dintre fiinta Neamului si ceea ce se pretinde ca ar fi ea.
Într-adevar, cum ar putea presupune cineva ca Dumnezeu, facandu-te sa apari într-un anume popor, zamislit cu anume scop, nu te-ar si dota într-un mod mai special, astfel încat sa poti lucra si tu pentru împlinirea celor bune în poporul tau? O astfel de idee este evident absurda.
Se poate afirma aici, fara dubiu, ca multe din greselile facute de Neamul nostru, mai ales în ultimele secole, se datoreaza distantei gigantice dintre realitate si teoriile pseudo-istorice propagate de felurite institutii si persoane. Tot din cauza acestei ruperi de realitate a aparut si fenomenul de înstrainare fata de Neam pe care îl putem constata, tot mai amplificat, de mai multe generatii.
Autorii initiali ai teoriilor false sus amintite nu sunt, asa cum s-ar putea crede, inocenti savanti de buna credinta dar lipsiti de informatii, nici teoriile simple erori. Realizarea primelor teorii false a fost un act constient, voit, avand scopuri precise. Se poate vedea acest lucru cercetand izvorul lor. În cazul autorilor pro-ungari acest lucru se vede cu claritate, motiv pentru care ele au putut fi mai usor evitate; totusi nu s-a putut evita de fiecare data cand li s-a raspuns caderea în anumite exagerari. O pozitie mai speciala o ocupa însa “scoala Ardeleana”. Izvoarele ei se afla la Vatican. De aceea falsurile constatate aici capata o semnificatie speciala. Ne referim în special la pozitia unica în Imperiul Roman pe care, dupa afirmatiile întemeietorilor “scolii Ardelene”, o ocupa Dacia (1) . Ea apare ca singura provincie în care a avut loc exterminarea populatiei autohtone si totodata ca singura în care s-au colonizat numai cetateni ai Romei. Daca veneau din alta sursa aceste afirmatii puteau parea simple erori. Dar ele au ca izvor Vaticanul, depozitarul unor informatii clare în acest domeniu. Columna Traiana, document în imagini , atesta supravietuirea populatiei dacice, fiind astfel cel mai evident document (2). Dar si fara aceasta biblioteca Vaticanului putea furniza informatiile obiective necesare. Corespondenta dintre tarul roman Ionita Asan si Vatican (3) atesta cunoasterea de catre acesta din urma a originii unice a romanilor, indiferent ca ei erau în Dacia, Macedonia sau alte foste provincii romane. De aceea nu se putea în nici un caz lansa ipoteza, absurda stiintific din toate punctele de vedere, a exterminarii dacilor si colonizarii cu locuitori ai Romei. Desigur, se pune întrebarea : ce scop a urmarit Vaticanul prin lansarea acestui fals?
Dezradacinarea.
Odata separati de adevarata lor istorie, odata convinsi ca ei sunt, ereditar, fii ai Romei, romanii ar fi putut fi mult mai usor convertiti la romano-catolicism si pastrati sub controlul Romei. De asemenea, prin divizarea realizata între romanii din Dacia si cei din alte provincii s-ar fi slabit puterea unui neam prea mare pentru a fi controlat. Primul scop a fost partial atins, al doilea în întregime.
Initiatorii “scolii Ardelene” au facut astfel un rau imens, practic ireparabil, ca dovada ca nu a putut fi îndreptat ulterior nici de istoricii mai realisti ai acestei “scoli” . Un rezultat similar l-au obtinut în sudul Romaniei – luata în sensul sau real, v. Atl.3 – clericii si calugarii greci. Acestia au nascocit termenul de vlaho-elini, nemaiîntalnit pana atunci si au convins pe multi dintre romanii macedoneni, epiroti etc. ca ar fi de origine … greceasca! Astfel prelucrati romanii grecizati au devenit cei mai mari dusmani ai natiei lor, cum se întampla de altfel cu toti renegatii care nu revin la adevar (4).
De aceea, privind lucrurile în singura perspectiva valida, cea ortodoxa, este evident ca regasirea adevarului privind formarea Neamului Romanesc si redarea lui Neamului sunt lucruri de o deosebita importanta. Fara exagerare, de recapatarea constiintei adevaratei noastre origini depinde existenta noastra ca neam.

Cadrul aparitiei Neamului Romanesc

Au fost lansate de-a lungul vremurilor o multime de ipoteze si teorii privind formarea romanilor. Dupa cei mai multi alogeni din sudul Dunarii romanii au aparut în teritoriile lor din nordul acestui fluviu. Dupa cei mai multi alogeni din miazanoaptea Dunarii romanii ar fi sosit din sudul acesteia. Deoarece nu avem informatii despre oameni amfibie în vechiul Danubius, iar romanii sunt prezenti din cele mai vechi timpuri si la nord si la sud de Dunare, o concluzie se impune: indiferent ce ar dori unii sau altii romanii nu au fost niciodata migratori si s-au format în toata aceasta zona în care se afla si astazi. Silviu Dragomir afirma ca romanii sunt urmasii traco-ilirilor romanizati (5). Acelasi lucru este afirmat si de istorici ca Nicolae Iorga (6) si Theodor Capidan (7). Dar istorici romani de prestigiu, ca de exemplu, Dinu si Constantin Giurescu afirma o origine daco-romana a romanilor (8). Informatiile pe care însa le prezinta chiar ei dovedesc labilitatea acestei teorii. Nu se poate explica de ce în Dacia Romana, dintr-un amestec de daci, traci sudici, iliri si traco-iliri romanizati s-au putut forma romani, iar în alte provincii cu aceeasi compozitie etnica, nu (9). Fara a intra în dispute ce nu fac obiectul prezentei lucrari mentionam ca singura teorie ce se sustine stiintific este cea a formarii Romanilor din traco-ilirii romanizati. Cu o precizare: romanizati prin crestinism.
Se impune aici o lamurire mai larga. Limba tracilor era pentru ei o limba sfanta; cultura lor era o cultura mistica, esoterica si aproape total orala. Sfintenia limbii era pentru traci un element atat de important încat nu renuntau la ea nici sub presiunea civilizatiei grecesti, nici în urma îndelungatului stagiu militar roman. Singura putere care a reusit sa le schimbe limba a fost crestinismul. De aceea se poate afirma fara nici o îndoiala ca romanizarea stramosilor nostri s-a realizat prin crestinarea lor. si daca sintagma “poporul roman este singurul popor nascut crestin” e evident eronata – crestini au fost de la aparitia lor ca popoare si spaniolii, portughezii, francezii etc. – în schimb este profund adevarat faptul ca, pe cat stim, Poporul Roman este singurul popor nascut în si prin Biserica.
În aceasta forma, nasterea Poporului Roman apare pentru prima oara la Pr. Dumitru Staniloae (10), iar actul de nastere al Neamului Romanesc îl constituie textul din F.A. 16.8 40 (11). În acesta se arata activitatea Sfantului Apostol Pavel în colonia romana Filipi, aflata în unul dintre cele mai puternice tinuturi tracice din Macedonia. Neamul Romanesc a prins a se zamisli din astfel de puncte de vietuire crestineasca înfiintate de apostoli si ucenicii lor în spatiul traco-ilir. Momentul a fost acelasi mai pentru toti traco-ilirii, caci înca din acei ani minunati ai începutului Biserici propovaduitorii au ajuns în majoritatea zonelor traco-ilire europene. Sfantul Apostol Pavel a predicat nu doar în Asia Mica, Grecia, Italia sau Orientul Apropiat, ci si în Macedonia – cum am mai aratat – , Tesalia si Iliria, Sfantul Apostol Andrei a vestit Evanghelia si în Dobrogea, Campia Romana si sudul Moldovei si Ucrainei de azi, Sfantul Apostol Tit a predicat si în Dalmatia s.a.m.d.(12). Predica s-a facut peste tot în latina populara, cunoscuta atat evreilor din Palestina – de care apartinea Sf. Ap. Andrei – cat si tuturor locuitorilor din orasele Imperiului Roman. Latina era limba filipenilor, si de ea s-a slujit printre ei Sfantul Pavel, ca si de cetatenia sa romana. În Iliria sau Dalmatia limba internationala era de asemenea latina. De la începutul secolului sub dominatie romana Dobrogea adoptase latina în administratie si viata publica, chiar daca elina era înca limba “cultilor”. De altfel influenta romana în Dacia se facuse de mult simtita ; denarul roman – ca sa dam un singur exemplu – fusese adoptat si perfect copiat cand între Donaris si hotarele Imperiului erau înca cca. 200 km. Mai mult, daca limba greceasca avea, la fel cu celta sau germana, unii cunoscatori în zona, ea, la fel cu celelalte limbi alogene, nu se bucura însa de raspandirea deosebita a latinei, de statutul unanim acceptat al acesteia de “lingua franca”.
Revenind, trebuie sa subliniem alte doua aspecte ale acestor momente de început ale neamului. Astfel trebuie înteles faptul ca adoptarea crestinismului de catre iliro-traci nu a fost, oricat ne-ar fi placut sa fie asa, un fenomen rapid. El a avut loc în timp îndelungat, printr-un proces complex de traire si vestire a Evangheliei. Astfel, în sec.lV-V, Sfantul Niceta de Remesiana desfasura înca o misiune de crestinare a tracilor pagani, crestinare ce însemna totodata si romanizarea lor (13). Dar, si acesta este al doilea aspect important, centrele protoromanesti ce existau deja sau apareau, unite între ele prin fraternitatea si ierarhia crestina, aveau o stabilitate deosebit de mare. Membrii lor nu mai erau iliro-tracii pagani dornici de lupte si aventuri, ci iliro-tracii crestinati si romanizati, cetateni de nadejde ai Imperiului, oameni legati de pamantul pe care trebuiau sa-l sfinteasca prin viata lor. S-a derivat din “pagus” cuvantul “pagan”, si s-a dedus gresit ca viata crestina a patruns în mediul rural foarte greu si foarte tarziu. Ca si în mediul rural a patruns greu crestinismul este adevarat. Dar se uita atat faptul ca diferenta dintre oras si sat nu era pe atunci chiar asa de mare – exceptand cele cateva orase … de exceptie – cat si ca mai exista un termen pentru localitatile rurale : “fossatum” ! Ori tocmai din acest cuvant ce desemna satele întarite (14) sunt originari termenii ce definesc în limba romana asezarea rurala si membrii ei : “sat” si respectiv “satean”! Explicatia este una singura, conforma cu toate dovezile arheologice, istorice si lingvistice cunoscute : opozitia fiintiala între satele întarite ale sedentarilor protoromani crestini, aparatori sau nostalgici ai Imperiului, si pagusurile paganilor migratori, localitati neîntarite, ridicate pentru un timp si nu pentru totdeauna. Avem astfel, pastrata în limba nationala cea mai autentica, imaginea comunitatilor stabile protoromane. Stabilitatea lor, rezistenta lor în fata migratiilor, s-au datorat Bisericii si puterii dumnezeiesti ce lucra prin aceasta.
De altfel în limba romana exista o serie de aspecte unice aparute în urma acestei situatii. Parintele Petroniu de la Athos dadea ca exemplu numele cele mai raspandite date de rusi, greci si romani Fecioarei Maria. Astfel, în vreme ce primii o numesc în general Bogorodita, Nascatoare de Dumnezeu, iar grecii Panaghia, Prea Sfanta, romanii folosesc numele de Maica Domnului, care include în el si fecioria si calitatea de mama a lui Dumnezeu, precum si – trebuie adaugat – adevarata înfatisare a puterii si sfinteniei Preacuratei. Acest nume este o sinteza milenara a constiintei ortodoxe despre cea care s-a învrednicit a naste pe Dumnezeu întrupat . La aceeasi concluzie conduce si termenul de “nevointa” folosit pentru ostenelile mantuitoare ale vietii calugaresti, în comparatie cu sportivul “askisis”, tipic spatiului elenistic marcat de psihologia veche, ante-crestina (15).
Fireste, nu trebuie sa neglijam nici importanta armatei romane în cadrul procesului de formare a Poporului Roman. Chiar din punctul de vedere al vietii crestine functia armatei nu a fost de mica însemnatate. E cazul sa amintim ca Sfantul Ioan Botezatorul nu a cerut militarilor sa renunte la meseria armelor ( Lc. 3.14) si nu a cerut aceasta nici Sfantul Petru, atunci cand l-a botezat pe Corneliu si casa acestuia (F.A. cap.10). De aceea în armata au existat multi crestini, chiar de la începuturile propovaduirii apostolice, mai ales ca si Ortodoxia este potrivita cu spiritul militar-cavaleresc – luat în sensul cel mai curat al cuvantului.
Sfintii militari (16) au dovedit cu prisosinta acest lucru. Ei au dat în Romania un nou sens vietii militare; armata, soldatul roman au devenit imaginea aparatorului. Aparator în fata dusmanului dar si a paganilor. Dublul sens s-a datorat atat faptului ca toti migratorii erau pagani cat si faptului ca persecutiile, singurele atacuri “de stat” asupra armatei, au fost organizate de împaratii pagani, de obicei si cei mai “ghinionisti” – de fapt batuti de Dumnezeu – în ceea ce priveste situatia economica. În plus a existat un fenomen de mare importanta etnogenetica: asimilarea veteranilor. Atat autohtonii întorsi din zari îndepartate dupa cei 20-25 de ani de armata cat si veteranii din trupele din Romania stabiliti aici în calitate de coloni au participat esential la etnogeneza. Aceste doua fenomene, ca si influenta generala a coloniilor si taberelor militare din Romania au dat înca o caracteristica personala Neamului Romanesc: aceea de popor razboinic defensiv, aparator prin definitie nu doar al unui pamant strabun, ci al unui întreg spatiu crestin.
Au existat o serie de centre de romanizare. Asa a fost zona celebrei Via Egnatia ce facea legatura între coasta adriatica a Epirului si Constantinopol (initial drumul viza legatura cu Asia Mica). Asa a fost coasta Dalmatiei, apreciata de romani pentru frumusetea ei (17). Asa au fost fiecare din comunitatile crestine aparute în Filipi, Salona (romanul Saruna (18), gr. Tesaloniki) si în alte zone (în Scitia Mica, Dalmatia, Iliria etc.).

Generalitati (Explicarea unor termeni)

Crestinism, v. Ortodoxie.
Ortodoxia, dreapta credinta, este un nume folosit aici în sensul sau real de Crestinism, de Crestinism autentic, asa cum l-a lasat Hristos Iisus. Celelalte culte care se deriva din Ortodoxie (arianism, romano-catolicism etc.) sunt denumite cu numele lor propriu-zise.
Protoroman este un termen întrebuintat aici pentru acei stramosi traco-iliri care prin aderenta la o serie de valori specifice – cum sunt crestinismul, viata militar-defensiva etc. – s-au distantat de restul romanitatii devenind baza unui nou popor, Poporul Roman. Existenta protoromanilor poate fi situata aproximativ între anii 40-313 ai erei crestine, adica între începerea raspandirii Crestinismului în lumea latina si victoria partidei crestine din cadrul traco-ilirilor romanizati. Dupa aceasta data putem vorbi despre existenta Neamului Romanesc în forma sa initiala, primitiva (v. straromanii).
Romania este vechiul nume al Imperiului Roman de Rasarit, statul straromanilor (v.) ; este “stramosul” numelui Romania.
Romanitate este un termen folosit în dubla sa acceptiune, cea general cunoscuta – aceea de latinitate – fie ea privita ca grupare umana, fie ca fenomen cultural, social, lingvistic etc. – legata intim de Roma si Imperiul Roman si cea particulara – valabila pentru Romani într-un mod unic si explicata în Concluzii, subcapitolul Romanitatea Romanilor.
Romania este un cuvant folosit în aceasta lucrare nu cu sensul de “stat romanesc” ori de “Republica Romania”, ci în cel initial, autentic, de Patrie originara, de spatiu de formare a Poporului Roman. Se foloseste acest termen deci pentru teritoriul aratat în Harta V.3.3.
Straromanii sunt romanii cei mai vechi, din primele secole de existenta a Neamului Romanesc în forma sa propriu-zisa ( cca. 313-602).

___________________________________________________________

Note:

(1) În scrierile Parintilor Apostolici se gasesc elemente de Teologia Istoriei, fireste nu sistematizate. Asa sunt I Cor. si cap.17 din ll Cor. a Sfantului Clement Romanul, Pastorul lui Herma etc.

(2) Marrou, Teologia istoriei , Iasi, 1995. Desigur, aceasta critica nu anuleaza unele “bucatele” de adevar prinse în lucrare. Mai mult, trebuie subliniat ca în Occident exista o preocupare activa pentru dovedirea si analizarea implicarii lui Dumnezeu în istorie, ca o reactie la deismul si ateismul ce îl distrug. Un exemplu recent este lucrarea Dumnezeu si stiinta, realizata de Jean Guitton, Griska si Igor Bogdanov.

(3) Mircea Pacurariu, Istoria Bisericii Ortodoxe Romane, p.7

(4) *** Rasismul în fata stiintei , Bucuresti, 1982, în totalitate; este o culegere de studii stiintifice de valoare ce atesta validitatea punctului de vedere crestin – pentru cei ce au nevoie de o astfel de validare – în ceea ce priveste raportul dintre spiritual si biologic în definirea raselor, natiunilor si în general a grupurilor umane, în ceea ce priveste originea comuna, unica a oamenilor; fireste, contine si anumite afirmatii propagandistice deplasate.

• Note bibliografice la capitolul Formarea Romanilor

(1) Romul Munteanu, scoala Ardeleana, Bucuresti, 1997, p.19-20, dar si 12-14 s.a.; tot aici se pot vedea eforturile ineficiente ale unor urmasi de corectare a gravelor falsuri introduse anterior. Pentru efectele avute a se vedea prezentarea, de fapt nu doar laudativa, ci si absurda, facuta de dl. Radulescu-Motru în Etnicul romanesc. Nationalismul , Bucuresti, 1996, p.42-46, d-sa fiind de altfel perfect convins de formarea Neamului Romanesc exclusiv în Dacia (p.68, de pilda); fara a mai insista asupra elementelor din respectivele pagini care conduc spre izvoarele straine ce au lansat din timpuri, e drept, mai vechi, aceasta teorie, sa subliniem atat iresponsabilitatea si netemeinicia credintei în lipsa de constiinta latina a Poporului, cat si absurditatea de a crede ca un popor atat de vechi ca Neamul Romanesc poate a nu avea constiinta nationala sau, si mai grav, ca aceasta ar putea fi “îmbunatatita”. Pentru alte “originalitati” ale d-sale a se vedea eleganta combatere facuta de pr. Dumitru Staniloae în Iarasi Ortodoxie si Romanism , din Ortodoxie si Romanism , de acelasi autor, editata de Asociatia Romanilor din Bucovina de Nord (1992 ?), p.70-86 si lucrarile indicate în articolul respectiv de autor; merita studiat si Ortodoxie si latinitate , op. cit. , p.87-101, pentru a observa caracterul antiteologic si antinational al uniatismului interbelic.
A se vedea pentru problema constiintei nationale lucrarea dl.-ui Iscru, Formarea natiunii romane, Bucuresti, 1995, iar pentru cea a constiintei latine cea a dl-ui Armbruster, Romanitatea Romanilor, Bucuresti, 1993.

(2) Radu Vulpe, Cel mai original document al Romei – Columna Traiana , «M.i.» Vll(1973), nr.5(74), p.60-67; Paul MacKendrick, Pietrele dacilor vorbesc, Bucuresti, 1978, p.63-75; Constantin si Dinu C. Giurescu, Istoria romanilor , 1, Ed.s.E., Bucuresti, 1975, p.78

(3) Adolf Armbruster, op. cit. , p.

(4) *** Romanii de la sud de Dunare , Bucuresti 1997, p.142-43, 144-145, 166-169, 184, 193-197, 202-204, 206-208 etc;

(5) Silviu Dragomir, Romanii din nordul Pen. Balcanice în Evul Mediu , Ed. Ac.R.P.R., Bucuresti, 1959, p.5

(6) Nicolae Iorga, Istoria romanilor , II, Bucuresti, 1935, în special p.108, dar si 17-19 s.a.

(7) Th. Capidan, Macedoromanii. Etnografie. Istorie. Limba , Fundatia regala pentru literatura si arta, Bucuresti, 1942, p.130-131s.u.(aproximativ pana la p.147, dar si în alte locuri din lucrarea citata, se poate urmari opinia autorului în aceasta privinta, cu citarea izvoarelor si lucrarilor folosite si comentarii de valoare; la p.143 afirma ca “în epoca de dupa parasirea partiala a Daciei sub Aurelian, limba latina a rasunat din Carpati pana la Pind si de la tarmurile Adriaticii pana la Egee” si continua în p.143… admitand romanizarea întregii zone)

(8) De exemplu în Romanii în secolul migratiilor , aparut în «BOR»5-6/1975, p.729-745, dl. Constantin C. Giurescu vorbeste despre romanii din Dacia Pontica, Dobrogea, ca fiind urmasi ai populatiei romanice locale, “alcatuita din geti, bessi, crobyzi si tirizi romanizati” ; daca din acest amestec de traci sudici si geti romanizati s-au putut forma romani, de ce nu s-au format si în alte zone de amestec, asa cum a fost de altfel întreaga Peninsula Balcanica? De asemenea în Istoria romanilor, vol.I, domnii Constantin si Dinu Giurescu observa numarul mare de dalmati din Apuseni (lucru de altfel valabil si pentru Banat, cu mult înainte de cucerirea romana), trupele dacice din Panonia si alte regiuni balcanice etc. Este probabil ca aceasta contradictie între faptele prezentate si concluziile trase sa provina din imperativele vremii de dictat în care s-au realizat lucrarile.
Ar fi poate cazul sa mentionam ca importanta elementului ilir în formarea Romanilor este dovedita de fenomene lingvistice incontestabile, ca cele prezentate de Ovid Densusianu în lucrarea sa Istoria limbii romîne, vol. I, Bucuresti, 1961, desigur fara a lua în seama comentariile istorice pripite în care se aventureaza d-sa.

(10) Pr. Dumitru Staniloae, «Besii» în manastirile din Orient , «BOR», XCIV(1976), Nr.5-6, p. 587-589

(11) F.A. 16.8-40 – “si trecand dincolo de Misia, au coborat la Troa. si noaptea s-a aratat lui Pavel o vedenie: Un barbat macedonean sta rugandu-l si zicand: Treci în Macedonia si ne ajuta. Cand a vazut el aceasta vedenie, am cautat sa plecam îndata în Macedonia, întelegand ca Dumnezeu ne cheama sa le vestim Evanghelia.
Pornind cu corabia de la Tora, am mers drept la Samotracea, iar a doua zi la Neapoli, si de acolo la Filipi, care este cea dintai cetate a acestei parti a Macedoniei si colonie romana. Iar în aceasta cetate am ramas cateva zile. si în ziua sambetei am iesit în afara portii, langa rau, unde credeam ca este loc de rugaciune si, sezand, vorbeam femeilor care se adunasera. si o femeie cu numele Lidia, vanzatoare de porfira, din cetatea Tiatirelor, asculta. Acesteia Dumnezeu i-a deschis inima ca sa ia aminte la cele graite de Pavel. Iar dupa ce s-a botezat si ea si casa ei, ne-a rugat, zicand: De m-ati socotit ca sunt credincioasa Domnului, intrand în casa mea, ramaneti. si ne-a facut sa ramanem.
Dar odata, pe cand ne duceam la rugaciune, ne-a întampinat o slujnica, care avea duh pitonicesc si care aducea mult castig stapanilor ei, ghicind. Aceasta, tinandu-se dupa Pavel si dupa noi, striga, zicand: Acesti oameni sunt robi ai Dumnezeului celui Preaînalt, care va vestesc voua calea mantuirii. si aceasta o facea timp de multe zile. Iar Pavel, maniindu-se si întorcandu-se a zis duhului: În numele lui Iisus Histos îti poruncesc sa iesi din ea. si în acel ceas a iesit. si stapanii ei, vazand ca s-a dus nadejdea castigului lor, au pus mana pe Pavel si pe Sila si i-au dus în piata înaintea dregatorilor. si ducandu-i la judecatori, au zis: Acesti oameni, care sunt iudei, tulbura cetatea noastra si vestesc obiceiuri care noua nu ne este îngaduit sa le primim, nici sa le facem, fiindca suntem romani. si s-a sculat si multimea împotriva lor. si judecatorii, rupandu-le hainele, au poruncit sa îi bata cu vergi. si, dupa ce le-au dat multe lovituri, i-au aruncat în temnita, poruncind temnicerului sa-i pazeasca cu grija.
Acesta, primind o asemenea porunca, i-a bagat în fundul temnitei si le-a strans picioarele în butuci; iar la miezul noptii, Pavel si Sila, rugandu-se, laudau pe Dumnezeu în cantari, iar cei ce erau în temnita îi ascultau. si deodata s-a facut cutremur mare, încat s-au zguduit temeliile temnitei si îndata s-au deschis toate usile si legaturile tuturor s-au dezlegat. si desteptandu-se temnicerul, si vazand deschise usile temnitei, scotand sabia, voia sa se omoare, socotind ca cei închisi au fugit. Iar Pavel a strigat cu glas mare, zicand: Sa nu-ti faci nici un rau, ca toti suntem aici. Iar el, cerand lumina, s-a repezit înauntru si, tremurand de spaima, a cazut înaintea lui Pavel si a lui Sila; si scotandu-i afara (dupa ce pe ceilalti i-a zavorat la loc), le-a zis: Domnilor, ce trebuie sa fac ca sa ma mantuiesc? Iar ei au zis: Crede în Domnul Iisus si te vei mantui tu si casa ta.
si i-au grait lui cuvantul lui Dumnezeu si tuturor celor din casa lui. si el, luandu-i la sine, în acel ceas al noptii, a spalat ranile lor, si s-a botezat, el si toti ai lui îndata. si ducandu-i în casa, a pus masa si s-a veselit cu toata casa, crezand în Dumnezeu.
si facandu-se ziua, judecatorii au trimis pe purtatorii de vergi, zicand : Da drumul oamenilor acelora. Iar temnicerul a spus cuvintele acestea catre Pavel: Ca au trimis judecatorii sa fiti lasati liberi. Acum deci iesiti si mergeti în pace. Dar Pavel a zis catre ei: Dupa ce, fara judecata, ne-au batut în fata lumii, pe noi care suntem cetateni romani si ne-au bagat în temnita, acum ne scot afara pe ascuns ? Nu asa ! Ci sa vina ei însisi sa ne scoata afara. si purtatorii de vergi au spus judecatorilor aceste cuvinte. si auzind ca sunt cetateni romani, judecatorii s-au temut. si venind, se rugau de ei si scotandu-i afara, îi rugau sa plece din cetate. Iar ei, iesind din închisoare, s-au dus în casa Lidiei; si vazand pe frati, i-au mangaiat si au plecat.”

(12) Pr. prof. dr. Ioan Ramureanu, Istoria bisericeasca universala , Bucuresti 1992, p.30-35, 41-43 (au vestit Evanghelia în spatiile traco-ilire europene Sf. Ap. Andrei, Sf. Ap. si Ev. Luca, Sf. Ap. Sila / Silvan, Sf. Ap. Tit, Sf. Ap. Pavel)

(13) asistent Stefan C. Alexe, Sfantul Niceta de Remesiana si ecumenicitatea patristica din secolele lV si V , Bucuresti 1969, p.24

(14) T. Capidan, Limba si cultura, Bucuresti, 1943, p.149;M. Petrescu-Dambovita, Cetati medievale de pamant pe teritoriul Romaniei , «M.i.», XII(1978), nr.9(138), p.28-32

(15) pr. Constantin Coman, Ortodoxia sub presiunea istoriei , Bucuresti, 1995, p.211-212; tot aici se da si pilda unor obiceiuri romanesti ce dovedesc adancimea patrunderii crestinismului în sufletul acestui popor.

(16) Sfintii: Achindin din Nicomidia, ostas, +20 apr. 303; Adrian din Nicomidia, general, +26 aug. 303-305; Adrian, fiul împaratului traco-roman Probus, +26 aug.; Aglaie, împreuna cu cei treizecisinoua de ostasi mucenici din Sevastia Armeniei, +9 martie 320; Agapie, ostas, +3 nov. în vremea împaratului Decie; Anatolie stratilatul, +23 aprilie 303; Andrei stratilatul, +19 aug. 303-305 si cei doua mii cinci sute nouazecisi trei de ostasi împreuna cu dansul; Andrei din Mesopotamia, ostas, +18 mai 250; Anichit din Nicomidia, ofiter, +12 aug. 305; Antonin din Nicomidia, ostas, +20 apr. 303; Attic, împreuna cu Agapie mai sus amintit si cu Evdoxie, Carterie, Istrucarie, Pactobie, Nictopolion si alti douazecisiunu de ostasi martiri, +3nov. cca.320; Azi, facatorul de minuni, ostas, +19 nov. 303-305; Calistrat din Cartagena, ostas, +27 sept. 304; Chelsie din Egipt, fiu de guvernator, +8 ian. 303; Chesarie din Nicomidia, ostas, +20 apr. 303; Chindeas / Candea din Durostorum (sudul Dobrogei), ostas, 20 nov. 303; Chiriac, fratele Sf. Orentie, ostas, +25 iunie 303-305; Chiril din Durostorum, ostas, +20 nov. 303; Ciprian din Italia, fiu de guvernator, 10 mai 310; Claudie tribunul din Roma, +19 mart. 283; Cleonic din Amasia (Pont), ostas, rastignit, 3 mart. 304; Codrat, ostas, +4 martie 274; Codrat, sluj. împ., +21 apr. 303; Constantin din Efes, ofiter, +4 aug. 250; Cristofor din Nicomidia, ostas, +20 apr. 303; Dada din Durostorum, ostas, +28 apr. 286; Dasie din Durostorum, ostas, +20 nov. 303; Dimitrie izvoratorul de mir, guvern. Sarunei, +26 oct. 303; Dorotei din Nicomidia, dreg. împ., +28 dec. 278; Elefterie cubicularul, +4 aug. 304; Elefterie cubicularul, +15 dec., sec. III; Emilian din Durostorum, ostas, 18 iulie 362; Eudoxie, ostas, +3 nov., sec. III; Evcarpion din Nicomidia, ostas, +18 mai 300; Evdoxie, dreg. împ., 6 sept. 303; Eventie din Antiohia Siriei, ostas, 9 oct., sec. IV; Evsignie din Antiohia Siriei, ostas, +5 aug. 362; Exacustodian din Efes, ofiter, +4 aug. 250; Farmachie din Anatolia, ostas, +25 iunie 303-305; Faust, ostas, +12 iulie 303-305; Firm din Anatolia, ostas, +25 iun. 303-305; Gheorghe din Capadocia 23 apr. 303; Gordie din Cesareea Capadochiei, ofiter, +3 ian. 314; Ieraclie ostasul, +22 oct., sec. III; Ipolit din Roma, ostas, +10 aug. 258; Isidor din Chios, ostas, +14 mai 251; Isihie singliticul, general, +2martie303-305; Istucarie, ostas, +3nov., sec. III; Iust din Roma, ostas, +14iul., sec. IV; cei 200 de ostasi mucenici – cu Hristofor mucenicul – , +9 mai 250 s.a.m.d.(a se vedea Anexa V.4)

(17) Constantin Papanace, Geneza si evolutia constiintei nationale la macedo-romani , Ed. Brumar, 1995, p. 68-69

(18) A se vedea pentru acest vechi toponim romanesc, precum si pentru altele ce dovedesc definitiv continuitatea romaneasca si în sudul Dunarii, Cicerone Poghirc, Romanizarea lingvistica si culturala în Balcani. Supravietuiri si evolutie , în *** Aromanii Istorie. Limba. Destin , Bucuresti 1996, în general la p. 13-49, referitor la subiect la p.39-41; de asemenea si Th. Capidan , Limba si cultura, Bucuresti, 1943, p. 161-163 si plansa Nr.2 (între p.-le 164 si 165).

de Preot Mihai-Andrei Aldea

zona de formare a neamului romanesc Teologia Istoriei  Formarea Neamului Românesc

Δεν ξέρω ελληνικά, έτσι ώστε η μετάφραση να Έλληνες γίνεται με Google Translate:
I don’t know greek, so the translation to greek is made with google translate:
Nu ştiu greacă, aşa că traducerea în creceşte este făcută cu google translate
Νου σχτιου γρεακă, ασχα κă τραντουκερεα îν κρεκεσχτε εστε φăκουτă κου γοογλε τρανσλατε
Ρουμανικά Έθνος-σχηματισμό Ιστορία της Θεολογίας
Πολλοί συγγραφείς έχουν ασχοληθεί με την πάροδο του χρόνου αυτό θα μπορούσε να ονομαστεί ιστορική θεολογία (1). Αλλά, αν και ένας από αυτούς έχει αποκαλέσει το έργο (2), στην πραγματικότητα δεν υπήρχε καμία πραγματική προσπάθεια να αναπτύξει μια θεωρία της θεολογίας ιστορία. Η εξέλιξη αυτή προϋποθέτει πρωτίστως τη γνώση και διαβίωσης – πόσες φορές δεν το ξεχνάμε αυτό – Αποκάλυψη, καθώς βρίσκεται μόνο στην Ορθοδοξία.
Φυσικά, αυτό δεν είναι συμπληρώνοντας το κενό χώρο, κανένας που θα μπορούσε να κάνει υπογράφοντες μια τέτοια μεγάλη όπερα. Αλλά κάποια στοιχεία που απομένει να εντοπιστεί, τουλάχιστον για την αποφυγή εκφράσεις όπως «ο άνθρωπος είναι το μόνο ιστορικά όντα» (3).
Αν και μερικοί διαφωνούν, Αγία Γραφή είναι ένα ιστορικό βιβλίο. Πράγματι, αν κατανοήσουμε την ιστορία στην αρχική της έννοια, για το τι αξίζει να σημειωθεί είναι το εξαιρετικό ιστορικό βιβλίο, το αρχέτυπο για άλλα επιτεύγματα στον τομέα, απόλυτο παράδειγμα. Αυτό μπορεί να ελεγχθεί σχετικά εύκολα από την πατερική βιβλιογραφική έρευνα και ιδιαίτερα εκείνη της αποστολικής περιόδου. Επομένως, μπορεί να διαπιστώσει ότι όλα τα γραπτά που έχουν την τελευταία έκδοση ή μεγάλα γεγονότα γίνεται με πολλή προσοχή στο ίδιο πνεύμα με το οποίο ζουν και Γραφή. Ως εκ τούτου, κάθε προσπάθεια για να σπουδάσει θεολογία στην ιστορία πρέπει να βασίζεται σε βιβλικές παράδειγμα. Όπως έχει ήδη αναφερθεί, στη σύντομη εισαγωγική μελέτη αυτού του έργου δεν μπορεί να επιλέξει μόνο ορισμένα στοιχεία της ιστορικής θεολογίας. Είναι ακόμα ένα πλεονέκτημα σε σχέση με την κατάσταση των συνολικά κενό.Το πρώτο στοιχείο που πρέπει να σημειωθεί είναι η ιστορική πραγματικότητα του Θεού-δημιουργία πλαισίου.
Η όλη ιστορία βασίζεται στην αλληλεπίδραση μεταξύ του δραστηριότητα στο εσωτερικό δημιούργησε τον κόσμο και τους νόμους και θεϊκή παρέμβαση. Οι νόμοι είναι η διέταξε κόσμο που είναι ποιος είναι ο Θεός της τάξης, κάποια από αυτά μπορούν να παραβιαστούν, ειδικά έκτακτα όντα είναι άγγελοι και οι άνδρες, αλλά όχι χωρίς συνέπειες αναπόφευκτες, που παρέχεται από άλλους νόμους. Θεϊκή παρέμβαση, κατ ‘αρχήν δεν είναι υποχρεωτική, διότι ο Θεός δεν εξαρτάται από τίποτα. Αλλά στην πράξη είναι αναπόφευκτη, επειδή ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο να μην τον εγκαταλείψει, αλλά να έχουν ιδιαίτερη σχέση της, που συνήθως ονομάζεται προνοητικά.
Μελετώντας την ιστορία σημαίνει απλώς μελετώντας pronierii θεολογία και τους νόμους που διέπουν την ύπαρξη του κόσμου. Η σημασία των μελετών αυτών δεν είναι καθόλου μικρό, τόσο όσον αφορά την απολογητική, αλλά δογματική, ηθική, κλπ.. Θα μπορούσαμε να δώσουμε το παράδειγμα κείμενο «Τότε ο Θεός είπε στον Αβραάμ:« Να γνωρίζετε καλά ότι οι απόγονοι σας θα περιπλανηθεί σε ξένη χώρα, όπου θα είναι σκλάβοι και πατήστε τετρακόσια χρόνια, αλλά αυτό το έθνος, τον οποίο υπηρετούν, τοκρίνω και αργότερα θα έρθουν εδώ, με περισσότερο πλούτο, αλλά […] Θα επιστρέψουν εδώ στο τέταρτο αιώνα οι άνθρωποι, όπως δεν τις ανομίες Αμορραίων γέμισε ακόμη. ‘»(Γεν. 15,13 -16) Έχουμε εδώ τη θεία πρόγνωση, η οποία ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τόσο δογματική και Απολογητικής. – ακόμη και ηθικά – και, φυσικά, Θεολογία της Ιστορίας. Έχουμε, επίσης, ειδική σχέση ανάμεσα σε ένα δείγμα ανθρώπων στο σύνολό ηθική τάξη πραγμάτων. Εμείς pronierii παράδειγμα και θείου ελέους, τόσο για τους απογόνους του Αβραάμ και να τους Αμορραιους. και οι πληροφορίες ζωτικής σημασίας για την κατανόηση της πραγματικότητας στην οποία ζούμε βρίσκονται σε όλη την Αγία Γραφή, πολλοί είχαν ήδη εξηγηθεί από τους Αγίους Πατέρες, λείπει εδώ, αλλά αναγκαίο έργο της σύνθεσης και συναρμολόγησης των πατερικών κειμένων στον τομέα πέρα από ιδιαίτερη προσπάθεια και συστηματική επιλογή χωρία των ανεκμετάλλευτων ιστορία της γωνίας θεολογίας (που μπορεί να είναι ένα ευρύ πεδίο εργασίας για τους ερμηνευτές και Πατρολογία).
Για το έργο αυτό θα σταματήσουμε να παρατηρήσουν την ύπαρξη των λαών του χρόνου, όπως σαφώς καθορισμένες οντότητες με ηθική ευθύνη. Η ύπαρξη εμφανίζεται όχι μόνο στο πέρασμα που αναφέρεται παραπάνω, αλλά και σε ολόκληρη την Αγία Γραφή, με τη στάση του Θεού προς τον εκλεκτό λαό και σε όλους τους ανθρώπους που αναφέρονται στην ιερή ιστορία της σωτηρίας. Αυτό είναι που μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα, διότι αφορά μια νέα στάση απέναντι στην ιστορία του έθνους μας.
Έθνος για την ιστορία της αυτή την άποψη, αντιλαμβανόμαστε την πραγματική σημασία της ελαχιστοποιηθεί διάφορες πτυχές ή, αντίθετα, μεγιστοποιείται. Πνευματική διαβίωσης των αγίων ανδρών, είτε αυτοί είναι από τους ανθρώπους ή όχι, να πάρετε μια νέα σημασία στο φως της Γραφής, ακόμη και αν επαναληφθεί ο διάλογος μεταξύ του Θεού και του Αβραάμ πριν από την καταστροφή των Σοδόμων και Γομόρρων, αίτημα του Λωτ ή φειδωλός ενός μικρού πόλεις στις οποίες καταφύγιο (Fac.18.16 33 και 19,15 – 22). Επίσης, ορισμένες τελωνειακές ή ξένες παραδόσεις της Χριστιανοσύνης, αντιμετωπίζεται με ανοχή και απολαμβάνουν ακόμη και μερικοί ιστορικοί και εθνολόγοι περισσότερο όλα εμφανίζονται με διαφορετικό τρόπο, αν αναφερόμαστε στην ευθύνη που έχει ένα έθνος που θέλει να γίνει Χριστιανός.
Μια άλλη θεολογική ορόσημο που πρέπει να ανακτηθεί είναι το κοινό που απαιτείται, την ύπαρξη κινήτρων των ανθρώπων. Δεδομένου ότι υπάρχουν έθνη με το θέλημα του Θεού και θα υπάρχει για πάντα – Αποκάλυψη 21,26, 22,2 – είναι σαφές ότι η εμφάνιση της κάθε αντιστοιχεί σε ένα γνωστό Θεό ή κάποια γκολ και ότι, έστω και εν μέρει, μπορεί να ανιχνευθεί από την θεολογία της ιστορίας. Η γνώση αυτών των στόχων είναι απολύτως απαραίτητο για όποιον θέλει να κατανοήσει το σκοπό τους ή και κάθε χώρα που θέλει να εκπληρώσει την αποστολή του. Οι διαφορές μεταξύ των ενώσεων για ένα έθνος που δημιουργήθηκε και την εικόνα που έχει από αυτούς μπορεί να προκαλέσει ανεπανόρθωτη λάθη, ακόμα και την καταστροφή του ότι οι άνθρωποι.
Μια άλλη πτυχή που συχνά ξεχνάμε, αλλά εξαιρετικά σημαντικό, ιδιαίτερα στην πρακτική πλευρά, είναι η σύνδεση μεταξύ των ανθρώπων, ειδικά αισθάνονται κοινότητα, και τον κτιστό κόσμο, ακόμη και εκτός των αγγέλων. Έτσι βλέπουμε στην Παλαιά Διαθήκη όσο και οι άνθρωποι Εβραϊκά μακριά από τον Θεό, απολαύσεις του φυσικού πλούτου της Χαναάν για ένα διάστημα, από τη δύναμη του Θεού, για να στερηθεί από αυτά τα πλούτη. Καταστροφές, όπως η αφθονία, ως εκ τούτου δεν είναι αποτέλεσμα των τυφλών δυνάμεων, των μηχανικών και αδιάφορη, αλλά το ηθικό τους νόμους που καθορίζει τις σχέσεις στη Θεότητα τρίγωνο – άνθρωποι – το υπόλοιπο της δημιουργίας.
Τα πάντα εδώ πρέπει να τονιστεί ότι η πτυχή της εθνικής ζωής η οποία είναι δυστυχώς ξεχασμένο από πολλούς λεγόμενη πατριώτες: Αν και η κληρονομικότητα είναι σημαντικό, δεν είναι ο πρωταρχικός παράγοντας για τον καθορισμό των εθνικών ασφάλισης. «Ο Θεός έκανε από ένα αίμα κάθε έθνος ανθρώπων» (FA 7.26), και οι απόγονοι του Αβραάμ είναι εκείνοι που κάνουν τα έργα του Αβραάμ και έχουν την ίδια πίστη μαζί του (Ιωάν. 8,39, Ρωμ. 2,28 – 29, 4,11 – 12 κ.α.). . Μπορεί να δει εδώ – καθώς και από τις υφιστάμενες επιστημονικές μελέτες (4) – ως τον αποφασιστικό παράγοντα όσον αφορά την εθνική και πνευματική, δεν είναι το βιολογικό.Ρουμανία-Γενική ΕκπαίδευσηΗ εμφάνιση του ρουμανικού λαού δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός. Δεν είχε, κάθε εμφάνιση ενός σκάφους της οργής του Θεού, ή ένα από ντροπή. Εντελώς μοναδικό τρόπο με τον οποίο το σλιπ ρουμανικό έθνος εμφανίστηκε κάποιο υψηλό σκοπό για τον οποίο ο Θεός κάλεσε σε ύπαρξη. Αυτό το μοναδικό γέννηση θα περιγράφονται στις σελίδες που ακολουθούν, και θα προσπαθήσει να βρει επιτέλους την κοινή ύπαρξη του ρουμανικού λαού.
Η σημασία της κατανόησης πώς να διαμορφώσετε το ρουμανικό λαό είναι εμφανές από τις παραπάνω γραμμές. Οι άνθρωποι εκεί καταλαβαίνουν τι διαθήκες του Θεού που ειδικά μέσα για να διευκρινίσει το σημείο σας από ένα μεγάλο μέρος της ατομικής ύπαρξης σας. Σκοτεινή μυστήρια της ψυχής – διαταραχές, καταγγελίες κ.λπ. κρυμμένο κελεύσματα. – Συχνά ιδρύθηκε αρχικά το έθνος και το χάσμα μεταξύ του τι είναι ισχυρίζεται ότι είναι.
Πράγματι, όπως θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι ο Θεός, κάνοντάς σας να εμφανίζονται σε μια συγκεκριμένη χώρα, το οποίο σχεδιάστηκε με συγκεκριμένο σκοπό, θα ήταν επίσης να σας εξοπλίσει με έναν ιδιαίτερο τρόπο, έτσι ώστε να μπορεί να λειτουργήσει και να σας για την εκπλήρωση το καλύτερο στο λαό σας; Μια τέτοια ιδέα είναι προφανώς παράλογο.
Μπορούμε να πούμε εδώ, χωρίς αμφιβολία, ότι πολλά από τα λάθη που έγιναν από τους ανθρώπους μας, ειδικά τους τελευταίους αιώνες, οφείλεται στην τεράστια απόσταση ανάμεσα στην πραγματικότητα και ψευδο-ιστορικές θεωρίες που διαδίδονται από διάφορους φορείς και ιδιώτες. Όλα επειδή αυτό σπάει η πραγματικότητα του φαινομένου της αποξένωσης φαίνεται να το έθνος που μπορούμε να βρούμε, πιο πολλαπλασιαστεί πολλές γενιές.
Αρχικό συντάκτες της παραπάνω θεωρίες είναι λανθασμένες, όπως μπορείτε να σκεφτείτε, αθώοι οι επιστήμονες της καλής πίστης, αλλά η έλλειψη θεωρίες πληροφορίες, ή απλά λάθη. Ψευδείς θεωρίες πρώτη ήταν μια πράξη συνειδητά, εσκεμμένα, με συγκεκριμένους σκοπούς. Μπορείτε να δείτε αυτό ερευνά την πηγή τους.Εάν προ-ουγγρικής συγγραφέας βλέπει αυτό σαφώς, έτσι ώστε να μπορούν εύκολα να αποφευχθεί, ωστόσο, δεν θα μπορούσε να αποφύγει κάθε φορά που πέφτουν σε απάντηση σε κάποια υπερβολή. Μια πιο ειδική θέση που καταλαμβάνει, αλλά «Τρανσυλβανίας Σχολή». Πηγές του βρίσκονται στο Βατικανό. Ως εκ τούτου πλαστογραφία βρείτε εδώ αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Αναφερόμαστε κυρίως σε μια μοναδική θέση στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η οποία, μετά από ισχυρισμούς ιδρυτές «Σχολή Τρανσυλβανίας» κατέλαβαν Dacia (1). Είναι η μοναδική επαρχία όπου η δολοφονία έλαβε χώρα και επίσης το μόνο αυτόχθονα πληθυσμό που είχαν αποικίσει μόνο οι πολίτες της Ρώμης. Αν ήρθε από άλλη πηγή αυτών των καταστάσεων μπορεί να φαίνονται απλά σφάλματα. Αλλά έχουν την πηγή του Βατικανού, ο θεματοφύλακας των σαφών πληροφοριών στον τομέα αυτό. Στήλη του Τραϊανού, εικόνες έγγραφο, βεβαιώνουν Dacian επιβίωση του πληθυσμού και ως εκ τούτου η πιο προφανής έγγραφο (2). Αλλά χωρίς τη βιβλιοθήκη του Βατικανού μπορεί να παρέχει αντικειμενική πληροφόρηση είναι απαραίτητο. Αλληλογραφία μεταξύ Τσάρος Ρωμαϊκή Ionita Ασάν και το Βατικανό (3) πιστοποιεί γνώση του εν λόγω ενιαίου ρωμαϊκής προέλευσης, αν ήταν στη Dacia, τη Μακεδονία και άλλες πρώην επαρχίες της Ρωμαϊκής. Γιατί δεν θα μπορούσε σε καμία υπόθεση απελευθέρωσης συνθήκες, επιστημονικά παράλογο με κάθε τρόπο, την εξόντωση του Dacians και εποικισμού με τους κατοίκους της Ρώμης.Βέβαια, το ερώτημα είναι: ποιος είναι ο σκοπός του Βατικανού που ακολουθείται από την έναρξη αυτής της ψεύτικο;
Ξεριζωμό.
Μετά από το διαχωρισμό από την αληθινή ιστορία τους, αφού είναι πεπεισμένοι ότι είναι κληρονομική, οι γιοι της Ρώμης, οι Ρωμαίοι θα ήταν πολύ πιο εύκολο να μετατρέψετε σε Ρωμαιοκαθολικισμό και να κρατήσει τον έλεγχο της Ρώμης. Επίσης, η διαίρεση μεταξύ των Ρωμαίων από την Dacia και των άλλων επαρχιών θα έχουν μειώσει την ισχύ ενός έθνους πολύ μεγάλο για να ελεγχθεί. Το πρώτο γκολ ήταν εν μέρει επιτεύχθηκε, το δεύτερο εξ ολοκλήρου.
Υποκινητές «Τρανσυλβανίας Σχολή» από ένα τέτοιο τεράστιο ποτάμι, σχεδόν ανεπανόρθωτη, ως απόδειξη του ότι δεν θα μπορούσε να κατευθύνεται από τους ιστορικούς πιο ρεαλιστική τότε οποιαδήποτε από αυτές τις «σχολές». Παρόμοιο αποτέλεσμα που επιτεύχθηκε στη νότια Ρουμανία – με την έννοια ή πραγματικό, V. Atl .3 – Ελληνική κληρικοί και μοναχοί. Τα επινόησε τον όρο vlaho-Έλληνες, που δεν έχουμε ξαναδεί και έχουν πείσει πολλούς Μακεδόνες Ρουμάνοι, κ.λπ. epiroti. που θα της … Ελληνικά! Έτσι, οι Ρωμαίοι που κατασκευάζονται Graecized έγιναν οι μεγαλύτεροι εχθροί του έθνους τους, όπως συμβαίνει με όλους τους άλλους αποστάτες που δεν επιστρέφουν στην αλήθεια (4).
Ως εκ τούτου, τα μόνα πράγματα σε μια προοπτική έγκυρη, η Ορθόδοξη, είναι προφανές ότι η εξεύρεση της αλήθειας σχετικά με το σχηματισμό του ρουμανικού λαού και να παίξει Έθνους είναι πράγματα πολύ μεγάλη σημασία. Χωρίς υπερβολή, η αληθινή καταγωγή μας από την ανάκτηση των αισθήσεων εξαρτάται από την ύπαρξή μας ως έθνους.Η εμφάνιση του ρουμανικού λαούΞεκίνησαν κατά τη διάρκεια της εποχής πολλές υποθέσεις και θεωρίες για το σχηματισμό των Ρωμαίων. Μετά τα περισσότερα από τα νότια του Δούναβη αλλογενή Ρωμαίοι εμφανίστηκαν στο έδαφός τους, βόρεια του ποταμού. Μετά τα περισσότερα από τα βόρεια του Δούναβη αλλογενή Ρωμαίοι είχαν φτάσει στο νότο της. Επειδή δεν έχουμε καμία πληροφορία για τους ανθρώπους στην αρχαία Danubius αμφίβια και οι Ρωμαίοι είναι παρόντες από την πρώτη στιγμή και στα βόρεια και νότια του Δούναβη, ένα συμπέρασμα είναι το εξής: δεν έχει σημασία τι άλλοι θα ήθελαν κάποιες ή οι Ρωμαίοι δεν ήταν ποτέ και είχαν μεταναστεύσει σχηματίζονται σε όλη αυτή την περιοχή που είναι σήμερα. Silviu Ντράγκομιρ δήλωσε ότι οι Ρουμάνοι είναι απόγονοι των εκρωμαϊσμένο Θρακικού-Ιλλυριοί (5). Το ίδιο λέγεται από τους ιστορικούς ως Nicolae Iorga (6) και Theodor Capidan (7). Αλλά Ρωμαϊκή ιστορικοί κύρους, όπως η Constantin Dinu Giurescu Δακο-ρουμανικής καταγωγής, δήλωσε ένας από τους Ρωμαίους (8). Όμως, οι πληροφορίες που παρουσιάζονται αποδειχθεί αυτό αστάθεια θεωρία. Δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί η ρουμανική Dacia, ένα μείγμα από Dacians, Θράκες νότια Ιλλυριών και Θράκης-Ιλλυριών εκρωμαϊσμένο θα μπορούσαν να αποτελέσουν τους Ρωμαίους, και σε άλλες επαρχίες με την ίδια εθνοτική σύνθεση, όχι (9). Χωρίς να υπεισέλθω σε επιχειρήματα που δεν αναφέρουν ότι η παρούσα εργασία υποστηρίζει μόνο τη θεωρία ότι η επιστήμη είναι ο σχηματισμός του Θρακικού Ρωμαίων εκρωμαϊσμένο Ιλλυριούς. Με μια δήλωση: εκρωμαϊσμένο από τον Χριστιανισμό.
Θα πρέπει εδώ μια ευρύτερη εξήγηση. Θρακική γλώσσα ήταν για αυτούς μια ιερή γλώσσα, ο πολιτισμός τους ήταν μια κουλτούρα μυστική, εσωτερική και σχεδόν εξ ολοκλήρου από το στόμα. Αγιότητα για την Θρακική γλώσσα ήταν ένα σημαντικό στοιχείο, έτσι ώστε να μην παρέχει καμία πίεση για τον ελληνικό πολιτισμό, όχι μυθιστόρημα μετά από μακρά στρατιωτική θητεία. Η μόνη δύναμη που ήταν σε θέση να αλλάξετε τη γλώσσα τους ήταν ο Χριστιανισμός. Ως εκ τούτου μπορούμε να πούμε χωρίς καμία αμφιβολία ότι οι πρόγονοί μας Romanization επιτεύχθηκε με την ορθοδοξία τους. και αν η φράση «γεννημένος ρουμανικό λαό είναι το μόνο χριστιανικό έθνος» είναι προφανώς λάθος – ήταν χριστιανοί από την εμφάνισή τους ως λαοί και οι Ισπανοί, Πορτογάλοι, Γάλλοι, κ.λπ.. – Η ανταλλαγή είναι βαθιά αλήθεια ότι, στο βαθμό που γνωρίζουμε, ο ρουμανικός λαός και οι μόνοι άνθρωποι που γεννήθηκαν μέσα στην Εκκλησία.
Σε αυτή τη μορφή, τη γέννηση της Ρωμαϊκής Οι άνθρωποι είναι η πρώτη φορά στην π. Dumitru Στανιλοάε (10) και τη γέννηση του ρουμανικού λαού είναι το κείμενο της FA 16.8 40 (11). Σε αυτό ο Απόστολος Παύλος παρουσιάζει τη δραστηριότητα της Ρουμανίας αποικία των Φιλίππων, βρίσκεται σε ένα από τα πιο ισχυρά θρακικά εδάφη στη Μακεδονία. Ρουμανικά άνθρωποι βγήκαν στους συλλάβει αυτά τα σημεία της χριστιανικής ζωής Απόστολοι και οι διάδοχοί ίδρυσε το Θρακικό-Ιλλυριών χώρο τους. Ο χρόνος ήταν το ίδιο για όλα τα θρακικά-Ιλλυριούς το Μάιο, για αυτά τα υπέροχα χρόνια από την έναρξη της Εκκλησίας ιεροκήρυκες έφτασε στις περισσότερες περιοχές Θρακικό-Ιλλυριών Ευρώπη. Ο Απόστολος Παύλος κήρυξε όχι μόνο στη Μικρά Ασία, την Ελλάδα, την Ιταλία ή τη Μέση Ανατολή, αλλά και στη Μακεδονία – όπως έχουμε δείξει – Θεσσαλίας και της Ιλλυρίας, Αγίου Ανδρέα για να κηρύξουν το Ευαγγέλιο και στην Dobrogea, ρουμανική Απλό και νότια Μολδαβία και την Ουκρανία Σήμερα, ο Άγιος Απόστολος Τίτος κήρυξε στη Δαλματία και ούτω καθ ‘εξής (12). Κήρυγμα έγινε δημοφιλής σε ολόκληρο το λατινικό, και οι δύο γνωστοί Εβραίων στην Παλαιστίνη – που ανήκε στον Άγιο Απόστολο Ανδρέα – και όλους τους κατοίκους της ρωμαϊκής πόλεις.Λατινικά ήταν η γλώσσα της Φιλιππησίους, και αυτή υπηρέτησε μεταξύ των οποίων και του Αγίου Παύλου, και την ιθαγένειά του, όπως της Ρουμανίας. Στην Ιλλυρία και την Δαλματία, επίσης, ήταν η λατινική η διεθνής γλώσσα. Από τις αρχές του αιώνα, σύμφωνα με τον κανόνα που εγκρίθηκε Ρουμανίας Dobrogea Λατινική στη διοίκηση και στη δημόσια ζωή, ακόμα κι αν Ελίνα ήταν ακόμα η γλώσσα της «cult». Εκτός από την επιρροή της Ρουμανίας στην Dacia είχε κάνει πολύ αισθητή, ρωμαϊκό δηνάριο – για να δώσω ένα παράδειγμα – είχε υιοθετηθεί και τέλεια αντιγραφή από Donaris και τα όρια όταν Αυτοκρατορία ήταν ακόμα γύρω. 200 km. Επιπλέον, αν η γλώσσα ήταν ελληνική, όπως και με Celtic ή γερμανικά, μερικά γνωστά στην περιοχή, εκείνη, όπως και οι άλλες μητρικές γλώσσες, όχι όμως και απολαμβάνοντας τη μεγάλη εξάπλωση της λατινικής, ευρέως αποδεκτό καθεστώς της «lingua franca» .
Επιστρέφοντας, θα πρέπει να δώσει έμφαση σε δύο άλλες πτυχές αυτών των πρώτων στιγμών του αγώνα. Έτσι, ο Χριστιανός πρέπει να καταλάβουν ότι από iliro-Θράκες δεν ήταν κάτι που θα θέλαμε να είναι έτσι, μια γρήγορη φαινόμενο. Έχει περάσει πολύς χρόνος, μέσα από μια πολύπλοκη διαδικασία της ζωής και το κήρυγμα του ευαγγελίου.Έτσι, sec.lV-V, ο Άγιος Νικήτας της Remesiana εξακολουθούν να κυκλοφορούν με μια αποστολή της Θρακικής παγανιστικές εκχριστιανισμός, εκχριστιανισμός και Romanization σήμαινε επίσης τους (13). Όμως, και αυτή είναι η δεύτερη σημαντική πτυχή protoromanesti κέντρα που ήδη υπάρχει ή φαίνεται, συνδέονται μεταξύ τους με χριστιανική αδελφότητα και την ιεραρχία, είχε μια ιδιαίτερα υψηλή σταθερότητα. Τα μέλη τους δεν ήταν πλέον διατεθειμένη iliro-Θράκες ειδωλολάτρες καταπολέμηση και την περιπέτεια, αλλά χριστιανικό και εκρωμαϊσμένο Θράκες iliro-, αξιόπιστα τους πολίτες της αυτοκρατορίας, οι άνθρωποι συνδέονται με τις εκτάσεις που είχαν τον ιερό αυτό από τη ζωή τους. Προήλθε από το «Pagus» λέξη «παγανιστική», και κατέληξε στο συμπέρασμα εισήλθε λανθασμένα χριστιανικής ζωής στις αγροτικές περιοχές είναι πολύ δύσκολη και πολύ αργά. Όπως σκληρά διεισδύσει αγροτικές ο Χριστιανισμός είναι αλήθεια. Αλλά φαίνονται έτσι ώστε η διαφορά μεταξύ της πόλης και της χώρας δεν ήταν τότε δεν είναι τόσο μεγάλη – εκτός από τις λίγες πόλεις … η εξαίρεση – και ότι υπάρχει προθεσμία για τις αγροτικές περιοχές «fossatum»! Ή απλά αυτή η λέξη που περιγράφει οχυρωμένα χωριά (14) τον καθορισμό των όρων προέρχονται στη ρουμανική αγροτικός οικισμός και τα μέλη της «sat» και «χωρικός»! Ο λόγος είναι ένας, να συμμορφώνονται με όλες τις αρχαιολογικές μαρτυρίες, ιστορικά και γλωσσικά γνωστό: fiintiala αντίθεση ανάμεσα στα χωριά της καθιστικής Proto-Ρουμανίας οχυρωμένη Χριστιανοί ή νοσταλγική υπερασπιστές της Αυτοκρατορίας, και ειδωλολάτρες pagusurile κοινότητες μεταναστών σκληραίνουν, έθεσε για μια στιγμή και όχι για πάντα. Έχουμε διατηρηθεί έτσι τη γνήσια εθνική γλώσσα, Proto-Ρουμανίας εικόνα σταθερές κοινότητες. Σταθερότητά τους, την αντοχή τους σε μετανάστευση, οφείλονταν στην Εκκλησία και τη δύναμη του Θεού λειτουργούσε μέσα από αυτό.
Στην πραγματικότητα, στη ρουμανική γλώσσα, υπάρχουν κάποια μοναδικά στοιχεία που προκύπτουν από αυτές τις καταστάσεις. Πατέρας Petroniu από Όρος έδωσε το παράδειγμα της πιο κοινή ονομασία που έχει δοθεί από τους Ρώσους, οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι Παναγίας. Έτσι, ενώ γενικά το Bogorodica κλήση, Μητέρα του Θεού και της Παναγίας Ελληνικά, Άγια των Αγίων, οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν το όνομα της Παναγίας, η οποία περιλαμβάνει τη μητέρα και το γιο του και την ποιότητα του Θεού, και – να προστεθεί – αληθινή όψη της δύναμης και της αγιότητας Pure. Αυτό το όνομα είναι μια σύνθεση της συνείδησης χιλιετή Ορθόδοξη ήταν σε θέση να γεννήσει στο Θεό ενσάρκωση. Το ίδιο συμπέρασμα καταλήγει ο όρος «ασκητική» που χρησιμοποιείται για την αποθήκευση άθλους της μοναστικής ζωής, σε σχέση με αθλητή «askisis» τυπικό χώρο Ελληνιστική ψυχολογία που χαρακτηρίζεται από αρχαία προχριστιανικά (15).
Φυσικά, δεν πρέπει να παραμελήσει κανένα σημαντικό ρωμαϊκή στρατιωτική εκπαίδευση ως τμήμα του ρουμανικού λαού. Ακόμα και από την άποψη της στρατιωτικής λειτουργίας της χριστιανικής ζωής, δεν ήταν λιγότερο σημαντική. Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής δεν ζήτησε το στρατό για να σταματήσει το εμπόριο όπλων (Λουκ. 3.14) και δεν χρειάστηκε ούτε αυτή του Αγίου Πέτρου, όταν βαπτίστηκε ο Κορνήλιος και το σπίτι του (FA ch.10). Έτσι ο στρατός υπήρχαν πολλοί χριστιανοί, ακόμη και στις αρχές της δεκαετίας αποστολικό κήρυγμα, ιδιαίτερα καθώς η στρατιωτική πνεύμα της Ορθοδοξίας είναι σωστό ιππότης – πήρε την έννοια της λέξης καθαριστή.
Στρατιωτικούς αγίους (16) έχουν δείξει ότι άφθονα. Έδωσαν μια νέα αίσθηση της ζωής στη Ρουμανία στρατιωτικές στρατού, ο Ρωμαίος στρατιώτης έγινε εικόνα της άμυνας.Εμφανίστηκε πριν από τον εχθρό, αλλά και στους Εθνικούς. Η διπλή έννοια αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι όλα τα μετανάστευση ήταν ειδωλολάτρες και ότι η δίωξη, οι επιθέσεις μόνο «κράτος» του στρατού, οργανώθηκαν από ειδωλολάτρες αυτοκράτορες, και συνήθως η πιο «ατυχής» – στην πραγματικότητα, ξυλοκοπήθηκε από τον Θεό – σε την οικονομική κατάσταση. Επιπλέον, υπήρχε μια πολύ σημαντική βετεράνους αφομοίωση φαινόμενο etnogenetica. Και οι δύο ντόπιοι πίσω από Zari αφαιρεθεί μετά το 20-25 χρόνια στρατεύματα και τους βετεράνους εγκαταστάθηκαν εδώ στη Ρουμανία ως έποικοι έλαβαν μέρος στην εθνογένεσης απαραίτητη. Αυτά τα δύο φαινόμενα, καθώς και τη γενική επίδραση της αποικιοκρατίας και των στρατιωτικών καταυλισμών στη Ρουμανία έχουν δώσει ακόμη τα προσωπικά χαρακτηριστικά του ρουμανικού λαού: ότι οι άνθρωποι αμυντική πολεμιστής, υπερασπιστής εξ ορισμού όχι μόνο του τους προγόνους γης, αλλά ενός ολόκληρου χριστιανικής χώρο.
Υπήρξαν μια σειρά από κέντρα του Romanization. Αυτή ήταν η περίφημη Εγνατία οδός που συνδέει την Αδριατική ακτή της Ηπείρου και της Κωνσταντινούπολης (αρχική πορεία προς το στόχο για τη Μικρά Ασία). Έτσι ήταν η Δαλματικές ακτές, οι Ρωμαίοι εκτίμησαν για την ομορφιά του (17). Έτσι ήταν κάθε χριστιανικές κοινότητες εμφανίστηκε στους Φιλίππους, τη Θεσσαλονίκη (Saruna μυθιστόρημα (18), γρ. Θεσσαλονίκης) και σε άλλους τομείς (στην Μικρά Σκυθία, Δαλματία, Ιλλυρία, κλπ..).Γενικά (Επεξήγηση των όρων)

V. Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη.
Ορθοδοξία, δεξιά πίστη, είναι ένα όνομα που χρησιμοποιείται εδώ σε πραγματικό χριστιανισμό της, αυθεντικού χριστιανισμού, τον Ιησού Χριστό ως την αριστερά. Άλλες θρησκείες που προέρχονται από την Ορθοδοξία (Αρειανισμό, Ρωμαιοκαθολικισμό, κλπ..) Κάλεσε με το όνομά τους οι ίδιοι.
Proto-Ρουμανίας είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται εδώ για εκείνους τους προγόνους που Θρακικό-Ιλλυριών από την τήρηση μιας σειράς συγκεκριμένων αξιών – όπως ο Χριστιανισμός, η στρατιωτική ζωή, άμυνα, κλπ.. – Έχουν γίνει αποστασιοποιήθηκε από τη βάση Ρωμανία υπόλοιπο ένα νέο έθνος, το ρωμαϊκό λαό.Proto-Ρουμανίας ύπαρξη μπορεί να βρίσκεται περίπου μεταξύ 40-313 της χριστιανικής εποχής, μεταξύ της έναρξης και εξάπλωσης του Χριστιανισμού στην περιοχή της Λατινικής κόσμο η νίκη του χριστιανικού εκρωμαΐστηκαν Θρακικό-Ιλλυριούς. Μετά από αυτή τη φορά μπορούμε να μιλήσουμε για την ύπαρξη του λαού της Ρουμανίας στην αρχική του μορφή, πρωτόγονα (βλ. straromanii).
Η Ρουμανία είναι το παλιό όνομα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η straromanilor (v.) είναι ο «πρόγονος» όνομα Ρουμανία.
Η Ρουμανία είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να αποδεχθεί το διπλασιασμό, το γενικά γνωστό – ότι η Λατινική – έχει δει ως ανθρώπινη ομάδα ή πολιτιστικό φαινόμενο, κοινωνικά, γλωσσικά, κλπ.. – Συνδέονται στενά με τη Ρώμη και Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του ιδιωτικού – στη Ρουμανία με μοναδικό τρόπο και εξήγησε στα συμπεράσματα, τμήμα Ρωμανία Ρωμαίους.
Η Ρουμανία είναι μια λέξη που χρησιμοποιείται σε αυτό το έργο όχι με την έννοια της «ρουμανικό κράτος» ή «Δημοκρατία της Ρουμανίας», αλλά στην αρχική, αυθεντική, η αρχική πατρίδα, ο τόπος του ρουμανικού λαού. Στη συνέχεια, χρησιμοποιεί αυτόν τον όρο για το έδαφος φαίνεται στο χάρτη V.3.3.
Straromanii είναι το παλαιότερο Ρωμαίοι στους πρώτους αιώνες της ύπαρξης του ρουμανικού λαού σε πραγματική (περ. 313-602) του.

___________________________________________________________

Σημειώσεις:

(1) Οι Αποστολικοί Πατέρες δεν είναι στοιχεία της Ιστορίας της θεολογίας, φυσικά δεν συστηματοποιηθεί. Το ίδιο και η Α ‘Κορ.. και ch.17 των ll Cor. του Αγίου Κλήμεντος, Ποιμένας του Ερμά, κλπ..

(2) Marrou, ιστορικά θεολογία, Ιάσιο, 1995. Φυσικά, η κριτική αυτή δεν αναιρεί κάποια «κομμάτια» της αλήθειας στο χαρτί. Επιπλέον, θα πρέπει να σημειωθεί ότι στη Δύση υπάρχει μια ανησυχία για στοιχεία και την ανάλυση της ενεργού συμμετοχής του Θεού στην ιστορία, ως αντίδραση στην θεϊσμός και ο αθεϊσμός που καταστρέφεται. Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι το έργο του Θεού και της επιστήμης, του Jean Guitton, και Igor Μπογκντάνοφ Griska.

(3) Μιρτσέα Pacurariu, η ρουμανική Ορθόδοξη Εκκλησιαστική Ιστορία, σελ. 7

(4) Ο ρατσισμός *** στο πρόσωπο της επιστήμης, το Βουκουρέστι, το 1982, στο σύνολό τους, είναι μια πολύτιμη συλλογή από επιστημονικές μελέτες που αποδεικνύουν την εγκυρότητα των χριστιανική άποψη – για όσους χρειάζονται αυτή την επικύρωση – σχετικά με την έκθεση πνευματική και βιολογική ορισμό της φυλής, των εθνών και των ανθρώπινων ομάδων σε γενικές γραμμές από την άποψη της κοινής καταγωγής, μοναδικούς ανθρώπους, φυσικά, να περιέχει ορισμένες δηλώσεις προπαγάνδας μετακινηθεί.

• Βιβλιογραφικές Σημειώσεις για τους Ρωμαίους κεφάλαιο Σχηματισμός

(1) Rum Munteanu, Τρανσυλβανίας Σχολή, Βουκουρέστι, 1997, σ.19-20, και 12 έως 14 ήταν, εδώ μπορείτε να δείτε τις προσπάθειες των μη αποδοτικών οπαδούς για τη διόρθωση είχαν εισαχθεί στο παρελθόν σοβαρές παραποιήσεις. Για να δείτε την παρουσίαση επιδιωκόμενα αποτελέσματα, όχι στην πραγματικότητα μόνο επαινετικά, αλλά και παράλογο, που έκανε ο κ. Radulescu-Motru της ρουμανικής εθνικής. Ο εθνικισμός, Βουκουρέστι, 1996, σ.42-46, D-να είναι το τέλειο σχηματισμό του ρουμανικού λαού πιστεύουν μόνο στο Dacia (σ.68, για παράδειγμα) χωρίς να χρειάζεται να επιμείνει για τα στοιχεία των σελίδων αυτών που οδηγούν σε ξένες πηγέςπου έχουν ξεκινήσει στο χρόνο, είναι αλήθεια, τους ηλικιωμένους, η θεωρία αυτή, να τονίσω δύο ανευθυνότητα και έλλειψη ενημέρωσης διαψεύδουν την πίστη στη Λατινική άνθρωποι, και τον παραλογισμό του να πιστεύει ότι ένα τόσο αρχαίο λαό ότι οι ρουμάνοι έθνος δεν μπορεί να έχει συνείδηση εθνικό ή, ακόμη χειρότερα, θα μπορούσε να «βελτιωθεί». Για άλλα «πρωτοτυπία» της D-δείτε την κομψότητα του εναντίον Fr.Dumitru Στανιλοάε στην Ορθοδοξία και την Ρωμηοσύνη πάλι, από την Ορθοδοξία και την Ρωμηοσύνη, του ίδιου συντάκτη, που δημοσιεύθηκε από τη Ρουμανική Ένωση της Βόρειας Μπουκοβίνα (1992;), σ.70-86 και τα έργα ορίζονται στο εν λόγω άρθρο πνευματικών δικαιωμάτων? Αξίζει να μελετηθεί και της Ορθοδοξίας και της Λατινικής , op. cit. , Σ.87-101, να παρατηρούν και να αντι-εθνικό χαρακτήρα της Ουνίας πολέμους antiteologic.
Δείτε το πρόβλημα της εθνικής συνείδησης-ui το έργο του κ. Iscru, την κατάρτιση του έθνους της Ρουμανίας, το Βουκουρέστι, το 1995, και για εκείνη της Λατινικής συνείδησης-ui κ. Armbruster, Ρωμανία της Ρουμανίας, Βουκουρέστι, 1993.

(2) Radu Vulpe, το αρχικό έγγραφο της Ρώμης – στήλη του Τραϊανού, «I» έβδομο (1973), No.5 (74), σελ.60-67, Paul Μακέντρικ, Dacian πέτρες μιλούν, Βουκουρέστι, 1978, σ. 63-75, Constantin και C. Dinu Giurescu, Ιστορία της Ρουμανίας, 1, Ed.sE, Βουκουρέστι, 1975, σ. 78

(3) Adolf Armbruster, op. cit. , Π.

(4) *** Ρωμαίοι νότια του Δούναβη, Βουκουρέστι 1997, p.142-43, 144-145, 166-169, 184, 193-197, 202-204, 206-208, κλπ.?

(5) Silviu Dragomir, οι Ρωμαίοι στη Βόρεια Pen. Βαλκάνια στο Μεσαίωνα, Ed Ac.RPR, Βουκουρέστι, 1959, σελ. 5

(6) Nicolae Iorga, Ρωμαϊκή Ιστορία, II, το Βουκουρέστι, το 1935, ιδίως σ. 108, και 17-19 για να

(7) Th. Capidan, Macedoromanii. Εθνογραφία. Ιστορία. Γλώσσα, λογοτεχνία και την τέχνη Βασιλικό Ίδρυμα, Βουκουρέστι, 1942, p.130-131s.u. (Περίπου μέχρι σελ. 147, αλλά και αλλού στο έγγραφο αναφέρεται, μπορεί κανείς να ακολουθήσει τη γνώμη του συγγραφέα στο θέμα αυτό, επικαλούμενη πηγές και πολύτιμα έγγραφα που χρησιμοποιούνται και τα σχόλια, να p.143 λέει ότι «η εποχή μετά την αποχώρηση από μέρος της Dacia στο πλαίσιο Αυρηλίου, τη Λατινική Καρπαθίων να Πίνδου χτύπησε και τις ακτές της Αδριατικής στο Αιγαίο» και συνεχίστε p.143 … εισδοχής Romanization ολόκληρη την περιοχή)

(8) Για παράδειγμα, στην προς Ρωμαίους μεταναστεύσεις αιώνα, εμφανίστηκε στο «ROC» 5-6/1975, p.729-745, ο κ. Κωνσταντίνος Γ. Giurescu μιλάει Ρωμαίοι από Dacia Ποντική, Dobrogea, καθώς οι οπαδοί της τοπικής ρωμαϊκής πληθυσμού «, που αποτελείται από Getae, Bess, και tirizi crobyzi εκρωμαϊσμένο» αν αυτό το μείγμα της νότιας και Getae Θράκες θα μπορούσαν εκρωμαϊσμένο Ρωμαίοι μορφή , γιατί δεν έχουν σχηματιστεί και σε άλλες ζώνες ανάμειξης, όπως ήταν στην πραγματικότητα της Βαλκανικής Χερσονήσου; Επίσης, στην Ρωμαϊκή Ιστορία, τ. Dinu Giurescu κ. Κωνσταντίνου και να δείτε το μεγάλο αριθμό των Δυτικών Δαλματίας (η οποία είναι όντως αλήθεια για Banat, πολύ πριν από την κατάκτηση της Ρουμανίας), Dacian στρατεύματα Παννονία και σε άλλες περιοχές των Βαλκανίων, κλπ.. Είναι πιθανό ότι αυτή η αντίφαση μεταξύ παρουσιάζονται τα γεγονότα και τα συμπεράσματα που προέρχονται από τις επιταγές της εποχής υπαγόρευε ότι τα έργα έγιναν.
Ίσως ήρθε η ώρα να αναφέρουμε ότι σημαντικά στοιχεία στη διαμόρφωση των Ιλλυριών Ρωμαίους αποδεικνύεται με αδιάσειστα γλωσσικά φαινόμενα, όπως είναι εκείνες που παρουσιάζονται από τον Οβίδιο στην ιστορία του Densusianu ρουμανικής γλώσσας, τ. Ι, Βουκουρέστι, 1961, φυσικά χωρίς να λαμβάνονται υπόψη ιστορικά βιαστική σχόλια το d-στην επιχείρηση.

 (10) π. Dumitru Στανιλοάε, «Besii» στα μοναστήρια της Ανατολής, «ROC», xciv (1976), No.5-6, σ. 587-589(11) F.A. 16,8 – 40 – «και περνώντας από την Μυσία, κατέβηκαν στη Τρωάδα. και τη νυχτερινή όραση εμφανίστηκε στον Παύλο: Ένας Macedonian άτομο που στέκεται και επαιτεία του, λέγοντας: Έλα στη Μακεδονία και να μας βοηθήσει. Όταν είδε το όραμα, αμέσως επιδιώξαμε να πάμε στη Μακεδονία, την κατανόηση ότι ο Θεός μας καλεί να κηρύξουν το Ευαγγέλιο.
Απέπλευσε από την Τορά, πήγα ευθεία πορεία για να Samothracia, και την επόμενη μέρα στην Νεάπολη, και από εκεί στους Φιλίππους, η οποία είναι η πρώτη πόλη από αυτό το μέρος της Μακεδονίας και της Ρουμανίας αποικία. Και σε αυτή την πόλη ήμουν σε λίγες ημέρες. και την ημέρα του Σαββάτου πήγαμε έξω από την πύλη από τον ποταμό, όπου νομίζω ότι υπάρχει χώρος για προσευχή και, κάθονται, μιλώντας σε γυναίκες που είχαν συγκεντρωθεί. και μια γυναίκα που ονομάζεται Λυδία, ένας πωλητής του μωβ, του Tiatirelor πόλης, ακούστε. Ο Θεός έχει ανοίξει την καρδιά του να παρευρεθεί σε εκείνους που ομιλούνται από τον Παύλο. Και μετά από αυτή βαφτίστηκε και το σπίτι της, μας ρώτησε, λέγοντας, νόμιζα ότι είστε πιστοί στον Κύριο, μπαίνοντας στο σπίτι και τη διαμονή μου. και μας έκανε για να μείνει.
Αλλά από τη στιγμή, ενώ πήγαμε στην προσευχή, μας συνάντησε μια υπηρέτρια που είχε περισσότερο το πνεύμα και φέρνει pitonicesc ιδιοκτήτες νίκη τους μαντέψουν. Αυτή η εκμετάλλευση είναι ακολούθησαν τον Παύλο και εμάς, φώναξε, λέγοντας: Αυτοί οι άνθρωποι είναι δούλοι του Υψίστου Θεού, οι οποίοι διακηρύσσουν για να σας το δρόμο της σωτηρίας. Αυτό κάνει και για πολλές ημέρες. Και ο Παύλος είναι θυμωμένος και δήλωσε την επιστροφή του πνεύματος Hist στο όνομα του Ιησού σε διατάσσω να βγούμε από αυτό. και εκείνη την ώρα ήρθε. και τους ιδιοκτήτες της, είδε ότι η νίκη ελπίδα τους έχει φύγει, άρπαξαν Παύλο και τον Σίλα και πήγαν στην αγορά πριν από τον κυβερνήτη. και την παραπομπή τους στους δικαστές, είπε: Αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι είναι οι Εβραίοι, πρόβλημα της πόλης μας, και να διακηρύξει τις νέες συνήθειες που δεν μας επιτρέπεται να τα λάβετε, ούτε, επειδή είμαστε Ρουμάνοι. και έχει αυξηθεί και που εναντίον τους. και οι δικαστές, σπάζοντας τους ρούχα, και διέταξε να τους κερδίσουμε με βέργες. και, αφού είχαν που πολλές λωρίδες, έριξαν στη φυλακή, έχοντας κατακτήσει το δεσμοφύλακα να τους φρουρά προσεκτικά.
Αυτό, που λαμβάνει μια τέτοια εντολή, βάλτε το κάτω από τη φυλακή και σήκωσε τα πόδια του στα αποθέματα, και τα μεσάνυχτα ο Παύλος και ο Σίλας προσεύχονταν, εξήρε ο Θεός στο τραγούδι, και εκείνοι που ήταν στη φυλακή τους ακούσει. και ξαφνικά έγινε ένας μεγάλος σεισμός που συγκλόνισε τα θεμέλια της φυλακής άνοιξαν και αμέσως όλες οι πόρτες και όλες οι συνδέσεις ήταν χαλαρά. και desteptandu ο δεσμοφύλακας, και βλέποντας την πόρτα της φυλακής ανοιχτή, απελευθερώνοντας το ξίφος, που ήθελε να αυτοκτονήσει, αν υποτεθεί ότι οι κρατούμενοι είχαν εγκαταλείψει.Αλλά ο Παύλος φώναξε με δυνατή φωνή, λέγοντας: Μην κάνετε καμία ζημιά, ότι είμαστε όλοι εδώ. Και, απαιτώντας φως, έσπευσε μέσα και, τρέμοντας από το φόβο, έπεσε μπροστά στον Παύλο και τον Σίλα, και scotandu τους έξω (μετά το άλλο το σωλήνα στη θέση του), είπε, Κύριοι, τι πρέπει να κάνω για να με σώσει; Και είπαν: Πίστεψε στον Κύριο Ιησού και θα σας γλιτώσει και το σπίτι σας.
και ελαλησαν τον λόγο του Θεού και όλα στο σπίτι του. και ο ίδιος, τη λήψη τους για τον εαυτό τους, την ώρα εκείνη της νύχτας, το πλύσιμο τις πληγές τους, και βαφτίστηκε, αυτός είναι όλα σύντομα. και την παραπομπή τους στο σπίτι, βάλτε το τραπέζι και όλο το σπίτι χάρηκε, πιστεύοντας στον Θεό.
και ήταν ημέρα, οι δικαστές έστειλε τους φορείς των ράβδων, λέγοντας, ας πάνε οι άνδρες. Και ο δεσμοφύλακας είπε τα λόγια αυτά στον Παύλο: Οι κριτές είχαν σταλεί να αφήσει ελεύθερο. Έτσι τώρα να βγει και να πάει στην ειρήνη. Αλλά ο Παύλος είπε προς αυτούς, όταν, χωρίς δίκη, μας νίκησε μπροστά από τον κόσμο, οι οποίοι είναι πολίτες της Ρουμανίας και μας βάζουν στη φυλακή, μας τώρα έξω κρυφά; Όχι και τόσο! Αλλά οι ίδιοι έρχονται και να φέρω μαζί μας έξω. ράβδοι και φορείς από τους δικαστές είπε αυτά τα λόγια. και η ακοή είναι Ρουμάνοι πολίτες, οι δικαστές φοβούνται. και να έρθουν, προσευχήθηκε γι ‘αυτούς και scotandu τους έξω, προσευχήθηκα να εγκαταλείψουν την πόλη. Και βγαίνουν από τη φυλακή, πήγαν στο σπίτι της Λυδίας, και βλέποντας οι αδελφοί, που παρηγόρησε και πήγε. «(12) Καθ. Δρ John Ramureanu, Universal Εκκλησιαστική Ιστορία, Βουκουρέστι 1992, σελ.30-35, 41-43 (Ευαγγέλιο διακήρυξε Θράκης-Ιλλυριών περιοχές Ευρωπαϊκό Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου και Ευ . Λουκάς Απόστολος Σίλας / Silvanus, Αποστόλου Τίτου, του Αγίου Παύλου)(13) βοηθός Stefan Γ. Alexe, Αγ. Νικήτας της πατερικής οικουμενικότητα Remesiana και LV και V αιώνα, Βουκουρέστι 1969, σ.24(14) T. Capidan, Γλώσσας και Πολιτισμού, Βουκουρέστι, 1943, p.149, Μ. Petrescu-Dambovita, το μεσαιωνικό φρούριο της γης στη Ρουμανία, «Ι», XII (1978), τεύχος 9 (138), σ.28-32(15) Fr. Constantin Coman, την Ορθοδοξία κάτω από την πίεση της ιστορίας, Βουκουρέστι, 1995, p.211-212, είναι εδώ να δώσει και το παράδειγμα της Ρουμανίας τελωνειακών αποδεικνύει το βάθος διείσδυσης του Χριστιανισμού στην ψυχή αυτού του έθνους.(16) Αγίων: Achindin της Νικομήδειας, στρατιώτης, 20 Απριλίου. 303, Adrian της Νικομήδειας, γενικά, 26 Αυγούστου. 303 – 305, Adrian, γιος του αυτοκράτορα Πρόβου Θρακικό-Ρωμαϊκή, 26 Αυγούστου, Αγλαΐα, μαζί με τους μάρτυρες της Σεβαστή treizecisinoua Αρμενίων στρατιωτών, 9 Μαρτίου 320?. Agapie, στρατιώτης, 3 Νοεμβρίου. Έτσι, ο αυτοκράτορας, Anatoly stratilatul, 23 Απριλίου 303, Andrew stratilatul, 19 Αυγούστου. 303 έως 305 και τα δύο χιλιάδες πεντακόσιες τρεις στρατιώτες nouazecisi μαζί του, Andrew της Μεσοποταμίας, στρατιώτης, 18 Μαΐου 250? Anichit της Νικομήδειας, αξιωματικός, 12 Αυγούστου. 305, από Νικομήδειας Antonin, στρατιώτης, 20 Απριλίου. 303, Αττική, μαζί με τις προαναφερθείσες Agapie και Evdoxie, Κάρτερ, Istrucarie, Pactobie, Nictopolion είκοσι στρατιώτες και άλλους μάρτυρες, 3 Νοεμβρίου. cca.320? Σήμερα, το θαυματουργό, στρατιώτης, 19 Νοεμβρίου. 303-305? Calistrat στην Καρθαγένη, στρατιώτης, 27 Σεπτεμβρίου. 304 Τσέλσι από την Αίγυπτο, ο γιος του κυβερνήτη, 8 Ιανουαρίου. 303, από Νικομήδειας Καίσαρα, στρατιώτης, 20 Απριλίου. 303? Chindeas / Κερί σε Durostorum (Νότια Dobrogea), στρατιώτης, 20 Νοεμβρίου. 303, Chiriac, Στ. Orentie αδελφός, στρατιώτης, 25 Ιουνίου 303 – 305, Κύριλλος Durostorum, στρατιώτης, 20 Νοεμβρίου. 303, Κυπριανός της Ιταλίας, ο γιος του διοικητή, 10 Μαΐου 310, Claudie δικαστήριο της Ρώμης, 19 Mart. 283, Κλέων της Amaziah (Pont), στρατιώτης, σταυρώθηκε, 3 Μαρτίου.304 Codrea, στρατιώτης, 274 4 Μαρτίου Codrea, εξυπηρετούν. split., 21 Απριλίου.303, ο Κωνσταντίνος στην Έφεσο, αξιωματικός, 4 Αυγούστου. 250? Christopher της Νικομήδειας, στρατιώτης, 20 Απριλίου. 303, Dada στην Durostorum, στρατιώτης, 28 Απριλίου. 286, Dasi του Durostorum, στρατιώτης, 20 Νοεμβρίου. 303, Δημήτριος ενορία, την κυβέρνηση. Sarunei, 26 Οκτωβρίου. 303, Δωρόθεος της Νικομήδειας, επανατοποθετήστε. split., Δεκέμβριος 28. 278, Ελευθερίου cubicularul, 4 Αυγούστου.304 cubicularul Ελευθέριος, 15 Δεκεμβρίου., Sec. ΙΙΙ, Αιμιλιανού του Durostorum, στρατιώτης, 18 Ιουλίου 362? Eudoxius, στρατιώτης, 3 Νοεμβρίου, Sec.. III Evcarpion της Νικομήδειας, στρατιώτης, 18 Μαΐου 300? Evdoxie, επανατοποθετήστε. split. 6 Σεπτεμβρίου. 303? Εκδήλωση στην Αντιόχεια της Συρίας, στρατιώτης, 9 Οκτωβρίου, Sec.. IV Evsignie Αντιόχεια της Συρίας, στρατιώτης, 5 Αυγούστου. 362? Exacustodian της Εφέσου, αξιωματικός, 4 Αυγούστου. 250? Farmache της Ανατολίας, στρατιώτης, 25 Ιουνίου 303-305, Φάουστ, στρατιώτης, 12 Ιουλίου 303-305? Εταιρεία στην Ανατολία, στρατιώτης, 25 Ιουνίου. 303-305, Γεώργιος της Καππαδοκίας 23 Απριλίου. 303? Gorda Capadochiei της Καισάρειας, αξιωματικός, 3 Ιανουαρίου. 314? Ieraclie στρατιώτες, 22 Οκτωβρίου Sec.. ΙΙΙ, Ιππόλυτος της Ρώμης, στρατιώτης, 10 Αυγούστου.258? Ισίδωρος της Χίου, στρατιώτης, 14 Μαΐου 251? Isihie singliticul, γενικά δύο martie303-305? Istucarie, στρατιώτης, 3 Νοεμβρίου, Sec.. ΙΙΙ, Justus στη Ρώμη, στρατιώτης, 14 Ιουλίου., Sec. IV, των 200 μάρτυρες στρατιώτες – με Μάρτυρος Χριστοφόρου – 9 Μαΐου 250 και ούτω καθεξής (βλ. Παράρτημα V.4)

(17) Κωνσταντίνος Papanace, Γένεση και εξέλιξη της εθνικής συνείδησης στην Μακεδο-ρουμάνους Ed Μπρυμαίρ, 1995, σ. 68-69

(18) Βλέπε για αυτό το παλιό τοπωνύμιο της Ρουμανίας, καθώς και άλλα τελικά η συνέχεια αποδεικνύεται και νότια της Ρουμανίας Δούναβη Poghirc Cicerone, γλωσσική και πολιτιστική Romanization στα Βαλκάνια. Η επιβίωση και η εξέλιξη, η Ιστορία *** Αρουμάνοι. Γλώσσα. Destin, Βουκουρέστι 1996, σ. 13-49 γενικά, σχετικά με το θέμα στο σ.39-41, επίσης, Th. Capidan, Γλώσσας και Πολιτισμού, Βουκουρέστι, 1943, σ. 161-163 και Νο 2 του πλοίου (ανάμεσά τους 164 και σ. 165).

Andrei Mihai Aldea ιερέα-

From → Ιστοριε

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Αρέσει σε %d bloggers: